Σύγχυση και βλακεία

Έδειχνε το Arte τα παιδιά στο Μεξικό που κυνηγάνε κροταλίες για το δέρμα τους, ξυπόλητα... Κι ο συνειρμός λέει πως η χώρα τους είναι μέσα στις 3-4 πιο παραγωγικές σε πετρέλαιο παγκόσμια... Αυτή τη μοίρα ελέω ΓΑΠ και λοιπών ακολουθήσαμε κι εμείς οι ωραίοι παλαβοί ως Έλληνες... Και τελευταία ενώ ψάχναμε πυρετωδώς ως χώρα ζαλισμένη απ’ την κρίση, τον αρχαίο τον μεγιστοτεράστιο στην Αμφίπολη μπας και μας σώσει, μας προέκυψε στα νότια τάφος λακκοειδής  αρχαίου πολεμιστή στην Πύλο, που ήταν σαν χαμένος θησαυρός σε παραμύθια. Στην Πύλο του γερο Νέστορα του σοφού που θυσίαζε ακριβώς 9 x 9 = 81 ταύρους στον Ήλιο και στον Ποσειδώνα γιατί εκείνος μάλλον ήξερε τι έκανε, αλλά εμείς ακόμη το ψάχνουμε. Τάφος γεμάτος κτερίσματα χρυσού, ελεφαντόδοντου και πολύτιμων λίθων, ηλικίας 1500 π.Χ. ετών. Και δεν είναι τόσο το πολύτιμο των υλικών που πήρε μαζί του- αντί ενός τάλαντου - ο μπαγάσας ο πολέμαρχος, αλλά η τεχνοτροπία που δείχνει πως εκείνη την Μινωική και Μυκηναϊκή (συνάμα πλέον) εποχή γνώριζαν περισσότερα από όσα μέχρι σήμερα νομίζαμε και διδασκόμασταν στα σχολειά μας.

Βέβαια κι εδώ η φαντασία οργιάζει και τα εψιλονιακά σενάρια πουλάνε. Αυτά πουλάνε ακόμη και για τον υπό έρευνα - από δύτες - νέο υπερυπολογιστή λέει των Αντικυθήρων, που θα είναι …εφταπήρυνος με Linux Gr και τέτοια τεχνοτρονικά κόλπα αλήστου επιστημονοβλακείας.

Σαν τους πέντε τρομοκράταρους του νιοστού - απ’ τις πολλές ομάδες - γράμματος Έψιλον, που πήγαν σαν αγράμματοι να ανατινάξουν κτίρια και αγάλματα σε Καλαμάτα και Σπάρτη με …βαρελότα εορτών. Είναι μια κάποια εξέλιξις απ’ τα γκαζάκια και τις μολότωφ ok . Προφανώς θα νόμιζαν πως ήρθε η Λαμπρή καθότι τα ψυχρόνοα είδη πέφτουν νωρίς σε χειμέρια νάρκη ή θα έλαβαν κβαντισμένο μήνυμα με smart από αποικία στον πλανήτη Μ του Λαγώου. Μ όπως λέμε  έμμμ τι παθαίνει κανείς αν πέσει θύμα σύγχυσης και βλακείας ταυτόχρονα.

Συμπέρασμα είναι πως η βλακεία σκοτώνει και είναι άκρως επικίνδυνη. 

Άρα θα πρέπει και να νομοθετηθεί ο 40φν νόμος ή διάταγμα στην πολυνομική μας χώρα κατά της βλακείας. Η σύγχυση δεν αποφεύγεται δυστυχώς, γιατί πηγάζει και προκαλείται από την ίδια την πολιτεία μας και κατ’ επέκταση από εμάς τους ίδιους που την συστήνουμε. Ίσως κάποτε πριν την ψηφιακή κάλπη να είναι απαραίτητος και ένας μετρητής ηλιθιότητας που θα σου λέει stop here καθότι αγγλίζουμε άπαντες και να σε παραπέμπει να ασχοληθείς με λάχανα και ζαρζαβατικά που είναι και μόδα της εποχής... Όχι πως εκεί τη γλιτώνεις βέβαια, απλά γίνεσαι αναλώσιμος. Γιατί κάποτε ο μπαρμπα Θωμάς πήγαινε άνετος κι ωραίος στον κήπο του και σήμερα θέλει ...στολή χημικού πολέμου, καθότι η νέα ΙΤΤΑ  που ψήφισε η Γιουρόπα θα επιβάλλει οσονούπω λαχανικά με dna εντόμων και ζωυφίων όπως του σκορπιού για να παράγεται γυαλιστερή και ανθεκτική η ντομάτα μας και σπόρους υβρίδια, απαγορεύοντας όσα ελεύθερα ξέραμε να κάνουμε στην ελληνική και ευρωπαϊκή ύπαιθρο. Αν όμως πεις κουβέντα για τη Mosanto και τον codex alimentarius νομίζει ο άλλος ότι του λες για τον κώδικα Ντα Βίντσι και σε κατατάσσει στους ψεκασμένους και στην υποκατηγορία των βαρεμένων. Βαρεμένων στο δόξα πατρί απ΄ την κρίση ή την – με άλφα στερητικό -στέρηση πάσης χαλάρωσης νου τε και σώματι, ως εννοείται ευκόλως. 

Γενικά είναι τόσα πολλά τα φαινόμενα των απελπισμένων, των ψεκασμένων και των εψιλονιασμένων, που αν έχεις το χούγι του ψαχτιάρη, του εξερευνητή παντός …τοπίου και τόπου, σου είναι απαγορευτικό να μιλήσεις για οτιδήποτε πραγματικό, σοβαρό και ψιλοτεκμηριωμένο. Είτε επειδή δεν θα έχει ακουστεί στην πρωϊνή ζώνη της τηλεόρασης από δημοσιοφίρμες επιπέδου Κούλας και γραβατοαμφίεσης κατακαλόκαιρα που πιστεύει ο λαός, είτε επειδή μπορεί να κατηγορηθείς για διασπορά ψευδών σεναριοειδήσεων από την δημοκρατική κι ελεύθερη του λόγου ...ευρωελληνική δημοκρατορία μας. 

Με δυο λόγια είμαστε στην κοσμάρα μας αδερφέ, σύντροφε και πατριώτη, την οποία μας φόρτωσε η αιώνια γερμανοτραπεζοσωτήρια κρίση και όχι μόνον δεν ακούμε και δεν ξέρουμε τι γίνεται έξω από τη χώρα, αλλά βαδίζουμε προς παλλαϊκή παράκρουση φοροφοβίας κι ευρωλιγούρας τέτοια, που θα μας οδηγήσει σε καμιά ομαδική και πανεθνική αυθυποβολή φανταστικών σεναρίων, ώστε να αγκαλιάζουμε σε λίγο καιρό τα πακιστανικά κι αφγανικά κύματα επήλυδων, σαν αδέρφια μας που ήρθαν απ’ τα ξένα να μας συμπαρασταθούν στην κρίση και τον οδυρμό υπό την σκέπη του Αλλάχαχ... 

Αχ Ευρώπη εσύ μας μάρανες έλεγε ο Τζιμάκος κάποτε. Αύριο θα λέμε αχ ελπίδα εσύ μας μάρανες, αν ξυπνάμε ακούγοντας Αλλάχ αλμπάρ και κάνουμε μετάφραση στα αγγλικά που θα καταλαβαίνουμε, γονατίζοντας με τη μούρη στο πάτωμα εφτάκις ημερησίως, καθότι οι κουλτούρες αλληλεπιδρούν τα μάλα σε καιρούς κρίσης και Δευτέρας ...Απουσίας.

Κάτι δεν πάει καλά. Η σύγχυση τείνει να γίνει πανεθνικό φαινόμενο τώρα που οι δεξιοί έγιναν αριστεροί και τούμπαλιν αχταρμηδόν. Τόσο που μπορεί αύριο να περιμένουμε όλοι στα μπαλκόνια τους Έψιλον να έρθουν να μας σώσουν απ΄ τους ντόπιους και ξένους σωτήρες μας. Τώρα αν δεν είναι Έψιλον και είναι Χι, τότε θα πάρουμε στη μάπα μια ολική διαγραφή ως οι άχρηστοι των αχρήστων και θα πάμε για ύπνο ιστορικό και μόνιμο… 

Κι όλα αυτά γιατί πεντέξι χρόνια και κάτι δε μπορούμε να λύσουμε μια οικονομική κρίση που μας βουλιάζει συνεχώς όσο κυλάει ο χρόνος. Με τσαγανό κι απλή αριθμητική. Γιατί σα λαός δεν έχουμε τη διαύγεια και τη θέληση της σύμπνοιας και της πανεθνικής αντίδρασης για το συμφέρον της χώρας και όχι για το τομάρι μας που αναπαύεται ψιλοβολεμένο στον καναπέ του, μέχρι να δει και τους τοίχους του δικού του σπιτιού να γκρεμίζονται, όπως του γείτονα ή του συμπατριώτη που κάνει πως δεν είδε ή δεν κατάλαβε.  

Γιατί παρά τις προσπάθειες και τα θέλω του λαού, η Ευρώπη επιμένει στα προτεσταντικά της κολλήματα, που λένε πως θα έρθει δήθεν η ανάπτυξη, όταν σου έχουν υποβαθμίσει την οικονομία τόσες φορές, όσες δείχνει η μετοχή της ΕΤΕ που από τα 73 ευρώ που ήταν κανονικά κάποτε, σήμερα είναι στα 0,73… Ο υπολογισμός είναι εύκολος και ασφαλής χωρίς οικονομικές γνώσεις κι ανούσιες φλυαρίες, για όσους ξέρουν πως η εικόνα του ΧΑ είναι ο καθρέφτης της εθνικής οικονομίας που δε λαθεύει ποτέ. Έχουν ακόμη το θράσος να λένε οι εταίροι και δανειστές μας για ανάπτυξη, όταν ζούμε με τέτοιες ασφυκτικές φορολογικές και εργασιακές συνθήκες την τρίτη εντός ευρωζώνης ελεγχόμενη χρεοκοπία που τεκμαίρεται το 2010 με το ΔΝΤ, το 2012 με το PSI και το 2015 με τα capital controls...

Εξ ου και η πανεθνική σύγχυση. Που τείνει να μας στρέψει στην διαθρησκευτική αναζήτηση του ''θείου'',  τώρα που στη γειτονιά μας θα ευδοκιμούν όλα τα φρούτα. Από νεοεποχίτες και βουδιστές, μέχρι σουνιτοτζιχάντ και κρισναμούτρι και …καμασούτρα. Εκεί να δεις σύγχυση.     

Και η σύγχυση είναι το απευκταίο - παθολογικό πλέον - στάδιο του μίγματος αγανάκτησης, απελπισίας, βλακείας και ελαφρότητας. Και είναι άκρως επικίνδυνο… 
Τόσο, όσο ο δούρειος ίππος που χρησιμοποιήσαμε κάποτε για να αλώσουμε εμείς οι Δαναοί την Τροία. Να όμως που κανείς δε φοβάται τους Δαναούς σήμερα. Δεν τους λογαριάζει καν σαν να μην υπάρχουν... 
         

Στα όρια της εθνικής ...ελπίδας

Από τη στιγμή που φορολογείται και το τσίπουρο με εντολή της Κομισιόν μπορούμε να πούμε πως γίναμε ευρωπαίοι... Μεταρρυθμιζόμαστε με ταχύτατους ρυθμούς καθότι οι ευρωπαϊκές μας συνήθειες ήταν σαν ξεκούρδιστα ρολόγια. Και σε καμιά διετία άνευ εκλογών – θου Κύριε και Αλέξη - θα μπορούμε να πούμε πως μπήκαμε σε κάποιο δρόμο και ρυθμό. Ή θα έχουμε πιει τα τσίπουρά μας και θα το φανταζόμαστε…

Επί της ουσίας και άνευ οινο-πνεύματος πέρα από την εκλογική νίκη της μεταρρυθμιστικής ανάγκης για τη χώρα με ανθρώπινο πρόσωπο, η οποία οφείλεται κυρίως στην ταξική αντιπαλότητα της ελληνικής κοινωνίας που βάθυναν τα μνημόνια, μεγάλος νικητής αυτών των εκλογών είναι παράλληλα …η αποχή! Η αποχή κυρίως της νέας γενιάς, που μάλλον αποκωδικοποίησε πλέον την πολιτική πραγματικότητα. Και λένε πως ότι αποκωδικοποιείται πεθαίνει…

Αυτό σημαίνει πως δεν αρκεί να σταθούμε στα αποτελέσματα. Αλλά πρέπει να κατανοήσουμε πως πέρα από τα δεδομένα πολιτικοοικονομικά μοντέλα διακυβέρνησης, ζητούμενο πάντα θα παραμένει η παραγωγή πλούτου για τη χώρα, η οποία και θα καθορίζει το αποτέλεσμα της πολιτικής και άρα το ίδιο το βιοτικό επίπεδο του λαού. Ο σύγχρονος εθνικός στόχος, αυτός δηλαδή της παραγωγής πλούτου, καθορίζεται πάντα και αντικειμενικά από την επιχειρηματικότητα και αυτή - με δεδομένη τη χρηματοδότηση - από το φορολογικό και διοικητικό περιβάλλον μέσα στο οποίο αναπτύσσεται. Άρα από την πολιτική βούληση για τη διαμόρφωση ενός τέτοιου περιβάλλοντος και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα της νέας κυβέρνησης.

Ένα ιδανικό φορολογικό περιβάλλον για την Ελλάδα θα είναι μόνον ένας ανταγωνιστικός για τα όμορα κράτη, κοινός και μόνιμος φορολογικός συντελεστής 10% για κάθε είδος φόρου, για φυσικά και νομικά πρόσωπα, για προϊόντα και υπηρεσίες, για καθετί χωρίς καμία εξαίρεση.

Παράλληλα ένα ιδανικό διοικητικό περιβάλλον θα είναι η διοίκηση μέσα από ένα άρτιο και ασφαλές δίκτυο πληροφορικής που θα διακινεί αμφίδρομα ατομική και συλλογική πληροφόρηση και διοικητικές πράξεις για πολίτες και υπηρεσίες, ώστε η διοίκηση να γίνει άμεση, ανέξοδη και αποτελεσματική.

Ακόμη και στα πλαίσια της συμφωνίας δανεισμού, η εξοικονόμηση πόρων από μια τέτοια διοικητική και φορολογική πολιτική θα μπορούσε να γίνει με δραστική μείωση των δαπανών του δημοσίου – και όχι την αφαίρεση πόρων από την πραγματική οικονομία -, που αφορούν στον εκσυγχρονισμό και την αποτελεσματικότητά του και παράλληλα πέρα από τη φοροδιαφυγή στη μείωση κάθε προκλητικής σπατάλης που συμβαίνει ακόμη και κατά τη διάρκεια της κρίσης, όταν η μέση αμοιβή του ιδιωτικού τομέα είναι μόλις εξακόσια ευρώ και ο μισός πληθυσμός παραμένει εξαθλιωμένος από την ανεργία και την μη εφαρμογή της ευρωπαϊκής κοινωνικής πολιτικής του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος.

Μια τέτοια φορολογική πολιτική θα ενίσχυε την απασχόληση και άρα τις ασφαλιστικές εισφορές, την μέσα από συλλογικές συμβάσεις αύξηση των αμοιβών και άρα την κατανάλωση και παράλληλα θα γινόταν και φορολογική συνείδηση που θα εκμηδένιζε τη φοροδιαφυγή.

Με προϋπόθεση τα παραπάνω, θα μπορούσε επιπρόσθετα να φορολογηθεί λογικά και μεταβλητά ο υψηλός πλούτος, ανάλογα με τις ανάγκες και έτσι ώστε να μην επηρεάζει την επιχειρηματικότητα.

Υπάρχει λοιπόν λύση για αναπτυξιακό σοκ ακόμη και στα πλαίσια της ευρωζώνης και των μνημονίων, ώστε να αυξηθούν κάθετα οι επενδύσεις και άρα το ΑΕΠ της χώρας και κατ΄ επέκταση η απασχόληση και η κατανάλωση με ένα διαρκώς αυξανόμενο μερίδιο ανακατανομής του παραγόμενου πλούτου που θα προσδίδει κοινωνική συνοχή. Τα παραπάνω έχουν εφαρμοστεί από χώρες που υστερούσαν σε σχέση με εμάς, αλλά πλέον είναι ορίζοντες μπροστά μας. Παράδειγμα η Τουρκία, η Ρωσία, και στο μέγεθός μας η Νότια Κορέα η οποία έχει ΑΕΠ 1,35 τρις δολάρια …όταν εμείς αναλωνόμαστε μόλις στο 0,18...με τάσεις συμπίεσης και απορύθμισης.

Το ερώτημα είναι αν υπάρχει η πολιτική θέληση για εκσυγχρονισμό και ανάπτυξη κάτω από τη δεδηλωμένη πρόθεση του Αλέξη ή η ικανότητα μιας κυβερνητικής ομάδας να σχεδιάσει και να υλοποιήσει το αναπτυξιακό εθνικό όραμα, αντί να αναλώνεται σε πολυδαίδαλες διαδικασίες γραφειοκρατίας, τυπολατρίας και παρωχημένης πολιτικολογίας για παραδόσεις και κυνηγητά ανεμόμυλων επί της ανακυκλούμενης μιζέριας, που δεν έχει να προσφέρει περισσότερα.

Με απλά λόγια. Ότι και να πιστεύεις, οικονομική πολιτική κάνεις όταν δημιουργείς ανταγωνιστικό περιβάλλον επενδύσεων. Κοινωνική πολιτική κάνεις όταν έχεις αυξανόμενο πλεόνασμα πλούτου. Όλα τα άλλα είναι ανοησίες και συνακόλουθη πολιτική. Για να έχει νόημα η ιδεολογική αντιπαράθεση θα πρέπει να εδράζεται σε ένα ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο του λαού, που θα έχει ξεφύγει από το βραχνά της μέριμνας για επιβίωση και άρα θα έχει την πολυτέλεια του χρόνου για να σκεφτεί. Αυτό το επίπεδο δε θα γίνει ποτέ εφικτό αν εξακολουθούμε να μην τολμάμε να καταργήσουμε τις σφραγίδες και τις υπογραφές, την παρέλαση των δικαιολογητικών και των φωτοτυπιών, τα καρμπόν και τα διπλότυπα και τα τέλη επί παντός επιθυμητού.

Αν πληρώνουμε υπαλλήλους σε έδρες υπηρεσιών για να μας ζητήσουν να …ζητήσουμε το νιοστό χαρτί από τον συνάδελφό τους στο …δίπλα γραφείο, ή από το περίπτερο απέναντι ή να επιστρέψουμε για ασήμαντη αφορμή την άλλη εβδομάδα διακόσια χιλιόμετρα μακριά για διεκπεραίωση ή ακόμη χειρότερα μετά από μήνες και χρόνους… Προσωπικά περιμένω πέντε χρόνια διεκπεραίωση υπόθεσης και μου λένε πως είμαι σε λογικά πλαίσια. Γιατί άλλοι …έχουν πεθάνει πριν ολοκληρωθεί η δική τους διαδικασία. Αυτοί είμαστε. Αυτό το κρατικό χάλι ο Έλληνας το πληρώνει χρυσό και αποβαίνει σε βάρος του γιατί κοστίζει σε χρόνο, σε μετακινήσεις, σε φθορές κάθε είδους που τον καθηλώνουν, καθηλώνοντας εντέλει το σύνολο της εθνικής προσπάθειας προς το αύριο.

Όταν άλλοι λαοί βελτιώνουν τη ρομποτική τους παραγωγή, εμείς γνωρίζουμε τους υπολογιστές σαν τερματικά που θα παίζουν πασιέντζα οι χρυσοκάνθαροι ημέτεροι του δημοσίου και έχουμε σε υπεύθυνες θέσεις ανθρώπους παρωχημένης τεχνογνωσίας. Οι οποίοι όταν δεν έχουν αντικείμενο εργασίας παράγουν γραφειοκρατία ανακυκλώνοντας την ίδια πληροφόρηση σε διάφορες μορφές, όπως ...πινακάκια του excel μέχρι να χαθεί η πληροφορία και παράλληλα η ευθύνη σε μια σειρά υπογραφών και διάχυσης μιας ανεκδιήγητης ηλιθιότητας, που πληρώνει αδρά ο έλληνας φορολογούμενος και κάθε προοπτική για πρόοδο.

Όσοι αμφιβάλλουν, ας επιλέξουν μια τυχαία διαδικασία και ας μετρήσουν δικαιολογητικά, δηλαδή χαρτιά με σφραγίδες και υπογραφές, χρόνο και μετακινήσεις και κόστος τελικό που θα συμπεριλαμβάνει και το χαμένο χρόνο για να είμαστε οικονομικά σωστοί. Τότε θα κατανοήσουν πως πριν από την στείρα εμφυλιοπολεμική μας πολιτική αντιπαράθεση, η οικονομική μας ανάπτυξη είναι κορυφαία εθνική υπόθεση, που θα πρέπει να προηγείται σαν σταθερός στρατηγικός σχεδιασμός ανεπηρέαστος από ιδεοληψίες και μικροπολιτικές επιδιώξεις. Κι έπειτα θα μπορούμε να διαφωνούμε ανώδυνα, χτίζοντας την πολιτισμική μας ανέλιξη πάνω στα γερά θεμέλια ενός διαρκώς παραγόμενου πλούτου. Όχι με κραυγές και συρράξεις επί της ατέρμονης μιζέριας, για την οποία όλοι μας ευθυνόμαστε με τις ιδεοληπτικές μας πολιτικές επιλογές που μας καθηλώνουν τόσο αυτοκαταστροφικά. Η εθνική μας γκρίνια είναι αποτέλεσμα της εθνικής μας φτώχιας. Κι αποτυπώνεται αστάθμητα και επικίνδυνα στο ποσοστό της αποχής από τις εκλογές που δεν μπορεί να περνά απαρατήρητο.

Μπορούμε όμως να γίνουμε ένα απ’ τα πλουσιότερα κράτη της ΕΕ, αφού έχουμε τα στρατηγικά πλεονεκτήματα της γεωγραφικής θέσης και μορφής , της επάρκειας στελεχών από τη νέα γενιά, της κατοχής ορυκτού πλούτου και πρώτων υλών, της ναυτιλίας, του τουρισμού, του μικροκλίματος, της πολιτισμικής βάσης, της κουλτούρας για επιδίωξη του ακατόρθωτου.

Η γνώση λοιπόν και η τεχνολογική εφαρμογή της στην εποχή της πληροφορικής που ζούμε, είναι το σύγχρονο κεφάλαιο που μπορεί να οδηγήσει άμεσα την Ελλάδα σε μια θέση ανάμεσα στις πρωτοπόρες του πολιτισμένου κόσμου. Κι όσο το πολιτικό κατεστημένο δε θα μπορεί να κατανοήσει αυτή την αναγκαιότητα ριζικού εκσυγχρονισμού, θα έρχεται ο λαός να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, ώστε να καθοδηγήσει προς τα εκεί την πολιτική μας κινηματικά, στέλνοντας τις κομματικές βαρωνείες του χτες στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Η αναγκαιότητα είναι τόσο μεγάλη που απαιτεί να μην είναι κανένας πολιτικός ή υπεύθυνος σε κάποια θέση, με αντιλήψεις παλαιοκομματικές και με ηλικία άνω των …πενήντα. Να παραμερίσει όλο το χτες - και το κυβερνητικό ακόμη - στη νέα γενιά που έχει τα φόντα να αναλάβει την καθοδήγηση της χώρας στο αύριο. Να ανακαλύψουμε επιτέλους το σύγχρονο μάνατζμεντ και μάρκετινγκ στη χώρα, αρχίζοντας από τα υπουργεία και την ίδια την κυβέρνηση.

Αλλιώς θα ανακυκλώνουμε τη μιζέρια και την πολιτική μας ανεπάρκεια. Αυτή που μας κάνει για παράδειγμα να πουλάμε φτηνά το ελληνικό αλουμίνιο, αντί να έχουμε έστω σε συμπαραγωγή τμήματα της διεθνούς αεροναυπηγικής βιομηχανίας στη χώρα μας.

Αυτή που μας κάνει να εισάγουμε φτηνά κι αμφιβόλου ποιότητας είδη πρωτογενούς παραγωγής και να τα ελληνοποιούμε κουτοπόνηρα χάριν εύκολου εμπορικού κέρδους που δεν θέλουμε να ελέγξουμε , δυναμιτίζοντας την ποιότητα που προσδίδει στα ελληνικά προϊόντα το μικροκλίμα μας και η δυνατότητα τυποποίησης με επωνυμία προέλευσης σε μια καθετοποιημένη παραγωγική διαδικασία.

Αυτή που μας κάνει παρότι έχουμε τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο του κόσμου, να μην έχουμε πλέον ναυπηγεία και μάλιστα υπερσύγχρονα και διαμετακομιστικά λιμάνια παγκόσμιας εμβέλειας που θα υποστηρίζονται από τεράστια κέντρα συσκευασίας απασχολώντας χιλιάδες κόσμου.

Αυτή που μας κάνει αγιάννηδες του κορυφαίου πολιτιστικού και πολιτισμικού αγαθού – και όχι προϊόντος – του κόσμου, που το προβάλλουμε δειλά και νόθα στα τσίρκα της πλούσιας βαρβαρότητας...

Αυτή που μας κάνει να πληρώνουμε βαριά την άμυνά μας χωρίς να παράγουμε μέχρι πρότινος ούτε σφαίρες, όταν οι γείτονες έχουν ήδη στήσει βιομηχανικές συμπαραγωγές σε αεροσκάφη, πλοία και οχήματα.

Αυτοί είμαστε, όσο παραμένουμε τιποτένιοι ουραγοί του αναπτυγμένου κόσμου, έχοντας σε λήθη την έμφυτη δυνατότητα πρωτοπορίας του ελληνισμού μόνο για να την εξοστρακίζουμε από τη μίζερη χώρα μας, ώστε να ανατέλλει στις χώρες της γης και για δικό τους όφελος.

Κάποτε θα πρέπει να πάψει η Ελλάδα να τρώει τα παιδιά της, προάγοντας την αξιοκρατία και το υπείροχον είναι έμμεναι άλλων. Και αξιοκρατία δε σημαίνει πως οι ηλικιωμένοι δελφίνοι των κομμάτων θα πρέπει να γίνονται οπωσδήποτε υπουργοί ή να ερίζουν για τις καρέκλες. Η Ελλάδα έχει πληθώρα άξιων νέων επιστημόνων και εδώ και στη διασπορά, ακόμη και στην ...ευγενική τάξη των ανέργων. Συμβολικά και μόνο μια τέτοια υπουργοποίηση θα κέρδιζε το σεβασμό της ιστορίας και του λαού από τον εκάστοτε Αλέξη. 

Γιατί πέρα από τούτο τον άθλο τον οικονομικό, ο μεγάλος άθλος του… Αυγεία είναι να επανελληνιστεί ο έλληνας, όχι με ακραίες και ξενόφερτες ιδεολογίες, αλλά ελληνότροπα που πα να πει ορθολογικά, με επίκεντρο τον άνθρωπο και τη φύση και με ορίζοντα τη χώρα και όλη την ανθρωπότητα, έτσι όπως έχουμε αρχίσει πλέον να την ατενίζουμε με την παρούσα πολιτική μας υπέρβαση και φυσικά δεν εννοώ την ''πρώτη φορά αριστερά'', αλλά τη δυνατότητα του λαού να αλλάζει αλγεινά καθεστώτα. Έτσι όπως μόνο ο ελληνισμός μπορεί να απευθύνεται σε όλη την ανθρωπότητα, χωρίς να παρεξηγείται για την επίκληση περιούσιων και άλλων αφύσικων ανοησιών. Η χώρα μας μπορεί και πρέπει να γίνει η πολιτισμική Ελβετία του κόσμου, θεωρητικά και τεχνολογικά, ώστε να συμβάλει θετικά σε αυτό που λέμε πανανθρώπινο πολιτισμό του αύριο.

Αυτό είναι το όραμα συνέλληνα που μπερδεύεις τα σύνορα της Ελλάδας με την απεραντοσύνη του ελληνισμού. Αυτή είναι η επανάσταση σύντροφε, που δεν έμαθες ακόμη πως ο καλύτερα εφαρμοσμένος σοσιαλισμός είναι σε κάποιες καπιταλιστικές χώρες, γιατί προϋποθέτει πλούτο προς αναδιανομή και δημοκρατική βούληση. Το στοίχημα της νέας κυβέρνησης είναι να κατευθυνθεί προς τα εκεί, οδηγώντας τον ελληνισμό σε ένα λαμπρό μέλλον, που θα ενεργοποιήσει και αυτή την κρίσιμη μάζα της σιωπής, της αποχής και της προσμονής στα όρια της ελπίδας…

Εκλογές

Αυτές οι εκλογές είναι περίεργες. Και είναι περίεργες κυρίως επειδή δε σηκώνουν κουβέντα. Αφού κάθε κουβέντα άθελά της ή μη θα απλώνεται σε όλες τις αποχρώσεις του γκρι…

Πιθανόν είναι να μην αφουγκραστεί ο λαός τίποτα προεκλογικό. Επειδή δε θα ειπωθεί τίποτα ουσιαστικό και επειδή ήδη γνωρίζει σχεδόν τα πάντα. Το μόνο που δε γνωρίζει λόγω της σκόπιμης και παρατεταμένης σύγχυσης είναι εάν και τι θα ψηφίσει την τελευταία στιγμή.

Όχι για τα δεδομένα της συμφωνίας δανεισμού και τις δυνατότητες απεγκλωβισμού από τα μνημόνια της οικονομικής εξάρτησης. Αλλά για όσα συμβαίνουν σήμερα και κυρίως για όσα δεν έγιναν σε πέντε χρόνια τελικά με αυτή την περιπέτεια, αφήνοντάς μας ως χώρα να ασχολούμαστε ακόμη με το παρελθόν και τις εμμονές και να μην επικεντρωνόμαστε στο αύριο. Τα παιδία παίζει ακόμη στην αττική γη παιχνίδια εξουσίας και σύγχυσης, στο μάτι του κυκλώνα που δεν αντιλαμβάνονται γύρω τους και με το ρίσκο να αντιδράσει ο λαός αστάθμητα. Σαν το στρατηγό άνεμο που κατακαίγει τα πάντα. Ίσως να είναι κι αυτό μια κάποια λύση. Άμεση, όπως απαιτεί ο λαός που κουράστηκε από την πολιτική ανεπάρκεια η οποία αδυνατεί επί μακρόν να δρομολογήσει μια λύση με σαφές αποτέλεσμα. Άμεση λύση, γιατί πέντε χρόνια ζωής είναι πολλά για να ξοδέψει κι άλλα. Και η προοπτική είναι πως θα ξοδέψει κι άλλα, όσο η Ευρώπη είναι πολιτικά ανεπαρκής κι η Ελλάδα στο λίφτινγκ της πολιτικής της, προσπαθώντας με δυσκολία να αφήσει πίσω της κατάλοιπα, εμμονές και συμπλέγματα. Δίνοντας έτσι την ευκαιρία στο συστημικό πολιτικό δυναμικό να αυταρέσκεται ως αναγκαίο και δήθεν σωτήριο, επί των ερειπίων που το ίδιο προκάλεσε.

Γι αυτό επιμένουμε πως το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτισμικό. Γιατί το οικονομικό εάν θέλει η Ευρωζώνη και η Ελλάδα λύνεται - και θα το επαναλάβουμε – ικανοποιώντας τέσσερις βασικές προϋποθέσεις :

• Χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας από ένα τραπεζικό σύστημα που θα αναθεωρήσει – με κάθε τρόπο – τη νοσηρή και στενά ωφελιμιστική πολιτική της αδράνειάς του
• Πάγιο, σαφές και δίκαιο φορολογικό σύστημα με ορατό στόχο έναν κοινό συντελεστή για όλους και όλα χωρίς καμία εξαίρεση, ώστε να καταστεί αποδεκτή φορολογική συνείδηση
• Εκσυγχρονισμός, με on line δικτύωση διοίκησης και υπηρεσιών χωρίς γραφειοκρατία, τυπολατρία και πολυδαίδαλες διαδικασίες
• Εθνικό αναπτυξιακό πρόγραμμα, επικαιροποιημένο και κατανεμημένο σε περιφέρειες με την εποπτεία μιας και μόνον ικανής αναπτυξιακής αρχής

Τα παραπάνω είναι απαραίτητα με οποιοδήποτε νόμισμα. Εν προκειμένω αφού η νομισματική πολιτική ασκείται από την ΕΚΤ αυτή οφείλει να διασφαλίζει την τραπεζική επάρκεια ανεξαρτήτως όρων που οδηγούν σε ύφεση την εθνική οικονομία, διαφορετικά μεταβαίνεις σε εθνικό νόμισμα συντεταγμένα ώστε να εκμηδενίσεις τις συνέπειες. Απλά και ξεκάθαρα.

Αλλιώς σωπαίνεις από σεμνότητα στο λαό και πληρώνεις τα διακανονισμένα στρώνοντας τη χώρα και την κυβέρνηση στη δουλειά, ώστε να το κάνεις με τον δικαιότερο κοινωνικά τρόπο, στο συντομότερο χρόνο. Και βέβαια καμιά πλέον οικονομική είδηση σε κεντρικό δελτίο, αλλά σε ειδικό κανάλι για να ξεθολώσει το μυαλό των πολιτών. Αρκετά με τα δις και τις αέναες παρελάσεις τους και την καθημερινή φορολατρεία σε έναν ρημαγμένο τόπο, όταν η οικονομία είναι κυρίως ψυχολογία της μάζας.

Αυτή η ψυχολογία της μάζας, με το φαινόμενο της αγελαίας συμπεριφοράς συμβαίνει και στην πολιτική με την καθοδήγηση των media βάσει συμφερόντων και όσοι νομίζουν ότι κάποιοι ξαφνικά κόπτονται υπέρ του λαού είναι απλά ανόητοι. Έτσι πολιτισμικό ήταν και παραμένει το βασικό πρόβλημά μας κι αυτό αντανακλάται στην πολιτική μας ανεπάρκεια, όπου βολεύεται όποιος προλάβει με τους οικείους του με κάθε τρόπο και για το λαό και την πατρίδα μένουν και ωχριούν πλέον τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Άρα χρειάζεται εκσυγχρονισμός. Βαθύς και ριζικός και αρκούντως βίαιος δια νόμου. Τόσο ώστε να μη μοιάζουμε πλέον ανατολίτες, την ώρα που τους περιγελούμε χωρίς να βλέπουμε τα δικά μας τα χάλια. Τα μοιρολατρικά κι ανάδελφα. Ούτε βέβαια αντιδιαμετρικά στο όνομα μιας αφύσικης προόδου να θέλουμε τα pride parade έξω και μέσα στη Βουλή. Ούτε ακόμη την αλόγιστη κατάργηση των ευρωπαϊκών μας συνόρων, γεγονός που δεν έχει σχέση με την προσφυγική υποχρέωση μιας πολιτισμένης πλην σοβαρής χώρας απέναντι σε τόσο σύνθετα φαινόμενα.

Εδώ μπαίνει το πολιτειακό ζήτημα, αφού απαιτείται ο όποιος σημερινός ηγέτης να είναι λογικός και φιλόδοξος, εκσυγχρονιστής και στην ουσία μεταρρυθμιστής και κυρίως να έχει τη δύναμη που θα του δίνει η άμεση εκλογή του από το λαό, σε μια ασφαλέστερη προεδρική δημοκρατία που πρέπει να προκύψει από μια διαρκή συντακτική Εθνοσυνέλευση. Τόσο ώστε να ξεπλύνει τη χώρα και να την κάνει να μυρίσει και πάλι θυμάρι και βασιλικό. Τόσο ώστε τα χαμόγελα των ελλήνων να τυφλώσουν τη μελαγχολία και την ύβρη των καιρών του ασύμμετρου πολέμου στη χώρα μας. Αυτό είναι το ραντεβού με την ιστορία, αυτή είναι η επανάσταση, αυτό είναι το εθνικό καθήκον και το χρέος του ομότροπου ελληνικού. Όλα τα άλλα φληναφήματα θα παραμερίσουν στο βίαιο δρασκελισμό του. Άμεσα γιατί το επιβάλλει ο καιρός και κυρίως γιατί το θέλει ο λαός.

Οι επιλογές μας λοιπόν πριν την κάλπη δεν χωράνε σε συνθήματα που απλά θα ανανεώσουν την παρηκμασμένη μεταπολιτευτική δημοκρατία μας. Αλλά θα πρέπει να εμπεριέχουν αξιακά στοιχεία τέτοια που θα προσπερνούν και το απροσπέλαστο εγώ του φιλοτομαρισμού μας και τον ωχαδερφισμό της ανευθυνότητας που μας συνοδεύει για δεκαετίες. Προτάσσοντας το κοινό και εθνικό όφελος ως ρεαλιστικό όραμα για το αύριο. Δεδομένου ότι το έθνος δεν είναι κάτι αφηρημένο, αποκομμένο από το λαό όπως θέλει γιατί έτσι τη βολεύει η αστική νομενκλατούρα, αλλά έθνος είναι πρωτίστως ο ίδιος ο λαός σα σύνολο ενεργών πολιτών, εδώ και στη διασπορά που το απαρτίζουν. Άρα οι κυβερνητικές πολιτικές δε μπορούν να στέκονται στην πελατειακή τους σχέση και το ρεβανσισμό επί των υπολοίπων, ούτε στο κομματικό αλάνθαστο της μικρόνοιας βλακείας, αλλά πρέπει να αφορούν στο σύνολο του έθνους και άρα στο σύνολο των πολιτών προσαρμοζόμενες με το βέλτιστο τρόπο στο γενικό περιβάλλον και τις καταστάσεις. Περιβάλλον το οποίο θα πρέπει να αναλύεται ουσιαστικά και όχι να προσπερνιέται σα δεδομένο.

Τότε ψηφίζουμε με συνείδηση, τότε περισώζουμε την ελληνική ψυχή μας με ότι αυτό σημαίνει για όσους είναι κατανοητό, τότε περισώζουμε το μέλλον των γενεών που έρχονται, τότε δικαιώνουμε τις θυσίες των γενεών της ματωμένης ιστορίας μας. Γι αυτό δεν αρκεί και δε χωράει στο σήμερα η κυνική αριθμητική λογική του αστικού νεοφιλελευθερισμού. Αλλά η κατανόηση της ιδέας του Αυτονόητου στα πλαίσια ενός διαρκούς πολιτικού οράματος βασισμένου σε αξίες διαχρονικές, ελληνικές και άρα πανανθρώπινες και όχι σε κομματικά στεγανά άβουλων…

Σήμερα η κακόσχημα Ενωμένη Ευρώπη είτε με τη σημαίνουσα ελληνική συμβολή θα απαλλαγεί από τη νόσο του νεοφιλελευθερισμού και τις προτεσταντικές εμμονές της λιτότητας, είτε θα παραμείνει ένα ατελές πείραμα. Σε καμία όμως περίπτωση δεν μπορεί να μας αφαιρέσει από τον χάρτη όπως με αφέλεια ισχυρίζονται κάποιοι. Όπως δεν μπορεί να αφαιρέσει μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες που δεν συμμετέχουν στη σφαίρα της γερμανικής επιρροής. Δεν μπορούμε λοιπόν να βλέπουμε ως φετίχ μια ΕΕ που ακόμη και στην οικονομική (νομισματική) της ένωση δε συμμετέχουν βασικά ευρωπαϊκά νομίσματα. Δεν μπορούμε να μιλάμε για οικονομική Ένωση όταν δεν έχει μια κοινή :

• οικονομική,
• φορολογική,
• ασφαλιστική και
• κοινωνική πολιτική. Κοινή.

Δε μιλάμε για οικονομική ένωση, όταν η ΕΚΤ μπορεί να αποφασίσει capital controls σε μια χώρα της ζώνης ευθύνης της. Δε μιλάμε για οικονομική ένωση όταν η λιτότητα στις χώρες της περιφέρειας πλουτίζει τις χώρες του Βορρά και τις αποδοχές των λαών τους. Μιλάμε ξεκάθαρα για οικονομική αποικιοκρατία, όπως πολλάκις έχει καταγραφεί στην ιστορία με μελανά χρώματα. Δεν είναι λοιπόν τόσο απλά τα πράγματα, ούτε το πρόβλημα απλά ελληνικό. Είναι βαθιά ευρωπαϊκό πρόβλημα που οφείλει να οδηγήσει είτε στη λύση, είτε στην απαλοιφή του.

Όμως ο λαός είναι ιδεολογικά χειραφετημένος πλέον τόσο, ώστε να μην ξεγελιέται και να εξαφανίζει σε μικρούς χρόνους κατεστημένα και δομές δεκαετιών. Κι αυτό το τεράστιας σημασίας φαινόμενο στην πολιτική μας ζωή ως θετική απόρροια της κρίσης, δείχνει να μην το κατανοεί κανείς. Να μην υπολογίζει την τεράστια δυναμική της ελληνικής αφύπνισης που συντελείται στα πεδία ενός πραγματικού καθημερινού πολέμου που ακόμη μαίνεται στη χώρα με πραγματικά θύματα που αποσιωπούνται.

Οι μακρόθεν παρατηρητές μιλούν από οθόνης για απλή δυσαρέσκεια και συνήθη διαμαρτυρία που δήθεν βαραίνει τη χώρα. Ο κυνισμός και το θράσος τους μοιάζουν με την ελαφρότητα των ανακτόρων κατά τη γαλλική επανάσταση. Δεν έχουν καταλάβει γιατί ο λαός φωνασκεί όντας έξω απ’ τα ανάκτορα. Δεν έχουν καταλάβει οι εκφραστές του νεποτισμού και της δουλοπαροικίας πως το αύριο δεν έρχεται, αλλά είναι ήδη εδώ…

Κι όταν το αύριο είναι ήδη εδώ, στην ευχέρεια και τη θέληση του λαού να το υλοποιήσει, τότε κανείς δεν έχει το δικαίωμα και τη δύναμη να το εμποδίσει. Γιατί θα εμποδίσει τη χώρα και την ιστορία να προχωρήσουν μπροστά λυτρωτικά…

Δεν είναι λοιπόν εύκολες αυτές οι εκλογές και δε χωράνε σε συνθήματα. Εδώ οφείλει να συμβαίνει η προσπάθεια για πολιτική υπέρβαση της ιστορίας μας που να απαιτεί τη στήριξη των εχεφρόνων πέρα και πάνω από κόμματα στο καθαρό όραμα για το αύριο της πατρίδας αυτής και της ευρύτερης της παγκόσμιας… Γιατί σύντομα δε θα μετράμε ούτε τα ευρώ που απέμειναν σε όσους σιτίζονται από το δημόσιο πλούτο με τη φορολήστευση του παντός, ούτε τις ζωντανές βόμβες της μισαλλοδοξίας στη γειτονιά μας. Θα μετράμε πόσοι θα χάνονται με ασύμμετρους τρόπους όπως οι ευρύτεροι οικονομικοί και ενεργειακοί πόλεμοι, η κλιματική αλλαγή και η σπουδή της νέας εποχής να κατακτήσει ολοκληρωτικά τον πλανήτη πριν η πολιτισμένη ανθρωπότητα αφυπνιστεί απαιτώντας την ελευθερία και την κοινή δημοκρατία της…

Γι αυτό πέρα και πάνω από τις εκλογές, χρέος μας και καθήκον σε αυτή την ιερή γη με την άθλια παρούσα μοίρα, είναι να αφήσουμε το λαό και την ακαδημαϊκή μας κοινότητα να ανοίξουν διάπλατα τις πληγές μας στο πολιτισμικό, πολιτειακό και οικονομικό μας πρόβλημα, μέσα από μια διαρκή συντακτική Εθνοσυνέλευση χωρίς προκαταλήψεις και να αναζητήσουν και να δώσουν λύσεις συνετές, ουσιαστικές και κυρίως σπουδαίες ως ελληνικές… 

Μάρμαρα παν-ύστατοι?

Κωμικοτραγικά και πάλι έχει επανέλθει το θέμα επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα. Με έναν αξιολύπητο εθνολαϊκισμό που πηγάζει από την εποχή της Μερκούρη και του ψευδοσοσιαλισμού που ακόμη ελέγχει τα media στη χώρα, παρότι έχει απογυμνωθεί πολιτικά και ιδεολογικά. Εκείνη η δημοσιογραφική Ελλάδα ζητάει πίσω τα ''μάρμαρα'' εκλιπαρώντας…

Μάρμαρα. Χαρακτηρισμός που a priori ευτελίζει το αντικείμενο της υπόθεσης, υποβιβάζοντας την ιερότητα των γλυπτών του Παρθενώνα για τον ελληνισμό διαχρονικά και την πολιτισμική σημασία  τους για όλη την ανθρωπότητα.

Η Ζωφόρος της Γιγαντομαχίας, της Αμαζονομαχίας, της Κενταυρομαχίας, του Τρωϊκού και των Παναθηναίων είναι η απεικόνιση της πανανθρώπινης ιστορίας στις εσχατιές του χρόνου.

Δεν είναι μάρμαρα, πανύστατοι!    

Και δεν μπορεί να συνοδεύονται οι αναφορές σας από ένα παρακλητικό ύφος επαίτη, εξ' ορισμού ανάρμοστο για κάποιον που εντοπίζει και καταδείχνει τους κλέφτες του.

Γιατί ναι, κλέφτες τυμβωρύχοι και ιερόσυλοι είναι όλοι αυτοί που σύλησαν τα ιερά και τους θησαυρούς της αρχαίας Ελλάδας ως βάρβαροι.

Και δεν είναι μόνον οι Βρετανοί.

Σε αυτούς συγκαταλέγονται Βυζαντινοί, Βησιγότθοι, Ούννοι, Τούρκοι, Φράγκοι, Ενετοί, Γερμανοί και τελευταίοι οι Άγγλοι.    

Το θέμα είναι ασύγκριτα ευρύτερο από το δάκρυ μιας ηθοποιού/πολιτικού ώστε να ευτελίζεται για μικροκομματική χρήση και το έχει καταγράψει η παγκόσμια ιστορία ανάγοντας τα ''μάρμαρα'' σε παγκόσμια πολιτισμική κληρονομιά…

Εμείς ως Έλληνες δεν τα ζητάμε πίσω και πολύ δε περισσότερο παρακαλώντας.

Όλα τα κλεμμένα και τα ιερά και οι ελληνικοί θησαυροί ας μείνουν εκεί που είναι. 
Για να θυμίζουν στην ανθρωπότητα ποιοι είναι οι βάρβαροι…

Εκείνοι για τους οποίους ο ποιητής έγραψε :

Χτύπησαν τα μάρμαρα των ναών μας με τόσο μίσος

Που φαντάζονταν πως συνέτριβαν την καρδιά μας

Και κατάφεραν να την πληγώσουν τόσο

Που μετέτρεψαν τα μάρμαρα σε καρδιά μας

Αλλά και την καρδιά μας σε μάρμαρο!

Τι φριχτό γι αυτούς και για την Ιστορία

Την ενοχή τους πάνω σε μάρμαρο να γράψουν!

Και τι στ αλήθεια προσμένουν τώρα οι ένοχοι?

Εκδίκηση για ότι έκαναν?

Ή σωτηρία απ’ το κακό που έφεραν?

Ότι έσπειραν αμείλικτα θα τους θερίσει!

Μα έρχονται τώρα οι οπαδοί της Λήθης

Με νέους φόβους όλα να τα σβήσουν…

Ω, οι λήθιοι! Κοιτούν αλλά δε βλέπουν

Παρεξηγώντας το λευκό του μάρμαρου

Με το λευκό της ζύμης!

Εμπρός λοιπόν! Ζυμώστε το μάρμαρο της

Καρδιάς μας αν μπορείτε!

Γνωρίστε το καλά, οι ένοχοι και σεις οι λήθιοι.

Πως η Δικαιοσύνη της Ζωής κρατάει ζυγό

Και στο δεξί της χέρι ξίφος κοφτερό…

Για γομολάστιχα δεν έχει τρίτο χέρι!

Με μαρμαρένια πλέον την καρδιά

Εμείς οι έλληνες τι άλλο πια να φοβηθούμε?

Τα ιερά μας θα τα χτίσουμε ξανά

Βγάζοντας το μάρμαρο απ’ την καρδιά μας!

[ Λαθύρης ]

Cyber Space και Μεταρρυθμίσεις

Διττή αλήθεια είναι πως τα μνημόνια ήταν και παραμένουν καταστροφικά για την Ελλάδα, αλλά παράλληλα η ανάγκη εκσυγχρονισμού της χώρας μέσα από μεταρρυθμίσεις απαρέγκλιτη.
Τραγική διαπίστωση παραμένει πως αυτές οι μεταρρυθμίσεις όφειλαν να γίνουν προ δεκαετίας, έτσι ώστε να αποφευχθεί η σημερινή κατάσταση ή ακόμη και να γίνονταν σήμερα χωρίς την ελεγχόμενη εσωτερική χρεοκοπία των μνημονίων και την επονείδιστη επιβολή και εποπτεία τους από την Τρόϊκα.
Βέβαια τα αίτια παραμένουν βαθύτερα και αποβλέπουν στο ''οικόπεδο Ελλάς'' και στον εποφθαλμιούμενο πλούτο του, αλλά πάντοτε παραμένει στους λαούς και στη δυνατότητα άριστης εκπροσώπησής τους η τελική επιλογή.
Αναφορικά με τις μεταρρυθμίσεις και τον εκσυγχρονισμό της χώρας, αυτές αποτελούν την καλή όψη της υπόθεσης ''ελληνική κρίση'' υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι ακολουθούν τις παρατηρήσεις και οδηγίες της έκθεσης του ΟΟΣΑ για τη δημόσια διοίκηση, οδηγώντας σε ένα κυβερνοχώρο αποφάσεων με βάση την πληροφόρηση εκμηδενίζοντας έτσι την γραφειοκρατία, την τυπολατρεία, την πολυδιάσπαση αρμοδιοτήτων και την πολυνομία.
‘Ένα σύγχρονο Κράτος Cyberspace θα μπορεί να λειτουργεί σαφώς καλύτερα και αποτελεσματικότερα για τους πολίτες του και αποτελεί προϋπόθεση για κάθε είδους πλάνο ανάπτυξης μαζί βέβαια με μια σταθερή και ριζοσπαστική φορολογική πολιτική που έλκει κεφάλαια, επενδύσεις και πρωτοβουλίες η οποία σήμερα όχι μόνον απουσιάζει αλλά απεναντίας είναι απαγορευτική για κάθε τέτοια κίνηση.
Αν πραγματικά την οποιαδήποτε Κυβέρνηση την ενδιαφέρει η ανάπτυξη και η ευημερία θα πρέπει παράλληλα με την ηλεκτρονική μεταρρύθμιση να προσθέσει τις τρεις ακόμη παραμέτρους ανάπτυξης που είναι :
1. η σταθερή σε βάθος χρόνου και ριζοσπαστική φορολογική πολιτική στο 10% για κάθε είδους φόρο 
2. η επαρκής πιστωτική πολιτική με ισχυρό τραπεζικό σύστημα που θα μπορεί να υποστηρίξει επενδυτικές πρωτοβουλίες και
3. η  ανακατανομή του παραγόμενου πλούτου με αναθεώρηση των εργασιακών σχέσεων και γενναία αύξηση των αμοιβών, ώστε και ο εργαζόμενος να είναι συμμέτοχος της παραγωγής, αλλά και να αυξηθεί ραγδαία η πενιχρή σήμερα κατανάλωση και η ρευστότητα της αγοράς.
Για όσους βλέπουν μονόπλευρα τη σημερινή κατάσταση αρκεί να παραθέσουμε τις επισημάνσεις της έκθεσης του ΟΟΣΑ :

Έκθεση για την γραφειοκρατεία στην Ελλάδα και την ικανότητα της χώρας να εφαρμόσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις έχει δοθεί στη δημοσιότητα από τον Οργανισμό για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη.
[ OECD : Public Governance Reviews Greece: Review of the Central Administration ]

Οι βασικές διαπιστώσεις του ΟΟΣΑ για την ελληνική δημόσια διοίκηση περιλαμβάνουν τα παρακάτω συμπεράσματα:

1) Δεν υπάρχει στρατηγικό όραμα για το ελληνικό κράτος, το οποίο να είναι συνδεδεμένο με το μέλλον της οικονομίας και της κοινωνίας. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός, αναφέρει η έκθεση, ότι δεν υπάρχει στρατηγική και κοινό όραμα για τους στόχους που έχει η Ελλάδα και για τον λόγο αυτό η κυβέρνηση επικεντρώθηκε σε φορολογικά ζητήματα χωρίς καμία αίσθηση της ευρύτερης ατζέντας.
2) Είναι διάχυτη η αίσθηση της διαφθοράς στο Δημόσιο, που συνδέεται με την πολιτική και την αδιαφάνεια που χαρακτηρίζει την κουλτούρα της δημόσιας διοίκησης. 
Τα περίπλοκα οργανογράμματα και η γραφειοκρατία διευκολύνουν τις πελατειακές σχέσεις και τον χρηματισμό.
3) Η κυβέρνηση είναι ασυντόνιστη και με αυτόν τον τρόπο θέτει σε κίνδυνο τις μεταρρυθμίσεις, οι οποίες χρειάζονται συλλογική δράση. Δεν υπάρχει μεταφορά πληροφοριών μεταξύ των υπουργείων και ο συντονισμός γίνεται μόνο σε υψηλό επίπεδο, κατά περίπτωση.
4) Τα υπουργεία λαμβάνουν αποφάσεις που δεν αντικατοπτρίζονται σε συγκεκριμένα αποτελέσματα. Οι μεταρρυθμίσεις, που επιδιώχτηκαν τα τελευταία χρόνια, ήταν αναποτελεσματικές λόγω κακής εφαρμογής από το ελληνικό κράτος.
5) Γίνεται παραγωγή κανονισμών και διοικητικών πράξεων χωρίς παράλληλα να υπάρχει έλεγχος και παρακολούθηση της εφαρμογής. Χρειάζεται επείγουσα προσοχή στη βελτίωση ελέγχου των δαπανών. Ο προϋπολογισμός είναι κατακερματισμένος και δεν υπάρχει καμία χρήση πληροφοριών για τα αποτελέσματα και τις επιδόσεις που καταγράφονται από την εφαρμογή του.
6) Η διοικητική ιεραρχία είναι «βαριά» και αναξιόπιστη, ενώ αρκετοί ανώτεροι υπάλληλοι ηγούνται σε διευθύνεις-φαντάσματα, χωρίς υπαλλήλους. Τα υπουργεία με την πάροδο του χρόνου έχουν εξαπλωθεί με νέες διευθύνσεις και τμήματα για την εξυπηρέτηση των ημετέρων υπαλλήλων της πολιτικής εξουσίας.
7) Δεν τηρούνται αρχεία στο ελληνικό Δημόσιο και είναι ανύπαρκτη η συλλογή και αξιοποίηση δεδομένων για την εφαρμογή πολιτικών. Η συστηματική χρήση δεδομένων και η χάραξη πολιτικής βάσης δεδομένων θα αποτελέσει «βαθιά πολιτισμική αλλαγή» στην ελληνική δημόσια διοίκηση.

Νομική τυπολατρία...
Η νομική τυπολατρία έχει δημιουργήσει μια κουλτούρα και ένα νομικό πλαίσιο που χαρακτηρίζει την καθημερινότητα του ελληνικού Δημοσίου. Υπουργοί και δημόσιοι υπάλληλοι αποκλείονται από τη λήψη ακόμα και ήσσονος σημασίας μέτρων εάν ο νόμος δεν το προβλέπει, όπως περιγράφει η Εκθεση του ΟΟΣΑ. Οι υπάλληλοι περιορίζονται στην εφαρμογή των νόμων και των εγκυκλίων. Ο νομικός φορμαλισμός δημιουργήθηκε για να εξασφαλίσει την προστασία από τις πολιτικές παρεμβάσεις. «Αντ΄αυτού προκάλεσε αναποτελεσματικότητα σε μαζική κλίμακα», σημειώνουν οι επιστήμονες του ΟΟΣΑ. Εχει δημιουργήσει ένα νομικό πλαίσιο που δεν παρέχει κίνητρα για πρωτοβουλία από την πλευρά των υπαλλήλων, ενθαρρύνει την τήρηση των διοικητικών διαδικασιών και όχι την εστίαση στην ουσία του έργου των Υπηρεσιών.

Πολυδιάσπαση των κτιρίων...
Την πολυδιάσπαση των κτιρίων του Δημοσίου καταγράφει ο ΟΟΣΑ ως έναν από τους σημαντικότερους λόγους για τη μειωμένη παραγωγικότητα στις δημόσιες υπηρεσίες που περιπλέκει -όπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται- την επικοινωνία και τον συντονισμό των διοικητικών υπηρεσιών, ενώ παράλληλα αυξάνει τεχνητά την ανάγκη για υπηρεσίες υποστήριξης και επιβαρύνει με γραφειοκρατία και ταλαιπωρία τους πολίτες και τις επιχειρήσεις. Από τα 2.011 κτίρια για τα οποία υπάρχουν στοιχεία, τα 1.048 (52%) είναι ιδιόκτητα, τα 887 (44%) είναι μισθωμένα και 76 (4%) έχουν παραχωρηθεί στο κράτος για δωρεάν χρήση από ιδιώτες ή ΝΠΙΔ. Η κυβέρνηση καταβάλλει 80 εκατ. ευρώ τον χρόνο, σε μια περίοδο που απαιτούνται σημαντικές περικοπές λειτουργικών δαπανών.

Χωρίς λειτουργικές υποδομές...
Στα κτίρια που στεγάζονται οι δημόσιες υπηρεσίες μόνο το 7,86% των κτιριακών υποδομών διαθέτουν προσβασιμότητα για  τα ΑμΕΑ. Παράλληλα παρουσιάζεται απουσία χώρου εστίασης ή κυλικείου στο 95,38% των δημοσίων κτιρίων. Οι χώροι σύσκεψης απουσιάζουν από το 89,51% των κτιριακών υποδομών. Μόνο το 1,29% των κτιριακών υποδομών διαθέτουν χώρο φύλαξης παιδιών.

17.000 νόμοι σε 15 χρόνια για... 27.318 αρμοδιότητες!
Πολυδαίδαλες υπηρεσίες με επικάλυψη αρμοδιοτήτων, έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ υπηρεσιών ακόμα και μεταξύ των υπουργών είναι ένα από τα βασικά συμπεράσματα που εξάγονται από την Εκθεση του ΟΟΣΑ. Οπως επισημαίνεται, μόνο σε επίπεδο κεντρικής διοίκησης καταγράφονται 27.318 αρμοδιότητες, οι οποίες αποτελούν τον βασικότερο φραγμό στην προώθηση αλλαγών. Ουσιαστικά από τις 9.816 διαφορετικές υποστηρικτικές αρμοδιότητες που καταγράφονται στα υπουργεία, σύμφωνα με τα πρότυπα οργάνωσης χωρών όπως η Γερμανία και η Δανία, ανταποκρίνονται σε 26 έως 40 αρμοδιότητες που ανακυκλώνονται.

Τα τελευταία 15 χρόνια εκδόθηκαν σχεδόν 17.000 νόμοι, προεδρικά και υπουργικά διατάγματα αλλαγής αρμοδιοτήτων. Ενας υπουργός με μεγάλη εμπειρία σε διαφορετικά υπουργεία δήλωσε μάλιστα ότι χρειαζόταν κάθε φορά πάνω από ένα χρόνο για να βρει άκρη στα νέα του καθήκοντα. Από το σύνολο των περίπου 17.000 νομοθετικών παρεμβάσεων, εκχωρούνται αρμοδιότητες σε διάφορα επίπεδα της διοίκησης μέσω 14.362 προεδρικών διαταγμάτων, 2.624 υπουργικών αποφάσεων και 5.532 νόμων, παρουσιάζοντας με αυτόν τον τρόπο την πολυνομία. Η επικρατούσα κουλτούρα αφήνει ελάχιστα περιθώρια για συνεργασία μεταξύ των υπουργείων. Η διοικητική κουλτούρα επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στην εκπλήρωση των τυπικών «αποστολών», όπως ορίζονται στον νόμο.

Εξάπλωση των υπουργείων με copy-paste..
Tα υπουργεία χαρακτηρίζονται από την οργανωτική εξάπλωση. Καθένα από αυτά έχει, κατά μέσο όρο, 439 εσωτερικές δομές (Γενικές Γραμματείες, Γενικές Διευθύνσεις, Διευθύνσεις και Τμήματα). Το μεγαλύτερο μέρος των υφισταμένων τμημάτων δεν έχουν το σωστό μέγεθος για να είναι αποτελεσματικά. Ο αριθμός των ατόμων σε διευθυντικές θέσεις είναι αναποτελεσματικά μεγάλος σε σύγκριση με τον αριθμό των εργαζομένων υπό την εποπτεία τους. Ως αποτέλεσμα, η διοικητική εργασία είναι κατακερματισμένη εντός των υπουργείων. Τα υπουργεία δεν είναι σε θέση να θέσουν προτεραιότητες και αντιμετωπίζουν προβλήματα συντονισμού. Σε περιπτώσεις όπου υπάρχει συντονισμός, γίνεται ad hoc, βασίζεται σε προσωπική πρωτοβουλία και γνώση και δεν υποστηρίζεται από τις δομές.

Τα παραπάνω απαντούν στην ανάγκη των μεταρρυθμίσεων χωρίς βέβαια να προϋποθέτουν τη σημερινή οικονομική πολιτική ή να απενοχοποιούν τους υπεύθυνους της συνεχιζόμενης ελληνικής κρίσης. 

Αιθαλομίχλη

Αιθαλομίχλη!

''Κάπνα και ντουμάνι σε όλη τη χώρα..'' αποφάνθηκαν οι τελεπιστήμονες των ειδήσεων των 8 και κατανοήσαμε πλέον πως αυτοί μας μολύνουν με την παραενημέρωση.

Διότι το να κατέχεις τζάκι σήμερα δε σημαίνει πως διαβιείς πολυτελώς, απεναντίας τα τζάκια , οι κάθε είδους ξυλόσομπες και τα πάλαι ποτέ μαγγάνια είναι οι εγκαταστάσεις που αποτελούν την ...τεχνολογική εξέλιξη :) της κεντρικής θέρμανσης που ακριβοπλήρωσες τις τελευταίες προ Κρίσης δεκαετίες.

Πετρελαιοειδή και φυσικά αέρια είναι προνόμια των ολίγων της χώρας οι οποίοι δεν αντιλήφθηκαν την ...τεχνολογική εξέλιξη και την κρίση προφανώς!

Φυσικό είναι λοιπόν κι εσύ να κάψεις ότι βρεις για να ζεσταθεί το κοκκαλάκι σου αφού η ετήσια δαπάνη της θέρμανσής σου κοστίζει 6 χιλιάδες στουρνάρια ( ο νέος τίτλος του ελληνικού ευρώ)...

Θα μου πεις θα σ’ αφήσουν έτσι να χουχουλιάζεις στη τζακάρα σου παίζοντας τάβλι με καλικάντζαρους και να μην εισπράττει το φοροαιμοβόρον Κράτος? Όχι!

Σε προειδοποιούν ότι βλάπτεις την υγεία σου, ώστε να υποδεχτείς φυσιολογικά ως συνήθως τον φόρο πολυτελείας για τη χρήση τζακιού οσονούπω!
Στάχτη να γίνει... Ή ο νέος φόρος ή οι πολιτικές μας, θα δείξει.

Έτσι λοιπόν όταν οι άλλοι λαοί μιλάνε για τον Σαιν Μπίλ που θα κατέβει απ’ την καπνοδόχο, εμείς μιλάμε για τις αιθαλομίχλες που πνίγουν τη χώρα, γιατί οι κακοί έλληνες δεν αγοράζουν πετρέλαιο με τα στουρνάρια που κρύβουν στην Sentouki Bank…

Τόσο που φαντάζεσαι πως ο επόμενος καλικάντζαρος που θα κατέβει απ’ την καπνοδόχο θα ‘ναι ο καταμπλάκ εφοριακός που θα σου φωνάζει : 

- Γιατί καις το τζάκι ρεεεέ? 

Είναι πολύ πιθανόν ιδίως αν χουχουλιάζεις με κανά  ελληνικότατον οινοαπόσταγμα συνοδεία.

Ρεμβάζοντας επίκαιρα δε μπορεί παρά να αναλύεις το πρωτογενές - παρακαλώ - πλεόνασμα. 

Προφανώς είναι το νέο πολιτικό ανέκδοτο που προκύπτει λογιστικά και όχι πραγματικά, σημαίνοντας πως είναι ''αυτό το κάτι που μένει όταν ο λαός πεθαίνει'' και τα έσοδα της χώρας υπερκαλύπτουν τα έξοδα συμπεριλαμβανομένων και των δανειακών υποχρεώσεων.

Με τη μέθοδο της φοροσκούπας και δημιουργική λογιστική, γιατί οι υποχρεώσεις της χώρας στον εσωτερικό δανεισμό δεν συγκαταλέγονται και το κράτος μπαταχτζής θα πληρώσει τους πληβείους του όταν και όποτε και όσα γουστάρει.

Κουβέντα πλέον δεν ακούς για τη σχέση του ΑΕΠ ως προς το σύνολο του δημόσιου χρέους, το οποίο σαφώς και διογκώνεται εγκληματικά με αδιάλειπτο δανεισμό, που ευσχήμως ονομάζουμε τροϊκανή ''βοήθεια'' υποθηκεύοντας άγνωστο πόσες επόμενες γενιές…

Το να δανείζεσαι την ώρα που λες πως έχεις πρωτογενές πλεόνασμα είναι ακόμη ένα ακραίο οικονομικό παράδοξο, όπως και το να στοχεύεις στην έξοδό σου στις αγορές με συνοδεία ένα μη βιώσιμο χρέος... 

Επίσης το να λες πως αποφύγαμε την χρεοκοπία και δη την άτακτη, την ώρα που η χώρα ζει την ελεγχόμενη χρεοκοπία για άγνωστο χρονικό διάστημα, είναι και πάλι παραδοξότητα με μαζοχιστικές τάσεις γιατί ‘ναι σα να προτιμάς τον αργό και βασανιστικό θάνατο από την απλή έξοδο.
''Επί ξυρού ακμής'' διέφυγε στη νιοστή άδειά του από τις φυλακές ο Χρ. Ξηρός και παράλληλα διέφυγε η προσοχή του λαού από τη συνέχεια των σκανδάλων με τους εξοπλισμούς...
Παρεπιπτόντως ο Χρ. Ξηρός είναι αυτός που σκότωσε τον Βρεττανό  στρατιωτικό ακόλουθο Στήβεν Σόντερς για να αγοράσει η Ελλάδα τα γερμανικά Leopard... 
Παράλληλα συλλαμβάνεται ο πρώην του ΤΤ  για 0,5 δις δανείων, ώστε να ξεχάσει ο λαός τα 50 δις που δόθηκαν θαλασσοδάνεια...  

Η απόλυτη κυριαρχία του πολιτικού ψέματος ή ζούμε το πείραμα μέτρησης της ηλιθιότητας των μαζών?

Μπορεί βεβαίως και να μας ψεκάζουν όπως λένε κι οι άλλοι.

Είτε με ληγμένη κόκα κόλα, είτε με ηλεκτρομαγνητικά νέφη.

Το μέλλον της χώρας ορίζεται κάπου στην μεσουράνηση του τουρισμού και της ψυχαγωγίας, παράλληλα με την κυριαρχία της ελληνικής κουζίνας που διδάσκεται πλέον τηλεοπτικώς καθημερινά και αδιάλειπτα.  

Κάποτε Ψυχαγωγία ήταν η αγωγή της ψυχής ορίζοντας πως μέσω αυτής ο άνθρωπος μεθέχει στα έργα του πολιτισμού επιδιώκοντας την ανάπαυση από την καθημερινότητα, αλλά και την αίσθηση της αρμονίας πιθανότατα της συμπαντικής εκείνης όπου το όλον και το τμήμα συγχρονίζονται εν τάξει…

Σήμερα είναι μια αχταρμηδόν βιομηχανία γενοσήμων.

Κάποτε Νόμος ήταν ο ορισμός της νομής επί όλων εξίσου των αγαθών και των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων.

Σήμερα είναι η πολυσχιδής ανακατάταξη συμφερόντων των εκλεκτών.

Σήμερα παραμονές του τρίτου παγκόσμιου πολέμου που θα προκαλέσει ο ανταγωνισμός των εκφραστών της άναρχα παγκοσμιοποιημένης αγοράς και η βιασύνη της Νέας Τάξης για παγκόσμια μιλιταριστική επικράτηση, ο μόνος φόβος που υπάρχει δεν είναι η προοπτική μιας ιδανικής πανανθρώπινης επανάστασης, αλλά η εγγενής ανάγκη της ομοιοκαταληξίας ώστε να γράψει ποίμα ο σαλός λυράρης ποιητής που παραμένει όμηρος της ιστορίας και της ακινησίας των αγαλμάτων της…

Σήμερα δεν βλέπεις τους πολέμιους, αλλά ''του νικάν τους πολεμίους, το κρατείν εαυτού βασιλικώτερον'' παραμένει…

Ο πολιτισμός μας όμως δεν έχει φτάσει ακόμη στην επίγνωση του εαυτού και στην απόδραση απ’ το Εγώ και τις ομαδοποιήσεις του…

Ο άνθρωπος παραμένει άνω θρώσκων αμήχανα.

Κι αντί να άθλει προς το Φως, έρπει ως άθλιος...

Η άκρη του Wi Fi Παγόβουνου

Στην εποχή της ασύρματης επικοινωνίας των Wi Fi, των routers και των αμέτρητων hot spot, με δίκτυα WLAN και λοιπά τεχνοτροπικά, κανείς (ακόμη) δεν κατανοεί το μέγεθος, τη λειτουργία και την επίδραση της ηλεκτρομαγνητικής μόλυνσης γύρω μας.

Κι ενώ η πειρατεία στα wi fi εξαπλώνεται όχι μόνο για να παίρνει δίκτυο ο γείτονας, αλλά και για νάχει πρόσβαση στο προσωπικό σου αρχείο ο περίεργος ηλεκτρονικοματάκιας, έρχεται η Google και σχεδιάζει με το project Loon την επέκταση του ασύρματου δικτύου με balloons στην στρατόσφαιρα...

Δε συζητάμε βέβαια για ιδιοκτησιακό καθεστώς στρατόσφαιρας και άρα δικαιώματα χρήσης, αλλά ο προβληματισμός είναι αλλού.

Θα υποθέσει κανείς ότι καλό είναι να έχει και ο Σίμος internet με 100Mb σύνδεση, αλλά βλέπω να εξαφανίζονται οι ενσύρματες και μαζί τους η ασφάλεια επικοινωνίας, αφού κάθε τι ασύρματο όσα wep και wpa συστήματα να βρεί πάλι θα είναι διάτρητο και θα καραδοκεί ο ηλεκτρονικοματάκιας που εν προκειμένω μπορεί να είναι η οποιαδήποτε θεσμική κρατική ή και διεθνής Αρχή επιτήρησης των νέων αντιτρομοκρατικών etc Ηθών...

Όπερ και σημαίνει ελευθερία διαδικτύου τέλος και επιστροφή στα σήματα καπνού.

Παράλληλα φανταστείτε ένα ωραίο δειλινό όπου η ατμόσφαιρα και η στρατόσφαιρα θα υποστούν ηλεκτρομαγνητικό βραχυκύκλωμα αφού πχ στα 2,4Ghz εκπέμπουν μαζί τα WiFi, τα κινητά που πλέον αποτελούν προέκταση των άκρων, τα Bluetooth, τα συστήματα συναγερμού, οι φούρνοι μικροκυμάτων μπλιαχ, όλα τα video monitors, τα ZigBee, οι ραδιοσταθμοί, οι αναλυτές φασμάτων και ο τελευταίος σαμάνος των Μοικανών που φώναζε για οικολογία....μέσω Youtube.

Την ώρα που κάποιοι στην Ελλάδα ισχυρίζονται πως ...μας ψεκάζουν με χημικά, επισημαίνουμε πως πλημμυρίζουμε με ηλεκτρομαγνητικά απόβλητα σε βαθμό επικινδυνότητας που παραμένει άγνωστος μαζί με την αχαρτογράφητη φυσική ραδιομαγνητική απεικόνιση του ατμοσφαιρικού μας γαλάζιου...

Κι αυτό το ρημάδι το σκουπιδαριό είναι άχρωμον, άγευστον και άοσμον.

Αρκούντως ικανό όμως ή να μας στερήσει την ελευθερία ή να μας στερήσει και την ίδια την ανθρώπινη ζωή κάποτε στον blue Planet Earth…

     

Mafia

''Mafia'' φωνάζουν ακόμη οι Βούλγαροι διαδηλωτές μετά τα εκλογικά αποτελέσματα στη   φτωχότερη χώρα της ΕΕ και το πρωτότυπο σύνθημα μοιάζει κάπως περίεργο.

Στα δικά μας δημοκρατικά τεκταινόμενα, ανακαλύπτοντας τον τροχό μια ακόμη μελέτη εντόπισε λέει, πως η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα γίνεται κυρίως από επαγγελματικές συντεχνίες όπως γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί κλπ. 
Σωστά αλλά, όταν παράλληλα διαπιστώνεται πως οι εκπρόσωποι της Βουλής που νομοθετεί είναι κυρίως γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, κλπ τότε το όλο θέμα γίνεται κωμικοτραγικό συνάδοντας με το παραπάνω βουλγαρικό σύνθημα.

Η δυσκολότερη πάντως συντεχνία είναι αυτή των καθηγητών που απειλούν με κινητοποιήσεις επιπέδου 88, γιατί κλήθηκαν να δουλέψουν δυο επιπλέον ώρες τη βδομάδα... Προφανώς οι ''λειτουργοί'' της μάθησης δε θα προλαβαίνουν τα ...φροντιστήρια των οποίων το φαινόμενο έχει μετατρέψει την μεταπολιτευτική εκπαίδευση σε επικερδή επιχείρηση άγνωστης φορολογικής αντιμετώπισης.

Δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις, λέει ο σοφός λαός.

Τα αμαρτωλά media της διαπλοκής για να επιτείνουν τη σύγκρουση της εκπαίδευσης με την κυβέρνηση, κυκλοφορούν ευρέως και μια δήθεν επιστολή ενός 16χρονου από τη Δραπετσώνα, ο οποίος ξαφνικά αποφάσισε να γράψει για να στηρίξει τον αγώνα των καθηγητών λες κι άλλα προβλήματα παιδείας και επιβίωσης και σε άλλο πολιτικό timing  δεν είχε το παληκάρι…

Βέβαια η ελληνική επικαιρότητα άγεται και φέρεται χωρίς να ξεπερνά τα όρια του ευρωμπάσκετ, τα χρέη του Πασόκ και βεβαίως την νιοστή δόση δανεικών από την Τρόικα.

Που μυαλό τώρα για την εκπαίδευση ο δευτεροκυβερνητικός πρόεδρος.

Λέω πρόεδρος με μικρό πι γιατί ο άνθρωπος παρέλαβε υπολείμματα.

Υπολείμματα του κόμματος και υπολείμματα της ''δαπάνης'' που καλά κρατούσε για αδέσμευτες και εθνικά υπερήφανες δεκαετίες, όπου δέκα εκατομμυριάκια ευρώπουλα το χρόνο ξέφευγαν και φορτώνονταν στους επόμενους και φυσικά στο λαό.

Ήρωας ο πρόεδρος. Πρέπει όντως να είσαι εκτοπίσματος Βενιζέλου για τέτοιες αντοχές.

Το ίδιο μοτίβο βέβαια διαχέονταν μέχρι κάτω και στον τελευταίο προεδρίσκο ή διευθυντάκο δημοσίας ολκής παράλληλα με το αμάρτημα της συντεχνιακής φοροδιαφυγής των σταρ και των επωνύμων και των κολαούζων τους.

Μετά κάποιοι ξυπνήσανε και μαζί τους η χώρα που από τότε πασχίζει να κρύψει τη μεταπολιτευτική γύμνια της. 

Και τώρα συναγωνιστές καθηγητάδες και φροντιστηριάρχες και ομοσύντεχνοι?

Τι θα κάνουμε τώρα χωρίς δύο μεγάλα κόμματα σωτήρες για εναλλαγή, αφού κι η συγκυβερνώσα Νέα Δημοκρατία πάλιωσε κι οδεύει προς νεοφιλελεύθερο υπόλειμμα?

Χαλάνε οι συνήθειές μας και θα αποκτήσουμε προβλήματα προσαρμογής.

Βέβαια οι συνήθειες ελληνικότατες, αλλά που θα ξεσπάμε πλέον?

Κοίτα να δεις που από συνήθεια θα ξεσπάμε στην αντιπολίτευση πριν καν κυβερνήσει. 
Κι όταν λέω αντιπολίτευση εννοώ Σύριζα – Ανέλ και Χρυσαυγή.

Κι οι τρεις μαζί γιατί δεν αποκλείεται να συγκυβερνήσουν τώρα που η συγκυβέρνηση είναι της μόδας και παρά τα νάζια, γιατί αλλιώς πως θα συντηρηθεί η πολιτική μας αν-ομαλότητα που τείνει σε ανωμαλία?

Το ομαλό μας χαλάει από τότε που οι σύντεκνοι κατέβηκαν πάνοπλοι στον Ομαλό.

Από τότε και μετά γίναμε μαντινάδα...

Αλλά και πάλι έχουν αλλάξει κι οι αντιπολιτευτικές μας συνήθειες.

Παλιά έλεγες για τις ψήφους και τα έργα του βουλευτή, για την ΕΟΚ και για το ΝΑΤΟ και για το συνδικάτο, ενώ τώρα ψάχνεις να το δεις το θέμα αφού παλεύεις μ’ ένα κομπιουτεράκι στο χέρι να δεις που κάτσανε σήμερα οι φόροι.

Τα περί σταθερού φορολογικού συστήματος είναι το εθνικό ανέκδοτο έστω κι αν παραμένει βασική προϋπόθεση ανάπτυξης.

Γι αυτό από τότε που οι πολίτες υπολόγιζαν τις μετοχές στον πρωϊνό καφέ του πάλαι ποτέ χρηματιστηριακού ναού, η τεχνολογία απάντησε με mobile εξέλιξη γνωρίζοντας πως σήμερα θα τα χρειάζεσαι περισσότερο για να υπολογίζεις τα αφόρητα των φόρων και της φορολαγνείας.

Βέβαια σήμερα είναι η καλύτερη εποχή για αγορά καλών μετοχών, αλλά αυτό είναι άλλο χαρτί και άλλο βαγγέλιο για τραπεζίτες και συναρμόδιους…

Επίσης παίζει εκείνη η μαυραγορίτικη κάστα που μαζεύει και το χρυσό της χώρας στέλνοντάς το μετά μανίας στην Αλεμάνια. Και δόντια χρυσά παίζουν.

Οι λίρες δεν παίζουν γιατί είναι κατανεμημένες από τη δεκαετία του 40-50, ξεπλυμένες δηλαδή δηλωμένες εννοώ και η τιμή τους στο σωρό ανεβοκατεβαίνει έως και εκατό ευρώπουλα για να ελέγχεται η κατοχή και η συγκέντρωση.

Όλα τ’ άλλα χύμα στο χυτήριο που κατακαίει μέχρι και αναμνήσεις κοσμημάτων.

Το νέο Άουσβιτς είναι στον ευρωπαϊκό Νότο με χιλιάδες παραρτήματα.

Τώρα βέβαια παρά τις παραπάνω θεσμικές προσαρμογές και μετά την επιτυχία του πρωτογενούς πλεονάσματος που θα ‘χουμε, αφού με σολομώντεια οικονομικά της γιαγιάς μας κόψαμε τις δαπάνες και την κατανάλωση εντός των τειχών, θα ‘χουμε σε κανά  χρόνο τη δυνατότητα να βγούμε στις αγορές και να δανειζόμαστε λέει ελεύθερα.

Ο εθνικός αγώνας ευφυίας θα έχει δικαιωθεί!

Αφού βέβαια  μέχρι τώρα έχουμε καταφεσωθεί τρεις φορές περισσότερο για να ξεπληρώνουμε επιτόκια προηγούμενων δανείων.

Το ότι θα συνεχίσουμε να δανειζόμαστε και μάλιστα ''ελεύθερα από τις αγορές'' θεωρείται επιτυχία που ο περήφανος λαός θα βγεί να πανηγυρίσει στο Σύνταγμα... 

Τελικά το Πα-Σόκ έμεινε υπόλειμμα, αλλά η τακτική του αειφόρου δανεισμού σε βάρος της πλέμπας εξακολουθεί να βασιλεύει στη χώρα.

Τόσο που το νέο κυβερνητικό κόμμα πρέπει να λέγεται Σοκ μπας και ξυπνήσουμε ποτέ.  Σοκ και Δέος μας χρειάζεται ως το μόνο ορθολογικό πολιτικό Χρέος.

Χρειάζεται εν καιρώ ένα από-Κομμα που θα λέγεται ΣΟΚ = Σωτήρες Ολικής Καταστροφής.

Επίκαιρο και αρκούντως παράλογο ώστε να φοριέται ασορτί με τις τάσεις της εποχής…

Με σύνθημα : ''ες έδαφος φέρειν παν τι το νεοελληνικόν και από μηδενός αρξάμενοι''.

Αλλιώς δε μαζεύεται το ερείπιο ούτε με δεκαεφτά σοφούς και τετρακόσιους σωτήρες.
Τώρα βέβαια κάνει κόμμα και η κα Γιάννα των Olympic Games. Κεντροαριστεροευρωσκεπτικιστικό.
Είναι να μην επιμένεις στο απόκομμα?