Χιονίζει βόρεια

Χιονίζει βόρεια. Στον ημιτροπικό Νότο της Ευρώπης - ένεκα κλιματικών αλλαγών - όπως και στο Santiago de Cuba του εκλιπόντος Fidel δεν υπάρχουν τέτοιες ταλαιπωρίες. Λιτότητα, μύγα κι ηλιοβασίλεμα, όπερ και σημαίνει ότι οι νότιοι έχουν κι αυτοί τα δίκια τους μέχρι τον επόμενο παγετώνα. Στην ελλαδίτικη περίπτωσή μας αυτά τα δίκια εκτονώνονται με πέντε πορείες στο άγνωστο και δέκα μολότωφ σε παρκαρισμένα και κάδους απορριμμάτων, μάλλον από συνήθεια. Ρήματα χωρίς απορρίμματα και άπειρες απορίες είναι συνηθισμένα για την όμορφη τρελοχώρα μας. Είναι συστατικό στοιχείο της ομορφιάς της από την εποχή του ωραίου του αρχαίου, ο οποίος ήταν καλός στα γράμματα και δίδαξε όλο τον κόσμο, αλλά ήταν σκράπας στα θρησκευτικά του. Έτσι μας είπαν. Κι εμείς εξακολουθούμε να το πιστεύουμε και να ψάχνουμε στο διηνεκές τη χαμένη μας ταυτότητα... 

Το χιόνι ήρθε comrade. Το ραντεβού με την ιστορία δεν ήρθε. Κι έτσι μεταξύ σφύρας και άκμονος η συγκυβέρνησή μας η ευρωαριστερή και φιλελεύθερη υπό τον συμβιβασμό του πραγματισμού και των επιμνημόσυνων μνημονίων, προσπαθεί να αφήσει ένα κάποιο θετικό αποτύπωμα. Ένα αποτύπωμα εκσυγχρονισμού του κράτους, επούλωσης λέει των πληγών των μνημονίων και απόδρασης προς ένα πιο ευρωπαϊκό αύριο, κάνοντας όμως και λάθη πέραν του ότι δεν έσκισε τα μνημόνια και δεν έφερε τη σεισάχθεια στο λαό. Λάθη κυρίως στο μεταναστευτικό και στη σχέση φορολογικού – ανάπτυξης, με τα τελευταία να κινούνται στα παράλογα πλαίσια που ορίζει η οικονομική επιτροπεία στη χώρα. Κι έτσι η ιστορία θα περιμένει τη ρεβάνς των ελλήνων όπου γης μάλλον απ’ την επόμενη γενιά. Τη γενιά που θα ξεσηκωθεί παρότι θα τείνει να χαθεί λόγω δημογραφικού, λόγω γλωσσικής, αλλά και πολιτισμικής αλλοίωσης. Γιατί εμείς δε μάθαμε ακόμη να κουβεντιάζουμε πολιτικά, ήτοι χωρίς κομματικές παρωπίδες και να εστιάζουμε στα σπουδαία αντικειμενικά και από κοινού. Κι οι κουβέντες μας οι πολιτικές κυρίως στη Βουλή, παραμένουν παράλληλοι μονόλογοι σε διαφορετικούς τροπικούς, με μποφόρια και καταιγίδες μιας ηλίθιας οργής ανεπιτήδευτων στα σπουδαία και τα ελληνικά, που οφείλουν να αφορούν όχι μόνον την κάθε επόμενη χρονιά, αλλά το μέλλον του τόπου. Για μια ακόμη φορά θα αρκεστούμε σε ευχές...

Αλλά από τις ρωγμές – έλεγε ο Κοέν – αφήνεται να περάσει το φως. Από το κενό φυσικά περισσότερο. Το μεγάλο κενό αντίληψης, που αφήνει η μετριότητα και ο υλισμός της χαμέρπειας, έτσι ώστε το διαφορετικό ''ανωνύμου του Έλληνος'' διαχρονικά να λάμπει έστω και με μια οκτάβα θλίψης της βασίλισσας πυγολαμπίδας στο βαθύ σκοτάδι του ακατανόητου, της άγνοιας και της αμνησίας των ελλήνων για κείνα τα φωτεινά μονοπάτια της ιστορίας μας. Το χιόνι ήρθε, αλλά ο χιονιάς δεν ήταν ιστορικός comrade. Ιστορική μένει μόνον η λήθη και η τρέλα του λαού μας... 

Χιονίζει βόρεια λοιπόν και θα μπορούσαμε να πούμε για τη σχέση του ψύχους με την ψυχή, δεδομένου ότι σήμερα ο πολιτισμός μας θα ήταν πολύ καλύτερος αν δεν βασιζόταν σε θεμελιώδη, πάγια και παγωμένα ψέματα. Χιονίζει βόρεια και είδηση δεν είναι τα στολισμένα δέντρα στις πόλεις της Ευρώπης, ούτε η αυξανόμενη τρομοκρατία. Είδηση είναι πως μέρες του χιονιά ανοίξαμε τους σταθμούς του μετρό για τους άστεγους της Αθήνας, όταν για εκατό χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες έχουμε έτοιμες δομές φιλοξενίας. Έτσι αντισυστημική είδηση αύριο θα είναι πως σε ευρωπαϊκή χώρα εκλάπη μελομακάρονο ενόπλως comrade, ακυρώνοντας την ιδέα της Ευρώπης και τη δηθενιά μας… 

Στα ημέτερα λευκά ως χιόνη και περιστερά, προϋπολογισμός 2017 για παράδειγμα στη Βουλή των Ελλήνων. Και ακούς οτιδήποτε, ώστε να προϋπολογίζεις με ακρίβεια 2017 δεδομένων πως η επόμενη χρονιά θα είναι λογικά σωτήρια ως χρονιά απεξάρτησης από τους δανειστές, αλλά και αστάθμητα επικίνδυνη λόγω βλακείας και διεθνούς ρευστότητας. Παραμένοντας όμως σπουδαία. Για τον κόσμο που αλλάζει γρήγορα, για την Ευρώπη που αλλάζει πιο αργά, για την Ελλάδα που αλλάζει σιγά – σιγά και σιωπηλά. Χωρίς θριαμβολογίες πλέον, χωρίς θόρυβο λόγω εξάντλησης, χωρίς σπαταλημένη φαιά ουσία αυτοκριτικής ή άμυνας στην ομαδική αντεπίθεση του παλιού και ένοχου κατεστημένου. Εκείνου του κατεστημένου της δήθεν πολιτικής ορθότητας που βαυκαλίζεται με δημοσκοπήσεις εικονικής εξουσίας από το mediaκό του οπλοστάσιο και δεν έχει ακόμη κατανοήσει ότι η ουσία που τροφοδοτεί την εξουσία του -δηλαδή η αστική μεσαία τάξη- το έχει θέσει στο στόχαστρο εγείροντας ανηλεώς το αίτημα της προσαρμογής στο αυτονόητο. Αυτό που ορίζει διεθνώς το σύγχρονο πολιτικό -ως άλλο οντολογικό- ερώτημα γι αυτήν εδώ τη ζωή και την ποιότητά της και όχι όπως παλιά για μια δήθεν ζωή στο επέκεινα. Εν αρχή λοιπόν όχι το φως και η ώρα η πρώτη που έλεγε ο Ελύτης, αλλά η νέα αντισυστημική πάλη που είναι ήδη στο προσκήνιο και η οποία μπορεί να έχει απρόβλεπτα αποτελέσματα για την τύχη της Ευρώπης και του κόσμου. Κι αυτή η πάλη δεν έχει κόμματα και χρώματα comrade. Κύκλος η ζωή, κύκλος τα πάντα. 

Έπειτα ως τεκμήριο του νέου μεσαίωνα που επελαύνει, είναι η επανάκαμψη της θρησκευτικής αντιπαλότητας. Ως χώρα γειτονεύουμε και χάριν προσφυγομεταναστευτικού συνυπάρχουμε - σε ελεγχόμενο ακόμη βαθμό - με την εισαγόμενη ισλαμική αντίληψη. Με εκείνο δηλαδή το τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού της ισλαμικής Ούμα /αδελφότητας, που εξακολουθεί να έχει υπέρτατο νόμο τη Σαρία αντί για κάποιο σύνταγμα και να αναπολεί πιλάφια και παρθένες στον ουρανό και ένα ενιαίο ισλαμικό θεοκράτος /χαλιφάτο στη γη, θαρρώντας πως οι δυτικοί τους διαιρούν για να το εμποδίσουν. Μιας νοοτροπίας δηλαδή που ξέχωρα από καθετί άλλο είναι στον αντίποδα του δυτικού πολιτισμού και είναι σχεδόν αδύνατο να αλλάξει, εάν δεν υποστεί διαφωτισμό και αναγέννηση εκ των έσω. Ο δυτικός τρόπος ζωής και η  καθημερινή χρήση προηγμένης τεχνολογίας δεν αρκούν για να υπερκεράσουν το ψυχονοητικό αποτύπωμα της θρησκοληψίας. Ο ισλαμικός φονταμενταλισμός δείχνει πως οι θρησκείες επανακάμπτουν στο προσκήνιο ως συστήματα εξουσίας με μαζική απήχηση και άρα ως οριζόντιες γραμμές αντιπαλότητας. Δείχνοντας την παρακμή των μοναρχιών στην ανατολή, αλλά και των δημοκρατιών στη δύση, υπό τη σκιά μιας αόρατης αυτοκρατορίας των αγορών στην οποία ο πολίτης είναι μια απροσδιόριστη στο πλήθος ανεστιότητα που αναζητά καταφύγιο στην παραμυθία. Και η ωμή αλήθεια, η αφόρητη για τον ανθρωπάκο και την εξουσία είναι πως ακόμη και σήμερα για τους πολλούς η Γη δεν είναι στρογγυλή και δεν γυρίζει…. Ακόμη και σήμερα που οι εξωγήϊνοι πολιτισμοί είναι επιστημονικά παραδεκτοί, λες κι είναι ορατοί ή ημι-θέουν. Και πώς χωρίς το ευ στις χοές, να ευχηθείς την πολιτισμική απόδραση της ανθρωπότητας απ’ την ψυχονοητική φενάκη...

Και τέλος, ως ιερό κέρας των παραπάνω είναι το κέρδος. Αυτή η αμφίσημη έννοια της επίπλαστης, υλικής και εν τέλει προσωρινής απόλαυσης, που δεν εγγυάται την ευτυχία και την υγεία, που δεν μπορεί να χορτάσει εκείνο το απροσδιόριστο χάος που στα ελληνικά το λέμε ψυχή, με την ελευθεριότητα του καθενός να την προσδιορίσει και να την τέρψει με ότι θέλει και ποθεί.

Το κέρδος λοιπόν. Ο αυτοσκοπός του κυρίαρχου θεού Χρήμα. Αυτό, μετά τις δήθεν δημοκρατίες που εκτρέφουν το ολιγαρχικό Σύστημα  και τις θρησκείες ως κοσμικές εξουσίες αντιπαλότητας, είναι το τρίτο και μεγαλύτερο ψέμα του σύγχρονου πολιτισμού μας. Πού καταναλώνει ανίερα, χωρίς σύνεση και σεβασμό το αίμα των πόρων του πλανήτη, όχι για την επιβίωση και την πρόοδο της ανθρωπότητας, αλλά για την εφήμερη ικανοποίηση κάποιων που δεν έχουν τίποτα περισσότερο από την οργανική ύλη που ανακυκλώνουν έρποντας ως είδος.

Η θεά Κάλι, η βασίλισσα των καλικάντζαρων είναι εδώ comrade. Με αυτή την έννοια τα ερπετά του τόκου και της βόμβας είναι οι επικυρίαρχοι του πλανήτη και της ανθρωπότητας. Και μας ελέγχουν ελέγχοντας το νου και τα πιστεύω μας με απόλυτα ψέματα και διαστρέβλωση των εννοιών, μέχρις ν’ απονεκρώσουν τον πλανήτη μαζί τους. Γιατί αυτό είναι, όντα ζωντανά – νεκρά ως άψυχα ή ζόμπι όπως τα λέει ο δυτικός πολιτισμός που τελευταία τα προβάλει όλο και περισσότερο. Κι η ειρωνεία είναι πως στη μεταμοντέρνα εποχή της άτεχνης  Τέχνης που ζούμε, όπου το κάλλος και την αρμονία αντικατέστησε η ασκήμια και η αφηρημένη φρίκη, η προβολή αυτή δεν μπορεί να ειπωθεί με τίποτα και διαφήμιση.

Χιονίζει βόρεια comrade. Γι αυτό μη ρωτήσεις τι είναι οι καλικάντζαροι γιατί θα μάθεις πως όχι μόνον δε φεύγουν με τις ευχές, αλλά πληθαίνουν περισσότερο. Όσο στην πράξη η Ελλάδα διώχνει μαζικά ακόμη τους νέους της στο εξωτερικό και τους αντικαθιστά με τα παιδιά της θεάς Κάλι από τη μακρινή ανατολή, που χιλιάδες χρόνια μετά εξαπλώνονται και πάλι στη Δύση. Αυτή είναι η ωμή και η αφόρητη αλήθεια για τη δηθενιά μας. Πως η Ελλάδα εξακολουθεί να τρώει τα παιδιά της αιώνες τώρα. Και 2017 ευχές δεν αρκούν για την ελληνική ψυχή που φθίνει comrade. Και μη ρωτήσεις τι είναι ψυχή γιατί στα ξεχασμένα ελληνικά θα βρεις μια σχέση με το ψύχος. Τίποτα παραπάνω. Τα παραπάνω απαιτούν τροπικούς, λιτότητα, μύγα κι ηλιοβασίλεμα. Ή όπως λέμε αλλιώς έρωτα, πόλεμο και μουσική, ώσπου να λιώσει. Κι αν κανείς σου απαντήσει με σιγουριά τι είναι ψυχή, θα είναι είτε ανόητος, είτε ένας ακόμη ψεύτης...
Χωρίς το ευ στις χοές καμιά ευχή comrade. Γιατί η ελπίδα των λαών πάλι ξέμεινε κάπου στα μισά του δρόμου για την επανάσταση...

Οκτάβα Ελευθερίας

Από τα ξάρτια του ήλιου στον ουρανό, έως τον τοίχο που συνωμότησε στο βιαστικό σύνθημα, μία ξεχώριζε επιγραφή - Ελευθερία.

Σε έκρυθμες περιγραφές εκρηξιγενούς υπερρεαλισμού είναι η ανεμόεσσα θεά, ιστίο άναυλων πελασγών, κατάρτια φλόγα κι ανέμη προσδοκιών και υποσχέσεων, είναι η πάνορμος και πάνσεπτος , είναι το ώκιμον της ιδέας…

Και δεν είναι το δυσπρόσιτο της έννοιας τόσο που προκαλεί το λυρισμό, όσο το άγνωστο της προσδόκιμης σημασίας της. Γιατί σημασία έχει το τι θα μπορούσε να απαντηθεί στο συναπάντημά της…

Σε κάθε γλώσσα, χιλιάδες οι απαντήσεις εικασιών που χάνονται σαν κύματα που σπάνε στην περιφέρεια του χρόνου. Του Κρόνου που πάνω του περιφλεγείς και περίφαντες  περιφέρονται οι ψυχές των γενεών. Περίφοβες άραγε ή περιχαρείς ? Κανένας δε γνωρίζει.

Κι ο άσημος  Άρχων, ο βασιλιάς, ο Κανένας, λυσίκομος δέσμιος στο κατάρτι της. Ο άσημος βασιλιάς, ο λαός των ανθρώπων στα έθνη της γης, ανήμπορος, λυσιμελής, ανάμεσα σε γόητες και σειρήνες. Η ομορφιά η απόλυτη, η περήφανη, δέσμια σε ανένδοτο αγώνα με τους ανέμους. Ανένταχτη ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα, παρεμβάλλεται κι ισορροπεί στο πιο ψεύτικο ''τίποτα'' της απροσδιοριστίας. Απ΄ το απρόσιτο Άνω αποστασιοποιείται ακόμη ατενίζοντας τη λεηλασία της Γης. Κι οι μαχητές του ακατόρθωτου, σαν ξένοι διαβάτες αναζητούν τα όρια αυτής της οδύσσειας, μειδιώντας άφοβα στην ουτοπία… 

Σαν παραλήρημα σχιζοφασίας επιμένουν τα ερωτήματα : - Άραγε τι και πώς? - Άραγε που και πότε θα σ’ αντικρίσουνε Ιθάκη? Στα πιο μικρά, στα πιο μεγάλα ''θέλω'' του ανθρώπου. 

Δροσοσταλίδες προσμονής χιλιόχρονων γενεών γι αυτή την εκρηκτική  μελωδία που θα ορίζει την οκτάβα του παρακάτω της ζωής. Αυτής ή άλλης δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να μπορεί να σκαλώσει ο άνθρωπος σ’ εκείνη την τροχιά που ‘ ναι λίγο πιο πάνω. Πιο πάνω απ’ τον ερπυσμό του πυριτίου και του άνθρακα. Πιο πάνω από το χώμα και τη στάχτη. Εκεί που εικάζονται τα είδωλα.

Κι άμποτε Φάνητα φανούν, ειδότες ακραιφνείς στις παρυφές του Έδους που Ναίει, σημασία δεν έχει το τι θα τους πούμε στην υποδοχή. Σημασία έχει το εάν και τι θα μας απαντήσουν…

Άλλωστε ο λόγος και η διαίρεσή του ανήκουν εδώ, στην έκπτωση αυτού του κόσμου. Πιο πάνω εικάζεται το άρρητο του εικονικού, που όμως ενδημεί πιο σιμά στην αλήθεια εκείνη που ο χώρος και ο χρόνος είναι κακόγουστα αστεία. Κι ίσως ο Νους το κοινωνεί σα νάμα ακατασίγαστο, από τα έμπυρα μετέωρα των θεών, που φως κι ωδή το συνοδεύουν.

Και στο ανάμεσα οι κόσμοι του απείρου. Και πιο μακριά και δίπλα μας κι ακόμη διαφορετικοί καταμεσίς του εαυτού μας. Μα η ελευθερία δε βρίσκεται χαμένη στα άστρα. Είναι παντού για όσους την αναζητήσουν. Κι απ' τη μικρή μας γειτονιά, την κοινωνία και το έθνος κι οι γειτονιές των πολιτισμών μέσα και πέρα απ’ το γαλαξία, τραβούν τον ίδιο δρόμο της αναζήτησης. Κάποιοι από κείνους θα ''φανούν''.

Σε κάποιο σήμερα θα έρχονται, σε κάποιο αύριο θα έρθουν. Κι ίσως να είναι ήδη εδώ…

Κι εμείς απ' τα μικρά έως τα μεγαλύτερα πράγματα της Λευτεριάς, σαν άλλοι ιθαγενείς της Καραϊβικής στήσαμε μάτια κι αυτιά να υποδεχτούμε τις αρμάδες του νέου Κολόμβου. Πόσο ανόητοι, πόσο ρηχοί κι απαίδευτοι, πόσο ιθαγενείς είμαστε ακόμη!

Είτε έρθουν, είτε είναι ήδη εδώ, σημασία δεν έχει τι θα τους πούμε στην υποδοχή. Σημασία έχει το εάν και τι θα μας απαντήσουν... 

Esperanca

Quando o mundo diz, ''Desista'', a esperanca sussurra, ''Tente uma vez mais''...

Στην πορφύρα της Ανατολής σαν άχρωμες δείχνουν οι άλικες παπαρούνες.

Φωτιά στο Νότο, φωτιά στο Βορρά. Φωτιά στην άσβεστη φωτιά της Ανατολής.

''Φωτιά η φωτιά μου, αχώνευτη… '' έλεγε ο τελευταίος ποιητής.

Άψις αχώρητη στο χωροχρόνο η πεθυμιά να δεις χτισμένη με τάξη την άβυσσο μες στην καρδιά του ανθρώπου. 

Από τότε που το αγαθό κι η αρετή διαδόθηκαν σα συνώνυμα της αδυναμίας, κυριάρχησε το αφύσικο.

Κόσμος ''αγαμέτης'' που ζητά να αναπαράγει με κατάτμηση το κίβδηλο καταργώντας τη συνουσία του δημιουργικού.

Στις αγέλες των ανθρώπων η αγάπη έγινε φτηνό κι αγελαίο ''αγάπημα''.

Άγος που τρέφει το άγχος της σύγχρονης ζωής ευτελίζοντας την έννοια του μέτρου στην αποδοχή της μετριότητας.

Στην πορφύρα της Ανατολής κάθε αναίρεση φαντάζει αδύνατη απ’ τον πολιτισμό μας που ψάχνοντας την ανατολή αναδύθηκε στη Δύση.

Belo Mundo!Κοντέψαμε να ξεχαστούμε...
Τόσο ώστε να μην αφεθεί η ματιά πέρα απ' το γκρίζο.

Esperanca. Φαντάζεις αναλώσιμη σε κάθε ανάλεκτη φλυαρία…

Στην αναλογία των στυγνών αριθμών τριγύρω, η ακτίνα της κατανόησης μοιάζει σαν απεγνωσμένος ανάπλους…

Minha esperanca, αναπνοή. Στα πυρακτωμένα σου μετέωρα καίγεται το ψέμα του αναπόδραστου κι η πορφύρα της φωτιάς σου μοιάζει τόσο με την πορφυρή αλήθεια της ανατολής.

Ενός καινούργιου κόσμου, σαν κόσμημα που το κρατάς στο χέρι σου και μειδιάζεις...

Σ’ αυτή τη συντεταγμένη αναρχία του αφύσικου η αίσθηση της αναρχοαυτονομίας μας είναι ο ορισμός του οξύμωρου αυτοσαρκασμού!

Μα αυτή τη Λαμπρή ανάστα ''συνέλληνα'', ανάστα ''σύντροφε''.

Πέρα και πάνω απ’ τη βλακώδη περιχαράκωσή σου στη σκόπιμη διαίρεση, ανάστα έστω και σαν πολίτης σε σύγχυση!

Ανάστα πατριώτη όπου γης γιατί ύστατη πατρίδα εντέλει είναι ολόκληρη η Γη.

Καθετί λιγότερο είναι μια παρωχημένη πλέον και μάταια ανάσχεση μιας πορφυρής ανατολής που δε θ’ αργήσει… 

Νέκυια

Κι αυτός ο χειμώνας κουβαλάει στις φλέβες του την Άνοιξη – ψιθύρισε

με θέρμη ένας ψίθυρος ονειρευτής σαν το άστρο του Αντάρη.

Την άνοιξη εκείνη την παράφορη που θα ξανάρθει για να λήξει τη διορία του σκοταδιού και του χειμώνα.

Η ομορφιά της θα θριαμβεύσει και πάλι σα θύμηση Μάη στεφανωμένου.

Θύμηση αιώνια και δυνατή σαν αυτή που λένε πως νικάει τον αληθινό θάνατο. Γιατί η ζωή φεύγει μπροστά μα τα λόγια και τα έργα μας μένουν εκεί. Σαν να μη μας γερνάει ο χρόνος τελικά, μα η αδύναμη ψυχή μας.

Ζούμε στην ψυχικά αδύναμη εποχή της βιασύνης. Ρυθμοί φρενήρεις κι εμείς βιαζόμαστε και τρέχουμε και το χειρότερο χωρίς καν να ξέρουμε που θέλουμε να φτάσουμε! Βιαζόμαστε κι ο θόρυβος της εκτροχιασμένης βιασύνης  αποσυντονίζει το ρυθμό μας. Γιατί με ρυθμό λένε γεννιέται η αρμονία της ζωής, όπως με τον ίδιο ρυθμό ζει κι αναγεννιέται η φύση γύρω μας. Μα εμείς στη δίνη του θορύβου που προκαλεί η βιασύνη κατακρεουργούμε τις μεμονωμένες φωνές και τους αυτόνομους ήχους. Τις δικές μας εντέλει φωνές και τη μουσική αρμονία της ξέχωρης ζωής του καθενός. 

Γι αυτό είναι φορές που χρειάζεται Σιγή.

Σαν τη σιγή μιας νύχτας σαγηνευτικής, που τρέφεται με πορφύρα ηρεμίας και μουσική γρύλων κι αστερισμών. Νύχτα που να μπορεί να διαβαίνει λεύτερος ο βαθυστόχαστος κουρσάρος των ψυχών, να σιγοκλείνει τα βλέφαρα με ηρεμία, αφήνοντας πίσω του τα λάφυρα μιας διάτονης πορείας γεμάτης με το κλέος της κατανίκησης του φόβου.

Του φόβου που χάνεται στην κάθε παρθένα λάμψη μιας έννοιας του στοχασμού στο ακάματο καμίνι του Νου. Και περισσότερο του έσχατου φόβου να αναγορευτεί κανείς απόκληρος από την αφόρητη συμβατικότητα της ζωής του.

Εκάς λοιπόν οι βέβηλοι και οι συμβατικοί!

Ας διαβούν οι μυημένοι. Ας διαβούν οι εκλεκτοί και όλων των εποχών οι αφανείς αγνοημένοι, γιατί οι εποχές δε χάθηκαν μα εμείς δε δώσαμε στον τροχό του ήλιου δύναμη, ώστε να κάνει τον κύκλο του στην ιστορία.

Ας διαβούν οι ξεχωριστοί σ΄αυτή τη Νέκυια για να ξανάρθει η άνοιξη και η ελπίδα.

Γιατί ελπίδα πραγματική σημαίνει να μπορείς να ψηλαφίσεις τα χρώματα της ζωής σου ευχαριστώντας τον ήλιο.

Γιατί μαζί της πίστη πραγματική σημαίνει να φροντίσεις το σπόρο των γενεών 
και των ιδεών τους, ώστε να γεννηθεί και να χαμογελάσει ο ανθός του καινούργιου 
σαν αντικρίσει τον ήλιο.

Γιατί μαζί τους αγάπη πραγματική σημαίνει να νιώσεις το άρωμα του τόπου και της ζωής σου γύρω σου, σε μια μαγική στιγμή ακίνητης αιωνιότητας.

Σε μια μαγική στιγμή ομορφιάς και αρμονίας.

Εκεί που δε θα χρειάζονται ανάλυση τα ανάλεκτά μας.

Εκεί που επιτέλους θα σταθούμε στις επάλξεις των περιεργειών μας.

Ας διαβεί λοιπόν περήφανος ονειρευτής Αντάρης.

Κι εκεί στην ιερή κι ολέθρια έκρηξη του ερυθρού γίγαντα, ας φανεί ένας καινούργιος κόσμος με την ιερότητα της ξεχωριστής άνοιξης που θα κομίζει.

Μιας άνοιξης που στο φως της οι νεότερες γενιές δε θα μυούνται πλέον στην εξειδίκευση της χαρακτηριστικής μας βαρβαρότητας.

Γενιές νέων αγωνιστών του κόσμου που πλέον θα κατακτούν εδάφη κι ορίζοντες της πανανθρώπινης διάστασης, ώστε μεσούντων των αιώνων να καταθέτουν στέφανο στον μέγα Άγνωστο φιλόσοφο κι όχι στον Άγνωστο στρατιώτη.

 

Στο νόστο και την προσμονή εκείνης της Άνοιξης, οι λεξιμάρτυρες των καιρών σε μια λευκή οθόνη του αχανούς διαδικτυακού γαλαξία θα προσπαθούν να βάζουν σ’ ευθείες το φως.

Ώσπου ν' αναφανεί και να ριζώσει το Μήνυμα.

Μήνυμα με φως και λόγο ξάστερο ελληνικό. Λόγο ελληνικό, γιατί τη μουσική του θα την αντιλαμβάνονται ακόμη κι αυτοί που δεν θα ξέρουν γήινες γλώσσες, αύριο.

Κι αν αύριο χαθούνε οι λέξεις κι αν αύριο χαθούμε κι εμείς, οι γρύλοι και οι πυγολαμπίδες θα εξακολουθούν να τραγουδάνε στη Νύχτα. Εκείνη τη σαγηνευτική που δεν θα υπόσχεται απλά μια νέα αυγή σε μια κανούργια Ημέρα, μα θα την εγγυάται.

Ως τότε, θα γητεύουμε τις ουτοπίες της Αλήθειας και της Ελευθερίας με φωτιά. 
Φωτιά με φλόγες αποκομμένες από τα έμπυρα μετέωρα των θεών.

Με σύμφωνα και φωνήεντα θα στοιχειώνονται συγκινήσεις του λόγου με αρμονία, με κάλλος και με ρυθμό συμπαντικό. Γιατί η παχύδερμη εποχή μας χρειάζεται καινούργιες συγκινήσεις ώστε να κρατήσει την ελπίδα ζωντανή. Χρέος είναι να σπέρνονται ολέθριες καινούργιες συγκινήσεις που θα ταράζουν την αναισθησία.

Περισσότερες από εκείνες που στην πυκνή ησυχία της πίσω οθόνης  απευθύνονται στο κοινό αυτό που δεν το συγκινούν οι κραυγές, οι υποδείξεις, οι εικόνες κι οι προβολές, αλλά το ουσιώδες και το διαρκές των εννοιών.

Εκείνο το ουσιώδες και το διαρκές που ζει αθόρυβα και τρέφεται από υποβλητικές 
σιωπές μέθεξης του στοχασμού.

Ας διαβούν λοιπόν οι μυημένοι!

Κι οι προβολείς της προβολής ας μην ταράξουν το προσκύνημά τους.

Φτάσαμε τελικά στις επάλξεις της περιέργειάς μας?

Σταθήκαμε μετέωροι στο χείλος?

Καιρός στα χείλη ν' ανθίσουν ψίθυροι ζωντανοί, σαν τάματα στο φως. 
Καιρός να χτίζουμε εμπειρίες, χωρίς να γκρεμίζουμε τα όνειρα βορά - θυσία στο Μορφέα.

Κάθε που ξημερώνει, θα ξημερώνουμε το θεριό μειδιώντας στη Μήδεια της ζωής, ταξιδεύοντας με τη γοητευτική νοσταλγία της επίγνωσης πως επιστρέφουμε κοντά της, 

όχι σαν σκλάβοι αξιοθρήνητοι, μα σαν περήφανοι κουρσάροι Πελασγοί …

Σ’ αυτή τη Νέκυια την ελληνική αλλάζουν οι κανόνες. 

Σ' αυτή τη Νέκυια πέρα και πάνω από το νόστο, τη μελαγχολική νοσταλγία και την τεθλιμμένη κάθαρση αναδύεται η πασίχαρη δυνατότητα της αναγέννησης . 
Γιατί ο δρόμος για την Ιθάκη είναι μακρύς και απαιτεί να επιλέξουμε άμεσα και προσωπικά χωρίς υπεκφυγές και μεσολαβήσεις δήθεν ειδικών.

''Γιατί Νέκυια εντέλει σημαίνει να στοχαστείς τη ζωή και να την ζήσεις, όχι μισή, αλλά ολόκληρη ''(λέει ο λάκωνας στη Γκέμμα).

Κάθε άνοιξη θα πραγματώνει τη δικιά της Νέκυια, ώσπου η ανώνυμη δέσποινα του μύθου και των μυστηρίων να ορίσει τη δική της την ξέχωρη Άνοιξη, δημιουργικά παράφορη κι ολέθρια για κάθε ύβρη των καιρών…

Σημείωση για την κλασσική Νέκυια: 

[ Πυρός κρατερόν μένος αιθομένοιο δαμνά Ψυχή...

δ' ήυτ' όνειρος αποπταμένη πεπότηται - λ220 ]
που με αυτό τον απαράμιλλο τρόπο περιγράφει την Ψυχή

Στη Νέκυια της Οδύσσειας [Ραψωδία λ (και ω)] 

δεν ορίζεται και δη στωικά μόνον η νοσταλγία κι η ηθική κάθαρση την ώρα της τεθλιμμένης επαφής με το σκιώδες επέκεινα - όπως ισχυρίζονται οι πολλοί - 

αλλά πέρα και πάνω απ’ αυτά σημαίνεται θριαμβευτικά η δυνατότητα της ατομικής ή συλλογικής αναγέννησης στη βάση της άμεσης επιλογής ζωής στο σήμερα και το τώρα.

Το μέγα ατόπημα(?) βέβαια του Ομήρου είναι πως περιγράφει μόνον το σκιώδες του Άδη και όχι και το υπέρλαμπρο των Ηλυσίων κι αυτή η παρατήρηση / καταγγελία κάποτε 

θα αποτελεί τη θρυαλλίδα της αναζήτησης στη βάση του αν αυτή η παράλειψη είναι σκόπιμη ή μη…

Γιατί εδώ ο ημίθεος Αχιλλέας ομολογεί πως θα προτιμούσε να είναι άσημος άνθρωπος πλην ζωντανός, ενώ στην περίπτωση των Ηλυσίων πιθανόν να συνέβαινε το αντίθετο και σκοπός του ποιητή δεν είναι να διακόψει τον πηγαιμό για την Ιθάκη μα να τον ωθήσει...

Μιας Ιθάκης που παρότι ο Καζαντζάκης αντιλήφθηκε την ουτοπία της και την συνέχισε, 
δεν τόλμησε κι αυτός να την καθοδηγήσει προς τα Ηλύσια.

Ποιος θα μπορούσε άλλωστε να ταυτίσει το άπειρο με τον κυματισμό ενός φωτονίου? 

Η απροσδιόριστη ουτοπία, η αλήθεια και η ελευθερία της είναι το πρόσωπο του ίδιου του Θεού όλων των αντιλήψεων έστω και αν δεν το γνωρίζουν…

Έτσι όπως ο πηγαιμός για την Ιθάκη δε σταματάει εδώ, το ίδιο και η Νέκυια της ζωής δε σταματάει στην ίδια τη ζωή, γιατί ζωή και θάνατος είναι οι δυο όψεις της ίδιας αθάνατης ψευδαίσθησης του γίγνεσθαι που αγωνίζεται να Είναι…

Ηθικοπλαστικά όμως θα αναφέρεται με την ίδια χρεία που οι θρησκείες διαχρονικά αναφέρονται στις μάζες, ώσπου η ανθρωπότητα να πραγματώσει τη συνειδησιακή της υπέρβαση στα πρότυπα ίσως του αγωνιώδους πλατωνικού στοχασμού, που κι αυτός 

έμεινε ελλιπής υπό το δέος των αριθμών, πόσο δη των άρρητων εκείνων…

Η Νέκυια της Οδύσσειας - ένα από τα σημαντικότερα κείμενα που γράφτηκαν ποτέ -

μεταξύ άλλων ευθύνεται για το ότι ο τυφλός ποιητής παραμένει όμηρος των καιρών 

στη διάσταση που προείπαμε, ώσπου η ανθρώπινη διανόηση να τον λυτρώσει προσεγγίζοντας την άλλη όψη των πραγμάτων... 

                   

Εδιζησάμην ...

Halloween. 

Κίεβο σήμερα. Αύριο ποιος ξέρει…

Εντυπωσιάζει η άνεση με την οποία ο κόσμος παρακολουθεί το καθημερινό show σφαγής που ονομάζουμε ακόμη ''ειδήσεις''. Αίμα. Αίμα αληθινό και πτώματα. Βία που αυξάνεται και φτηνή κωμωδία εναλλάσσονται σε οθόνες υψηλής ευκρίνειας. 

Βία και Κράτος. Αλλά είμαστε άνετοι.

Χα, σαν ο κακός λύκος του σήμερα να έγινε trendy ''γλυκουλύκος''.

Παλιότερα ο Burke υποστήριξε ότι η λειτουργία των ανθρωπίνων κοινωνιών είναι τόσο σύνθετη ώστε δεν μπορεί να κατανοηθεί πλήρως από τον έλλογο Νου.

Ίσως.

Ίσως ακόμη να φταίνε οι συστολές των οργονικών πεδίων των παθολογικά καταπιεσμένων κοινωνιών κατά τον Βίλχεμ Ράϊχ ή η κούραση απ’ την μαζική ολίσθηση της σκέψης του κόσμου στο βαθύ κόκκινο και το βαθύ μαύρο, κάτω από έναν ξάστερο και καταγάλανο ουρανό.

Από Έναν ουρανό. Κοινό.

Γι αυτό ο καλλιτέχνης πάνω από τον επιστήμονα γίνεται ζηλωτής της ομορφιάς .

Γιατί την Ομορφιά δε χρειάζεται να την εξηγήσεις.

Γι αυτό ο καλλιτέχνης μπορεί να αντισταθεί στα πάντα. Εκτός ...από τον Πειρασμό.

''Εδιζησάμην Εμεωυτόν'' (αναζήτησα/έψαξα τον εαυτό μου/εγχ. αυτογνωσίας)  ,

έλεγε ο σκοτεινός δάσκαλος της Ιωνίας ( Ηράκλειτος ) λες κι ήξερε πως οι κόσμοι μας θα πλημμυρίσουν με μάσκες.

Σειρές μάσκες απ΄ όταν γεννιόμαστε που προκύπτουν από την άμυνα/προσαρμογή της ''αιει-θεει-ρικής'' αύρας μας  σε αρνητικές επιδράσεις μιας κακής κοινωνίας, όπως θα ‘λεγε σήμερα ο Βίλχεμ.

''Ακούς ανθρωπάκο?'' ήταν ο τίτλος ενός έργου του που ακόμη ρωτάει.  

Μετά από μια σειρά μάσκες πως μπορεί κανείς να αναγνωρίσει το αληθινό του πρόσωπο?

Κι Εσύ. Εκείνη την ώρα που πρέπει να αντικρίσεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να αναρωτηθείς τελικά ποιος είσαι.

Μπορεί να δεις το κενό ή μπορεί ακόμη να δεις έναν λυκάνθρωπο.

Έχει στερέψει η Οργόνη γύρω σου. Ο αρχαίος Αιθέρας ανύπαρκτος.

Η ψυχή πιο παγωμένη κι απ΄ το κρύο σε θυμικό κενό.

Δε συγκινείσαι. Δεν μπορείς γιατί η ευγένεια ψυχής κατηγορήθηκε ως περιττή αδυναμία. Ξέχασες τους ανθρώπους και τον άνθρωπο που θα ‘πρεπε να κουβαλάς.

Χάθηκε το Μέτρο.

Το μόνο μέτρο ορίζεται απ’ το θεό Χρήμα με απόλυτους αριθμούς σε ισοδύναμα ζωής. Έτσι καθορίζεται η σκέψη σου, πριν χρειαστεί να ελεχθεί με νανοτσίπ που πιθανόν να κυκλοφορούν ήδη στο αίμα σου σταλμένα από μια μολυσμένη ατμόσφαιρα με απόρρητες εφαρμογές Γεωμηχανικής παγκόσμια. Λένε.

Η σκέψη σου, το είναι σου ανήκει στο χρήμα. Εσύ ανήκεις στο θεό Χρήμα.

Έτσι ξεχνάς το παρόν που θα πρέπει να εδράζεις το είναι σου και το πουλάς για ένα μέλλον που το πιο πιθανό είναι να μη σου ανήκει.

Το αύριο δεν είναι σήμερα και ακόμη χειρότερα το σήμερα δεν είναι χθές.

Το δικό σου αύριο σήμερα το αφήνεις σε αυτούς που αυτοαναγορεύονται διαχειριστές του και συ άβουλο στρατιωτάκι μπαίνεις στη γραμμή για μπιχλιμπίδια και πράγματα.

Πράγματα όχι πραγματικότητα.

Αυτά που σ’ έμαθαν να αξιολογείς με χρήμα, ώστε να αγαπάς με χρήμα, να σχεδιάζεις με χρήμα, να μιλάς για το χρήμα, να αναζητάς το χρήμα μια ζωή, να γίνεσαι εσύ ο ίδιος το χρήμα. Αναλώσιμος.

Σεξ αντί για έρωτα, chat αντί για κουβέντα, e-εφαρμογές αντί για άγγιγμα.

Και γάστρωνας  ρωμαϊκού συμποσίου χορτασμένος από τόση κραιπάλη που η αναζήτηση κι η τέχνη περισσεύουν.

Αναζήτηση και Τέχνη? Τι είναι αυτά? Τι χρειάζονται?

Έτσι κι αλλιώς πάντοτε ν-1 είναι οι κυματισμοί που ανεβαίνουν πιο πάνω και γίνονται Φως.

Εσύ όμως πως ν’ ακούσεις για το διαφορετικό όταν το χρήμα έχει επιβάλλει πάνω σου τη δικιά του κουλτούρα?

Σίγουρα επιλέγεις ή πλέον σίγουρα σου επιβάλλεται να δουλεύεις παραπάνω αντί να έχεις ελεύθερο χρόνο. Ή εύθετο χρόνο για ν’ ακριβολογούμε.

Γιατί σου λένε πως θα γίνεις top, θα ξεχωρίσεις.

Γιατί σου λένε να αγοράσεις κι αυτό. Να το προσθέσεις στην πραμάτεια.

Έτσι όμως δε θα σκεφτείς ποτέ. Δε θα σκεφτείς γιατί είσαι εδώ, γιατί ζεις, γιατί υπάρχεις.

Αρκεί να ξέρεις πόσα μπιχλιμπίδια έχεις κι η μόδα θα σου θυμίζει πάντα πόσα σου λείπουν. Δήθεν.

Ακούς ανθρωπάκο?

Είσαι πλέον ένας τέλειος οπαδός.

Ενός κόμματος, μιας ομάδας, μιας θρησκείας δεν έχει σημασία.

Είσαι οπαδός.

Κι αν στ’ αφαιρέσουν όλα αυτά ξαφνικά, αν πάψουν να υπάρχουν τότε ποιος θα είσαι? Τι μένει από σένα πίσω και κάτω από όλα αυτά? Υπάρχει κάτι δικό σου? Υπάρχεις?

Υπάρχεις?

Γελάς. Ίσως.

Ίσως να τα προσπερνάς επειδή είσαι βολεμένος και νομίζεις πως έχεις λύσει όλα τα προβλήματά σου. Ποτέ όμως  μη λες ποτέ για τίποτα. Γιατί αν αύριο γκρεμιστεί ο χάρτινος πύργος σου θα το ξανασκεφτείς.

Γι αυτό βγάλε τη μάσκα και κοίτα τώρα τον καθρέφτη.

Το είδωλό σου εξαρτάται πάντα από σένα.

Το είδωλο της ομορφιάς όλου του κόσμου είναι στα θέλω σου. Τ’ ανθρώπινα.

Μην το ξεχνάς, έχει πόλεμο έξω.

Έχουν ήδη σταματήσει να γαυγίζουν τα σκυλιά κι έχουν αρχίσει να ουρλιάζουν οι ανθρώποι…

Γι αυτό Μείνε άνθρωπος.

Ή Γίνε άνθρωπος.  

Όστρια

Το καφέ, η ημερομηνία και το θέμα θα μπορούσαν να συνδέονται με τους Δροσουλίτες, αλλά δεν...  :-) 
'Οταν οι παγετώνες του βορρά άρχισαν να υποχωρούν γύρω στη 12^η χιλιετία πΧ, ο ελλαδικός χώρος ανήκε στην τροπική ή ημιτροπική ζώνη εκείνης της εποχής όπως φαίνεται από ευρήματα αλλά και περιγράφεται σε μύθους.

Βέβαια κάποτε και η Σιβηρία ήτανε ζούγκλα με μαμούθ που χάθηκαν ξαφνικά όπως αποδεικνύουν τα σχετικά ευρήματα, παραπέμποντας σε άλλη μαγνητική διάταξη του πλανήτη με άλλους πόλους και άλλες γεωλογικές ανακατατάξεις σε παλιότερους χρόνους.

Γενικά από τους διασωθέντες μύθους των λαών προκύπτουν ενδεικτικά στοιχεία πληροφόρησης, αλλά προκύπτουν και θέματα προς διερεύνηση ειδικότερα από τους ελληνικούς μύθους που πέραν του ότι είναι εκτενέστεροι και πληρέστεροι, παράλληλα δεν είναι τυχαία δομημένοι ως προϊόντα μιας εκτροχιασμένης φαντασίας, αλλά διατηρούν έκδηλα μια εννοιολογική και ετυμολογική συσχέτιση του αντικειμένου τους με την περιγραφή τέτοια, που να μπορεί να οδηγεί σε λογικά σενάρια που υποκρύπτονται κάτω απ' την αλληγορία.

Έτσι για παράδειγμα,

τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων (πολύτιμα μέταλλα) βρίσκονταν στον κήπο των θεών (τροπική ζούγκλα ) στη χώρα του Άτλαντα ( Ατλαντίδα, Αμερική ) και φύονταν από μηλιές που η Γη (μητέρα φύση ) έκανε γαμήλιο δώρο στο Δία και την Ήρα.

Οι κόρες της Νύχτας (Δύσης) Εσπερίδες και ο δράκοντας Λάδων (γόνιμος τόπος) είχαν αναλάβει τη φύλαξή από την κλοπή απ’ τις κόρες του Άτλαντα ( θεού ήλιου), μέχρι που ο Ηρακλής (κλέος της Ήρας ) με τη συνεργασία των Εσπερίδων και σκοτώνοντας το Λάδωνα τα πήρε και τελικά με τη βοήθεια της Αθηνάς (αθάνατης γνώσης) τα επέστρεψε στη θέση τους όπου και ανήκαν.

Πολύ πριν τον Κολόμβο…

Παρενθετικά, ο Λάδωνας μετατράπηκε στον αστερισμό του Δράκοντα ο οποίος περιέχει τον βόρειο ουράνιο πόλο της εκλειπτικής ( μετά το 1800 πΧ λόγω μετάπτωσης ενώ μέχρι τότε έδειχνε τον πραγματικό βόρειο πόλο ).

Επίσης, οι αστερισμοί σύμφωνα με τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση είναι 88 κατανεμημένοι σε οκτώ ομάδες από τις οποίες η μια είναι και των δώδεκα  αστερισμών του ζωδιακού κύκλου.

Σημαντικότερες ομάδες είναι :

• της Αρκτου (εμπεριέχει Βοώτη, Δράκοντα, Γκέμμα, κλπ)
• του Περσέα (εμπεριέχει Ανδρομέδα, Πήγασο, κλπ)
• του Ηρακλή (εμπεριέχει Λύρα, Οφιούχο, Σταυρό του Νότου, κλπ)
• του Ωρίωνα (εμπεριέχει Κύνες, Λαγώος, κλπ)

Ο Βοώτης ή Αρκτούρος (φύλακας ή και διώκτης της άρκτου) είναι ο λαμπρότερος του βόρειου ημισφαιρίου, ενώ ο Σείριος ο λαμπρότερος του ουρανού, ορατός και από το βόρειο ημισφαίριο ενώ ανήκει στο νότιο ουράνιο ημισφαίριο.

Η βιβλιογραφία, οι αποκωδικοποιήσεις, οι συμβολισμοί και οι ετυμολογήσεις σχετικά με μύθους και αστερισμούς βρίθουν, δεδομένου ότι και οι αρχαίοι έλληνες όπως όλοι οι λαοί, συνέδεαν τους μύθους τους με την τότε παρατηρούμενη αστρονομία, γεγονός που θα μπορούσε να μην οφείλεται μόνον στο δέος της ενατένισης του έναστρου ουρανού, ειδικά από λαούς που κάθε άλλο παρά αφελείς δείχνουν. 

Το αρχικό παραπάνω παράδειγμα αποτελεί μια ρεαλιστική προσέγγιση της πληροφορίας που μεταφέρει ο μύθος σε αντιδιαστολή με πλείστα όσα εξωπραγματικά μπορεί κανείς να διαβάσει στο net …

Με μια τέτοια προσέγγιση και επιστημονική τεκμηρίωση θα μπορούσε να αναθεωρηθεί η ιστορική γνώση, χωρίς τις εμπορικές υπερβολές της σύγχρονης μυθοπλασίας και φαντασίας.

Βέβαια, πολλές φορές οι κάθε είδους ερευνητές εντοπίζουν σκανδαλώδεις συμπτώσεις, οι οποίες είτε παραπέμπουν σε ξεχασμένη γνώση ενός προηγούμενου πολιτισμού (?), είτε είναι απλά συμπτώσεις.

Για παράδειγμα, η επιτάχυνση της βαρύτητας είναι g = 9.81 m/s και στην ομηρική Ιλιάδα ο Νέστορας της αρχαίας Πύλου θυσίαζε στον ''κοσμοσείστη'' Ποσειδώνα 81 ταύρους κατανεμημένους σε 9 ομάδες θυτών και θυσιών.

Ανοιχτά της Πύλου βρίσκεται το μεγαλύτερο θαλάσσιο φρέαρ της Μεσογείου που έγινε με την καταβύθιση της Αιγηίδας και την ανάδειξη του αιγαίου πελάγους, έτσι όπως αποτυπώνεται και δορυφορικά πλέον με αρκετή ευκρίνεια.

Στη σημερινή Πύλο είναι ακόμη σε εξέλιξη το διεθνές επιστημονικό πείραμα Νέστωρ το οποίο ανιχνεύει νετρίνα (περίπου ότι κάνει και το CERN) με υποβρύχια τηλεσκόπια σε βάθος 4 χιλιομέτρων θαλάσσης, παραμένοντας το τέταρτο σημαντικότερο επιστημονικό πείραμα διεθνώς.

Πύλη παράλληλα, είναι η σχηματοποιημένη στο γράμμα Π κεντρική είσοδος και έξοδος από την οποία διέρχεται η ύλη (Π-ύλη) σε κάθε της μορφή… (διέρχεται ή και διαφεύγει).

Έλξη, καμπυλότητα ή και διοχέτευση χωροχρόνου (?) ή κίνηση αντιβαρυτική σε συγκεκριμένο σημείο θα δημιουργούσε - θεωρητικά πάντα - μια δύναμη στροφορμής στους πόλους του άξονα περιστροφής σχηματίζοντας δίνη...

Σε άλλο παράδειγμα τρεις ιπτάμενες μυθικές μορφές ( Φαέθων, Ίκαρος και Βελλερεφόντης ) έπεσαν στη Γη κατακαίοντάς τη ή κατακεραυνώθηκαν από το Δία.

Σήμερα η αμερικανική επιστημονική έρευνα δέχεται πως η απέραντη έρημος Σαχάρα από το 11.000 πΧ μέχρι και το 5.000 πΧ ήταν τροπική ζούγκλα με άφθονη πανίδα και χλωρίδα η οποία σε 100 με 200 μόλις χρόνια ερημοποιήθηκε, λες και κάποιο ουράνιο σώμα προσέκρουσε σε αυτή δίνοντας παράλληλα και τις αναφορές για τους κατακλυσμούς της εποχής (Δευκαλίωνα, Νώε) που ακολούθησαν σε όλη τη Μεσόγειο, μετατρέποντας το κλίμα από τροπικό και ημιτροπικό σε εύκρατο.

Σε προγενέστερη προφανώς εποχή (αρκετά πριν το 5.000 πΧ) ο Ηρακλής σκοτώνει το λέοντα της τροπικής Νεμέας και ενδύεται τη λεοντή του, ταξιδεύει στην Εσπερία (Ατλαντίδα, Αμερική) πέρα από τις στήλες του Άτλαντα όπως και οι Αργοναύτες και ο Διόνυσος με την εκστρατεία του φτάνει στις Ινδίες, γεγονός που ο Αλέξανδρος πληροφορείται πολύ μεταγενέστερα από τους ίδιους τους Ινδούς...

Ο Αλέξανδρος πέρα από τις πύλες της Κασπίας που σήμερα λόγω της καύσης του φυσικού αερίου σε χαοτικό γεωλογικό άνοιγμα λέγονται και ''πύλες της κολάσεως'', καταδιώκει με ιδιαίτερη εμμονή και μένος τα έθνη της στέππας και στις πύλες του ινδικού Καυκάσου ( Ιμαλάϊα) καταλαμβάνοντας και καταστρέφοντας την απρόσιτη Άορνο Πέτρα (ΒΔ Πακιστάν).

Σήμερα και μάλλον με ασάφεια η γεωστρατηγική επιστήμη επιμένει πως όποιος ελέγχει το κέντρο της Ευρασίας (όρια Μογγολίας – Αφγανιστάν – Πακιστάν) ελέγχει όλο τον κόσμο.

Γιατί η άορνος πέτρα (δεν υπερίπτανται πουλιά) σαν περιοχή έχει τόση σημασία?

Παράλληλα άορνος πέτρα πολύ μικρότερης κλίμακας είναι και σημείο στην Ακρόπολη άγνωστο στο ευρύ τουριστικό κοινό, όπως πιθανόν και ο άρειος πάγος με την περίεργη ονομασία του για απλός βράχος…

Αν βέβαια ο Αλέξανδρος ζούσε και συνέχιζε τη ''δυτική εκστρατεία'', τότε η Αφρική και η Αμερική θα είχαν εξερευνηθεί πολύ πριν από τον Κολόμβο και η εξέλιξη της παγκόσμιας ιστορίας θα ήταν διαφορετική συμπεριλαμβανομένων των χαμένων πληροφοριών όπως της περίφημης Ατλαντίδας.

Αυτό σημαίνει πως μια ιστορική λεπτομέρεια ή συγκυρία μπορεί να εμφανίσει ή να αποκρύψει πληθώρα γνώσης για το παρελθόν με συνέπειες για το παρόν και το μέλλον.

Σε μικρότερη κλίμακα ο Μίνωας της Κρήτης που με τη βοήθεια του Δαίδαλου είχε φτιάξει το Λαβύρινθο για να εγκλωβίσει το Μινώταυρο, αλλά και ένα περίεργο μεταλλικό ρομπότ φύλακα τον Τάλω, που διέτρεχε όλη την Κρήτη σε 24ωρη βάση.

Μην  όμως ή Μιν ήταν και μια σειρά ονομάτων των παλαιότερων Φαραώ της Αιγύπτου (χώρα ύπτια δηλαδή κάτωθεν του αιγαίου) των οποίων η παλαιότερη πυραμίδα (πυρ – αμίς = φλόγα στην κορυφή) δεν ήταν τύμβος μα περίεργο κατασκεύασμα με κατεστραμμένη κορυφή και αστρονομικά έδειχνε τον αστερισμό του ταύρου με πιθανότερο κατασκευαστή κατά κάποιους κάποιον Ερμή (Τρισμέγιστο) που προφανώς γνώριζε τη μαθηματική έννοια του π=3,14 και της κατεργασίας του γρανίτη χωρίς ηλεκτρικούς τροχούς με αδαμαντόδισκο… 

Σήμερα η Κνωσός φιλοξενεί τα ανάκτορα και τον τουρισμό, αλλά ο θησαυρός της πληροφόρησης είναι σε έναν μικρό δίσκο της Φαιστού που αποτυπώνει αμφίδρομες διαδρομές σε γήϊνους και ουράνιους ζωδιακούς σε μορφή σπείρας που παραπέμπει σε dna, rna και κυματοσυναρτήσεις κβαντικών σχέσεων ίσως…
Σαν χαραγμένες διαδρομές έχουν νόημα μόνον εάν κάποιος ή κάτι πρόκειται να τις ακολουθήσει ή τις ακολουθεί εν αγνοία του, πάντοτε στο πριν ή το μετά μιας πύλης/ αφετηρίας/διασταύρωσης που προείπαμε, έχοντας πάντα υπόψη τη σχέση ύλης-ενέργειας.   

Τελευταία, απολιθώματα δείχνουν πως ο άνθρωπος και ο σκύλος ήταν σύντροφοι από την παλαιολιθική εποχή και πέραν του Άργου του πιστού σκύλου του Οδυσσέα που μια επική Οδύσσεια δεν ξέχασε να συμπεριλάβει, ο Σωκράτης ορκιζόταν με δέος όχι στο Δία μα στον Κύνα, το σκύλο του ουρανού, τον Σείριο.

Τον οποίο γνώριζαν ως τριπλό αστερισμό πολύ πριν τα σύγχρονα τηλεσκόπια εντοπίσουν ως τέτοιον…

Η εντοπίσουν τον Φόβο και τον Δείμο γιούς του θεού του πολέμου Άρη και δορυφόρους του ομώνυμου σημερινού πλανήτη που άγνωστο πως δέχτηκε αυτό το όνομα πολύ πριν ανακαλυφθεί πως κάποτε συντηρούσε ζωή εν μέσω 12 πλανητών και όχι 9 που είναι σήμερα…

Είναι ατέλειωτα τα παράξενα και οι συμπτώσεις, μα το σημαντικότερο παράξενο είναι η ίδια η ελληνική γλώσσα η οποία είναι μαθηματικά δομημένη έτσι ώστε να συνθέτει ή να διατάσσει κώδικες πληροφόρησης με εννοιολογική ακρίβεια.

Ίσως, όταν ο άρρητος π = 3,14 που σημαίνει τη σχέση μεταξύ περιφέρειας και διαμέτρου του κύκλου, ''γκρεμίσει'' σχηματικά τη διάμετρο στη γη σχηματίζοντας το Ω-μέγα,

να αποκαλυφθεί επιστημονικά πλέον η ξεχασμένη ανθρώπινη Γνώση δικαιώνοντας το δελφικό στοχασμό του Ει και του Γνώθισαυτόν.

Πριν ο πλανήτης ξαναπαγώσει ξαφνικά όπως κάνει ανά περιόδους, - παρότι όλοι ισχυρίζονται πως υπερθερμαίνεται αγνοώντας το αντίθετο επιστημονικό μοντέλο -.  
Τότε - μιλώντας αλληγορικά - η Όστρια θα δυναμώσει και είτε θ’ ακολουθήσει το Λίβα, είτε θα τον ξεπεράσει οδηγώντας το στρατηλάτη που θα γυρεύει αγωνιωδώς τις στρατοπεδεμένες φάλαγγες και μόρες του που περιμένουν.

Κι αυτή τη φορά δε θα ‘ναι κύκνος του μύθου ή πελαργός που επιστρέφει απ’ το βορρά, μα αετός πελασγός που επιστρέφει απ’ το Νότο…

Άνοιξη

Εποχή γένους θηλυκού που παραπέμπει σε ίμερου όμματα κι αρώματα και κύκλους και ημικύκλια.

Φωταύγεια. 

Φύση αναδυόμενη σε θάλασσες λουλουδιών και φωνές νεανικές σε μια επέλαση ζωντάνιας κι ενστίκτου.

Αδάμαστο μανιφέστο ζωής απέναντι σε ψεύτικες προπατορικές ενοχοποιήσεις.

Epic μουσικές και σολαρίσματα και ροδοπέταλα να ταξιδεύουν στο Δούναβη του Ederlezi πέρα και πάνω από κάθε θρησκεία και φυλή της Γης…

Ασταναπάν κατάσταση που μπορείς ν’ ασπαστείς το οτιδήποτε σε μια νύχτα και το ρεύμα της ευτυχισμένης ηλιθιότητας σε καναδυό.

Έκρηξη.

Volcanoes και φωτιές και κηροπήγια ρετάλια ενός ελλείμματος ρομαντισμού σε μια εποχή ηλίθιας ελαφρότητας για μόστρα και μπιχλιμπίδια γιάπικα. Μια επίμονη επανάληψη αισιοδοξίας του '' ποτέ μη λες ποτέ '' ακόμη κι αν οι Μάιοι ανηφορίζουν. Μια κατάφαση ζωής κόντρα σ' ένα χειμώνα ελπίδων.

Μουσική break the rules.

Γλώσσα του κόσμου ακαταμάχητη στα όρια του θρυλικού Rock και της αθάνατης μπαλάντας απ’ τον καιρό του λυράρη έως τον καιρό του Let me roll it to you.

Εκεί που το όριο μεταξύ σωστού και λάθους χάνεται.

Άλλωστε δε μαμιέται, η εποχή επιτρέπει κι εξίσου επιβάλλει τα λάθη σα νόμος τροϊκανός παράλογος. Εκεί έξω οι ορίζοντες πάντα σε προσκαλούν να δεις τα όριά τους έξω από οθόνες κι αμφιθέατρα. Έξω απ’ τη στατικότητα της ρουτίνας. Απλά τ’ ακολουθείς σα Λίβας νοτιάς γητεύοντας τη γη στο πέρασμά σου.

Κάπου Εκεί. 
Όλη η Αγάπη σου. Μια θάλασσα νιοστά φιλιά σε άρρητη διάταξη.

Μια απροσδιόριστη αγκαλιά σε χρόνο σταματημένο. 
Μια κατάφαση ζωής αιώνιας.

Μυθωδία. Μέθεξη κι Εξαγνισμός. Ύμνος αιώνιος στο φως, γητειά της νύχτας αξεπέραστη.

Κι έξω εκεί κι εδώ - χωρίς αιδώ, ζωή fast track για κολασμένους. Οι άλλοι παράδεισοι εκτοπίστηκαν έξω και απ' τη ζώνη των ονείρων. Because the life belong to us θα ‘λεγε η μπαλάντα των 10.000 maniacs σ’ ατέλειωτα ηλιοβασιλέματα του σταυρωμένου Νότου. 

Όταν οι ασήμαντοι κατηγορούν το χρώμα του σεληνόφωτος και τα κουνούπια του Νείλου. Οι άλλοι, σετάρισαν κοντρόλ ολόισα για την καρδιά του ήλιου. Εκεί που δε χωράνε ερωτήματα, με αμβροσία και νέκταρ γεύονται μια δόση θεού στ’ ανθρώπινα και λίγο πιο πάνω γίνονται φως. Φως. Γιατί φως είναι. Είτε το ξέρουν, είτε όχι...

Memories. 

Ψιθύρισαν τ’ όνομά σου ν’ ακουστεί. 
Γιατί το ψεύτικο δεν έχει όνομα και passport. 

Γιατί το δήθεν χάνεται όσες φορές κι αν έρθει η Άνοιξη.Απέναντι απ’ το ψεύτικο λεν για τη χώρα των Ηλυσίων. Για τη νήσο τη Λευκή. Απέναντι απ το δήθεν,απέναντι βασιλεύει η αλήθεια του γενναίου και του αθάνατου. 

Χωρίς ανάγκη κατανόησης. 

Χωρίς οίκτο στην ηλιθιότητα.

Άνοιξη. 

Κάθε άνοιξη θα κουβαλάει το φως μας.

Κάθε άνοιξη θα ‘ναι βασιλικός που κυριάρχησε σε μια ανοιξιάτικη έκρηξη αρωμάτων, απωθώντας τα ανίερα εκτός από το κούρσο της δικιάς σου μέλισσας.

Κάθε άνοιξη τ’ όνομά του θα ‘ναι Άδωνης και Διόνυσος κι Αη Γιώργης και Χριστός που θα του πλέκουνε  στεφάνια νικητή.

Κάθε άνοιξη το όνομά του

Θα ‘ναι Έρωτας.

Αδάμαστος, κυρίαρχος και νικητής.

Παιάνας οίησης και μουσικής επικής κι εξώκοσμης σε τόνο και ρυθμό Ζωής.

Παιάνας.

Γνώριμος και

Ξένος.

Νύχτα

Δεν είναι η Ελλάδα, δεν είναι η Ευρώπη, αλλά ο καιρός για να μιλάμε για τη Γη και την κοινότητα του Ανθρώπου.
 

Σε εποχές που η τυπική ελευθερία αισθάνεται την παρουσία των λύκων, πρέπει να αναλογιστούμε για το κάλλος και για την αρμονία και για τη θλίψη των πυγολαμπίδων.

Κι αν αρκετά πλήκτρα σιωπούν συμμετέχοντας στη σιγή των αγαλμάτων και της πορφύρας σ’ ένα ηλιοβασίλεμα ελληνικό, δεν είναι γιατί η λεξιμαρτυρία των  φθόγγων μας δεν ιχνηλατεί πλέον γιατί τάχα δεν έχει κάτι να πει, αλλά γιατί αφουγκραζόμενη τη Σιγή προσμένει την επερχόμενη καταιγίδα.

Φυσιολογικά  το άρρητο ορίζει το μοναδικό κι αρνιέται την ύπαρξη της μονάδας. 
Δεν είμαι εγώ, εσύ, ο άλλος, το κάτι εκεί έξω, αλλά όλα, τα πάντα ενυπάρχουν στη συμπαντική αθάνατη ολότητα διατηρώντας μόνον την απειροστή μοναδικότητά τους, χωρίς τα ίδια να είναι αυτόνομες μονάδες.

Σ’ αυτή τη διττή ψευδαίσθηση στα όρια του κάθε τι μοναδικού κλείνεται η ομορφιά ολόκληρου του κόσμου.

Κι εκεί στα δικά του όρια συνάμα ο κόσμος κλείνει και χάνεται γύρω του.

Κάποτε όταν ο στοχασμός ξεπερνά τις συμπληγάδες των ερωτηματικών του συναντώντας τ’ απροσδόκητο, τότε η ανάγκη πρέπει να γίνεται ιστορία.

Ποτέ δεν παύει όμως να ‘ναι Ανάγκη παραμένοντας στερνό κάλεσμα πυγολαμπίδων στη νύχτα, Φως που αρνιέται να χαθεί…

Σ΄ αυτό τον μικρό ελλαδικό Βράχο που δώδεκα μυριάδες χρόνια πριν τον είπανε Λας, η Νύχτα κάθε παλιού μας καλοκαιριού σαλπάρισε με τόσα φεγγάρια μα παραμένει πάντα εδώ.

Απλωμένη πέρα και πάνω από τον κυματισμό των πέντε θαλασσών της ακούγεται βαθιά και  μακριά η μουσική ανάσα της η πλάνη, κάλεσμα σε νέες γενιές για να ματώσουν στο όνομα μιας ανώνυμης μυθικής αιτίας, ξορκίζοντας το θάνατο της ζωής με πόλεμο και έρωτα και μουσική θεού λυράρη.

Αυτή τη νύχτα την ελληνική τόσα μίλια θάλασσας δεν ήταν ποτέ αρκετά για να την ορίσουν, γιατί μια άγνωστη προσμονή την απλώνει σε τόσους ορίζοντες λες κι οι θεοί της έταξαν πως θα φανούν στα πελάγη.

Και μένει να καρτερά την επιστροφή που θα την γητέψει  γνωρίζοντας πως κείνη η χαραυγή που θα φέρει την Ημέρα θα την αφανίσει.

Γιατί ξέρει πως ο κόσμος θα ‘ναι και πάλι μοναδικός ανταμώνοντας ολάκερο τον κόσμο...

Darma

Αεί  θεός γεωμετρεί.

Ορίζοντας για κάθε ν αριθμό τη δυνατότητα να οργανώσει τις περιόδους των ν-1 υπολοίπων του και να ορίσει το μέσο.

Ο αριθμός δημιουργεί το λόγο, ο λόγος την αναλογία, η αναλογία τον ρυθμό, ο ρυθμός την τερψίθυμη μουσική του σύμπαντος.

Το Ομ ,ορίζει τις τρεις βέδδες γέννησης, ζωής και θανάτου λένε ινδουιστές και βουδιστές, αλλά και ο  ΟμΦαλός Δελφών λένε οι έλληνες ορίζει το μέσο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Γύρω του ν-1 έθνη περιδινίζονται στις δικές τους αριθμητικές και μουσικές περιόδους. Είμαστε  ακόμη στην αβελτηρία μας αν-όμ-οιοι και ξένοι μεταξύ μας και εχθροί για αιτίες που ορίζουν το βάρβαρο, επιτελώντας τον άθλο των Αθλίων.

Παραμένουμε όμως πάντα σκόρπιες οκτάβες διανόησης και συναισθήματος ενός σύμπαντος που δονείται και χορεύει σε αέναο ρυθμό, προσπαθώντας στην αρμονία του να δει και να γνωρίσει τον Εαυτό του.

Σκοπός μας είναι να προσθέτουμε τάξη πάνω στην χαοτική εντροπία του σύμπαντος.

Σκοπός μας είναι να δημιουργούμε αρμονία και να την διαχέουμε στο περιβάλλον ώστε να συνθέτονται φράκταλς αρμονίας στον δικό μας κιρκάδιο ρυθμό, με άγρα κι αδημονία για το κάλλος και την ομορφιά του κόσμου.

Αεί ο άνθρωπος οφείλει να γεωμετρεί.

Αεί ο έλληνας μπορεί να γεωμετρεί.

Απέναντι σ’ αυτά  - τα γραφικά και άσχετα θα πει ο άσχετος, αλλά η απάντηση σ’ αυτούς είναι γραμμένη στα αρχαία αετώματα – έρχεται στο επόμενο βήμα το Ντάρμα.

Ντάρμα  δηλαδή Καθήκον είναι ο πρώτος από τους τέσσερις σκοπούς του ινδικού έπους της Μαχαμπαράτα, το οποίο δίνει τη δική του εκδοχή για τη σχέση του ατόμου με την κοινωνία και τον κόσμο και τον τρόπο που αυτή η σχέση οφείλει να εξελίσσεται.

Ακόμη και σε μια τόσο προοδευτική  υποθετικά κουλτούρα όπως η ινδουϊστική  – η οποία διαφημίζεται ως δήθεν και μοντέρνα, κλπ - , η ζωή άγεται από το Κάρμα και περιορίζεται σε τέσσερις τρόπους βελτίωσής της (ντάρμα – άρθα – κάμα – μόξα).

Δεν αξίζει καν να το αναλύσω παρότι το τέως κλεινόν άστυ και το net βρίθουν από επιτήδειους απατεώνες που υπόσχονται βελτίωση της ζωής μέσω της ινδουιστικής φιλοσοφίας, του γιόγκα, κλπ.

Στην βάση του ότι φιλοσοφία είναι πρωτίστως ο τρόπος για να ζεις και να βελτιώνεις τη ζωή σου θα αναφέρω πως στα - άγνωστα δυστυχώς για τους πολλούς - ελληνικά ειωθότα όπου έναντι του πολύφερτου Κάρμα υπάρχει ο Αγαθός Τόπος του Παντός ο οποίος ταυτίζεται με την απόλυτη Ελευθερία (ουτοπική Ιθάκη), δεν υπάρχει καμιά οριοθετημένη δογματική ατραπός αναζήτησης του βέλτιστου της ζωής και δη ντετερμινιστικά, αφού και αυτές ακόμη οι ρήσεις των σοφών της αρχαιότητας πέραν των : Μέτρον Άριστον – Μηδέν Άγαν και Εγγύα παρά δ’Ατά , αριθμούν σε λίγες ακόμη δεκάδες ή και εκατοντάδες ρήσεις, πολλές φορές μάλιστα και σε αντίθεση μεταξύ τους.

Είναι φυσικό να συμβαίνει αυτό όταν ζητούμενο, στόχος και σκοπός είναι η ελευθεριότητα του ατόμου σε κάθε επίπεδο, η οποία εξ’ ορισμού δε χωράει σε όρια, αλλά διαρκώς αναπροσαρμόζεται σ’ αυτά  επιζητώντας πάντοτε την επόμενη διάστασή της, ερχόμενη σε διαρκή αντίθεση ακόμη και με όσα την καθορίζουν υπό την ανάγκη της να εξελίσσεται και να τεκμηριώνεται, ώστε να γίνεται πειστική και αποδεκτή.

Το παράλογο και αφύσικο της υπόθεσης, το εθνικό Άγος κι η ύβρις, είναι πως και ο σημερινός έλληνας αγνοεί ακόμη και αυτές τις λίστες των αποφθεγμάτων της κλασσικής ελληνικής διανόησης – εφόσον δεν τις διδάσκεται – και σε αντίθεση γνωρίζει αρκετά καλά όπως και όλος ο δυτικός πολιτισμός το δεκάλογο του Οσαρσήφ (Μωυσή) που πλέον είναι παρωχημένος σε όλο το ηθικό οικοδόμημα της δυτικής θρησκευτικής τριλογίας εβραϊσμός – χριστιανισμός – μουσουλμανισμός, αφήνοντας χώρο δράσης σε κάθε τι μεταμοντέρνο, αφού παράλληλα εξοβέλισε την ελληνική φιλοσοφία από την εκπαίδευση αντικαθιστώντας τη με την όποια  θρησκευτική ηθική.

Είναι αυτονόητο όμως πως όλη η σύγχρονη μεταμοντέρνα σκέψη αφού πειραματιστεί στα θολά νερά διαφόρων θρησκοληπτικών κοσμοθεωριών και αφύσικων ηθικών πειραματισμών θα επανέλθει στο πηγαίο Νάμα της ελληνικής φιλοσοφίας που δεν καθορίζει, δεν υπαγορεύει, δεν εντέλει γιατί δεν είναι δόγμα, αλλά απλά σημαίνει τον τρόπο της προσωπικής αναζήτησης του ατόμου στη δική του οδύσσεια προς το αγαθό της απροσδιόριστης Ελευθερίας, καταργώντας έτσι κάθε παρωχημένη και αφύσικη ηθική και αναδεικνύοντας τα κοινωνικά σύνολα μέσα από ατομικές ανατάξεις ανθρώπων σε προσωπικότητες και υπηκόων σε πολίτες.

Πολύ δε μάλλον όταν η ελληνική φιλοσοφική οπτική του ανθρώπινου καθήκοντος δεν εμπορευματοποιείται ποτέ και από κανέναν.

Μαζί με τους κάθε λογής  - ισμούς των ημερών μας η ίδια η συστημική εξουσία που στηρίζεται σε όλο αυτό το βικτωριανό ηθικό οικοδόμημα γνωρίζει πως θα είναι ο επόμενος έκπτωτος τύραννος και θα εξακολουθεί να πολεμάει κάθε τέτοια άποψη παραβλέποντας πως η κλασσική ρηξικέλευθη σκέψη των ελλήνων επανέκαμψε ήδη στην πατρίδα και μητρίδα γη.

Γιατί το μόνο darma του έλληνα είναι να βαδίζει διηνεκώς προς την Ελευθερία και το κάρμα του δεν προσδιορίζεται μόνο από το μοιραίο, αλλά ισοδύναμα κι απ’ το τυχαίο, ώστε να είναι συνάμα ορθολογικό όσο και απροσδιόριστο.

Υπό την παραπάνω οπτική το πανάρχαιο μυθικό και σημειωτέον παγκόσμιο σύμβολο της τετρακτύος (ή μισής σβάστιγγας σήμερα) όταν χρησιμοποιείται μονομερώς ως αριστερόστροφο ή δεξιόστροφο υποδηλώνει άγνοια, μονομέρεια και ευτελισμό του συμβολισμού του, που σε μια απ’ τις εκδοχές του ως ηλίου ρόδακας και μαίανδρος αφορά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα την κατά επιθετικό προσδιορισμό ελληνική…

Το άρρητο ορίζει την αρμονία.

Η αρμονία ορίζει το κάλλος και την τελειότητα  της ομορφιάς.

Η έλλειψή της την αντι-τέχνη και την ασκήμια.