47.000 ευρώ ''Πρόστιμο Πολιτισμού''

Κι έρχεται η ώρα όπου η Πολιτεία επιβραβεύει την εθελοντική πολιτιστική δράση με τον καλύτερο τρόπο, επιβάλλοντας πρόστιμο 47.000 ευρώ για ΜΗ κερδοσκοπικό σωματείο πενταετούς δράσης με συνολικό - και ανταποδοτικό - κύκλο εργασιών περίπου 60.000 ευρώ!

Λίγα χρόνια μετά τη διάλυσή του εντέλλεται έλεγχος από τη Δ.Ο.Υ. Τρίπολης και παρά την καλόπιστη προσκόμιση όλων των οικονομικών και διοικητικών στοιχείων (δηλώσεις Φ.Ε. ανά έτος, τιμολόγια, αποδείξεις, Βιβλίο Δ & Ε, Καταστατικό,Πράξεις,κλπ) γίνεται προσωρινή εγγραφή προστίμου για τυπικές και όχι ουσιαστικές παραβάσεις, επί των οποίων το σωματείο αφού τις αμφισβητεί καλείται να απαντήσει εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας, προκειμένου η εγγραφή προστίμου να οριστικοποιηθεί.  
Αυτές αφορούν σε περιπτώσεις ''μη έκδοσης τιμολογίων'' ( μη επιτηδευματίες ή αρνούμενοι την έκδοση) και στην μη υποβολή στοιχείων (τιμ) για μηχανογραφική διασταύρωση!
Αυτά σε λεπτομερή αντιπαραβολή με το Βιβλίο Δ&Ε καλύπτονται από αποδείξεις πληρωμής με μικροποσά σε μέλη που εργάζονται επί του σκοπού (εκδήλωσης, κλπ) ώστε να μην επηρεάζεται καν ο Φ.Ε. των ιδίων και δυο μάλλον περιπτώσεις πληρωμής σε παρόχους στο πέρας εκδήλωσης για λόγους τάξης και εσωτερικού ελέγχου, μέχρις να προσκομίσουν τιμολόγιο.

Η περίπτωση μας είναι δηλαδή κάτι αντίστοιχο με την ανακάλυψη της μαύρης τρύπας της ελληνικής οικονομίας...λές κι ήμασταν καμιά ΜΚΟ που πήρε εκατομμύρια επιχορηγήσεων για τη μελέτη του στρες των παπαγάλων στο Αν.Τιμόρ... Είναι και καλοκαίρι, ζέστη κλπ, αλλά και η διαμαρτυρία κατά του παραλόγου θα ήταν απαραίτητη και ''λογική'' όταν θα υπήρχε η στοιχειώδης επικοινωνία και συνεννόηση.

Σημειώνω μόνο πως ο παραλογισμός είναι ασυγχώρητος κυρίως σε δυο περιπτώσεις.

Στις επιθέσεις κατά αδυνάτων και στις επιθέσεις κατά του πολιτισμού.

Διάγοντας τον Χρυσό αιώνα της Νέας Ελλάδας πρέπει κανείς να ξανασκέφτεται για την χρεία ή μη του ελληνικού - λέει - αυτοπροσδιορισμού και για το ...αν θα πρέπει να αναζητήσει πατρίδα εντός των τροπικών παραλλήλων.
Γιατί αν θυμάμαι καλά φόρους, πρόστιμα και λοιπά ...αναπτυξιακά με αναδρομική ισχύ, είχε εφαρμόσει μόνον η ''ανεπτυγμένη'' Ουγκάντα επί χρόνων Amin Dada.

Άρα υπάρχει προηγούμενο, οπότε θα βρεθεί ''μια κάποια λύσις'' και όλοι θα χειροκροτήσουμε το άψογο και αδιάφθορο της τυπολατρικής και φοροεισπρακτικής νοοτροπίας της χώρας μας που είναι σε ...μόνιμη κρίση. 

Γεγονός ακόμη παραμένει πως όσο υπάρχει ρούμι και συμφέροντα, η ζωή θα συνεχίζεται στον πλανήτη με τον ίδιο όμορφο ρυθμό της μοντέρνας πολυεστερικής ευτυχίας, αλλά όσο θα υπάρχει σε αφθονία και το μίγμα βλακείας και φθόνου τόσο θα κινδυνεύει κανείς από την εγκληματική του επίδραση... 

Σχετικά με τον φορέα:  

http://kamararc.blogspot.gr/2011/10/blog-post_7928.html                         

http://kamararc.blogspot.gr/2013/07/8o-river-party.html
http://kamararc.blogspot.gr/2011/10/blog-post_7677.html
http://kamararc.blogspot.gr/2011/10/blog-post_5404.html

Για τη συνέχεια,
φυσικά και συστήθηκε μια άτυπη επιτροπή πρώην μελών του τέως Συλλόγου που απαντά στην αρμόδια υπηρεσία με ικανά αντεπιχειρήματα ζητώντας την απαλοιφή του προστίμου.

Αλλά ακόμη κι αυτό ανήκει στο τυπικό μέρος της υπόθεσης.

Το ουσιώδες όμως είναι τεράστιο κι αφήνει κατάλοιπα καχυποψίας, δυσφήμισης και πικρίας. Πλήττει δηλαδή τη φήμη του σωματείου ενέχοντας τιμωρητικό χαρακτήρα για αυτονόητες τυπικότητες.

Κι αυτό ακριβώς είναι που αδυνατούμε να διαπραγματευτούμε. Γιατί η ουσία των πραγμάτων βρίσκεται στη φήμη.  Κι αντίθετα η σμικρότητα ανθρώπων και πραγμάτων στη συκοφαντία. Στην εύκολη και αβίαστη, στην μίζερη και κουτοπόνηρη, στην ποταπή, εμετική και χαμέρπουσα  εκείνη συνήθεια του ανθρωπάκου που αντικατοπτρίζει φθόνο, κόμπλεξ και ελαφρότητα - και δεν αναφερόμαστε φυσικά στην υπηρεσία, αλλά στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ συκοφάντες και το γνωρίζουν.

Φθόνο από τον κακό, κόμπλεξ από τον μέτριο και ελαφρότητα από τον καθωσπρέπει ''ευυπόληπτο πολίτη'' και συνήθως ''καλό χριστιανό'' που θεωρεί πως οι ανθρώπινοι χαρακτήρες είναι πλήρεις όταν διάγουν μια ανέμελη και συνήθως βολική καθημερινότητα. Δυστυχώς. Ή και ευτυχώς για να ορίζεται η διαφορά των ελαχίστων.

Πέρα κι απ’ αυτό, την προσπάθεια δηλαδή σπίλωσης αυτών που δεν μπορείς να ανταγωνιστείς, αναδεικνύεται η πραγματική ουσία του θέματος που είναι η ευθεία βολή κατά της ομαδικής προσπάθειας. Αυτής που θέλει να λέγεται πολιτιστική και κοινωφελής. Αυτής που θαρρεί πως έχει το δικαίωμα της δημιουργίας για το συνολικό καλό. Αυτής που τολμά να μετατρέψει σε πράξη τη θέληση για έναν καλύτερο τόπο και μια καλύτερη ζωή. Όχι ανέξοδα και εύκολα, αλλά ξοδεύοντας χρήμα και χρόνο. Κυρίως χρόνο. Χωρίς υστερόβουλες επιδιώξεις, χωρίς αριθμητικούς υπολογισμούς της ζημιάς. Γιατί όταν ασχολείσαι με τα κοινά μόνο ζημιά μένει. 

Γι αυτούς όμως που ''το έχουν στο αίμα τους'' μένει και κάτι άλλο. Η ανεκτίμητη απόλαυση του αποτελέσματος. Της δημιουργίας. Εκείνης που γητεύει προσωρινά την ανησυχία όποιου αισθάνεται έλληνας κατ’ επίθετο. Εκείνης της ικανοποίησης που προσυπογράφει στο βωμό της κοινής προσφοράς πως πρόσθεσες κάτι ελάχιστο δίπλα στην παρακαταθήκη της ευθύνης και του χρέους σου, απέναντι στην δική σου πόλη, στη δική σου κοινωνία, στη δική σου γειτονιά της ανθρωπότητας.

Κι αυτό δεν είναι καν αδιαπραγμάτευτο. Είναι απρόσιτη συνειδησιακή πεποίθηση που κανείς και τίποτα ανίερο δεν μπορεί ν’ αγγίξει.

Είναι η ίδια σου η συνείδηση που μεθέχει σε κάτι πέρα και πάνω από την φυσική κι ανθρώπινη ανεπάρκεια της πραγματικότητας.

Είναι ο τόπος που όσο κι αν αργήσει πάντοτε δικαιώνεται από τη Νέμεση του χρόνου. Γιατί είναι η ίδια η αλήθεια.

Κι όταν αυτό γίνεται κατανοητό, τότε αυτόματα τα υπόλοιπα καταρρέουν ως υποδεέστερα και αδιάφορα. Τότε παύεις ν’ ασχολείσαι προσπαθώντας να κάνεις διάλογο σε φωνασκίες επίμονων μονόλογων. Τότε σιγάς και μειδιάζεις. Γιατί ξέρεις πως είσαι πολύ ψηλά για ν’ακουστείς.       

Ανεξάρτητα λοιπόν από το αποτέλεσμα μιας ακόμη τυπικής διαδικασίας, η ουσία του θέματος είναι αλλού. Και θα πρέπει κάποτε κι αυτή η πολύπαθη χώρα να στέκεται με περισσότερη προσήλωση στην ουσία των πραγμάτων, μπας και πάψει ποτέ να κατασπαράσσει τα παιδιά της. Εκείνα που σε όλη την ιστορική διαδρομή της έκαναν το διαφορετικό, όχι γιατί επιζητούσαν καν μια ηθική δικαίωση σ’ ένα ευχαριστώ, αλλά γιατί είχαν βαδίσει ήδη στο δρόμο της πραγματικής ιερουργίας του έλληνα που περνά μέσα από τη δημιουργία για το κοινό όφελος. Αφήνοντας αυτοθέλητα τη μετριότητα να κατασπαράξει τις σάρκες τους.  Κι ας μην καταλάβαιναν ποτέ πως αυτή τη διαδρομή κάποιοι την έλεγαν θέωση με την ελληνική ετυμολογία του όρου. Δε χρειάζεται άλλωστε. Εκεί διαβαίνουν ''λίγοι και διαλεχτοί'' ή ''έρημοι και δυνατοί'' που έλεγε κι ο Λάκωνας. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν να έρπουν…

Άλλωστε δεν είναι αυτό καθαυτό το θέμα που μας έκανε να το φέρουμε στη δημοσιότητα. Όχι βέβαια. Είναι εξαρχής η διαίσθηση πως μια άλλου είδους απειλή πλανάται πάνω από τη βομβαρδισμένη μας χώρα. Η απειλή κατά της έκφρασης. Της πολύμορφης έκφρασης. Και ξέρουμε πως όσοι χρειάζεται θα το κατανοήσουν. Οι υπόλοιποι μπορούν να σχολιάζουν απρόσκοπτα. Δε θα διακρίνουν ποτέ πως αυτό το Φ στο έμβλημα δεν είναι μόνον η Φαλαισία ως ερατεινός τόπος, αλλά και κάτι άλλο πολύ πιο σημαντικό…

8o River Party

Εμμένοντας πως μοντέρνες πολιτιστικές εκδηλώσεις - όπως το River Party της Καμάρας - αποτελούν ενδείξεις μιας πολιτισμικής μεταστροφής της εποχής μας που υποτάσσεται στην θέληση και τη δημιουργική φαντασία της νέας γενιάς, οφείλω να παραθέσω επιχειρήματα που ισχυροποιούν αυτή την άποψη και την ''καθάρουν'' απο κάθε κακόβουλη προκατάληψη στην καθιέρωση του καινούργιου και δη όταν αυτό το καινούργιο διεκδικεί τον προσδιορισμό του πολιτιστικού ή πολιτισμικού...

Έτσι λοιπόν σημειώνω πως ο πολιτισμός της κάθε εποχής ηθελημένα ή μη ανταποκρίνεται στα θέλω της κοινωνίας και δη του ενεργότερου τμήματός της που είναι η νέα γενιά, η οποία αντιλαμβάνεται το περιβάλλον που ζει και κινείται με τη δική της χαρακτηριστική ματιά, έτσι ώστε να παρεμβαίνει και να σχηματοποιεί σε δρώμενο το θυμικό και τη φαντασία της...

Βασικό χαρακτηριστικό της πρωτοβάθμιας πολιτισμικής παρέμβασης εδώ είναι ο σχεδιασμός και η δημιουργία του Πάρτυ απο το σύνολο της νεολαίας της περιοχής, είτε διαμένει, είτε κατάγεται απο αυτήν, δημιουργώντας αυτοθέλητα ένα κοινό σημείο αναφοράς μιας καλοκαιρινής αυγουστιάτικης συνάντησης που εξ ορισμού ενισχύει τους κοινωνικούς δεσμούς της νέας γενιάς κάτι που καμιά άλλη εκδήλωση δεν κατάφερνε έως τώρα...

Έπειτα ο στόχος της ανάδειξης και προβολής του τόπου και η ζητούμενη επισκεψιμότητα που κερδίζεται χωρίς θεσμικές παρεμβάσεις και προσπάθειες, αλλά με αυτονόητες και ανέξοδες πρωτοβουλίες των νέων, ανάγουν την εκδήλωση σε μια επιτυχημένη διοργάνωση,  απαιτητή από την εποχή μας και τις ανάγκες της, ειδικά όταν συμβαίνει στην εγκαταλλειμένη επαρχία ως μια κοινωνική αυτοοργάνωση, έτσι ώστε να συγκαταλέγεται στα βασικά κοινωνικά δεδομένα του τόπου και άρα να αποκαλείται δίκαια πολιτιστικό δρώμενο αφού προκύπτει από την ίδια την κοινωνία...

Ακόμη να προσθέσω πως ο πολιτισμός του χθες αναπαράγεται πλέον στατικά και τυποποιημένα σε οθόνες και αμφιθέατρα, με χαρακτηριστική την έλλειψη της δημιουργίας και του καινούργιου, εκφυλίζοντας δυστυχώς τον ίδιο τον πολιτισμό σε εμπόρευμα ή πολιτιστικό προϊόν και εδώ ακριβώς η πρωτογενής παραγωγή πολιτισμού η συμμετοχική και πλατιασμένη αποκτά τη σημασία που έχει ο ίδιος ο πολιτισμός ως σύγχρονη, άμεση και αυθόρμητη έκφραση της κοινωνίας, γεγονός που έχει τεράστια σημασία αν το αναλογιστεί κανείς ειδικά στη χώρα μας και ειδικότερα στην εποχή μας....

Εν προκειμένω η καλή οργάνωση και ο σχεδιασμός που συναντώνται στο τρίπτυχο :

• ασφάλεια των επισκεπτών και του περιβάλλοντος,
• καθαρότητα απο αποκλίνουσες συμπεριφορές και συμβάντα και
• νομιμότητα με τις  δέουσες αδειοδοτήσεις χρήσης του χώρου

εξασφαλίζουν την υπεύθυνη εκτέλεση της εκδήλωσης  αφήνοντας περιθώριο σε όλες τις ηλικίες να συμμετέχουν...

Τα παραπάνω απαντάνε εκ προοιμίου σε κακόβουλα σχόλια και ανώνυμες κριτικές που ανά καιρούς εμφανίζονται από συντηρητικές πηγές άποψης, έτσι ώστε η νεολαία μας να αφεθεί απρόσκοπτα να δημιουργήσει όχι μόνον αυτή την εκδήλωση, αλλά και άλλες που θα την εκφράζουν πολιτισμικά και να παραδειγματίζει αντίστοιχα κάθε πρωτοβουλία της νέας γενιάς σε ολόκληρη τη χώρα, αφού εντέλει η εποχή μας ηθελημένα ή όχι ανήκει και πρέπει να ανήκει σε αυτήν τη νέα γενιά, ώστε να ατενίσουμε επιτέλους ένα καλύτερο αύριο...

Όλοι όσοι από τη δικιά μας γενιά έχουμε συμβάλει στα πολιτιστικά, χαιρόμαστε ιδιαίτερα βλέποντας τα παιδιά που συνεργαστήκαμε χθες να συνεχίζουν επάξια και καλύτερα στο δρόμο της πολιτισμικής και πολιτιστικής δημιουργίας και θα συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε κάθε δημιουργική τους προσπάθεια που δεν είναι μόνον ο εναλλακτικός πολιτισμός, αλλά κάθε τι που σηματοδοτεί το σήμερα και το αύριο της χώρας μας...

Γιατί εντέλει ο πολιτισμός ως αντικατοπτρισμός του επιθυμητού της συλλογικής συνείδησης δεν είναι παρά το σύγχρονο ''είδωλο - εικόνα'' που η ελληνική μας γενιά εξακολουθεί να πλάθει εκφραζόμενη χιλιάδες χρόνια τώρα με τον ίδιο πάντοτε τρόπο...

Τι πιο πολιτισμικό, τι πιο ελληνικό από αυτή την διαπίστωση...

Καταγγελία στο Facebook για τη σελίδα Λύκαια

 http://www.facebook.com/pages/Lykaia/139998989352677#

Κατήγγειλα την παραπάνω σελίδα στο Facebook για απαράδεκτο και απατηλό περιεχόμενο που λόγω άγνοιας προφανώς διαστρεβλώνει και προσβάλλει την ελληνική ιστορία και μυθολογία, αναφερόμενη σε κανιβαλισμό στα  Λύκαια.

[…upon an ancient threat of cannibalism and the possibility of a werewolf transformation for the epheboi (adolescent males) who were the participants]

Συνεχίζει μεταφράζοντας δυτικότροπα και απλοϊκά το προσωνύμιο ''λύκαιος'' προσδίδοντάς του χαρακτηριστικά λυκανθρώπου

 

[The epithet Lykaios ("wolf-Zeus") is assumed by Zeus only in connection with the Lykaia, which was the main Arcadian festival…]

αγνοώντας πως η ρίζα –λυκ σημαίνει φως, εξ’ ου και Λυκόσουρα (λυκός ορώ = βλέπω το φως της αυγής), γι αυτό άλλωστε και Λύκεια ονομάζονται τα σχολεία μας σήμερα λόγω της σχέσης τους με το φως της παιδείας και όχι επειδή εκπαιδεύουν …λύκους ! Για όνομα !

[Λεξικό : Τεγόπουλος - Φυτράκης]

Παρότι συνεχίζει και παραδέχεται πως η σύγχρονη αρχαιολογική σκαπάνη δεν εντόπισε ίχνη ανθρωποθυσιών

[Modern archaeologists have found no trace of human remains among the sacrificial detritus, but recent discoveries at the mountain-top ash-heap altar that Pausanias saw but was reluctant to pry into, reveal that it was much older than the Classical Greeks themselves realised.]

παραπέμπει με τρόπο στην παλαιότητα της αναφοράς, ώστε να παραμείνει η εντύπωση του βάρβαρου έθους.

Επίσης τους πληροφορούμε πως το Άβατον ήταν τέτοιο, όπως κάθε τόπος τέλεσης μυστηρίων ή ιερουργίας στην αρχαιότητα και όχι τόπος με αρνητική ενέργεια όπως εικάζεται λόγω ανθρωποθυσιών.

Σημειώνεται δε πως εδώ στο Άβατον ο λύκαιος βασιλιάς (λιογέννητος) προσευχόταν απευθυνόμενος στο θεό ήλιο (ηλιολατρεία) και η προσευχή του παραμένει μέχρι σήμερα αποτυπωμένη στο ελληνικό Άλφάβητο 

http://kamararc.blogspot.gr/2011/10/blog-post_1324.html

Εν τέλει και αναφορικά με το μύθο οι περιπτώσεις εξορίας του λυκάονα κλπ συμβολίζουν την ζωώδη κατάσταση που ζούσε όποιος εξοριζόταν εκτός κοινωνίας και πόλης για να τονιστεί η σημασία των τελευταίων, οι οποίες σημειωτέον τότε άρχισαν να υφίστανται ως οργανωμένες συμβιώσεις ανθρώπων δίνοντας τέλος στη νομαδική μετακίνηση του τροφοσυλλέκτη ή κυνηγού αρχανθρώπου.

Παράλληλα ο μύθος της επίσκεψης του Δία στον Λυκάονα σηματοδοτεί το πέρασμα στην (Δίαια) ιστορική εποχή από την μυθολογική (Κρόνια – από το Χρόνο που ρέει (εξ ου και Ρέα) προς τα πίσω αχαρτογράφητος και μυθώδης και υπό αυτή την έννοια ο Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του).

Και σήμερα ο Χρόνος αδιαφορεί για το ασήμαντο και το κίβδηλο και εξακολουθεί να το ''τρώει'' απλά αγνοώντας το ιστορικά... 

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ

Ο Πολιτισμός έξω από τη στατική των θεάτρων είναι δυναμική διεργασία και ζωντάνια.

Είναι η ποικιλότροπη έκφραση των προσδοκιών και της φαντασίας των νέων.

Είναι η γέφυρα της σύγχρονης κοινωνικής συνοχής, συνεργασίας και συνύπαρξης.

Είναι νοοτροπία, σκέψη, κουλτούρα, αξία, ανθρωπισμός, εθελοντισμός και πολλά άλλα σύμφυτα πράγματα μαζί, που στο τέλος καταλήγουν ότι, Πολιτισμός είναι όλη η ιδεολογική μας υπόσταση, είναι η κοσμοθεωρία μας για το πώς είναι, αλλά κυρίως το πώς θα θέλαμε να είναι ο κόσμος μας και ο τόπος μας.

Παρά την πολύπλευρη κρίση που ζει η Ελλάδα ο καθαυτό πολιτισμός δεν είναι σε ύπνωση, αλλά διαμορφώνεται στα βήματα λόγου και στις πολυεπίπεδες εκφράσεις της νεολαίας καταγράφοντας πλέον ένα ρεύμα που τείνει να ξεσπάσει στην πολιτική ζωή του τόπου σαν καταιγίδα αλλαγών.

Ευχή είναι αυτό το ξέσπασμα να αποτελέσει την έκφραση της καλύτερης ιδεολογικής επανάστασης στη σύγχρονη εποχή.

Σε μια τέτοια προοπτική που προσδιορίζουν τα παγκόσμια οικονομικά και κοινωνικοπολιτικά δεδομένα, ο ελληνισμός οφείλει όπως πάντα να είναι καθοδηγητής και όχι ουραγός του κόσμου, ενός κόσμου που ανάμεσα στο συντηρητισμό της ανατολής και την εθελοτυφλία της δύσης αναζητά το νάμα του ελληνισμού για να επαναπροσδιορίσει την ελευθερία και τη δημοκρατία...



Πυραμίδα Ταϋγέτου

Ακολουθώντας το μονοπάτι του Ήλιου, ένα πρωινό της 19 Ιουλίου του 2006 νομίζω, δυο ομάδες μελών των Νέων τότε του Δήμου Φαλαισίας ξεκινήσαμε με ορειβατικό εξοπλισμό για ν' ανέβουμε πρώτη φορά μετά τη Σπάρτη στην κορυφή του Ταυγέτου, την περίφημη πυραμίδα.
Αφήσαμε τα αυτοκίνητα στο καταφύγιο στα 1600 μ. περίπου και αρχίσαμε την αναρρίχηση περνώντας σε μισή ώρα το δάσος και έπειτα σε γυμνό βράχο προς τις Γούβες, και τις Πόρτες με κλίση 60 περίπου μοιρών, ανάμεσα στη θέα της λακωνικής πεδιάδας χαμηλά και του τεράστιου λαξευμένου βράχου που δέσποζε πάνω απ’ τα κεφάλια μας και παρακολουθούσε αγέλαστος την επίπονη προσπάθειά μας να τον προσεγγίσουμε.
Με υστέρημα αναπνοής σε δυο ακόμη ώρες πατήσαμε στις Πόρτες, στο πέρασμα -οροφή, που αριστερά μας οδηγούσε στην καθαυτό πυραμίδα και δεξιά στην Αθάνατη Ράχη όπου στα 200 μ. μια πλάκα μαρτυρούσε τη σπηλιά που βρέθηκε η σωρός του αμφίσημου έσχατου φιλοσόφου των Ελλήνων, του Λάκωνα καθηγητή Δ. Λιαντίνη.
Σε μισή ώρα ακόμη ήμασταν στην κορυφή του Ταλετού ή αλλιώς Ταυγέτου ή αλλιώς στην κορυφή της πυραμίδας, του ψηλότερου (2400 μ) δηλαδή σημείου της Πελοποννήσου. Κορυφής που σε αποζημιώνει με μια επιβλητική θέα μέχρι τα βουνά της Κρήτης και τα γύρω παράλια της Πελοποννήσου, εμμένοντας αγέρωχος εκεί πλαισιωμένος με τα Χαλασμένα βουνά σε οροσειρά, ορίζοντας τα δυτικά όρια της 'πόλης - κράτους' που ποτέ δεν ένιωσε την ανάγκη κατασκευής τείχους ( όπως όλες οι άλλες ), της αρχαίας Σπάρτης.

Ένα τετράγωνο πέτρινο κτίσμα - χωρίς οροφή αφού δεν αντέχει τη δύναμη της φύσης - ήταν ναός του Αη-Λιά, του προφήτη του χριστιανισμού που εγκλώβισε τη λατρεία του θεού Ήλιου στ' όνομά του και εξακολουθεί να καλεί ακατάπαυστα εκατοντάδες πιστών χιλιάδες χρόνια από τα βάθη του μύθου ακόμη, στην κορυφή που πρέπει το βράδυ ν’ανάψουν οι φωτιές που θα αναγγείλουν τον ερχομό του Ήλιου την αυγή.
Και όχι μόνο του δικού μας Ήλιου, αλλά του Σείριου που ανατέλλει κάθε 20 Ιουλίου και μένει στο ορατό στερέωμα έως τις 20 Αυγούστου, προκαλώντας χιλιάδες μυθικές αναφορές σε όλους τους λαούς της Μεσογείου.
Ένα μαρμάρινο ανάγλυφο σε διαστάσεις εικόνας στο εσωτερικό του Αη-Λιά που απεικονίζει τον Ήλιο να σέρνει το άρμα του είναι ο ορισμός των λεχθέντων. Ο ορισμός του εθίμου που μεταφέρεται στα γονίδια αυτού του λαού της λαξευμένης πέτρας, του λαού που αισθάνεται γενιά του ήλιου και με αποθέματα ψυχής που εκμηδενίζουν τη φυσική κόπωση ή το υστέρημα άθλησης, εξακολουθεί να ανεβαίνει το λαξεμένο μονοπάτι στο βράχο, για να εκπληρώσει ένα μυριόχρονο κάλεσμα φυλής στην κορυφή του και να σημάνει με τις φωτιές το βράδυ την παρουσία του...

Νέοι και γέροντες, οικογένειες και εξειδικευμένοι ορειβάτες είναι ένα και όλοι πραγματοποιούν το προσωπικό στοίχημα της ανάβασης που μόνον εύκολο δεν μπορεί να θεωρηθεί, αποδεικνύοντας πως η ψυχική εμμονή του Έλληνα σ’ αυτόν τον σωζόμενο πραγματικό Άθλο, περισσεύει για να προσεγγίσει τα 'πιστεύω' του με επιτυχία και να αισθανθεί το δέος και τη δύναμη της κορυφής του ουρανού, σ’ έναν ιστορικά αθάνατο τόπο...

Δε σταθήκαμε στο ανείπωτο της κούρασης, αλλά στο ότι την επόμενη φορά θα πάμε πιο οργανωμένοι, μεθέχοντας εκείνου του υποσυνείδητου καλέσματος εκατοντάδων Ελλήνων που δεν εξηγείται τόσο εύκολα και δεν περιγράφεται συμβατικά, παρά μόνον σε υποβάλλει με το περίσσευμα ψυχής που αποκαλύπτεται για να κατακτήσει κανείς την κορυφή σε μια προσκυνηματική και όχι μόνον πανάρχαια υπόσχεση...

RIVER PARTY

 

Το River Party στις πηγές του Καρνίωνα ποταμού στην Καμάρα ξεκίνησε απο μια ομάδα νέων της περιοχής, σαν ένα στοίχημα επισκεψιμότητας σε μια περιοχή που έφθινε δημογραφικά και παράλληλα σαν μοντέρνος τρόπος προβολής και διαφήμισης του τόπου.

Ταυτόχρονα αποτέλεσε την εκδήλωση - σημείο αναφοράς για τη νεολαία της ευρύτερης περιοχής, που είτε διέμενε, είτε καταγόταν απο αυτή.

Τον πρώτο χρόνο διοργάνωσης το 2000 το πάρτυ ακυρώθηκε, γιατί πλημμύρισε ξαφνικά ο ποταμός με νερά ύψους 2 μέτρων απο ξαφνικές βροχές στον Ταύγετο.

Επαναλήφθηκε με επιτυχία απο το 2006 και για λίγα χρόνια απο την Παρέμβαση Νέων Φαλαισίας.

Συνεχίστηκε απο τον Πολιτιστικό Σύλλογο Καμάρας και κάθε χρόνο ορίζεται ημερομηνία για την εκδήλωση που προηγείται του 15αύγουστου.

Το σημαντικό της εκδήλωσης είναι πως για την υλοποίησή της συμμετέχουν ενεργά και δημιουργικά περίπου 100 νέα άτομα απο την ευρύτερη περιοχή και φιλοξενεί χιλιάδες επισκεπτών.

Στη διοργάνωση κάθε χρόνο ανανεώνονται οι άδειες χρήσης του χώρου απο την Ι.Μητρόπολη και την Ενορία Καμάρας που εξαρχής υποστηρίζουν ευγενικά την εκδήλωση.

Η συμμετοχή του Δήμου είναι άλλοτε άμεση και άλλοτε έμμεση.

Κερδίζοντας το στοίχημα της ασφάλειας, της καθαρότητας και της νομιμότητας οι διοργανωτές φροντίζουν έγκαιρα και αποκτούν τη συμμετοχή της Πυροσβετικής και του Κέντρου Υγείας Μεγαλόπολης ή της τοπικής ΔΕΗ με σχέδια πυρόσβεσης και διαθέσιμα ασθενοφόρα.

Η ασφάλεια του χώρου και των επισκεπτών διασφαλίζεται απο ιδιωτικά security.

Τελευταία δίνεται και η δυνατότητα camping φυλασσόμενου για μακρινούς επισκέπτες ή λάτρεις του είδους καθώς και η δυνατότητα φιλοξενίας.

Όλα τα παραπάνω συντελούν στην προαγωγή της φήμης και της επάρκειας μιας εκδήλωσης που πλέον μπορεί να διευρυνθεί περισσότερο.

Επιπλέον στόχος είναι η ανάδειξη της ανάγκης ανάπλασης αυτού του χώρου με το φυσικό κάλλος, με ολοκληρωμένο σχέδιο για τον περιβάλλοντα χώρο του ιερού ναού της Παναγίας, που είναι προσκυνηματικός χώρος επισκέψιμος καθ' όλη τη διάρκεια του έτους.

Ο ναός της Παναγίας είναι καθολικός του 1380 μ.Χ. και διασώθηκε απο το παλαιό άλλοτε φράγκικο και άλλοτε βυζαντινό μοναστήρι με τη σημερινή προσωνυμία ''Παλιομανάστηρο''. 

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΝΕΩΝ ΦΑΛΑΙΣΙΑΣ

Η ''Παρέμβαση Νέων Δήμου Φαλαισίας'' ως πολιτιστικό μη κερδοσκοπικό σωματείο, ιδρύθηκε το 2006 με μέλη από τις κοινότητες και τους οικισμούς του τέως Δήμου Φαλαισίας, βασισμένη σε ένα αντιπροσωπευτικό σύστημα εκπροσώπησης και οργάνωσης.
Σήμερα που ο Δήμος Φαλαισίας, μαζί με το Δήμο Γόρτυνος προσαρτήθηκαν στη Μεγαλόπολη και συναποτελούν τον νέο καλλλικρατικό Δήμο Μεγαλόπολης, η Παρέμβαση έχει αναστείλει τη λειτουργία της, δεδομένης της ανάγκης μετεξέλιξης στα νέα διοικητικά δεδομένα.
Στα πέντε μόλις χρόνια παρουσίας έχει να επιδείξει εκδηλώσεις και δράσεις όπως :
α) ορειβατική εκδρομή - ανάβαση στην πυραμίδα του Ταϋγέτου τη 19 Ιουλίου απο την πλευρά της Σπάρτης και διανυκτέρευση
β) διοργάνωση και καθιέρωση του River Party στις πηγές του Καρνίωνα στην Καμάρα ως τεστ επισκεψιμότητας για την ανάδειξη και την προβολή του τόπου, αλλά κυρίως για τη θεσμοθέτηση μιας κοινής γιορτής - σημείου αναφοράς της νεολαίας που διαμένει ή κατάγεται από την ευρύτερη περιοχή
γ) τη διοργάνωση εκθέσεων αγροτουρισμού στην Ποταμιά και την Καμάρα με προβολή των τοπικών προϊόντων και των επαγγελματιών
δ) την εισήγηση προτάσεων για τον Τόπο και τη Νεολαία
ε) τη διερεύνηση των δυνατοτήτων ανάπτυξης της περιοχής μέσα από συνεργασίες μελών και ανίχνευση καινοτόμων δράσεων (σαλιγκαροτροφία, τρούφα, κλπ)
Στις πυρκαγιές του 2007 για 4 μερόνυχτα με σχέδιο δράσης και αποφασιστικότητα ενάντια στις επίσημες εντολές της πολιτείας, κατάφερε να σταματήσει την καταστροφή και να γλιτώσει τον Ταύγετο και τα χωριά του χωρίς να δεχθεί ούτε έναν καλό λόγο από επίσημα χείλη. Ως τέτοιος φορέας παραμένει στη συνείδηση των πρώην μελών του και γνωστών.  

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΜΑΡΑΣ