Δημόσιο προ Κρίσης

Από σημειώσεις του 2010 

Βασική του αρχή είναι η οργάνωση στη βάση της μείωσης του κόστους της παραγωγής.

Το κόστος της παραγωγής  προσδιορίζεται από σταθερά και μεταβλητά επιμέρους κόστη εκ των οποίων η διαχείριση των μεταβλητών επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα, έτσι ώστε να μην παρεμποδίζεται η απρόσκοπτη λειτουργία μιας παραγωγικής μονάδας και παράλληλα να μην διαταράσσονται οι εργασιακές συνθήκες.

Πολλοί όμως διατείνονται ότι και τα σταθερά κόστη μεταβάλλονται με :

α) μείωση του προσωπικού και αύξηση της παραγωγικότητας των εναπομεινάντων

β) μείωση των γενικών δαπανών που αφορούν στα μέσα και στις παροχές του προσωπικού έμμεσα ή άμεσα.

Έτσι φτάνουμε στον κανόνα του ότι παράγει προϊόν εγκρίνεται ως δαπάνη, θεωρώντας ότι τα γενικά έξοδα είναι λίγο - πολύ άσκοπα. Κι εδώ, απ’ αυτή την άστοχη κατάληξη, αρχίζει το γλέντι της στρατοπέδευσης των εργαζομένων υπό μια μισεργατική πολιτική που βλέπει αφελώς τον εργαζόμενο ως μονάδα – μηχανή παραγωγής σε πολύστροφη κίνηση.

Το να υπογράφουν άπαντες σε ημερήσια κατάσταση παρουσίας, έστω και αν το προσωπικό ανά τμήματα είναι δακτυλομετρήσιμο μέγεθος, έστω κι αν ''είσαι εκεί και φαίνεσαι'' να ερωτάσαι στις 07:30 αν όντως είσαι εκεί επειδή δεν υπέγραψες την παρουσία σου – γιατί μπορεί και να έχεις φύγει με τη μέθοδο των γκουρού - έστω και αν η υπηρεσία με οδηγία της ορίζει να συμπληρώνουν μόνοι τους το φύλλο παρουσίας τους οι κάτω του χ μ.κ, σε αναγνώριση προφανώς της ευδόκιμης πολυετούς υπηρεσίας τους.

Και αφού υπογράφεις συντάσσεται φύλλο παρουσίας τρεις και τέσσερις φορές προς αποφυγήν λάθους μέχρις να φτάσουμε στο timesheet που εμβριθώς μέσω του κατάλληλου προγράμματος αναλύεται επιστημονικά η παρουσία και απουσία απάντων μέχρις ενός βαθμού, ώστε να περικοπεί ότι μπορεί να περισώσει την επιχείρηση από έξοδα μισθοδοσίας, αυτά τα περίεργα έξοδα που φταίνε για όλα τα δεινά που βαρύνουν την εταιρεία. Το επόμενο βήμα των σοφιζομένων την παραπάνω επιστήμη θα είναι να καταργήσουν τους εργαζόμενους και η παραγωγή να είναι στον αυτόματο πιλότο των στελεχών  και να δημιουργείται στο μπρέικ μεταξύ δυο υπηρεσιακών γευμάτων με εμφιαλωμένο φτηνιάρικο κρασί … ένεκα οικονομίας και περιστολής δαπανών.

Δεν μας ενδιαφέρει επίσης αν έχουμε επαρκή στόλο υπηρεσιακών οχημάτων και οδηγών, αλλά μας κόπτει το να εξασφαλίζουν σημείωμα εξόδου απ’ τον προϊστάμενό τους άπαντες, έστω και αν η φύση της εργασίας τους, τους επιβάλλει να βγαίνουν στην πόλη σχεδόν καθημερινά, πλην αδιαφορώντας αν βγαίνουν με το ΙΧ τους.

Ο κανόνας είναι να μη γίνεσαι έξοδο για την επιχείρηση, έστω κι αν αυτό επιφέρει

μια μίζερη εικόνα που υποβαθμίζει τραγικά την εικόνα της προς τα έξω, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Ποιος νοιάζεται να μάθει ότι η τάδε Δ.Υ. είναι ανώνυμη εταιρεία και τι σημαίνει η φήμη της και το prestige της ως οικονομική παράμετρος?

Εξαιρούνται του παραπάνω κανόνα βεβαίως τα στελέχη από βαθμού τομεάρχη και πάνω και ειδικά τα νέα εκείνα, όπου δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα απλοϊκά γραφεία των προκατόχων τους ή τα σπίτια τους στον οικισμό παραγωγής αν δεν τα ανακαινίσουν πλήρως, συμβουλευόμενοι κι έναν ντεκορατέρ για τους πίνακες τέχνης που πρέπει να αναρτήσουν στους τοίχους ή για τα οπτικά εφέ του κτιρίου, αλλά κυρίως για την ποιότητα των πλακιδίων και των υδραυλικών στα μπάνια λες κι είναι σύγχρονα ρωμαϊκά λουτρά. Βεβαίως είναι ντεμοντέ να βάλει κανείς πίνακα με το σχέδιο της μονάδας που δουλεύει,  άσε που μπορεί και να μην υπάρχει σχέδιο της μονάδας σε πολλές περιπτώσεις λόγω της μη ... χρησιμοποίησής του. 

Καρτούλες όμως στελεχών υπάρχουν σε αφθονία για να δίνονται σε κάθε είδους επισκέπτες και μη, ένεκα του ότι το προαναφερόμενο prestige περνάει απ’ αυτό το βαθμό και πάνω. Από κει και κάτω βρίσκεται η ''Ουγκάντα'' και οι συμπαθείς μαύροι που παράγουν χωρίς την ανάσα του ρεπό, με στρες και βούρδουλα για ένταση της παραγωγής η οποία αντί για ευθεία και αποτελεσματική έχει γίνει (σκόπιμα?) όπως ...ο κυκλικός χορός των Σούφι μέχρι ζάλης και πτώσεως στο βωμό της γραφειοκρατίας και της αναποτελεσματικότητας, η οποία παρότι παγκοσμίως τείνει να μειωθεί, εδώ εάν δεν υπάρχει τότε την ανακαλύπτουμε και την παράγουμε για να δικαιολογούμε την ανιαρή θέση διοίκησής μας.

Η φύλαξη είναι σύγχρονη και ηλεκτρονική κυρίως στο να επιβλέπει τις πλαστικοποιημένες καρτέλες άδειας εισόδου των οχημάτων τρίτων που μπαινοβγαίνουν για δουλειές, τα σημειώματα εξόδου του προσωπικού και κυρίως την ώρα προσέλευσης στην εργασία των ιθαγενών της φάρμας. Κυρίως αυτό το τελευταίο, γιατί αν έρθεις στις 07:15  και όχι στις 07:00 τα υπόλοιπα των χαμένων εργατοωρών που συγκεντρώνονται είναι καταστροφικά, σε σχέση με εκείνα που συγκεντρώνουν όσοι έρχονται πριν τις 07:00 αλλά παρατηρούν την ορθότητα και τη γωνία των κτισμάτων επί ώρες.

Η παραγωγή - για όσους δεν ξέρουν - είναι συνάρτηση της ώρας παρουσίας σου και όχι της συνειδητής και αποδοτικής παρουσίας σου. Τώρα βέβαια η ηλεκτρονική φύλαξη δεν αποτρέπει κάποιους απ’ το να κλέβουν υλικά αξίας εκατοντάδων χιλιάδων, αλλά η βαρύτητα έγκειται στην παρακολούθηση της παρουσίας εργαζομένων κι επισκεπτών απ’ την κύρια πύλη εισόδου. Απ’ την περίφραξη συνήθως μπαίνουν ζώα – κάθε μορφής - που δεν καταγράφουν εργατοώρες ώστε να συνιστούν δαπάνη.   

Ένα άλλο φοβερό και τρομερό έξοδο είναι η γραφική ύλη.

Το μπικ και η γομολάστιχα πχ οφείλουν να καταγράφονται σε ονομαστική κατάσταση και ο κάθε γραφιάς που θα την πάρει προς κατανάλωση από την εγκαταλελειμμένη  αποθηκούλα των γραφιάδων να υπογράφει στην κατάσταση χρέωσης ώστε να απεικονίζεται το έξοδο. Τώρα αν χρειάζεται pilot 0,5m ή usb ας πάει ν’αγοράσει απ’ έξω να εξυπηρετήσει και κανέναν άλλο που θα το χρειαστεί.

Οι φωτοτυπίες επίσης πως μπορεί να είναι ανεξέλεγκτες?

Tο φωτοτυπικό μηχάνημα - από κατασκευής του - καταγράφει το πλήθος τους, αλλά αν δεν τηρείται γραπτή ονομαστική κατάσταση ενυπόγραφης χρέωσης καθενός που θα βγάλει μια φωτοτυπία, πως θα παρακολουθήσεις το φοβερό και τρομερό αυτό έξοδο?

Αρχικά σε χειρόγραφες λίστες και στη συνέχεια στο excel. Το excel ξέρετε είναι ένα πρόγραμμα εργαλείο διαχείρισης δεδομένων, το οποίο αν δεν ξέρεις την πραγματική χρησιμότητά του, αλλά θες να το φουλάρεις με στοιχεία ώστε να αξιοποιείς τον καινούργιο τετραπύρηνο Pentium που απέκτησες ως στέλεχος, το γεμίζεις με στοιχεία που απαιτείς απ’ τους γραφιάδες υφιστάμενους και το θέτεις σε λειτουργία ως πλυντήριο περιστροφής, ώστε να βλέπεις τα όποια στοιχεία εισήγαγες από κάθε άποψη και να αισθάνεσαι κομμάτι της σοφίας του Αϊνστάιν. Γεμίζεις και το χρόνο εργασίας σου μεταξύ των coffee brake και κάνεις την Κούλα του διπλανού γραφείου να δουλέψει παραγωγικά μέχρις ξεκατινιάσματος της όποιας βλακώδους πληροφορίας εισήγαγες και περιέστρεψες οριζοντίως, καθέτως και διαγωνίως, ιδίως αυτά των επιφανών προγραμμάτων που δεν κατανοείς και σου μοιάζουν κινέζικα.

Η ουσία βεβαίως διαφεύγει ή αποτελεί ψιλά γράμματα που είναι πέραν της διανοητικής μας ικανότητας, αλλά εδώ ζωγραφίζουμε ακόμη και το χρόνο που θα σπαταλήσει ο εργαζόμενος στο WC. Ένεκα υπολογισμού χαμένων εργατοωρών είπαμε. Αν τολμήσει τις να διαμαρτυρηθεί τον φωνάζεις ανά 10λεπτο στο γραφείο για να του υπενθυμίζεις ποιος κάνει κουμάντο και να συμπληρώνεις το αίσθημα της αυταρέσκειάς σου ως ηγέτης του ορόφου της διοίκησης που σου ανάθεσαν τηλεφωνικά οι ιθύνοντες του κομματικού μηχανισμού.

Βεβαίως από θέσεως  ευθύνης που βρίσκεσαι είναι φυσικό να κουράζεσαι τρομερά, ιδίως όταν με κάθε τρόπο αποποιείσαι κάθε ευθύνη, πλην της μισθολογικής εκείνης μερίδας του λέοντος που οδηγεί σε πενταψήφιο αριθμό. Κουράζεσαι από πρωίας αντί καλημέρας να μεταφέρεις άγχος και στρες στους παρακατιανούς μαύρους της παραγωγής υπενθυμίζοντάς τους το γράμμα του τύπου που σε κράτησε μάλλον άϋπνο και έτσι όταν τους γεμίσεις με στρες παραγωγής, χρησιμοποιείς το υπηρεσιακό τηλέφωνο ανελλιπώς για να συζητήσεις με στελέχια του επιπέδου σου, για να ανταλλάξετε επισκέψεις ώστε να συζητήσεις τις πιθανές δυνατότητες βελτίωσης του γραφείου σου και της σκληρής καθημερινότητάς σου ως προϊστάμενος, ενίοτε γευματίζοντας στην καντίνα της μονάδας παραγωγής, αφού η υπηρεσία σου καλύπτει κάθε γευσιγνωστική ανάγκη για σένα και τους επισκέπτες σου.

Λόγω των παραπάνω βεβαίως και της βαριάς και ανθυγιεινής καθιστικής εργασίας, ως μια από τις προτεραιότητές σου είναι να αντικαταστήσεις άμεσα τις χτεσινές περιστρεφόμενες καρέκλες γραφείου των στελεχών με καρέκλες διευθυντικού τύπου, καθότι ο πισινός αυτής της κατηγορίας δεν αντιστοιχεί τυχαία σε αυτόν του κοπρίτη, που λέει πάλι ο αθυρόστομος λαός. Για να περικόψεις δε αυτή την άκρως απαραίτητη δαπάνη και δη τα μεταφορικά της, στέλνεις το υπηρεσιακό φορτηγό να τις μεταφέρει ''ασκεπείς'' στην εθνική οδό, ώστε όλοι οι διερχόμενοι συμπολίτες να θαυμάζουν  το prestige του μαγαζιού σου εκδηλώνοντας τον θαυμασμό τους με ένα μεγάλο φάσκελο, χειρονομία που πρόκειται να γίνει εθνικό σήμα κατατεθέν στην επελαύνουσα κρίση και λιτότητα.    

Δύσκολη η δουλειά του προϊστάμενου σε Δ.Υ.

Έτσι πρέπει να αμείβεται και αντίστοιχα. Γι αυτό φροντίζει να περικόπτει Σ/Κ και υπερωρίες από το σύνολο των απαραίτητων και εγκεκριμένων για τους παρακατιανούς εργαζόμενους του τομέα ευθύνης του και να τα σωρεύει στον άκρως απαραίτητο ...εαυτό του, ώστε οι αποδοχές ενίοτε να γίνονται πενταψήφιες ως πρέπει. Δικαίως, διότι με την πιθανή απουσία του υπάρχει η αντίληψη πως το κτιριακό συγκρότημα της έδρας του γέρνει επικίνδυνα. Για όσους αφελείς νομίζουν πως δεν υπάρχουν πενταψήφιες μηνιαίες αποδοχές εν έτει 2010, υπάρχουν αρχεία.

Λόγω της παραπάνω διαρκούς ανάγκης επιτήρησης και ελέγχου οι ανήκοντες σε αυτές τις κατηγορίες μπορούν βεβαίως να προσέρχονται και να αποχωρούν με ελεύθερο ωράριο, έτσι ώστε να μην είναι περίεργο αν γύρω στις 11 το πρωί επιστρέφουν στην πόλη τους. Κυρίως επειδή αργότερα οι εκάστοτε καιρικές συνθήκες μπορεί να δυσχεραίνουν την οδήγηση του ΙΧ ή του υπηρεσιακού οχήματος και το ήδη κουρασμένο στέλεχος δεν πρέπει να κουράζεται περισσότερο…

Αντιληπτό. Όπως κι η ιστορία με τους Καίσαρες και τους Σουλτάνους.

Άλλωστε ο μεσαίωνας είναι ακόμη εδώ και ζει και βασιλεύει δίπλα στον looser το λαό που συνιστά άπραγος το ''περιθώριο''. Τα αποτελέσματα δε της διοικητικής σου δεινότητας είναι μετρήσιμα, όταν έχεις οδηγήσει σε πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, σε μεταθέσεις, σε νοσοκομεία και σε ψυχιατρεία όχι μέρος, αλλά το σύνολο των υφισταμένων σου. Τότε μπορείς να βαυκαλίζεις την προσωπική, επαγγελματική και ηθική σου ανεπάρκεια, ασορτί με το να περιφέρεσαι γραβατωμένος σε 4 seasons έκδοση μπας και γίνει αντιληπτό από τους αδαείς το κοινωνικό σου status που ατενίζει λαίμαργα και την πολιτική αρένα.    

Μα θ’ αναρωτηθεί κανείς η πολιτική και τα εργατικά συνδικάτα δεν παρεμβαίνουν σ’ αυτή την  πραγματικότητα? Είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία περί εκφυλισμού ενός μέρους του συνδικαλισμού που κατέστη έμμεσα ηγεμονικός και τρόπον τινά  διαπλεκόμενος, παρότι για τα μάτια των εργαζομένων στήνει και κανένα θεαματικό show αντιπαράθεσης ιδίως αν είναι συμπολιτευόμενος με την εκάστοτε συστημική κυβέρνηση. Κι ακόμη χειρότερα η πολιτική εκπροσώπηση γίνεται από εργαζόμενους - στελέχη πολιτικών γραφείων που αποσπασμένα για λίγα ή πάρα πολλά χρόνια  αναλαμβάνουν -από το σπίτι τους που υπηρετούν και πληρώνονται - να μεσολαβούν και να καλύπτουν την επικοινωνία των στελεχών με τα πολιτικά πρόσωπα και τις καταστάσεις. Εκείνων ξέρετε που δηλώνουν αβίαστα φίλοι όλων, παρότι ο απλός και αθυρόστομος λαός τους λέει ''ρουφιάνους'' για δεκαετίες.

Το δημόσιο από εφαρμογής του ΕΛΣ και μετά αποτελείται από οικονομικά ''καταστήματα''. Μαγαζιά που λέει ο λαός. Το μαγαζί είναι κοινό, είναι γωνιακό και λέγεται δημόσιος κορβανάς που αντέχει να συντηρεί δεόντως όσους δεν διαφωνούν με το σύστημα της μέχρι τούδε νομενκλατούρας του. Σ’ αυτά τα κλειστά συντεχνιακά συστήματα ισχύει η omerta του ότι ''κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει''. Κι αν κάνεις το λάθος και δεν αφομοιωθείς ως κόρακας, τότε σε κατασπαράζουν όλοι μαζί.

Και παρότι ο λαός και η πολιτική ανάγκη επιτάσσουν την αναπροσαρμογή και τον εξορθολογισμό του, να είστε σίγουροι πως εικόνες και πραγματικότητα όπως η παραπάνω, εξακολουθούν να υπάρχουν σε βάρος όλων και να οδηγούν σε επικίνδυνα κλιμακούμενη κοινωνική αντιπαράθεση τη χώρα και το λαό. Σ’ αυτό το δημόσιο μπορείς να γίνεις προϊστάμενος αν έχεις την εύνοια του κατάλληλου ανωτέρου. Ο ορισμός γίνεται με τηλεφωνική ενημέρωση και ακολουθεί και μια τυπική διαδικασία για να καλύπτει τα προσχήματα. Δεν έχει σημασία η εμπειρία ή η πρόσφατη απασχόληση σε μια διαρκώς εξελισσόμενη επιχείρηση, πολύ δε περισσότερο δεν πειράζει αν δεν γνωρίζεις διοίκηση, αγγλικά ή υπολογιστές. Αρκεί να ανήκεις στην κατηγορία ''yes sir'' ως προς την ιεραρχία. Όταν δεν έχεις επαγγελματική επάρκεια και πειθώ την αντικαθιστάς με γεωμετρικά αυξανόμενη γραφειοκρατική ''πρόοδο'' και με καταναγκασμό φωνασκίας και απειλής παραπομπής στους τύπους…

Και οι παρακατιανοί πείθονται δια της βίας, ώστε να απολαμβάνεις αυτάρεσκα το επαγγελματικό και προσωπικό σου έλλειμμα, εσένα του Καίσαρος όπου η ιεραρχία της επιχείρησης σε κατέταξε μεταξύ των εκλεκτών στελεχών, που πολλά εκ των οποίων ''διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίουν την κάμηλο'', καταβροχθίζοντας ως χρυσοκάνθαροι  αργά και σταθερά την δημόσια περιουσία που θεωρούν τσιφλίκι τους.

Έτσι ώστε η ατμόσφαιρα ενίοτε να αποπνέει το αίσθημα της αναισθησίας ενός ρωμαϊκού συμποσίου και κάθε προσπάθεια προόδου, εκσυγχρονισμού και μετεξέλιξης να παραπέμπεται στους αριθμητικά μαζοποιημένους εργάτες της παραγωγής και στις  καλένδες.

Έτσι σ’ αυτό το θανατηφόρο συνδυασμό του εφαρμοσμένου νεοφιλελευθερισμού με τη βλακώδη ανθρώπινη προώθηση της γραφειοκρατίας και τυπολατρίας, εργαζόμενοι-μητρώα αριθμοί να συνθλίβονται και να πεθαίνουν, ως αδιάφορες παράπλευρες απώλειες ενός νεομεσαιωνικού ακήρυχτου πολέμου κατά των παρακατιανών της καταναλωτικής και συνάμα παραγωγικής μάζας…

Στην εποχή των εκλεκτών, όπου η θεά τύχη ή η διαπλοκή σε κατέταξε στις επαγγελματικές, κοινωνικές ή οικονομικές τάξεις αυτών,  η πορεία  της αξιοκρατίας βρίσκεται σε αδιέξοδο έχοντας χάσει ήδη τον πόλεμο, πριν αρχίσει τη μάχη…

Εδώ στη δύσμοιρη χώρα του πολιτισμού, το πολιτισμικό κυρίως έλλειμμα και κατόπιν το πολιτικό και οικονομικό, δημιουργεί τέτοια αντιπαράθεση με το δίκαιο του αυτονόητου, ώστε η θερμοδυναμική κοινωνική ώσμωση να φέρνει όλο και πιο κοντά το σημείο της εκρηκτικής εκτόνωσης προς κάτι τι επαναστατικό…

Σημ: κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς ...συμπτωματική :P 

2016 ευχές

Με τεθωρακισμένο έφτασε φέτος στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ο Αη Βασίλης καθώς αυτές παραμένουν σε πολεμική ετοιμότητα για πιθανό τρομοκρατικό χτύπημα απ’ τα καμένα του Προφήτη, που μαζί με τους πρόσφυγες εισέβαλαν στις χώρες της Ένωσης. Γεγονός που μεταξύ άλλων κάνει τις τέως αποικιοκρατικές χώρες της ΕΕ να εξετάζουν πλέον σοβαρά κάποιους στατιστικούς δείκτες…

  

Γενικά, τα πιο επικίνδυνα είδη είναι αυτά που εισβάλλουν απρόσκλητα στο χώρο μας, σε κάθε διάσταση. Όπως ο κώνωψ ο ανωφελής. Ναι! Tο κουνούπι comrade! Το κουνούπι είναι το πιο επικίνδυνο ζώο της φύσης και όχι το λιοντάρι, ο καρχαρίας ή ο Σήφης ο κροκόδειλος. Διότι στατιστικά ευθύνεται για τους περισσότερους θανάτους ανθρώπων ετησίως. Και τα μαθηματικά έχουν το αλάθητο, μετά τον Πάπα Πίο τον πιοστό κι εμένα που έχω πάντα δίκιο…

Άρα τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται. Και δεν είναι γιατί μεταξύ τους παρεμβάλλεται η εικόνα που η όψη της εξαρτάται από τον παρατηρητή και τις συνθήκες. Η εικόνα comrade. Το είδωλο, το αρχαίο και ιερό…

Ασταναπάν κατάσταση όπου κανείς δεν μπορεί να περιγράψει την πραγματική κι αληθινή πραγματικότητα. Γιατί κι αυτή που εμείς βλέπουμε σχηματίζεται στα όρια του φωτός και του βέλους του χρόνου. Αυτού του τυπάκου του χρόνου που εκτείνεται γραμμικά, αλλά είναι και μετριέται σαν κυκλικό μέγεθος. Κι όσο η ζωή θα κάνει κύκλους, εμείς θα γιορτάζουμε πρωτοχρονιές και θα ευχόμαστε για του χρόνου τα καλύτερα, τραβώντας πάντα μπροστά κι ας περιδινιζόμαστε εντός, εκτός κι επί ταυτά. 

Κι όλα αυτά συμβαίνουνε λέει στο χώρο μας. Στο χώρο που εκτείνεται από επαέ μέχρι το άπειρο. Που κι αυτό έχει κώνωπες και βακτήρια και μύκητες ανά το σύμπαν κυρίαρχους. Αλλά ποιο άπειρο? Του σύμπαντος συνηθίζαμε να λέμε. Αλλά να που η φυσική έχει κι άλλη άποψη. Και λέει πως τα σύμπαντα οφείλουν να είναι πολλαπλά έως άπειρα ( multiuniverse ) προσπαθώντας να ανιχνεύσει μαύρες τρύπες υπό την εκδήλωση συγκεκριμένων ενεργειακών μεγεθών. Οι οποίες καταρρέοντας βαρυτικά οδηγούν σε νέους κόσμους…

Με ή χωρίς ισλαμονιτζάκια και καλικάντζαρους.

Κι αυτή η επιστημονική διαπίστωση / σταθμός στην ανθρώπινη διανόηση, θα εξηγήσει πολλά παράδοξα, καταρρίπτοντας παράλληλα στερεότυπα πρωτόγονων απόψεων του σημερινού πολιτισμού μας. Ανακαλύπτοντας άπειρους παράλληλους κόσμους που εκτείνονται πέρα από τις τέσσερις σημερινές διαστάσεις μήκους, πλάτους, ύψους και χρόνου. Αποκαλύπτοντας αυτό που λέμε πολυδιαστατική πραγματικότητα (multidimensional reality). 

Αυτό σημαίνει με απλά λόγια ότι κάθε στιγμή που αντιστοιχεί σε χρονικό σημείο και ακολουθούμε μια Α κατεύθυνση, ταυτόχρονα και χωρίς να το γνωρίζουμε από εδώ, ακολουθούμε και μια Β κατεύθυνση και άπειρες άλλες σχηματίζοντας άπειρες διαδρομές ζωής σε άλλους κόσμους… Ωραία!

Κι ακόμη χειρότερα όλες αυτές οι άπειρες στιγμές είναι χρονικά ακίνητες και άρα παρούσες στο παρελθόν, στο παρόν και το μέλλον παρότι γίνονται αισθητά αντιληπτές να ναίουν στο χρόνο μιας γραμμικής διάταξης… Γιατί αυτό που δίνει την εικόνα τελικά είναι η ψευδαίσθηση του χρόνου. Που σχηματοποιεί ωρ-ι-αία τα ωραία. Ω –Ρα! Κι ωραία είναι όσα έχουν μορφή και δη αρμονική και συμμετρική, όπως οι κυματοσυναρτήσεις που κάνουν γραφήματα και καμπύλες με ή χωρίς νικελώματα θελκτικά… 

Που σημαίνει πρακτικά comrade, πως χωρίς να το καταλαβαίνουμε δίπλα μας βόσκουν δεινόσαυροι, ο Μέγας Αλέξανδρος ζει και η εθνική έχει κατακτήσει το Μουντιάλ. Κι εμείς είμαστε μια χρονική μετάπτωσή τους γραμμικά και σφαιρικά. Που κι αν κάποτε γυρίσουμε πίσω στο χρόνο, θα μπορούσαμε να παρέμβουμε μόνο σε μια από τις ταυτόχρονα άπειρες ζωές μας…

Γιατί ουσιαστικά χρόνος δεν υπάρχει, ει μη μόνον στην αισθητή μας αντίληψη.

Που σημαίνει πως ήμασταν πριν υπ-άρξουμε (σε πεδίο χρόνου) και θα είμαστε όταν πάψουμε να υπάρχουμε, είτε ως κύματα του σύμπαντος που ναίει, είτε με άλλες μορφές κι άλλες ζωές ενός κλασματομορφικού προτύπου (fractals) ανάμεσα σε άπειρα άλλα… 

   

Αυτή είναι η εγγενής αθανα-σία του μικρού συμπαντικού μας εαυτού που διασχίζει π-ύλες ζωής ανάλογα με το αιθερικό / ενεργειακό μέγεθος της ψυχής του. Κι αυτή η άγνωστη, αντιληπτή πλην ανύπ-αρκτη (δεν ορίζεται σε πεδίο χρόνου) είναι το ζητούμενο τόσων δοξασιών που προσπαθούν να τη χειραγωγήσουν. Για να μη μπορεί ίσως να κάνει το κβαντικό της άλμα σε ενεργειακά ανώτερες τροχιές. Για να μη μπορεί να ταξιδεύει σ’ άλλες ζωές και άλλους κόσμους… Γιατί τότε θα ζούσαμε σε έναν πραγματικά πολύ προηγμένο πολιτισμό, που θα εξακολουθεί όμως να άδει κρητικά τα φυσικά …μυστήρια :

[ Αμέτε με,

       Αμέτε με στην εκκλησιά

κι αφέτε με στα άγια

       Κι α δε με γιάνει η Παναγιά

θα ‘ναι τσ’ αγάπης μάγια… ]

Πολλά τα μυστήρια comrade. Γι αυτό η ωραία και η ώρα στη μυστήρια και άγνωστη ελληνική γλώσσα ξεκινάνε με ωμέγα θαυμαστικό της ροής του χρόνου. Της κυματώδους κι αρμονικής. Γι αυτό κι ο Πάρης δεν πήρε τίποτα από τη Σπάρτη, ώστε να το εκτείνει ο Έκτορας. Γιατί η ωραία Ελένη δεν πήγε ποτέ στη Τροία, αλλά έκανε τα μπανάκια της με τη θεά Αφροδίτη στη δωρική Κύπρο, στην τότε Αγιανάπα, όταν πρώτοι οι δικοί της Λάκωνες του μέμνονα το Άγος και δεύτεροι οι Μιρμιδόνες του Δίαιου κι ημί-θεου Αγχι- Ελ- έα ξεπάτωναν την τρίτη Τροία που έκτοτε μετακόμισε στη Ρώμη παλεύοντας για χιλιετίες να γίνει Πρώτη και ωραία. Αλλά παραμένει τρίτη έστω κι αν θάλλουν στο χρόνο η Σπάρτη και το Δίαιο δίνοντας τη θέση τους στο κλεινόν άστυ της  Αθήνη(α)ς  λέγοντάς μας ακόμη πως αθάνατος είναι ο αιθήρ που ναίει... Στο Χρόνο, τον αδηφάγο Κρόνο όταν η ιστορία λαθεύει σε Λήθη την α-λήθεια… 

Γιατί δε γίνεται comrade εκείνοι οι ωραίοι οι αρχαίοι να είχαν τα καλύτερα μυαλά της ανθρωπότητας και να ‘ταν βλαμμένοι στα θρησκευτικά τους, έτσι? Γι αυτό θα πάψουμε να διώχνουμε με θόρυβο κουδούνας τους καλικάντζαρους κι ο χρόνος θα αρχίσει και πάλι από το μηδέν εκείνη την ω-ραία ώρα που η πρώτη λέξη που θα λάβει σα μήνυμα η ανθρωπότητα σε κάποιο SETI θα είναι λέει πρώτα στα ελληνικά και θα λέει απλά : Ερχόμαστε…  

Κι άντε να κυβερνάει το Π-σοκ ή να ‘χεις δήμαρχο τον συμπαθέστατο Καμίνη να στήσει κανένα από κείνα τα φρικτά σώου μεταξύ κρύου και μνημόσυνου… Εκεί η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Ή μεταξύ πολλών προεδρικών στη ΝουΔου να ανακηρυχτεί γενική πρόεδρος, προεδρεύουσα των προέδρων η Ντόρα. Εκεί κάτι γίνεται! 

 

2016 ευχές για εφέτος και 26000ν ενιαυτές ευχές από εδώ έως το κέντρο του γαλαξία μας του Μίλκυ, όσο τα χρόνια που χρειάζεται να φτάσει ως εκεί κάθε μήνυμα. Κι άντε να ετυμολογήσεις στα ελληνικά τη λέξη ευχή…

Πολλά τα μυστήρια comrade!

Ευτυχώς που πα να σώσουμε ότι απέμεινε από την κατάσταση με το ενιαίο επιτέλους ασφαλιστικό και με την πολυκάρτα πολίτη μπας και δικαιώσουμε τον αγώνα της αγωνίας των πυγολαμπίδων. Αν προσέχαμε εξίσου θαρρετά το μεταναστευτικό των σουνιτών, το φορολογικό δέσμιο και την πραγματική ανάπτυξη, μπορεί τέλη της Άνοιξης να γινόταν το θάμα comrade και να χάνονταν τα μνημόνια, τα μνημόσυνα και οι καλικάντζαροι… Να ‘παιρνε κι ο λαός λίγο τα πάνω του! 

Κι εκεί να δεις τι έπος ριζίτικο θα γράφαμε του στυλ : [ άνδρα μοι ένεπεν μούσα, Αλέξιο πολύτροπον, ως μάλα πολλά ]...   Να λευτερώναμε λιγάκι τον Όμηρο από την ομηρία του comrade… Άντε να δούμε. 

Πα να μας

Ζούγκλα comrade... A trillion dollars είναι ο φετινός προϋπολογισμός των ΗΠΑ για το πρόγραμμα Stars War που αφορά στα νέας γενιάς πυρηνικά με δορυφορική διαχείριση. Και τα όπλα κατασκευάζονται για να σκοτώνουν... Όταν οι οικονομικές κρίσεις χωρών είναι μοντέλα διεθνούς επιχειρηματικότητας και οι εμφύλιες συρράξεις εφαρμοσμένες πολιτικές…  Κι εμείς δεν τολμήσαμε. Κι εμείς, οι έλληνες της γης - που πα να πει οι θαρρετοί κι οι μυαλωμένοι της - δεν τολμήσαμε με ένα νόμο να καταργήσουμε τα μνημόνια comrade.  Τώρα…

Pray for Paris… Αλλά σε μας… κατάσταση Παναμάς. Παρότι χρεοκόπησε το μουράτο Πόρτο Ρίκο. Που πα να πει πως Παναμάς @αμήσουν, που έγραφε και το σύνθημα στον τοίχο…  Αλλά ω άνδρες  εταίροι και δανειστές, η λάμψη της Global Community είναι και θα παραμένει γαλανόλευκη, όσο κι αν αποκτά σκιές από την οικονομική τυραννία το πρωτότυπο δικό μας εθνικό σύμβολο.

Σκιές που όσο κι αν φτιασιδώσει κανείς λεκτικά, η ουσία τους λέει ξεκάθαρα στην ούγια πως ακόμη είμαστε χρεοκοπημένοι, ωραίοι και υποτελείς. Τελεία και παύλα. Σαν αυτή του παλμογράφου που λέει πως το υποκείμενο απέθανε αν δεν συνέλθει με καναδυό ηλεκτροσόκ αναδανεισμού και φορολαίλαπας. Ρο.

Αλλά εμείς οι ωραίοι ως έλληνες συνεχίζουμε να ζωγραφίζουμε κι αποθαμένοι. Να καμαρώνουμε για την πασοκοαριστερίζουσα κυριαρχία κι ανεξαρτησία μας επί παντός γηπέδου, αποδυτηρίου, βράχου και νησίδας και ελαιοπερίβολου πέραν της γκρι πλατείας συντάγματος. Χωρίς να ρωτήσουμε τα περιστέρια της και τα ψάρια στο Αιγαίο αν έχουν την ίδια άποψη και σιγουριά με τόσα που ‘χουν δει τα ματάκια τους. Αχ Ευρυώπη γερμανική εσύ μας μάρανες! Να ανηφορίζουμε το βράχο του Σίσυφου οι αμαθείς, αντί να τον αφήσουμε να πέσει στην ξεροκέφαλη κεφάλα σου μπας και λογικευτείς ποτέ. Αφήνοντάς σε να βάλεις την Τουρκία στην ΕΕ έχοντας βγάλει εκτός Ευρώπης εμάς, ώστε να φανεί η γύμνια του ατλάντιου βασιλιά σου…

Αλλά έχε χάρη. Που η χώρα μας αιώνες τώρα έχει αποκτήσει ανοσία στην αρχαία μαλθακία κι επιβιώνει. Δεν εξηγείται αλλιώς η παλαβομάρα μας. Που πριν νοικοκυρέψουμε όσα μας έφτασαν εδώ, μπας και πάρει μπρος η πατρίδα να ξαναλειτουργήσει, φωνάξαμε (νομοθετώντας) στους μουσουλμάνους της γης ελάτε, λιαστείτε στις πλατείες μας ή περάστε ελεύθερα προς τη γη της επαγγελίας του Ράιχ, μαζί με κείνα τα καμένα  του προφήτη που ανατινάζονται για να πάνε στον παράδεισο, παίρνοντας μαζί τους όσους αθώους μπορούν σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ήθελε λογική και τσαγανό να τους επιστρέφαμε με παπόρια απέναντι και πάλι καταγράφοντας κι ελέγχοντάς τους - αφού καταργήσαμε τα κέντρα κράτησης και ελέγχου, αντί να οδυρόμαστε μετά με στόμφο δημοσιογραφικής συγκίνησης και ψεύτικο δάκρυ για τα παιδάκια που ανεύθυνα πνίξαμε κι εμείς, οι αδιόρθωτοι εμμονικοί, μιας επιλεκτικής  ευαισθησίας που αγγίζει αδέσποτα, κελεμπίες κι εγκαταλελειμμένα όνειρα. Έτσι όπως κατευθύνει τις ευαισθησίες μας η τηλεθέαση και η μπουρζουαζία. Μην υπολογίζοντας το αθώο αίμα του Παρισιού και ότι ακολουθήσει...

Αγνοώντας την ίδια ώρα προκλητικά το διπλανό συμπολίτη, τον έλληνα που πεθαίνει ξεχασμένος στα σκαλιά της πλατείας συντάγματος, ρωτώντας τον πεσόντα στρατιώτη γιατί παραμένει άγνωστος... Γιατί η δική του, η δική μας, η εθνική μας αθλιότητα μυρίζει λιγότερο από τη μπόχα του καθωσπρεπισμού της εκάστοτε πολιτικής μας. Μιας πολιτικής που και πάλι εξαργύρωσε επιλεκτικά την εθνική αξιοπρέπεια των εξαθλιωμένων συμπολιτών με δελτία σίτισης, όταν την ίδια ώρα χορηγεί …''τροφεία'' σε δημόσιους υπαλλήλους. Μικρά τα ποσά, αλλά οι συμβολισμοί αξεπέραστοι. Εγκαταλείποντας κι εδώ, την αιδώ της αριστεράς παρακαταθήκης comrade. Κι απ’ αυτόν που τα ‘δωσε κι απ’ αυτούς που τα δέχτηκαν. Επαναλαμβάνοντας το ιστορικό λάθος του μαρξισμού που αφέθηκε στη νομενκλατούρα της ανευθυνότητας, θερίζοντας προσδοκίες, οράματα και λαούς που συντάχθηκαν με την ελπίδα της δικαιοσύνης και της ευδαιμονίας, χωρίς ποτέ να δικαιωθούν.

Γιατί comrade αν περιμένεις έτσι να σηκώσουμε τον ήλιο της πατρίδας ψηλά, απλά θα βουλιάξουμε μαζί του και γρήγορα. Γιατί η πολιτική της ελπίδας δε γίνεται να εκφραστεί από αναίσθητους και δήθεν. Ούτε αντέχει τα χρονοδιαγράμματα. Θέλει μορφωμένους αγιάννηδες που έχουν νιώσει στο πετσί τους τ’ ανθρώπινα κι έχει θεριέψει η ψυχή τους με το όραμα της προσφοράς και της δημιουργίας για το κοινό όφελος και όχι για το τομάρι τους. Να σχεδιάζουν και να υλοποιούν άμεσα και ριζοσπαστικά, κατά το γράμμα της θέλησης και της δύναμης του έλληνα όπου γης και όχι των αγορών και των ημετέρων.

Και πώς - θα μου πεις - να σωθείς τώρα πια και να σώσεις το όραμα από το φιλοτομαρισμό και τη βλακεία comrade. Πώς να διαχειριστείς χαρακτήρες κι ανθρώπινες συμπεριφορές σε μια ανορθόδοξα παιδεμένη Γραικία, που αντί να ζει από το φως του πολιτισμού σα σχολειό του κόσμου και από το φως του ήλιου σαν χώρα - πηγή ενέργειας, ζει σαν κουτοπόνηρος λαθρεπιβάτης ενός πήγασου που ποτέ δεν κατάλαβε το πέταγμά του. Για να μεσουρανήσει στη γης.

Και να ‘μαστε πάλι εδώ, ν’ αναμοχλεύουμε με ρεαλισμό λέει τις στάχτες για την ελπίδα που λέγαμε. Για την ελπίδα μιας σπίθας που θα βάλει φωτιά και θα κάψει την ύβρη του ψεύτικου και του δήθεν. Αλλά, αφέθηκε στις ελληνικές καλένδες. Αφέθηκε όπως κι ο φοίνικας του δικού μας μύθου που αφήσαμε σε άσχετους. Αφέθηκε για την επόμενη γενιά που ήδη δεν αντέχει την ανεπάρκεια και την αδράνειά μας. Αφέθηκε για κείνον τον Έφη(οι)βο που θα σκοτώσει το φαιό Πύθωνα του μύθου πριν φτάσουμε στον Υδροχόο, όπως λένε κι οι χαρτορίχτρες της γειτονιάς.

Γιατί είπαμε. Όταν σαν έθνος που γέννησε την αττική τραγωδία, δε μπορείς ή ακόμη χειρότερα δε σου συνιστά ο λαός σου,  να επιλέξεις τη λυτρωτική εθνική Τραγωδία, θα επιβιώνεις με συνεχή μικροδράματα που θα σου ορίζουν οι εξουσιαστές της Γης, συμβιβαζόμενος με τη μετριότητα των βολεμένων ηλιθίων. Μπας και καταφέρεις να αλώσεις από μέσα την Τροία, αφού το έθνος ξέμεινε από Αχιλλείς…

Κι αυτή comrade είναι η χειρότερη  διαπίστωση που μας βουλιάζει σε εθνική κατάθλιψη και κατήφεια. Ο μπροστάρης ο ήρωας των Δαναών δείχνει απονεκρωμένος και ποιος να σύρει πλέον νεκρό κουφάρι του εχθρού μας, έξω απ’ τα τείχη των Πριαμιδών…

Σαν εκείνη η ελπίδα να μην υπήρχε εξαρχής comrade, χαμένη στη βαριά σκιά της νεοταξικής επέλασης των Τιτάνων, τώρα που όλοι βάλθηκαν να ξανανοίξουν τις Πύλες... Σαν τούτος ο κρυφοανατολίτης ο λαός να προτιμάει ακόμη την εύκολη σκλαβιά, από το ρίσκο της ματωμένης λευτεριάς του. Μιας λευτεριάς που κατάντησε να χωράει και να μετριέται στην τσέπη του. Για αξίες να μιλάμε τώρα που δεν επιδέχονται τιμής?

Σαν εκείνη η ελπίδα comrade να είχε αποδημήσει προ πολλού σαν esperanca σε άλλους τροπικούς κι άλλα λιμάνια. Για αυτό σου λέω Παναμάς. Παναμάς και Πόρτο Ρίκο και serenidade na selva amazonica και …para mare Grecia, πριν μας τελειώσουν εντελώς.  Κι ας πάμε κι ένα χρόνο με κλειστά σύνορα και αυτάρκεια, όπερ και σημαίνει οβελίας και νέκταρ, πατριωτικώς, ατόκως και αφορολογήτως κι ανεβαίνοντας μετά μουσικής :

Το αμαρτωλό δανειάκι σου

                      Θα στο επιστρέψω ραβασάκι σου

                                                                     Mοutsatsa

Το αμαρτωλό ευρουδάκι σου

                      Δε με ξανακάνει ζητιανάκι σου

Ε! Θα την είχαμε τρελάνει, την τρέλα του Βορρά… Αλλά παρά τα όσα λογοτεχνικά κι ωραία είπαμε, τελικά με τα έργα μας ''δικαιώσαμε'' τον Αντόνιο ντε Σάμαρις τον καταυλακιώτη και μεσσήνιο παρότι αφάνισε τον ριζοσπαστικό κοινωνικό φιλελευθερισμό κι ακόμη ψάχνουν να τον βρουν οι γραβατομένοι … Οπότε μηδέν άγαν σύντεκνε. Ή μηδέν σκέτο. Απλά …pray for Paris and …Greece! Ειδικά τώρα που το νεοσουλτανικό θράσος κατέρριψε ένα Su 24 εκείνων που πάντα διεκδικούν την Πόλη σαν κληρονομιά τους απ’ τον καιρό της τσαρίνας του Ιβάν του τρομερού. Της Παλαιολογίνας. Την Πόλη και την Αγιά Σοφιά με τους μύθους που ξαναζωντανεύουν και τη βρέττα της... Για όσους ξέρουν. Εκείνων που εδώ και δεκαετίες είπαν ποτέ ξανά ψεύτικη επανάσταση comrade. Φαντάσου τι είδαν κι έπαθαν οι συνορθόδοξοι… 
Κι εμείς στα ίδια λάθη. Από ανάγκη θα μου πεις. Καταλαβαίνω, αλλά θα διαφωνώ στα πέραν της ανάγκης τώρα που γύρω μας αρχίζει ο χαλασμός. 

Κι όλοι οι στρατοί του κόσμου συρρέουν στη Μέση Ανατολή comrade. Στη σημαία του σκότους. Της έκλειψης ηλίου που οι κουτοί θαρρούν για μισοφέγγαρο. Λες και θέλουν να επαληθέψουν τις προφητείες των θρησκόληπτων. Λες κι είναι συντονισμένοι στο ίδιο παιγνίδι που λέγεται τρίτος παγκόσμιος. Που λέγεται τελική κρίση. Όλοι οι στρατοί. Κι εμείς? Εμείς, οι σπαρτοί της Γης comrade, κοιτάζουμε το χαλασμό από τη γωνιά του ανήμπορου… Που κανείς δεν του δίνει σημασία. Από τη γωνιά ενός ιερού τόπου με την άθλια μοίρα της σύναξης της ντόπιας και της πανισλαμικής αθλιότητας με ένα και μόνο σενάριο πιθανό κι ανείπωτο… 
Είπαμε και τι δεν είπαμε.

Είπαμε να προσέχεις την ελπίδα εξαρχής comrade, γιατί μετά υπάρχει μόνο το χάος των άκρων και της ακρότητας μπας και κεντράρουμε την πολιτική μας παλινωδία, που ότι και να ψηφίσουμε εμείς οι απλοί πολίτες πάντα μας ξεφεύγει σαν αγάπη περαστική. Αν και πλέον δε θα 'χει καμιά σημασία, γιατί όσα έρχονται σύντομα θα είναι κοσμογονικά για εσθλούς και σελλούς λυράρηδες τυφλωμένους ποιητές, από το φως που μπορεί να διατρέχει τους ουρανούς των ωκεανών...  

Τα μάτια σου ανοικτά comrade. Όχι στα σύνορα. Στη Δήλο...της αληθινής ιστορίας. 

Tommorow Land

''Music breaks the rules'' λένε οι Αγγλοσάξονες και μετά το ''every dawn is a new day''είναι η δεύτερη μεγάλη αλήθεια που λένε. Όπερ και σημαίνει για τον  Επαμεινώντα τον Άταχτο πως ''αν δε γλεντήσει κι αν δεν πιει και αν δεν ξενυχτήσει'' κατά το άσμα το σοφόν είναι ατμός ξενέρωτος που χάνεται απαρατήρητος κι ανεπιτήρητος.

Κατά τις επιστήμες και τα αγράμματα τρεις βαθμίδες έχει ο άνθρωπος για να κατατάσσεται αναλόγως, πέραν της αμφίεσης με ή χωρίς γραβάτα.

Πρώτα το ένστικτο που έχουν και τα ζώα και αν ανήκει μόνο σε αυτή την κατηγορία είναι ζώο και μάλιστα δίποδο, έπειτα τη λογική που έχουν οι περισσότεροι, άρα κάτι σαν της μεσαίας τάξης που λεν κι οι πολιτικάντηδες αναφερόμενοι στους νοικοκυραίους και τρίτον και κορυφαίον το συναίσθημα που έχουν συνήθως τα άκρα τα κοινωνικά κι εδώ αναφερόμαστε στους ωραίους κι ανένταχτους σε ομάδες και αποδυτήρια, σε αποκόμματα κι υποσυστήματα που είναι άρχοντες με ή κυρίως χωρίς money.

Τι είναι όμως αυτό το συναίσθημα το άχρουν, άοσμο και άγευστο δεν γνωρίζει και δεν πρόκειται να βρει κανείς πανεπιστήμονας,  καθότι όπως και πάλι έλεγαν οι ωραίοι οι αρχαίοι, είναι το απροσδιόριστο και διονυσιακό κάτι τι πέρα και πάνω από τα ανθρώπινα όρια της λογικής, σαν μια πηγαία ανάγκη κι ένα νόστο επικοινωνίας με το άγνωστο επέκεινα δέος του χάους, μέσα από τη συνείδηση, την ψυχή και την καρδιά με ή χωρίς βαλβίδες και μπαλονάκια και μερεμέτια. Κι αυτό το πιο πάνω το ''αιθερικό πυρ'' ήταν λέγανε Ωόν αυγοειδές που γέννησε το Φάνη τον Έρωτα τον φωτεινό και τη Νύχτα τη μαύρη κι άραχνη, γιατί δεν ήξεραν τότε τις μεσόγειες τουριστικές νύχτες τις τρελάριες πλην τις αφροασιαστικές που παραμένουν φτώχια, μύγα κι ηλιοβασίλεμα.

Περάσανε αιώνες και γενιές κι ακόμη οι θρησκευόμενοι λένε το Θεό ΟΩΝ εννοώντας βέβαια άλλα πράματα. Κι άλλοι πιο γκλάμουρους με τριάκοντα και κάτι χαζομάρες τον λένε ΑμΩνΡα που σημαίνει πέντε πράματα παραπάνω, φλερτάροντας με όλες τις θρήσκιες απόψεις της γης και πλησιάζοντας ολίγον τι την επιστήμη, που ψάχνοντας για το Θεό βλέπει ενίοτε τον εαυτό της στον καθρέφτη, αφού καταλαβαίνει πως είναι κομμάτι του σύμπαντος αναπόσπαστον και μάλιστα αυτό με το μυαλό που προσπαθεί να δει τον εαυτό του. Βέβαια ούτε με πανοραμική super camera δε μπορείς να δεις το άπειρο, αλλά λέμε πως κάνει μια προσπάθεια να δει έστω την άκρη της μύτης της.

 

Αυτή λένε πάλι οι ωραίοι οι αρχαίοι η διαδικασία του να δεις τη φάτσα σου στον καθρέφτη, ήτανε το πιο σημαντικό κομμάτι μύησης σε όλα τα μυστήρια. Θα παρέμενε μυστήριο αν σήμερα δεν είχαμε γεμίσει καθρέφτες και καθρεφτάκια για ξυρίσματα και σοβατίσματα και λοιπά.

Αλλά να που οι επιστήμες και τα αγράμματα μας λένε πως αυτή η αξύριστη φάτσα που βλέπεις δεν είσαι εσύ, αλλά το είδωλό σου. Μεγάλη υπόθεση τα είδωλα, από τότε που ο άνθρωπος μπορούσε να τα φτιάχνει ω-ραία και ό-μορφα δείχνοντας την ομορφιά του ψυχικού του κόσμου, αλλά σημαίνοντας παράλληλα πως αυτά είναι ο αντικατοπτρισμός του αισθητού ή αν-αίσθητου θυμικού του, που ταξίδευε συν-αισθηματικά πέρα και πάνω από όσα έβλεπε γύρω του προβληματισμένος μάλιστα από τότε για το ποιο είναι πραγματικό και αληθινό και ποιο δεν είναι. Κι εδώ αρχίζει το μπέρδεμα που είναι θέμα φυσικών και μεταφυσικών πραγμάτων και πραγματειών. Σήμερα είδωλα πέρα από τις φίρμες, τους σταρ και τις επώνυμες αδερφές είναι λέει και οι πίνακες και τα έργα τέχνης. Αλλά αν πας σε γκαλερί κι εκθέσεις πιθανώς εκτέθηκες βλέποντας εξ αρχής πως ο καλλιτέχνης ο φεύγα είτε έπινε περίεργα πράγματα, είτε ήταν έτοιμος να προσχωρήσει στη μοβόρα την Άισις και το τζιζχάντ. Ακόμη κι οι σημερινοί εικονολάτρες της χριστιανοσύνης που κατηγορούνε τα αρχαία τα είδωλα ζωγραφίζουνε σκοτεινά. Οι άλλοι πάλι οι ωραίοι οι νεολαίοι του γκράφιτι δείχνουν ξεκάθαρα πως ο πολιτισμός μας είναι ένας αδιέξοδος λαβύρινθος που περιμένει το μινώταυρό του.

Γέμισε ο κόσμος ά-μορφη και ά-σχημη κακοτεχνία που εμείς επιμένουμε να την λέμε τέχνη. Ευτυχώς όμως που υπάρχει και η μουσική που ξεχωρίζει από όλες τις τέχνες. Βέβαια η άτεχνη κοινωνία κι εδώ μας έμαθε πως καλή μουσική είναι οι πριμαντόνες της όπερας, ή ότι νέο λανσάρει το μάρκετινγκ, αλλά είπαμε περί συντηρητισμού και λογικής. Τα άκρα τα αδέσμευτα εξακολουθούν να θέλγονται από τον καιρό της λύρας έως τις δεκαετίες του ροκ από παγκόσμια ακούσματα διονυσιακής αρμονίας και ομορφιάς και φυσικά από τις λαϊκές μουσικές  πινελιές  κάθε έθνους.

Τώρα τελευταία που η γιουροαριστερά μας η ωραία και ριζοσπαστικιά επεκτείνεται πολιτικοκαλλιτεχνικά σε Ελλάδα και Γιουρόπα και Ρούσια κι Αμέρικα ο πολιτισμός ο πανανθρώπινος γίνεται πιο ψυχεδελικός, σοφιστικέ και φευγάτος. Απόδειξη είναι τα Tommorow Land μουσικά events που επεκτείνονται σε όλες τις χώρες. Αυτές οι τεράστιες υπαίθριες συναυλίες ηλεκτρονικής μουσικής δημιουργίας έχουν κάτι από την παγκόσμια πολιτισμική επανάσταση του ανθρώπου και του μετανθρώπου και του ορθομυξοιού spasticous malacious. Γιατί δεν έχουν τα στενά χαρακτηριστικά καμιάς ιδιαιτερότητας και διάκρισης και αναφέρονται σε ένα καλύτερο αύριο με την υπογραφή μάλιστα της νέας γενιάς από όλο τον κόσμο, που συμμετέχει όλο και περισσότερο σε κάτι που αντιλαμβάνεται ως κοινό και πανανθρώπινο.

Κι αυτή η υπογραφή είναι η σημαντικότερη απ’ όλες, ειδικά όταν συνδυάζεται με την σημαντικότερη από τις τέχνες που εξακολουθεί να ποιεί είδωλα κι ολογράμματα, ωραία και όμορφα...                

Blogging

Παρακμή. Παρεπόμενα της κρίσης. Δεν εξηγείται αλλιώς. Είχαμε τη φτήνια της τηλεόρασης και τώρα αποκτάμε σιγά – σιγά και την ...ολίσθηση των blogs. Με αναρτήσεις του κώλ..στιλ ''έκτακτο, η τάδε τα πέταξε όλα'', λες και σκοτίστηκε κανείς, μέχρι προφητικά δελτία.

Τόπε -λέει ο άλλος -το ψηφιδωτό! Στην Αμφίπολη. Το φώναξε λέει, ξυπνάτε, τον πήρε τηλέφωνο και κάτι τέτοια. Η Περσεφόνη είναι το κλειδί!

Η οποία είναι ...έγκυος και ετοιμόγεννη για να ...ξαναγεννήσει το Χριστό!

Θου Κύριε! Δυο τέτοια διαβάσματα τη μέρα και θα στραβωθούμε οι μύωπες.

Και μετά έβρεξε. Όχι απλά έβρεξε, αλλά ζωντάνεψε και μερικά μπαζωμένα ρέματα στην Αθήνα, που παρέσυραν τα πάντα.

Κατά το άσμα το ρεμπέτικο : ''Μας παρέσυρε το ρέμα''

Πως αλλιώς? Για ξέπλυμα εθνικό καταντήσαμε. Το πώς θα γίνει είν’ άλλη ιστορία. Κι ο πόλεμος είναι ένα σενάριο. Και φροντίζουν να συντηρείται λες κι ο έλληνας φοβάται τον πόλεμο.Δεν ξέρουν πως θρέφεται με τον πόλεμο. Πως μάλλον του λείπει. Πως ίσως παρακμάζει όσο δεν τον ζει.

Και να οι δημοσιεύσεις. Για το που πέρασαν τα τούρκικα παπόρια και το που έβηξαν οι Σκοπιανοί. Με λίγο από Πούτιν και αγιορίτικο κρασί δένει το θέμα. Για το φόβο. 

Δεν ξέρουν πως ο έλληνας πάνω κι απ' το φόβο, έχει την ελπίδα σαν το δυνατότερο συναίσθημα. Όπως πάνω απ’ όλους τους θεούς έχει τον Έρωτα και την Ανάγκη. Με σπίθες ελπίδας έζησε δυο χιλιάδες χρόνια. Όσο κανείς. Οπότε δεν υπάρχει τρόπος να τον φοβίσει κανείς.

Μέχρι να του βρει τον ...κάλο! Το αδύνατο σημείο στη φτέρνα του μύθου.

Ως τότε θα’ χει γραμμένες στα αρχαία του αετώματα τις απειλές, από ντόπιους και ξένους. Ατάραχος. 

Αλλά η βλακεία κι η ισοκρατική μαλθακία είναι φαινόμενα. Ανά περιόδους ιστορικές. Φαινόμενα όμως και όχι η πραγματικότητα που κρύβεται από κάτω. Στον απλό λαό, στη νέα γενιά.

Δε γίνεται όμως να τα θρέφουμε μέχρι σκασμού. Ειδικά εμείς που έχουμε το ψώνιο να γράφουμε τη μαντινάδα μας επί παντός επιστητού στα ψηφιακά μετέωρα των blogs. Γιατί μπορεί να μην το ‘χουμε καταλάβει όλοι μας, αλλά αυτό που  κάνουμε μας προσπερνάει. Γράφει ιστορία. Γεννάει ιστορία. Μέχρι να προκαλέσει το αποτέλεσμα και να γίνει ιστορία.

Άρα που και που πρέπει να δίνουμε σημασία στο τι και πως το λέμε και το γράφουμε.

Όχι για την πολιτική ορθότητα και το συντηρητισμό μας και τις ανησυχίες των φιλοζωικών. Κάθε άλλο. Για το γκαμώ το της τυρόπιτας.

Γιατί γύρω απ' αυτή τη γραφίδα στο άγνωστο που θα χαράξει το Μήνυμα των καιρών ξεχύθηκε και μια πλημμυρίδα φτήνιας, λάσπης και παραμάγαζων. Που θέλει να σβήσει τα ίχνη. Την τέχνη. Την ομορφιά της ανακύκλισης απόψεων και ιδεών.

Αλλού σου λένε: Γράφεις κύριε? Γιατί γράφεις? Τι τύπος είσαι? Τι ψώνιο έχεις?Επιστήμη λέμε. Όχι όπως εδώ. Ο καθένας ότι θυμάται χαίρεται...

Ανεμόμυλοι ίσως. Ταζ Μαχάλ και γιόγκα. Μπορεί.

Μπορεί και να μην είναι έτσι. Θα δείξει. Στα επόμενα εκατό ή δέκα.

Αλλά. Πως προσπερνάς ένα αλλά? Εύκολο είναι?

Άμα ο άλλος θυμάται τόσα χρόνια μετά το νεύμα του Αντρέα στη Μιμή και στο πασάρει πρώτη είδηση,  μπαίνεις στον πειρασμό να του τα ψάλεις. Και να χάσεις τη μπάλα. Έρχεται μετά ένας Κασάμι και κάνει τον αετό των uccάδων μέσα στο Καραϊσκάκη και θυμάσαι αυθόρμητα την κλασσική ατάκα του ήρωα και που έγραφε τις προκλήσεις. Αλλά εδώ δεν έχεις και την πολυτέλεια να μιλήσεις ελεύθερα. Με τον αντιτρομοκρατικό νόμο ελληνικής έκδοσης που είναι και αντιρατσιστικός και τούμπαλιν μπέρδεμα. Υπάρχει θέμα. Θες ως ρωμηός να βλαστημήσεις τα στραβά και δε σ’ αφήνουν οι λεπτομέρειες.

Θες πχ να γράψεις για την κωμωδία του ΧΑ και τα stress test λέει των τραπεζών και χάνεσαι στους αριθμούς δημοσίων χρεών και δόσεων και διανομής πετρελαίων που έχουν χιλιοδημοσιεύσει όλες οι παράγκες.

Πας απ’ την άλλη την ψαγμένη πλευρά και πνίγεσαι στην αριθμοσοφία που λέει ο άλλος ότι, το 42 είναι ανάποδο του 24 και άρα έρχεται ο όφις, ο μεσσίας, ο σοφός με evo mitsubishi και τον καφέ σε πλαστικό. Έλεος ρε μούχλες! Καμένοι είναι όλοι? Ένας να πει ένα και ένα ίσον ένα ή έντεκα δεν υπάρχει? 
Και σ' αυτό ακόμη διαφέρουμε.
Η ξεχωρίζουμε.

Ανακαλύψεις

Κάτι συμβαίνει τελευταία. Πολλές ανακαλύψεις γίνονται στη ζώνη +2GMT που θα τις ζήλευε κι ο Κουστώ κι ο Σλήμαν κι ο Κολόμπο. 

Έτρεξαν λέει οι επιστήμονες στα οροπέδια της Ουγκάντας, της Σομαλίας  και της Αιθιοπίας για να μετρήσουν το ρήγμα της Αφρικής που χωρίζεται στα δυο ...τα επόμενα 10 εκατομμύρια χρόνια, αλλά δεν κατέληξαν σε ασφαλή συμπεράσματα καθότι κυνηγήθηκαν από λιοντάρια, κανίβαλους και Σομαλούς πειρατές. 

''Άντε πνιγείτε'' τους είπαν κατά το ρεπορτάζ, εκτιμώντας ότι η περιοχή θα πλημμυρίσει στα 10 εκατομμύρια χρόνια που ...έρχονται σύντομα και επιτέλους τα τρις στη νιοστή τρισέγγονα της Αιθιοπίας θα λύσουν το πρόβλημα πόσιμου νερού. That is επιστήμη!

Νοτιότερα λέει κατά το Γιοχάνεσμπουργκ, βρήκαν μια υπεραρχαία πόλη από ...μαόνι και μπαμπού ηλικίας 250 χιλιάδων ετών που εκτιμάται ότι είχε 500 χιλιάδες κατοίκους, αλλά άγνωστο αριθμό αντιλόπης και μαμούθ. Εκτιμούν ότι όλοι οι κάτοικοι αλυσοδεμένοι δούλευαν σε ορυχεία χρυσού ο οποίος διοχετεύονταν ...έξω απ’ τον πλανήτη με διαστημοτρένα της εποχής, που μπορεί να έκαιγαν και κάρβουνο εξ’ ου και μαύρισε το dna στο Άφρικα, όπως και το μάτι του αναγνώστη.

Ανακαλύψεις λέμε!

Αλλά τι να μας πουν κι αυτοί! Εμείς εδώ στο ellada κάνουμε μεγαλύτερες ανακαλύψεις που καταρρίπτουν την ιστορία, την ακρόπολη, πέντε πλατάνια και δυό ντουρκικά F-16.

Από την Αμφίπολη μέχρι τα Αντικύθηρα γίνεται πανικός με γκασμάδες, πτυοσκάπανα, φρεζάκια, είδη κήπου και γαλότσα survival.

Κι εκεί που περιμέναμε να δούμε με αγωνία το επόμενο άγαλμα στην Αμφίπολη που θα έδειχνε τον μεγάλο αρχαίο, τον μεγιστοτεράστιο, ο οποίος θα κρατούσε στο ένα χέρι την ασπίδα και στο άλλο τη σούβλα για τ’ αρνί, ξαφνικά λέει βρήκαν σημαντικότερα πράγματα στ’ Αντικύθηρα και κάλεσαν βατραχάνθρωπους ν’ ανακατέψουν τη λάσπη στο βυθό για να βρουν το δεύτερο κομμάτι του μηχανισμού που θα μας δείχνει τους πλανήτες. Λέγεται πως ο νέος υπερυπολογιστής αυτός θα είναι εφταπήρυνος και μπροστά του η apple θα μείνει με το μήλο στο χέρι. That is Ellada.

Όχι που νομίζατε πως θ’ ασχολούμαστε με την κρίση, τα μνημόνια και την τρομοκρατία του μανάβη της γειτονιάς που κατείχε γιάφκα με χελωνονιτζάκια. Είμαστε λαός που ανακάμπτει με πυραυλικές ταχύτητες κι ατομικές βόμβες τοματοπολτού.

Τι χρειαζόμαστε νομίζετε? Το πολύ κανά απαραίτητο είδος οικιακής χρήσης όπως το σαμπουάν κατά της πιτυρίδας και λίγο πιο γκρίζο το εμπόριο. Αρωματικών, οπωροκηπευτικών, λευκής σάρκας πουλερικών και τα συναφή. Με το πετρέλαιο τα βολεύουμε καθότι έχουμε και δικό μας, αλλά δεν το βγάζουμε χωρίς δημόσια υπηρεσία καθαρισμού Super Klinex Public Corp. για να μη λεκιάζονται οι παραλίες και γίνει της κόλασης.

Το μόνο πρόβλημα στη χώρα είναι πως το εφάπαξ πλέον δε φτάνει για αγορά εξοχικού στις Σεϋχέλλες, αλλά τώρα που σα λαός ανακαλύψαμε το Facebook δε μας συγκινεί τίποτα. Αρκεί να μη μας κάνει λαϊκιστές απ’ τα πολλά like.Ελληνικά γράφεις like ok. Arabika γράφεις πάλι like. Σουαχίλι γράφεις πάλι like. Αν το πάθουμε αυτό και γίνουμε likeιστές πριν να μας κάνει φίρμες καμιά ανακάλυψη, ε τότε θα είμαστε για το σκουπιδοντενεκέ της ιστορίας και κατευθείαν για ανακύκλωση.