και ...εθνική κρίση?

Η δραματική εξέλιξη στο Κυπριακό με την προώθηση κοινού ανακοινωθέντος με το οποίο η Κυβέρνηση Αναστασιάδη αποδέχεται ότι η Κύπρος πρόκειται να μετατραπεί σε ''ένα ομοσπονδιακό Κράτος δύο Κοινοτήτων'' δικαιώνει δυστυχώς τους φόβους που είχαν εκφραστεί για τις εθνικές συνέπειες της άθλια μεθοδευμένης πολιτικο-οικονομικής Κρίσης του ελληνισμού σε Ελλάδα και Κύπρο, με έρεισμα τα πλούσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων.

Εν προκειμένω θα πρέπει να επανεξετάσουμε τη ''χαλαρή'' πολιτική μας και ειδικότερα στις προκλήσεις και τις μεθοδεύσεις που δεχόμαστε από την Άγκυρα στη Θράκη και τα Δωδεκάνησα.

Ο Ν. Αναστασιάδης - που παλιότερα ήταν υπέρμαχος του σχεδίου Ανάν - γίνεται ο μοιραίος πρόεδρος για την Κύπρο, αφού πρώτα ενέταξε την Κυπριακή Δημοκρατία στο Μνημόνιο, είναι τώρα έτοιμος να παραχωρήσει το 50% της Κύπρου στους επιγόνους του Αττίλα.

Μιας Κύπρου ελληνικής με 82% ελληνικό πληθυσμό σήμερα, παρά τον σχεδιασμένο εποικισμό των κατεχομένων στο βορρά από την Ανατολία.

Κατεχόμενα είναι ο σωστός χαρακτηρισμός τους και όχι ΤΔΒΚ ή Κοινότητα της Β.Κύπρου και η λύση είναι η επανένωση με ένταξη των κατεχομένων στη μια Κυπριακή Δημοκρατία που υφίσταται ως χώρα μέλος της ΕΕ και όχι μια ''συνομοσπονδία'' επί ίσοις όροις με τους κατακτητές.

Για μια ακόμη φορά μετά την εκτέλεση και της Κυπριακής οικονομίας από το Δ' Ράϊχ της γερμανικής ΕΕ, η Γερμανία παρεμβαίνει στη γεωστρατηγική της Αν. Μεσογείου σε όφελος της παραδοσιακής συμμάχου της Τουρκίας και κατά του ελληνισμού που μισεί από το Β' Παγκόσμιο πόλεμο και διώκει ως ''νεοεβραίους των εθνών'', όπως πριν λίγα χρόνια έκανε με τους Σέρβους της τέως κραταιάς Γιουγκοσλαυίας.

Με τη σιωπηρή υποστήριξη της Β.Ατλαντικής Νέας Τάξης η Τευτονική Γερμανία του σήμερα εκδικείται όσους της αντιστάθηκαν και τους κατακτά οικονομικά, ώστε να διασφαλίσει τους ''νέους δρόμους του μεταξιού'' που ορίζουν οι κινεζικές εισαγωγές προϊόντων στην Ευρώπη, όχι μέσω της φυσικής τους οδού που θα ήταν η Ελλάδα, η Σερβία και η Ιταλία, αλλά μέσω του περίπλου των εμπορικών πλοίων από το Γιβραλτάρ στα λιμάνια του Ατλαντικού της Β. Ευρώπης, προσπαθώντας παράλληλα να πλαισιωθεί στα ενεργειακά αποθέματα του Νότου και της Ανατολής...
  
Δεν είναι λοιπόν η δήθεν ''δύναμη των όπλων'' της Τουρκίας που υπαγορεύει αυτές τις εξελίξεις όπως εικάζουν πολλοί, αλλά αποτελεί προφανώς ένα απ’ τα αντισταθμίσματα που της παραχωρούνται για να αποδεχθεί τη δημιουργία ενός Κουρδιστάν στα νώτα της.

Σε αυτό συνηγορεί και η στρατηγική συμμαχία Ελλάδας -Κύπρου -Ισραήλ, παρότι το τελευταίο δείχνει αρκετά ''επιφυλακτικό'' σε σχέση με τις επιλογές των ΗΠΑ για Κουρδιστάν και Ιράν...
Κι αυτό γιατί οι ΗΠΑ μεταθέτουν το ενδιαφέρον τους από τη Μέση Ανατολή στον Ειρηνικό και την Ασία, αφήνοντας τη Γερμανία να αλωνίζει στην περιοχή. 

Επιπλέον παρά τη σημερινή συμμαχία, η πολιτική στάση του Ισραήλ απέναντι στην Τουρκία ίσως να είναι ευμενέστερη σε μια μετά  Ερντογάν εποχή, η οποία προδιαγράφεται ήδη και μάλιστα με την απειλή μιας νέας - μέσω ΔΝΤ - καταβαράθρωσης της τουρκικής οικονομίας που μέχρι πρότινος ανήκε στις ραγδαία αναπτυσσόμενες χώρες.

Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα ακυρώσει τα φιλόδοξα εξοπλιστικά σχέδια της Τουρκίας, αλλά θα της προκαλέσει την ανάγκη ''εξαγωγής'' προβλημάτων με πιθανό αποδέκτη Θράκη και Δωδεκάνησα, έστω κι αν κάτι τέτοιο θα είναι στρατηγικά αυτοκαταστροφικό για την ίδια.

Αφού λοιπόν δεν είναι η δύναμη των όπλων που οδηγεί εκεί, αλλά η ενεργειακή και η γεωγραφική ανακατάταξη στη Μέση Ανατολή, τότε η Ελλάδα και η Κύπρος θα πρέπει να διαπραγματευτούν τα εθνικά θέματα ως ευρωπαϊκές χώρες και όχι ως τριτοκοσμικές που υπαναχωρούν σε κάθε δόλια απαίτηση των διεθνών συμφερόντων.
Ευρωπαϊκές χώρες μιας ''Ευρώπης των ισότιμων εθνών'' και όχι μιας Ε.Ε. του σήμερα.

Αυτό βέβαια απαιτεί οικονομική ανεξαρτησία, κοινωνική συνοχή, στρατιωτική δύναμη και πολιτική εκπροσώπηση από άνδρες αντίστοιχου διαμετρήματος που να μπορούν να δώσουν στο λαό αναπτυξιακό όραμα και κυρίως μια νέα πολιτισμική κουλτούρα που θα τον αποτελματώσει από τη σημερινή παρακμή, το διχασμό και τη φαιδρότητα...

Κουρδιστάν

Οι Κούρδοι, ένα αυτόχθονο έθνος που εξαπλώνεται από τη ΝΑ Τουρκία μέχρι το ΒΔ Ιράν και από το Β Ιράκ μέχρι τη Β Συρία με πληθυσμό σήμερα που ξεπερνά τα 50 εκατομμύρια, εξακολουθεί να βρίσκεται διαιρεμένο και υποτελές στους τέσσερις παραπάνω κατακτητές του.

Οι Κούρδοι ή Κάρδιοι (δυνατοί) ή Γορυδαίοι (Στράβων – ‘’Γόρδυς ο Τριπτοπολέμου λέγεται την Γορδυηνήν οικήσαι ύστερον δε Ερετριείς αναρπασθέντες υπό Περσών’’) ή Καρδούχοι κατά τον Ξενοφώντα ή Χετταίοι και Μήδοι αργότερα ήταν πάντοτε για χιλιετίες ο ορεσείβιος λαός που ζούσε έναν διηνεκή ανταρτοπόλεμο ενάντια σε όλους τους επιδρομείς που εισέβαλαν στην περιοχή του, έστω και αν οι τελευταίοι κατακτούσαν την ευρύτερη χώρα και το ίδιο εξακολουθούν να κάνουν μέχρι σήμερα.

Μια ακολουθία πεζών κάθε ηλικίας ανδρών, γυναικών και παιδιών που στρατιωτικά ντυμένοι και οπλισμένοι ανηφορίζουν έναν δύσβατο έρημο και δηωμένο από τους συνεχείς κατακτητές τόπο, είναι η κλασσική εικόνα αυτού του επαναστατημένου λαού μέχρι σήμερα.

Ενός λαού που η άγνωστη ιστορική συνεισφορά του στην πολιτισμένη ανθρωπότητα είναι πως μαζί με τους Αζέρους και τους Αρμένιους αποτελούσαν επί χιλιετίες τον φύλακα και την εμπροσθοφυλακή έναντι στις τουρανομογγολικές και ινδικές ορδές που κατευθύνονταν προς την Ευρώπη.

Η ανταμοιβή τους είναι να παραμένουν ένα ξεχασμένο έθνος χωρίς κράτος – πατρίδα, ειδικά στο τμήμα και στην περίπτωση της Τουρκίας που αντιθέτως αποτελεί νεόκοπο κράτος χωρίς να είναι έθνος, αλλά μωσαϊκό εθνών βίαια εκτουρκισθέντων.

Τις τελευταίες δεκαετίες υπό τον - φυλακισμένο σήμερα  στην Τουρκία - ηγέτη τους Άπο (Αμπντουλάχ Οτσαλάν) και ειδικότερα σήμερα που στο βόρειο Ιράκ και στη βόρεια Συρία αυτονομήθηκαν, η ελπίδα του ενιαίου, αυτόνομου και ανεξάρτητου Μεγάλου Κουρδιστάν φαίνεται να είναι ορατή περισσότερο από ποτέ.

Σ’ αυτό συνηγορεί η έμμεση υποστήριξη από τις ΗΠΑ που μετά την εισβολή στο Ιράκ ενδιαφέρονται για ένα κράτος που θα ελέγχει εξ’ ολοκλήρου τα πετρέλαια της Μοσούλης και του Κιρκούκ, εξασφαλίζοντας τη δίοδό τους προς τη Μεσόγειο.

Όλα δείχνουν πως αυτό το ταλαιπωρημένο έθνος θα νικήσει επιτέλους τους δαίμονες που στοιχειώνουν την ιστορία του και θα φτάσει στην ελευθερία της ανεξαρτησίας ξεπερνώντας διαιρέσεις φυλετικές που υφίσταται λόγω ενός ισλαμικού διοικητικού έθους που του επιβλήθηκε για χρόνια και κυρίως διαιρέσεις θρησκευτικές σε Σουνίτες και Αλεβίτες.

Οι τελευταίοι αποτελούν μια αίρεση του Ισλάμ που είναι ανεκτική με τις άλλες πεποιθήσεις και δεν ασπάζεται τις φανατικές εντολές του Κορανίου, διατηρώντας στοιχεία γνωστικισμού και Ζωροαστρισμού.

Κοινοί αντίπαλοι των παραπάνω οι Σηίτες  http://kamararc.blogspot.gr/2013/01/karbala.html  της Συρίας, του Ιράκ και του Ιράν οι οποίοι αποτελούν την κυριότερη αίρεση του Ισλάμ με την παράδοση του Τάγματος των Ασσασίνων που σήμερα συναντάται στους ''μουτζαχεντίν''.

Οι Κούρδοι είναι ένας βίαια εξισλαμισθείς λαός γι αυτό και δεν εμπεριέχει  την αίρεση του Σηιτισμού κι αυτό τους βοηθάει να αποκτούν κοινή εθνική συνείδηση έναντι της ισλαμικής αδερφότητας (Ούμας) και να απαιτούν τα αυτονόητα της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας και της κοινωνικής ευημερίας.

Αυτός ο εθνικοαπελευθερωτικός στόχος όμως θα πρέπει να μην υπερκεραστεί από προτάσεις απλής αυτονομίας εντός μιας ξένης επικράτειας, γιατί τότε θα αποτελούν μόνον ένα τμήμα μιας τουρκικής ή ιρανικής ομοσπονδίας που θα συνεχίσει να εξυπηρετεί τα δικά τους γεωστρατηγικά συμφέροντα και των ισχυρών συμμάχων τους.

Πολλά έχουν γίνει τελευταία στον τομέα της εθνικής αφύπνισης και μέσα από τα επαναστατικά κινήματα σε κάθε χώρα που εκτείνονται, αλλά κυρίως από Κούρδους μετανάστες και τα τηλεοπτικά κανάλια τους που διαχέουν παγκοσμίως το θέμα του Κουρδιστάν.

Τώρα που το αυτόνομο Κουρδιστάν του Ιράκ χαιρετίζει την ανακήρυξη του αυτόνομου Κουρδιστάν στην εμπόλεμη Συρία, μπορεί να ελπίζει βάσιμα στο PKK της Τουρκίας για να βρει διέξοδο στη θάλασσα της Μεσογείου.

Μια τέτοια εξέλιξη θα επηρεάσει την ευρύτερη περιοχή αλλάζοντας το χάρτη της εγγύς Ανατολής και τους συσχετισμούς δυνάμεων με ότι αυτό συνεπάγεται για τους εμπλεκόμενους λαούς.

Ένα μεγάλο Κουρδιστάν που θα προκύπτει από μια κατατμημένη Τουρκία, Συρία, Ιράκ και Ιράν όχι μόνον αποδυναμώνει τα αντίστοιχα κράτη, αλλά σαφώς δεν θα άφηνε άπραγο το Ισραήλ που αναζητά ζωτικό χώρο εξάπλωσης στα ανατολικά του...

Το ερώτημα είναι το πώς η Ρωσία και η Κίνα θα πλαισιωθούν στην περιοχή και η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι η πλέον δύσκολη κάνοντας εφικτά πολλαπλά σενάρια ανακατατάξεων που αν δεν τύχουν λεπτού χειρισμού θα αγγίζουν πιθανόν τα αίτια ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου...

Karbala

Η θρησκεία του Ισλάμ είναι η πολυπληθέστερη στον κόσμο με 2 δις περίπου πιστούς. Σε αντίθεση με τις άλλες θρησκείες αποτελούν πρωτίστως αδελφότητα ( Ούμα ) και κατόπιν υπάγονται σε κρατικές και εθνικές ιδιαιτερότητες.

Ως θρησκευτική αδελφότητα όμως διαιρούνται και αυτοί με αιρέσεις των οποίων κυρίαρχες είναι οι Σουνίτες και οι Σηίτες. Σήμερα  250 εκ. πληθυσμού σε όλο τον κόσμο είναι Σηίτες, περίπου δηλαδή το 12% του μουσουλμανικού κόσμου.

Η διαφορά μεταξύ Σηιτών και Σουνιτών είναι πως οι πρώτοι ισχυρίζονται ότι ο θρησκευτικός ηγέτης του Ισλάμ πρέπει να είναι απόγονος του Μωάμεθ και οι δεύτεροι πως αυτό δεν είναι απαραίτητο.

Παρότι η διαφοροποίηση αυτή φαίνεται καταρχήν ελάχιστης σημασίας, παρ’ όλα αυτά  είναι έντονη από το 680 μΧ και τη μάχη της Κάρμπαλα.

Η μάχη της Κάρμπαλα  έγινε τον Οκτώβρη του 680 (το  61 για το μουσουλμανικό ημερολόγιο)  δυτικά της Βαγδάτης σε περιοχή όπου υπάρχει σήμερα η ομώνυμη πόλη. Η μάχη ήταν μεταξύ μιας μικρής ομάδας 72 υποστηρικτών του εγγονού του Μωάμεθ του Hussein ibn Ali και ενός πολύ μεγάλου στρατού του σουνίτη Χαλίφη Yazid I.
Ο  Hussein ibn Ali και όλοι οι ακόλουθοί του σφαγιάστηκαν και μεταξύ αυτών ο μόλις έξι μηνών γιός του Ali al-Asghar.

Η σφαγή αυτή κατέστησε μάρτυρες τον Χουσεϊν και το γιο του Αλί και αποτελεί τη δεύτερη σε σημασία μετά την Εγίρα εορτή της Ashura  για τους μουσουλμάνους Σηίτες και το μυστικιστικό Τάγμα των Σούφι.

Ουσιατικά η διεκδίκηση του χαλιφάτου του Yazid από τον εγγονό του Μωάμεθ Hussein ibn Ali είναι η κλείδα διαφοροποίησης Σουνιτών και Σηιτών και κατά πολλούς άλυτη έως σήμερα, αλλά θέμα ταμπού κατά μια έννοια  ώστε να έρθει στην όποια ατζέντα και ειδικά στην γεωπολιτική.

Πρόσφατα  ο Ταγίπ  Ερντογάν σε συνέδριο στην Τουρκία για το Ισλάμ και τη σημερινή γεωπολιτική κατάσταση στην περιοχή της Μέσης Ανατολής , επεσήμανε πως η διαμάχη στη Συρία σήμερα είναι η συνέχεια της μάχης της Κάρμπαλα αφήνοντας άναυδους τους σύνεδρους. Η διαμάχη αυτή βέβαια αποτελεί υπόθεση του μουσουλμανικού κόσμου, αλλά η αναζωπύρωσή της θα μπορούσε να επιφέρει ανεξέλεγκτες καταστάσεις σε όλο τον μουσουλμανικό κόσμο και όχι μόνο.  Απ’ αυτή την άποψη οι δηλώσεις Ερντογάν αποτέλεσαν δηλώσεις υψηλού ρίσκου και καλό θα ήταν να ανάγονται μόνον στον αυθορμητισμό που τον διακρίνει και όχι σε κάποια στρατηγική αντίληψη… 

Η πολιτική διάσταση της βαθιάς θρησκευτικής διαμάχης έχει σημασία καθότι για τους Σηίτες οι Σουνίτες και η διεκδίκηση χαλιφάτου αποτελούν το απόλυτο 'κακό', ενώ οι ίδιοι ως συνεχιστές του πρώτου ισλάμ αποτελούν το 'καλό'. Επαληθεύτηκαν όταν το σουνιτικό ισλάμ έκανε το ISIS ή DAESH διεκδικώντας το χαλιφάτο της απόλυτης βαρβαρότητας. Όμως οι ίδιοι και οι χώρες τους βρίσκονται πάντα σε άμυνα (μισό Ιράκ, μισή Συρία, Υεμένη και Ιράν) και έζησαν περιόδους απαγόρευσης εορτασμού της Ashoura έτσι ώστε να συμβάλλουν στην πτώση καθεστώτων όπως ο Σαντάμ ή ο Σείχης του Ιράν παλιότερα. Μια ενδιαφέρουσα πτυχή του εορτασμού είναι η εκστατική προσδοκία ενός μελλοντικού απελευθερωτή για τους δυναστευόμενους από μοναρχίες λαούς τους, που άλλοτε είναι ο έφιππος Άλι (ο Χουσεϊν εγγονός του προφήτη) κι άλλοτε ο Ισκαντέρ (Μ Αλέξανδρος) χάριν μιας μυθολογικής συνέχειας. Λαούς που δεν έζησαν αναγέννηση και διαφωτισμό...  

Αυτό που χάριν τάξης θα σημειώσουμε είναι πως η θρησκευτική επωδός της Κάρμπαλα βασισμένη κυρίως σε δύο ιρανούς τραγικούς ποιητές παρότι παρεξηγείται ως υπερβολή, αποτελεί μια ιεροτελεστία άξια προσοχής αναφορικά με το βαθμό και την πρακτική του βιώματος της κάθαρσης μέσω της τραγωδίας και συγκεντρώνει πλήθος επισκεπτών και ερευνητών και από άλλα μέρη του κόσμου διαφορετικής κουλτούρας και θρησκευτικής αντίληψης. 

Ίσως επειδή εμπεριέχει και σε λανθάνουσα μορφή το παγανιστικό στοιχείο του μυστικισμού των Σούφι σε συνδυασμό με την εκστασιακή πρακτική της χορωδιακής συντριβής του πλήθους απέναντι στο συμπαντικό θείον.

Βιωματική πρακτική που δυστυχώς η χριστιανική Δύση έχει αλλοιώσει ή απωλέσει κατά τον εορτασμό των Παθών του Χριστού ειδικότερα στα κορυφαία σημεία της απόδοσης της ''Ζωής εν Τάφω'' και του δρώμενου ''Αρατε  Πύλας'' ώστε να τα καθιστά μη αντιληπτά ακόμη και από όσους ισχυρίζονται πως είναι χριστιανοί...

Γενικότερα οι επωδοί αποτελούν ύψιστες ιερουργίες γιατί πρωτίστως αποδίδουν τιμές στο ηρωικό πρόσωπο αναφοράς τους,  η θυσία του οποίου ωφέλησε εμπράγματα το αποδίδον  τιμές  πλήθος / κοινό / χορωδία και ως τέτοιες τους οφείλεται ο προσήκων σεβασμός από όλους ανεξαρτήτως κουλτούρας και πεποιθήσεων.  

Αιέν Υψικρατείν - Always Dominate the Heights

ΜΙΜ-104 Patriot – έξι συστήματα πυραύλων εδάφους – αέρος τοποθετήθηκαν στην Τουρκία υπό τη διοίκηση του ΝΑΤΟ με σκοπό την αναχαίτιση πιθανών πυραυλικών επιθέσεων  από τη Συρία στην Τουρκία.

Συστήματα Patriots κατέχουν αρκετές χώρες του ΝΑΤΟ μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα πάντοτε με το καθεστώς της συμμαχικής διοίκησης.

Η Ρωσία μέσω του προέδρου Πούτιν εξέφρασε τη διαφωνία της τονίζοντας πως το γεγονός αυξάνει την πρόκληση στην κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή.

Θεωρεί πως η Συρία δεν μπορεί να επιτεθεί σε κανέναν απ’ τους γείτονές της και επιπλέον θεωρεί τα Patriots πεπαλαιωμένα συστήματα αεράμυνας, τονίζοντας έτσι έμμεσα τον έντονο ανταγωνισμό στην ανάπτυξη αντιπυραυλικών συστημάτων.

Την ίδια ώρα και παρά τη διαφωνία της με την Τουρκία στο θέμα της Συρίας, λόγω της ανησυχίας για την μετά Άσαντ εποχή – φέρνοντας και το παράδειγμα της μετά Καντάφι Λιβύης -  η Ρωσία αποφάσισε να χρηματοδοτήσει με 20 δις δολάρια την κατασκευή πυρηνικού σταθμού ενέργειας στην Τουρκία, στο Ακούγιου, ενώ η Τουρκία αυξάνει παράλληλα και τις εισαγωγές φυσικού αερίου από την Ρωσία.

Υπό την ανάγκη ενεργειακής επάρκειας ως ραγδαία αναπτυσσόμενη οικονομία,  η Τουρκία μπαίνει στο team των πυρηνικών χωρών μετά από προσπάθειες δεκαετίας και πλέον, αγνοώντας τον κίνδυνο που εγκυμονεί η έντονη σεισμογένεση στην περιοχή μας.

Παράλληλα η Τουρκία μετά την επιτυχημένη συμπαραγωγή των F-16 αναβαθμίζει και το πολεμικό ναυτικό της δαπανώντας  7 δις για να αποκτήσει 8 πολεμικά σκάφη εκ των οποίων τα μισά θα ναυπηγηθούν στην Τουρκία (συμπαραγωγή ).

Τα παραπάνω δείχνουν πως η διπλωματία που βασίζεται σε αμοιβαία συμφέροντα προσπερνά συμμαχίες και τυπικότητες που είναι υποδεέστερες και ευμετάβλητες.

Και τα συμφέροντα στην στρατιωτικό και τον ενεργειακό τομέα είναι πρώτης προτεραιότητας ιδίως όταν συμπαράγεις, πόσο δε μάλλον όταν και διαθέτεις πρώτες ύλες και φυσικό πλούτο όπως η Ελλάδα.

Ο γενικότερος ανταγωνισμός των χωρών στην περιοχή της Αν. Μεσογείου, η συσσώρευση όπλων και στρατιωτικών αποστολών μεγάλων χωρών που δηλώνουν παρούσες στις νέες ενεργειακές πηγές της περιοχής, η ευμετάβλητη πολιτική κατάσταση, οι οικονομικές ασυμμετρίες και η πολεμική εστία της μέσης ανατολής συνθέτουν ένα ιδιαίτερα εκρηκτικό μίγμα που δείχνει να μεγαλώνει επικίνδυνα… 

 

Εμείς οι έλληνες, οι πάντα ικανοί για το χειρότερο και το καλύτερο ταυτόχρονα, θα πρέπει να θυμόμαστε πως είναι ''μέγα το της θαλάσσης κράτος''  προτρέποντας παράλληλα για το ''αιέν υψικρατείν'' (always dominate the heights).

Ας θυμόμαστε πως μια αυριανή ανεπτυγμένη χώρα ( πετρέλαια κλπ) πρέπει να’ ναι και ισχυρή χώρα ή τουλάχιστον να ‘χει ισχυρούς συμμάχους και άριστη διπλωματία.

Ισραήλ - Μέση Ανατολή

Μέση Ανατολή

Μετά από δεκαετίες ενός διαρκούς και λογικά αδικαιολόγητου αντισημιτισμού, η Ελλάδα επιτέλους βελτιώνει τις σχέσεις της με το Ισραήλ.

Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν μπορεί να διατηρεί παράλληλα καλές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο γεγονός που θα βοηθούσε και σε τυχόντα διαμεσολαβητικό ρόλο της στο μεσανατολικό.

Ο παραδοσιακές φιλοαραβικές μας τάσεις όφειλαν κάποια στιγμή να συνυπολογίσουν πως :

α) ο Οργανισμός Ισλαμικής Διάσκεψης – του οποίου προεδρεύει η Τουρκία – ποτέ δεν μας ωφέλησε, απεναντίας το σύνολο των κρατών μελών του έχουν αναγνωρίσει το ψευδοκράτος της βόρειας Κύπρου.

β) όλα τα αραβικά κράτη κυβερνώνται – ακόμη και μετά την αραβική άνοιξη – από θεοκρατικά  ή μιλιταριστικά και γενικά απολυταρχικά καθεστώτα που δυναστεύουν τους λαούς τους.

γ) το Ισραήλ έχει το αυτονόητο δικαίωμα να προστατεύει την επικράτεια και το λαό του από κάθε εχθρική απέναντί του ενέργεια.

δ) το Ισραήλ έχει να παρουσιάσει επιτεύγματα στην επιστήμη, την έρευνα και την τεχνολογία τέτοια που το καθιστούν ισχυρό και άρα αξιόλογο σύμμαχο για ένα ευρωπαϊκό κράτος όπως η Ελλάδα.

ε) πέραν της θεμιτής ελληνοτουρκικής προσέγγισης σε όλα τα επίπεδα συνεργασίας οφείλουμε να μην ξεχνάμε τον νεοοθωμανικό προσανατολισμό της Τουρκίας και άρα τους πιθανούς στόχους της για αναζήτηση ζωτικού χώρου κυρίως σε περίπτωση που δεν ενταχθεί στην ευρωπαϊκή ένωση. 

στ) η πλειονότητα του μεταναστευτικού προβλήματος της Ελλάδας ορίζεται από  μουσουλμανικούς πληθυσμούς, που είναι φύσει και θέσει αναντίστοιχοι  με την ελληνική πραγματικότητα και κουλτούρα, καθιστώντας αδύνατη κάθε προσπάθεια ένταξης ή αφομοίωσης.  

Πέρα λοιπόν από θρησκοληπτικές απόψεις και ιδεολογικές  προκαταλήψεις, το Ισραήλ οφείλει να είναι αξιόλογος συνεργάτης και σύμμαχος της Ελλάδας στον ορίζοντα της νέας γεωστρατηγικής μας αντίληψης και μάλιστα χωρίς να βλάπτονται οι ελληνοαραβικές σχέσεις.

Σε όσους θίγονται από την ελληνοισραηλινή προσέγγιση λόγω περίεργων παραθρησκευτικών ενστίκτων που παραπέμπουν στον κακό σιωνισμό,  πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι :

α. αυτά τα ''φρούτα'' ευδοκιμούν κυρίως εκτός Ισραήλ

β. ''κακός'' είναι ο σιωνισμός όταν θεωρείται από έναν υποδεέστερο ελληνισμό, που αντί να ξορκίζει θα 'πρεπε να εργάζεται για τη βελτίωσή του

γ. ο ταλιμπανισμός είναι σε πλήρη αντίθεση με κάθε έννοια ελευθερίας δημοκρατίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας, όπως και οι αντίστοιχες δήθεν σοσιαλθεοκρατίες.

Την ώρα λοιπόν που αφήνουμε κροκοδείλια δάκρυα δήθεν για τα 'παιδιά της Παλαιστίνης' ας μπούμε στον κόπο να δούμε και τα παιδιά του Ισραήλ που ξαφνικά δέχτηκαν μια ρουκέτα της Χαμάς.

Την ώρα που οι προοδευτικές μας κορώνες είναι στο διαπασών, ας θυμόμαστε τη μπούργκα και τους λιθοβολισμούς γυναικών. 

Οι θρησκείες είναι σεβαστές στο βαθμό που τους αναλογεί (στον ηθικό έλεγχο των μαζών), αλλά η θεοκρατία δεν αντικαθιστά τις θεμελιώδεις σήμερα ανάγκες της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Άρα η σημερινή ελληνική πραγματικότητα απέχει παρασάγγας απο την a priori παραδοσιακή και μονομερή ελληνοαραβική φιλία και ορθά ανασχηματίζεται με ελληνοισραηλινή προσέγγιση και συνεργασία.

Νέα Γεωστρατηγική Αν. Μεσογείου - Αιγαίου και απειλή Πολέμου

[Απο τα ''Επίκαιρα'']

Στην Τουρκία ''δίνει'' τον έλεγχο του μισού Αιγαίου το Stratfor, ένα από τα μεγαλύτερα...   αμερικανικά think tank, το οποίο απηχεί σε σημαντικό βαθμό τους σχεδιασμούς αλλά και τις προθέσεις της Ουάσιγκτον σε γεωστρατηγικό επίπεδο.

Στην ανανεωμένη ανάλυσή του, που δόθηκε στη δημοσιότητα στις αρχές της εβδομάδας, το αμερικανικό think tank υποστηρίζει πως θα είναι αδύνατον για τη χώρα μας να επιβιώσει χωρίς ''εξωτερικούς προστάτες'', διατυπώνοντας, ταυτόχρονα, το ερώτημα εάν η Ελλάδα ''είναι έτοιμη να δεχτεί τον περιορισμό του γεωπολιτικού της ρόλου στην περιοχή''.

Το μήνυμα που στέλνουν προς την ελληνική κυβέρνηση οι ''εγκέφαλοι'' του Stratfor είναι λίγο πολύ ξεκάθαρο: Ή θα εναρμονιστεί πλήρως με τις απόψεις των ''γερακιών'' της αμερικανικής γραφειοκρατίας ή, σε διαφορετική περίπτωση, ουδείς μπορεί να εγγυηθεί για το μέλλον της χώρας, το οποίο οι ''εγκέφαλοι'' του think tank χαρακτηρίζουν, μάλιστα, ''απρόβλεπτο''.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, είτε έχουν βάση οι προβλέψεις του Stratfor είτε όχι, κύκλοι του υπουργείου Εθνικής Άμυνας αναφέρουν ότι τέτοιου τύπου αναλύσεις μόνο άσχετες δεν είναι με την ανακάλυψη των τεράστιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, η ύπαρξη των οποίων σχεδόν αυτομάτως προκαλεί την αναδιανομή των ρόλων μεταξύ των κρατών στην ευρύτερη περιοχή, επαναφέροντας στο προσκήνιο την ανάγκη ενίσχυσης του ελληνικού οπλοστασίου για την άμυνα της χώρας.

Στο πλαίσιο αυτό και με δεδομένο ότι απαραίτητη προϋπόθεση για την παραχώρηση αδειών άντλησης των κοιτασμάτων αυτών είναι η κήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) από την ελληνική πλευρά, η κυβέρνηση ζήτησε, σύμφωνα με πληροφορίες, από την προηγούμενη στρατιωτική ηγεσία να της απαντήσει στο ερώτημα εάν οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι σε θέση να υποστηρίξουν μια τέτοια κίνηση.

Η απάντηση της απελθούσας ηγεσίας του στρατεύματος ήταν καταφατική, εκτιμώντας πως η χώρα μας εξακολουθεί να διατηρεί το πλεονέκτημα στο ενδεχόμενο της ένοπλης αντιπαράθεσης με την Τουρκία, υπό τον όρο, όμως, ότι το ΥΠΕΘΑ θα προχωρήσει την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων σε τρεις κατευθύνσεις: προμήθεια επιπλέον ανταλλακτικών για τα μηχανοκίνητα μέσα, ενίσχυση των αποθεμάτων πυρομαχικών και αύξηση του χρόνου της στρατιωτικής θητείας, προκειμένου να αυξηθεί ανάλογα και η πληρότητα των μονάδων της πρώτης γραμμής.

Σύμφωνα, πάντως, με τις ίδιες πληροφορίες, οι Έλληνες ανώτατοι αξιωματικοί δεν παρέλειψαν να ασκήσουν κριτική και για το γεγονός ότι, ενώ υπήρχαν προσφορές για την παροχή δωρεάν οπλισμού από τρίτες χώρες προς τις Ένοπλες Δυνάμεις, ύψους άνω του 1 δις ευρώ, εντούτοις οι σχετικές συμφωνίες δεν προχώρησαν, ακριβώς διότι ήταν... δωρεάν και άρα χάλαγαν τη δουλειά στους κάθε λογής μεσάζοντες που ενδημούν στο χώρο των εξοπλιστικών προμηθειών...

Ανησυχία για ολοκληρωτικό πόλεμο στο Αιγαίο

Σύμφωνα, πάντως, με τους ίδιους κύκλους του ΥΠΕΘΑ, εκείνο που ανησυχεί περισσότερο τη δεδομένη χρονική περίοδο το Πεντάγωνο είναι το ενδεχόμενο έκρηξης θερμού επεισοδίου ή ακόμη και ολοκληρωτικού πολέμου στο Αιγαίο, σε περίπτωση που η Άγκυρα θελήσει να εκμεταλλευτεί την ελληνική οικονομική αδυναμία, προκειμένου να επιβάλει τους σχεδιασμούς της στο Αιγαίο.

Να σημειώσουμε ότι σε απόρρητο έγγραφο των Ενόπλων Δυνάμεων υπάρχει καταγεγραμμένος ο φόβος πως σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο ελλοχεύει ο κίνδυνος το μέτωπο να επεκταθεί όχι μόνο στη Θράκη, αλλά και στη Μακεδονία, μέσω μεθοριακών δρόμων που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει «τρίτη χώρα» πάνω από τα βόρεια σύνορά μας...

Με αφορμή το παραπάνω, βεβαίως, εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι ο λόγος για τον οποίο η νέα δομή δυνάμεων των Ενόπλων Δυνάμεων δεν έλαβε σοβαρά υπόψη της την πιθανότητα αυτή, προχωρώντας στη διάλυση του συνόλου σχεδόν των στρατιωτικών σχηματισμών, που είχαν ως βασικό αντικείμενό τους τη φύλαξη των βόρειων συνόρων μας.

Επίσης, να θυμίσουμε ότι πριν από εννέα περίπου μήνες είχε ζητηθεί και από τους εθνοφρουρούς στην περιοχή της Μακεδονίας να παραδώσουν στις αστυνομικές Αρχές τα όπλα που τους είχαν δοθεί από την πατρίδα ακριβώς για να υπερασπίσουν το ελληνικό έδαφος σε τυχόν επίθεση από Βορρά.

Εκείνο, πάντως, που επίσης ανησυχεί ιδιαίτερα τους Έλληνες επιτελείς είναι οι κινήσεις στις οποίες προβαίνει παρασκηνιακά το τελευταίο διάστημα η Άγκυρα, έτσι ώστε να ''σπάσει'' τον άξονα Αθήνας - Λευκωσίας - Τελ Αβίβ.

Σύμφωνα με πληροφορίες, Τουρκία και Ισραήλ έχουν ξεκινήσει εκ νέου επαφές σε ''χαμηλό'', όμως, επίπεδο, προκειμένου οι δύο πλευρές να βελτιώσουν τις σχέσεις τους και να άρουν τη μεταξύ τους ένταση και πολεμική, μια εξέλιξη που τίποτα καλό δεν προοιωνίζεται για τη χώρα μας, δεδομένου ότι ακόμη και τώρα –όπως προκύπτει κι από την προχθεσινή επίσκεψη του Ισραηλινού υπουργού Εξωτερικών, Ντάνι Αγιαλόν, στην ελληνική πρωτεύουσα– η Αθήνα ποντάρει πολλά στην αμυντική συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ, ως απάντηση στις επιδιώξεις της Άγκυρας να διαδραματίσει ρόλο ''περιφερειακού χωροφύλακα'' σε μια περιοχή που εκτείνεται από το Αιγαίο έως τον Καύκασο.

Ενδεικτικά να σημειώσουμε ότι οι ελληνο-ισραηλινές αμυντικές σχέσεις –μαζί με την ενέργεια– ήταν από τα βασικά θέματα που συζήτησε ο Ισραηλινός υπουργός με τους υπουργούς Εξωτερικών και Άμυνας, Σταύρο Δήμα και Δημήτρη Αβραμόπουλο.

Ήδη, άλλωστε, προωθείται δυναμικά η ιδέα της τριμερούς συνεργασίας μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου, μέσω σχεδίου τριμερούς Μνημονίου Συνεννόησης (MOU), το οποίο αφορά και στη διαχείριση των υδατικών πόρων και αναμένεται να υπογραφεί σύντομα.

Η συνεργασία αυτή δίνει κομβική θέση διαμετακομιστικού σταθμού στην Ελλάδα, λόγω της γειτνίασής της με την ευρωπαϊκή αγορά.

Επί του παρόντος, οι Ισραηλινοί θεωρούν πως οι δύο χώρες ''είναι εταίροι στις προκλήσεις και στις ευκαιρίες'', κάτι που αναμένεται να επιβεβαιωθεί και το επόμενο χρονικό διάστημα, στο πλαίσιο συναντήσεων που έχουν προγραμματιστεί να έχουν μεταξύ τους ανώτατοι αξιωματούχοι της  ελληνικής και της ισραηλινής κυβέρνησης.

Το Stratfor σε ρόλο... ''Κασσάνδρας''

Δεν είναι η πρώτη φορά, το τελευταίο χρονικό διάστημα, που η χώρα μας βρίσκεται στο στόχαστρο του γνωστού για τη σχέση του με τις εκάστοτε αμερικανικές κυβερνήσεις, όπως και με τη CIA, think tank Stratfor. Στην έκθεση που παρουσίασε στις αρχές της εβδομάδας το συγκεκριμένο γεωστρατηγικό ινστιτούτο, εκτός του ότι ''βλέπει'' τη χώρα μας να χάνει σταδιακά τον έλεγχο του Αιγαίου, παραθέτει και αρκετές ακόμη δυσοίωνες προβλέψεις για όλ’ αυτά που, σύμφωνα με τους αναλυτές του, ενδέχεται να λάβουν χώρα στην περιοχή και αφορούν στην Ελλάδα.

Ξεκινώντας την ανάλυσή τους, οι ''εγκέφαλοι'' του Stratfor υποστηρίζουν πως η από αρχαίων χρόνων ελληνική επιδίωξη για κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορεί ούτε σαν... όνειρο να συζητηθεί και ότι επιτακτική ανάγκη πλέον είναι ο έλεγχος του Αιγαίου.

Στο πλαίσιο αυτό και αφού προηγουμένως επισημαίνεται ο αναβαθμισμένος ρόλος της Άγκυρας, το ινστιτούτο σημειώνει πως ''η Ελλάδα θα πρέπει να ξαναβρεί έναν τρόπο ούτως ώστε να ξαναγίνει χρήσιμη στις μεγάλες δυνάμεις –πράγμα απίθανο, εκτός κι αν υπάρξουν συγκρούσεις στα Βαλκάνια– ή θα πρέπει να επιδιώξει τη διαρκή ειρήνη με την Τουρκία''.

Σύμφωνα με την ανάλυση, τα επόμενα τρία χρόνια θα είναι έτσι κι αλλιώς καθοριστικά, με τη χρεοκοπία να είναι πάντα ένα ανοιχτό ενδεχόμενο.

''Μετά τη χρεοκοπία, η Ελλάδα μπορεί να αντιμετωπίσει την πλήρη κατάρρευση και κοινωνική βία που έχει να δει από την περίοδο της χούντας.

Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά στο άγνωστο. Και, για πρώτη φορά από το 1820, είναι πραγματικά μόνη'', υποστηρίζει το αμερικανικό think tank.

Να επισημάνουμε ότι και πριν από δύο μήνες, σε ανάλογη ανάλυσή του, το Stratfor περιέγραφε με μελανά χρώματα το μέλλον της χώρα μας, τονίζοντας πως η επιδίωξη του μέγιστου κέρδους που απορρέει από τη γεωστρατηγική της θέση, είναι η τελευταία επιλογή της.

Στη συγκεκριμένη έκθεσή του το αμερικανικό think tank αναφέρει ως λύση το να εκμεταλλευτεί η Ελλάδα τον ανταγωνισμό των ξένων δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο, διαθέτοντας ''χώρο'' σε κάποια ξένη δύναμη ώστε να αναμετρηθεί με κάποια άλλη στη γειτονιά της.

''Για παράδειγμα, όταν η Ελλάδα κέρδισε την ανεξαρτησία της, αυτή η ξένη δύναμη ήταν η Βρετανία, η οποία χρησιμοποίησε τον αγώνα των Ελλήνων κατά της Τουρκίας. Αργότερα, οι Αμερικανοί έπαιξαν παρόμοιο ρόλο στην Ελλάδα κατά των Σοβιετικών'', υποστηρίζει το ινστιτούτο, προσθέτοντας πως και στις δύο περιπτώσεις υπήρξε μαζική εισροή κεφαλαίου στην Ελλάδα.

Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, οι Τούρκοι παρουσιάζονται και πάλι ως ο πιο πιθανός αντίπαλος, το αμερικανικό ινστιτούτο σημειώνει, όμως, ότι αυτό θα συμβεί μόνο στην περίπτωση που οι γείτονες κάνουν εξαιρετικά λανθασμένους υπολογισμούς στις σχέσεις τους με το Ισραήλ ή την Κύπρο.

Russia - Serbia - Hellas

Μόνον λίγοι blogger τόλμησαν να το περιγράψουν τη στιγμή που τα μέσα ενημέρωσης σιώπησαν για μια ακόμη φορά...

Στον αγώνα Ζενιτ-ΑΠΟΕΛ προχθές στην Αγία Πετρούπολη, οι Ρώσοι φίλαθλοι απλά δεν μπορούσαν να κρύψουν την αγάπη τους για την Κύπρο και την Ελλάδα και την απέχθειά τους για τους εισβολείς στην Μεγαλόνησο...

Για πρώτη φορά, ίσως στην ιστορία των αγώνων της UEFA, οπαδοί μιας ομάδας, ανάρτησαν πανό που υποστήριζε την … αντίπαλη ομάδα [ ΚΥΠΡΟΣ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ] και την χώρα από την οποία προέρχεται!

Όταν δε, διεκόπη ο αγώνας λόγω καπνογόνων, οι Ρώσοι έκαψαν και μία τούρκικη σημαία!

Όταν ακόμη τέθηκε θέμα προστίμου απο την UEFA για την ανάρτηση πανό με πολιτικά συνθήματα, παρότρυναν τους φιλάθλους να σηκώσουν πιο πάνω τα πανό και θα κάλυπταν οι ίδιοι τα πρόστιμα...

Πανό που μεταξύ άλλων έγραφαν ''Russia Serbia Hellas''.

'' Russia Serbia Hellas '' το σύνθημα που επίκαιρα αναφέρεται στην πραγματικότητα και που υπενθυμίζει τη φυσική, άδολη και ιστορικά μακρόχρονη και συνεπή συμμαχία του Ορθόδοξου Τόξου της Ανατολής.

Τριών λαών που αποτελούν ιστορικό κομμάτι της ευρωπαϊκής καρδιάς και μεταίχμιό της με την Ανατολή, όσο κι αν η σημερινή Ευρώπη η κατώτερη των πολιτικών της περιστάσεων το ξεχνά, αφήνοντας τη Ρωσία εκτός ΕΕ, βομβαρδίζοντας μέσω ΝΑΤΟ τη Σερβία και απειλώντας και χλευάζοντας την Ελλάδα την κοιτίδα του ευρωπαϊκού της πολιτισμού...

Μα όσο κι αν τα στυγνά  συμφέροντα καθορίζουν τις διεθνείς σχέσεις, η Ελλάδα θα είναι εδώ για να δείχνει τον δρόμο της ελευθερίας και της δημοκρατίας στους λαούς, η Σερβία θα είναι εδώ στην καρδιά της Ευρώπης για να θυμίζει το άδικο και τη βαρβαρότητα μιας ελλειματικής Ευρώπης και η Ρωσία θα είναι εδώ για να θυμίζει πως Ευρώπη χωρίς τη Ρωσία, είναι απλά ένα ημιτελές σχήμα...

Σήμερα που η ρήση ''ανήκομε εις την Δύσην'' φαντάζει τόσο παρωχημένη, ας θυμηθούμε πως εμείς δεν ανήκουμε πουθενά πέρα απο τη φυσική μας θέση που είναι η ευρωπαϊκή Ανατολή.

Κι ας θυμηθούμε ακόμη πως σε όλες τις ιστορικές μας περιπέτειες οι τρείς λαοί ευθαρσώς και χωρίς υστεροβουλία προσφωνιόμαστε ''αδέρφια''... στη βάση της εθνικής μας περηφάνειας και του λαικού μας φιλότιμου, που υπερέχει κάθε συμφεροντολογικής πρακτικής.

Ρώσοι Σέρβοι και Έλληνες!

Ελληνισμός σε Γεωπολιτική Συρρίκνωση

Ο Ελληνισμός από δεκαετίες βρίσκεται σε διαδικασία γεωπολιτικής συρρίκνωσης και γνωρίζουμε από τώρα με βεβαιότητα ότι η μια  συνιστώσα της συρρίκνωσης αυτής που θα συνεχιστεί είναι η δημογραφική.

Μια δεύτερη συνιστώσα που προστέθηκε πρόσφατα είναι η οικονομική και η οποία πρωταρχικά και με απλά λόγια θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με την εξισσορόπηση της κατανάλωσης με την εγχώρια παραγωγή.

Μια τρίτη συνιστώσα είναι η πολιτισμική κατάπτωση που συνοδεύεται από εγκληματική πολιτική μετριότητα , εθνική χαλάρωση και απαξίωση και ιστορική λήθη και αποσύνθεση.

Η πρώτη και η τρίτη συνιστώσα υπό το βάρος  της δεύτερης στερούν την δυνατότητα μακρόπνοου στρατηγικού σχεδιασμού, υπό την ανάγκη άμεσης αντιμετώπισης του σήμερα και της επιβίωσης του έθνους στη διάσταση κυρίως της ακεραιότητας του κοινωνικού του ιστού.

Οδηγηθήκαμε εδώ κατόπιν μιας παρατεταμένης ηδονόφιλης παράλυσης και παρασιτικού καταναλωτισμού, που αποδεχθήκαμε στα πλαίσια της ΕΕ και της Δύσης γενικότερα, αμελώντας την ενίσχυση της εθνικής μας υπόστασης σε όλα τα επίπεδα που αυτή μπορεί να εκφραστεί και προκαλώντας αλόγιστα την αποδυνάμωσή μας.

Σήμερα αντί για ομότιμο ευρωπαϊκό κράτος κινδυνεύουμε να καταστούμε αθόρυβα βαλκανικοί δορυφόροι μιας ισχυρής Τουρκίας, χρησιμοποιώντας επίσημα τις προφάσεις και δικαιολογίες της ''υπέρβασης'' του εθνικισμού, της ''πολιτισμένης'' συμπεριφοράς ή της ''προοδευτικής'' κουλτούρας, γιατί φοβόμαστε να παραδεχτούμε τη γύμνια της σημερινής εθνικής μας αλήθειας.

Η μεταπολιτευτική πολιτική μας πορεία με τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό που τη διακρίνει και τα ελλείμματα μιας ουσιώδους δημοκρατικής πραγματικότητας, εθνικής ομοψυχίας και εγρήγορσης και στρατηγικού σχεδιασμού ενδυνάμωσης της χώρας κατά τη συμμετοχή της στα κλαμπ των ισχυρών κρατών, θαρρείς πως δείχνουν στην τραγική τους διάσταση μια συλλογική αναζήτηση της ιστορικής μας ευθανασίας...

Παραβλέψαμε τραγικά το γεγονός πως σε συμμαχίες ισχυρών οφείλεις να είσαι ο ίδιος ισχυρός, ώστε να κερδίζεις τον σεβασμό των συμμάχων αντί της σημερινής χλεύης, που δείχνει να πλήττει ανεπανόρθωτα το εθνικό μας κύρος. Οι πολιτισμικές και συνήθως ηθικές μας προσεγγίσεις στις διεθνείς σχέσεις δεν έχουν να κάνουν με την πραγματικότητα του αμοιβαίου συμφέροντος και σεβασμού που τις καθορίζει.

Στις Διεθνείς Σχέσεις, δίκαιο έχει όποιος έχει τουλάχιστον ίση δύναμη και όταν αυτό δεν συμβαίνει, ο ισχυρός επιβάλει ότι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί και προσαρμόζεται...

Η Ελλάδα της μεταπολιτευτικής πολιτικής της παρωδίας πλην ελάχιστων πολιτισμικών εξαιρέσεων, έκρυψε συστηματικά την αδυναμία της στον δυτικό ανταγωνισμό είτε πιθηκίζοντας τα ήθη και έθη των ισχυρών, είτε προσκολλώντας στην παραδοσιολατρεία.

Ο πτωχοπροδρομικός μας ελληνοκεντρισμός και ο κοσμοπολίτικος πιθηκισμός μας ήταν τα δυο χαρακτηριστικά μιας κίβδηλης ανάπτυξης, που παραγκώνισε την ίδια την εθνική, πολιτική και κυρίως την οικονομική μας ανάπτυξη.

Η αλληλοσυμπληρούμενη αυτή αντίθεση μεταφρασμένη σε οικονομική και κοινωνική πόλωση διαρκείας, αποτελούσε μια μόνιμη εθνική αδυναμία συστράτευσης και πραγματικά προοδευτικής συμπόρευσης των εθνικών μας ανθρωπίνων δυνάμεων με σκοπό την εγγενή αυτοδύναμη ανάπτυξη.

Το αποτέλεσμα απεικονίστηκε ως τραγέλαφος μιας νεοφιλελεύθερης δυτικής πολιτικής πρακτικής, που συνυπήρχε  με ανατολικού τύπου κρατικοποιημένη και παρασιτική οικονομία και σοσιαλιστική φρασεολογία και κουλτούρα που κυριαρχούσε σε πολιτισμικό επίπεδο.

Τα ψέματα όμως τέλειωσαν αφού ''όπως στρώνει κανείς κοιμάται'' κατά τη λαϊκή θυμοσοφία.

Αν τώρα άμεσα δεν απαλείψουμε ότι μας διαιρεί και δεν συστρατευθούμε ως έθνος στη λογική του αυτονόητου, δηλαδή της πραγματικής δημοκρατίας, της παρεμβατικής ελεύθερης οικονομίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης, αντιμετωπίζοντας το σήμερα ως ιδιάζουσα πολεμική κατάσταση και σχεδιάζοντας με παρρησία, ειλικρινή διάλογο και εθνικό οίστρο το αύριο της ελπίδας και του οράματος, τότε θα αυτοχειριασθούμε στο θυσιαστήριο της εθνικής μας Ελπίδας...       

Ελληνικά Αρχιπελάγη και Δίκαιο Θαλασσών

Με βάση το Δίκαιο των Θαλασσών του 1982 η θέση της Ελλάδας σε αυτό είναι αρχιπελαγική.

Αυτό σύμφωνα με το άρθρο 7 του Δικαίου σημαίνει πως τα γειτνιάζοντα στον ηπειρωτικό χώρο νησιά εμπίπτουν στον ορισμό του αρχιπελάγους και έτσι ουσιαστικά το Αιγαίο αρχιπέλαγος καθίσταται ελληνικός θαλάσσιος χώρος( και το Ιόνιο και Κρητικό παρόμοια ).

Παρότι η ελληνική αντιπροσωπεία συνυπέγραψε αυτή τη θέση, έκτοτε παρασύρεται σκόπιμα από την Τουρκία σε μια ατέρμονη αναζήτηση καθορισμού υφαλοκρηπίδας ή ΑΟΖ , έτσι ώστε ακόμη και αν το κατάφερνε κάποτε, αυτόματα θα εγκατέλειπε το αυτονόητο δικαίωμα του αρχιπελαγικού της χώρου που σαφώς είναι εκτενέστερος και καθορίζεται με ευθείες ακτογραμμές βάσης.

Η εφαρμογή του άρθρου 7 είναι μονομερής πράξη που επικυρώνεται από τον ΟΗΕ ή τον Παγκόσμιο Ναυτιλιακό Οργανισμό χωρίς τη σύμφωνη άποψη άλλου Κράτους.

Παράλληλα με την εφαρμογή του άρθρου 7 δημιουργούνται αρχιπελαγικού τύπου περάσματα (αντί των διεθνών υδάτων σήμερα).

Η ανακήρυξη του Αιγαίου ως αρχιπελαγικό στενό που συνδέει τη Μεσόγειο με το Βόσπορο μπορεί να γίνει με βάση τις διατάξεις της Σύμβασης στα άρθρα 34 έως 45.

Με το να αναγνωριστεί το Αιγαίο ως Παράκτιο Αρχιπέλαγος στο διεθνές δίκαιο καλύπτονται τα κυριαρχικά κενά που ονομάζονται διεθνή ύδατα.

Το κάθε νησί δεν αποτελεί αυθύπαρκτη οντότητα, αλλά ενώνεται άρρηκτα με το διπλανό του και δημιουργείται μία κι ενιαία αρχιπελαγική κυριαρχική αλυσίδα.

Το διεθνές δίκαιο είναι σαφές. Σε παράκτιο αρχιπέλαγος δεν εφαρμόζεται ο κανόνας των 6 ή 12 νμ, αλλά ο προπεριγραφείς κανόνας του άρθ. 7.

Εάν χαράξουμε υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ με το σημερινό καθεστώς απαγορεύεται η μετέπειτα χάραξη νέων παράκτιων αρχιπελαγικών γραμμών.
Συνεπώς, θα πρέπει πρώτα να αναγνωριστεί το Αιγαίο ως Παράκτιο Αρχιπέλαγος, όπως ρητά ορίζει το διεθνές δίκαιο, και μετά να καθορισθούν οι κυριαρχικές ζώνες, όπως έκανε η Νορβηγία το 1951 και ο Καναδάς το 1985.

Αντί λοιπόν  η Ελλάδα να παρασύρεται σκόπιμα από την Τουρκία σε αναζήτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, θα πρέπει άμεσα να επανέλθει στη στρατηγική θέση της ανακήρυξης του Αιγαίου ως παράκτιου Αρχιπελάγους.