Ανεργία - η βαρβαρότητα

Το βασικότερο πρόβλημα της οικονομικής μας κρίσης δεν είναι το σήριαλ της επόμενης δόσης, αλλά η πραγματικότητα της καλπάζουσας ανεργίας.

Και αφού η κάστα των τηλεπαραθυρικών μπουρδολόγων δεν ασχολείται με το θέμα αλλά μονοπωλεί τις δόσεις και τις δοσολογίες, θα προσπαθήσουμε να κάνουμε εδώ μια ανάλυση.

Η διαχείριση του θέματος γίνεται με τη μέθοδο της στρουθοκαμήλου λόγω εγγενούς αδυναμίας του συστήματος να μελετήσει ένα αυτοκαταστροφικό φαινόμενο που συναρτάται από πλείστες προσωπικές οδυνηρές περιπτώσεις, οι οποίες στο σύνολό τους αφορούν αποστέρηση του τέως κοινωνικού ρόλου των ανέργων και κατ’ επέκταση κατάρρευση της ίδιας της κοινωνίας.

Φαινόμενο που οφείλεται στην άναρχη και ανεξέλεγκτη ανάπτυξη των αγορών μετατρέποντας τον κοινωνικό φιλελευθερισμό της ελεύθερης οικονομίας σε νεοφιλελευθερισμό της άκρατης ιδιωτείας.

Η ανεργία ως έσχατο πολιτικοκοινωνικό έγκλημα βιώνεται με το παραλυτικό αίσθημα του αποκλεισμού αφού η στέρηση εργασίας σημαίνει και στέρηση πηγής εισοδημάτων και άρα αδυναμία επιβίωσης.

Σε μια βαθύτερη ματιά ανεργία σημαίνει απώλεια της κοινωνικής ταυτότητας του ατόμου η οποία δομείται μέσω της θέσης εργασίας του που αντανακλά στο ευρύτερο καθημερινό περιβάλλον.

Ο άνεργος λοιπόν στο πρώτο στάδιο απορρίπτει και αρνείται συστηματικά τη νέα κατάσταση προσδοκώντας σε επαναπρόσληψη ή σε καλύτερη εργασία.

Σε δεύτερο στάδιο ακολουθεί η απαισιοδοξία και η ανησυχία με την συνειδητοποίηση της δεινής του κατάστασης.

Σε τρίτο και συνήθως τελικό στάδιο ακολουθεί η απελπισία και η κατάθλιψη, η ηθελημένη απένταξη – απομόνωση από την κοινωνία και η έλλειψη αυτοεκτίμησης που βασίζονται κυρίως σε εσφαλμένα αυτοενοχικά αισθήματα για την φαινομενικά άχρηστη και επισφαλή ζωή του.      

Οι απονενοημένες πράξεις κάθε είδους ακολουθούν.

Η ηθική ανάλυση αυτών των πράξεων σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα που πιθανότατα γεννά και το αυτονόητο της θεμελιώδους ανθρώπινης ή ανθρωπιστικής επανάστασης.

Η ακινησία και η αδράνεια είναι τα συμπτώματα μιας προχωρημένης κατάστασης ανέργου που ενώ την αντιλαμβανόμαστε σαν σύγχρονη ασθένεια δεν είναι παρά το αποτέλεσμα ενός σύγχρονου εγκλήματος που από μόνο του αρκεί για να χαρακτηρίσει νέο-μεσαιωνικό τον πολιτισμό μας.

Νέο-μεσαιωνισμός που συνθέτουν αντικειμενικά οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα αντικατοπτρίζοντας τη βαρβαρότητα της εποχής μας.

Η ανεργία είναι επιβεβλημένη βαρβαρότητα και όχι υπαιτιότητα των ατόμων με τις καταρρέουσες προσωπικότητες.

Η απάντηση που συνθέτει και τη λύση σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο είναι η συνειδητή αλλαγή στάσης των ανέργων από παθητική σε ενεργητική.

Σε αντίστοιχα στάδια ανάκαμψης επιβάλλεται :

α) άρση της απομόνωσης και συνειδητή επανένταξη στην κοινωνία με κάθε είδους επαφές που πέραν των άλλων θα στοχεύουν και στην αναζήτηση εργασίας

β) απενοχοποίηση του ατόμου και συνειδητοποίηση της εξωτερικής ευθύνης για την κατάστασή του που συνιστά ύψιστο πολιτικό θέμα

γ) οργάνωση, συνεργασία και διέγερση της ενεργητικής πρακτικής από εθελοντικής κοινωνικής συστράτευσης έως και μαζικής πολιτικής διεκδίκησης του αυτονόητου δικαιώματος στη ζωή.

Αν οι άνεργοι της χώρας συγκροτούσαν κίνημα, τότε κάθε άλλο κίνημα θα ωχριά μπροστά τους και η πολιτικο-κοινωνική δικαιοσύνη θα έβρισκε το δρόμο της.

Αντί λοιπόν το ένστικτο της επιβίωσης να εσωτερικεύεται αυτοκαταστροφικά και να οδηγεί σε αυτοχειρίες, ας εξωτερικεύεται και ας οδηγεί σε επαναστάσεις που πέρα και πάνω από κόμματα θα οδηγούν σε μια νέα αναγέννηση ατομική ή συλλογική…

Κακώς ήρθατε στη Νέα Ελλάδα

Περιμένοντας τη …δόση που θα κυλήσει στις φλέβες των μισών ελλήνων οι οποίοι παραμένουν μισοζώντανοι, αναρωτιέται κανείς ποιο μπορεί να’ναι το αύριο όταν:

α) οι πολιτικές διέξοδοι από τα συστημικά κόμματα συναποτελούν τα δύο άκρα της δεξιάς και της αριστεράς, άρα είναι και αυτά συστημικά.

β) οι μισοί έλληνες είναι άνεργοι – νεόπτωχοι, άρα ανήμποροι και ευάλωτοι σε καθοδήγηση, όντας ταυτόχρονα εν δυνάμει αστάθμητος παράγοντας αναταραχής.

γ) το πολιτικό γίγνεσθαι αναπαράγει την ανεπάρκεια και τη μετριότητα σε βασικούς άξονες πολιτικής όπως το φορολογικό που ακολουθεί την πεπατημένη, ώστε εξ’ ορισμού να μην οδηγεί σε ανάπτυξη μα σε περαιτέρω ύφεση.

δ) πλείστα οικονομικά συμφέροντα εντός και εκτός συνόρων συνθέτουν ήδη μια νέα τάξη διαπλοκής, που αναμένει σαν ύαινα να κατασπαράξει τη λεία ανιχνεύοντας τα νέα πολιτικά σχήματα με σκοπό να τα προσεγγίσει.

Έπειτα έρχεται ο μικρός Αλέξης. Που σίγουρα δεν είναι επέτειος, αλλά ημέρα μνήμης και περισυλλογής μπας και  δούμε πίσω απ’ την κουρτίνα του όχλου τα πρόσωπα της όποιας νέας εξουσίας.

Ένθεν κακείθεν σκληρά και βίαια προμηνύοντας μια βίαιη αυριανή αλλαγή που πιθανότατα θα ξαναφέρει το αίμα στο σύγχρονο ελληνικό ιστορικό προσκήνιο…

Πόσο έτοιμοι είμαστε για αυτό?

Πόσο ανέτοιμοι είμαστε σήμερα που δεν απαιτούμε με πανεθνικές δημοκρατικές διαδικασίες την εφαρμογή άνευ όρων και μνημονίων μιας νέας ελληνικής Χάρτας πέρα και πάνω από κόμματα και …κερκίδες?

Πόσο ανέτοιμοι είμαστε σήμερα όταν κάνουμε πως δε βλέπουμε τον αγώνα επιβίωσης του διπλανού μας που λογικά αποκτά την ηθική του δικαιώματος της τυφλής εξέγερσης?

Ποια λογική, ποιού είδους, πότε και πως επιβάλλει πως οι μισοί έλληνες πρέπει να αφανιστούν στην πυρά του αργού καθημερινού θανάτου με πολιτειακά χρυσόβουλα ελλήνων και ξένων εξουσιαστών?

Ποια Δημοκρατία ορίζει πως η πολιτεία αφορά το μισό Δήμο και ποια Ελευθερία ορίζει πως για να επιβιώσεις στην ιερή γη των θεών και των ηρώων θα πρέπει να ξαναγίνεις βαλανηφάγος?

Η διαπίστωση του πόσο εγωκεντρικά καθυστερημένοι είμαστε δεν αφήνει πολλά περιθώρια ελπίδας.

Αν αυτή που μαθηματικά προμηνύεται βάσει των σημερινών δεδομένων θα είναι η Νέα Ελλάδα που μας ετοιμάζουν, τότε

Κακώς ήρθατε στη  Νέα Ελλάδα…

Ισραήλ - Μέση Ανατολή

Μέση Ανατολή

Μετά από δεκαετίες ενός διαρκούς και λογικά αδικαιολόγητου αντισημιτισμού, η Ελλάδα επιτέλους βελτιώνει τις σχέσεις της με το Ισραήλ.

Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν μπορεί να διατηρεί παράλληλα καλές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο γεγονός που θα βοηθούσε και σε τυχόντα διαμεσολαβητικό ρόλο της στο μεσανατολικό.

Ο παραδοσιακές φιλοαραβικές μας τάσεις όφειλαν κάποια στιγμή να συνυπολογίσουν πως :

α) ο Οργανισμός Ισλαμικής Διάσκεψης – του οποίου προεδρεύει η Τουρκία – ποτέ δεν μας ωφέλησε, απεναντίας το σύνολο των κρατών μελών του έχουν αναγνωρίσει το ψευδοκράτος της βόρειας Κύπρου.

β) όλα τα αραβικά κράτη κυβερνώνται – ακόμη και μετά την αραβική άνοιξη – από θεοκρατικά  ή μιλιταριστικά και γενικά απολυταρχικά καθεστώτα που δυναστεύουν τους λαούς τους.

γ) το Ισραήλ έχει το αυτονόητο δικαίωμα να προστατεύει την επικράτεια και το λαό του από κάθε εχθρική απέναντί του ενέργεια.

δ) το Ισραήλ έχει να παρουσιάσει επιτεύγματα στην επιστήμη, την έρευνα και την τεχνολογία τέτοια που το καθιστούν ισχυρό και άρα αξιόλογο σύμμαχο για ένα ευρωπαϊκό κράτος όπως η Ελλάδα.

ε) πέραν της θεμιτής ελληνοτουρκικής προσέγγισης σε όλα τα επίπεδα συνεργασίας οφείλουμε να μην ξεχνάμε τον νεοοθωμανικό προσανατολισμό της Τουρκίας και άρα τους πιθανούς στόχους της για αναζήτηση ζωτικού χώρου κυρίως σε περίπτωση που δεν ενταχθεί στην ευρωπαϊκή ένωση. 

στ) η πλειονότητα του μεταναστευτικού προβλήματος της Ελλάδας ορίζεται από  μουσουλμανικούς πληθυσμούς, που είναι φύσει και θέσει αναντίστοιχοι  με την ελληνική πραγματικότητα και κουλτούρα, καθιστώντας αδύνατη κάθε προσπάθεια ένταξης ή αφομοίωσης.  

Πέρα λοιπόν από θρησκοληπτικές απόψεις και ιδεολογικές  προκαταλήψεις, το Ισραήλ οφείλει να είναι αξιόλογος συνεργάτης και σύμμαχος της Ελλάδας στον ορίζοντα της νέας γεωστρατηγικής μας αντίληψης και μάλιστα χωρίς να βλάπτονται οι ελληνοαραβικές σχέσεις.

Σε όσους θίγονται από την ελληνοισραηλινή προσέγγιση λόγω περίεργων παραθρησκευτικών ενστίκτων που παραπέμπουν στον κακό σιωνισμό,  πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι :

α. αυτά τα ''φρούτα'' ευδοκιμούν κυρίως εκτός Ισραήλ

β. ''κακός'' είναι ο σιωνισμός όταν θεωρείται από έναν υποδεέστερο ελληνισμό, που αντί να ξορκίζει θα 'πρεπε να εργάζεται για τη βελτίωσή του

γ. ο ταλιμπανισμός είναι σε πλήρη αντίθεση με κάθε έννοια ελευθερίας δημοκρατίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας, όπως και οι αντίστοιχες δήθεν σοσιαλθεοκρατίες.

Την ώρα λοιπόν που αφήνουμε κροκοδείλια δάκρυα δήθεν για τα 'παιδιά της Παλαιστίνης' ας μπούμε στον κόπο να δούμε και τα παιδιά του Ισραήλ που ξαφνικά δέχτηκαν μια ρουκέτα της Χαμάς.

Την ώρα που οι προοδευτικές μας κορώνες είναι στο διαπασών, ας θυμόμαστε τη μπούργκα και τους λιθοβολισμούς γυναικών. 

Οι θρησκείες είναι σεβαστές στο βαθμό που τους αναλογεί (στον ηθικό έλεγχο των μαζών), αλλά η θεοκρατία δεν αντικαθιστά τις θεμελιώδεις σήμερα ανάγκες της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Άρα η σημερινή ελληνική πραγματικότητα απέχει παρασάγγας απο την a priori παραδοσιακή και μονομερή ελληνοαραβική φιλία και ορθά ανασχηματίζεται με ελληνοισραηλινή προσέγγιση και συνεργασία.

Ανθρακας - Ανθρωπος - 666

Δεκέμβρης του 2012.

Δε θ’ αναπαράγουμε τα ...κλοπυράϊτ για τις 21/12/2012.

Ήδη είπαμε για εικονικό χρόνο και σχετική πραγματικότητα, για fractals, για άρρητους αριθμούς κλπ ωραία που μπορεί κανείς να θεωρήσει ''ορθοδοκώντας''  ελληνότροπα...

Ας  πάμε παρακάτω.  

Δεν ξέρω αν θα είναι ο Μπετελγκέζ  ή ο Αντάρης που από ερυθρός γίγαντας που πάλλεται θα εκραγεί σε σουπερνόβα και θ’ αποκτήσουμε έναν δεύτερο ήλιο στον ορίζοντα της μικρής γήινης γειτονιάς μας. Ούτε καν αν θα αξιωθούμε να το δούμε στον σχετικό γραμμικό χρόνο της ζωής που μας απέμεινε. Σίγουρα όμως είναι πολύ κοντά αφού ήδη διανύουμε τη μεγάλη μέρα της αλλαγής του ''Ενιαυτού'', διασχίζοντας ήδη τον Ισημερινό του Γαλαξία και ατενίζοντας τον δικό μας τον ήλιο τον ''Απόλλωνα'' και τις κινήσεις των δικών του κηλίδων και καταιγίδων. Και δεν πρόκειται να μας κάψει ως ''Απολλύων''...

Σίγουρα όμως επηρεάζει το σύνολο της ζωής στη Γη μέσω του Άνθρακα και της ενδεχόμενης μετάλλαξης του σε ένα ακόμη περίεργο ισότοπο. Το Γραφένιο. Το Νόμπελ φυσικής προ διετίας για το δισδιάστατο γραφένιο προμηνύει μια νέα εποχή για τον άνθρακα, τη βάση της οργανικής ζωής, αλλά και της νέας εφαρμοσμένης Γνώσης και τεχνολογίας πλέον που θα αλλάξει άρδην τις ζωές μας.

Επιστροφή στον Άνθρακα λοιπόν.

Του οποίου η δομή είναι 6 πρωτόνια, 6 νετρόνια και 6 ηλεκτρόνια, ήτοι 6-6-6… Ισότοπό του ( ένα απ’ τα 2 σταθερά ) είναι και ο C13 ή 667. Σύντομα θα μιλάμε για τον άνθρακα 7 του οποίου τα νετρόνια συνθέτονται σε σχηματισμό ενός ενιαίου νετρονίου και για το γραφένιο του οποίου το ύψος είναι ατομικού μεγέθους, ήτοι σχεδόν αόρατο…

Μπορεί κανείς να πληροφορηθεί γι αυτά χωρίς να δίνει σημασία στα όσα λέει η νεοταξική μπλογκόσφαιρα. Αυτοί θα εξακολουθούν να μιλάνε για έναν ''μετακόσμο'' που θα βασιλεύει η πολύφερτη ''Αγάπη'' και ο ''Νόμος''. Έναν κόσμο το πολύ 500 εκατομμυρίων κατοίκων στη Γη. Ποτέ δε θα σας πούνε τι θ’ απογίνουν τα υπόλοιπα 6,5 δις ανθρώπων...

Αλλά σύμφωνα με την ''τρίτη εναλλακτική λύση'' τη λογική, ο άνθρωπος 666 ο βασισμένος στον άνθρακα 666 ''θα κάνει το συνειδησιακό άλμα προς το 7 ...έστω κι αν πέσει κατά μέρος στο 5 του γράμματος ε (έψιλον )'' - όπως λένε κάποιοι συμβολικά - αφού η πορεία σε καθετί είναι πάντα αμφίδρομη. Τεχνολογικό άλμα στο 5, ιδεολογικό στο 7 ή και συνδυασμός τους.

Μια υπερβατική ζωή διαφορετική απ’ αυτή που ξέρουμε, λένε οι νεοταξίτες κάθε είδους ιερατικών, πολιτικών και οικονομικών ''ομάδων''. Μια φυσιολογική εξέλιξη στα πλαίσια της συμπαντικής ομοτέλειας λέμε εμείς, έξω και πέρα από κάθε ομάδα. Και Άνθρ-ακας όπως 

Άνθρ-ωπος ...

Επιστροφή

Επιστροφή.

Από χειμώνα σε χειμώνα.

Χειμώνας του 12 Δεκέμβρης.

Απουσία έμπνευσης και αίσθηση στασιμότητας στο ''μάτι'' του κυκλώνα του πολιτικού γίγνεσθαι.

Αδυναμία περιγραφής του χαλασμού τριγύρω ή άρνηση καταγραφής του καταφανούς.

Αίσθηση ακινησίας αποτυπωμένη στα σβησμένα μάτια και την άτονη μιλιά του κόσμου που συναντάς οπουδήποτε.

Κόσμος ακίνητος, ανήμπορος ν’ αντιδράσει, να σκεφτεί, να σηκώσει ανάστημα στην καταπίεση.

Στα media κάθε είδους φωνασκούν μόνον οι κρατικοδίαιτοι για τα μπιχλιμπίδια της καλοπέρασης που σχετικά στερήθηκαν.

Οι υπόλοιποι ακίνητοι στη σιγή.

Με αναγραμματισμό οι ακίνητοι γίνονται ανίκητοι.

Οι τότε ανίκητοι έλληνες σήμερα είναι ακίνητοι έλληνες.

Και περιμένουν.

Κανείς δεν ξέρει τι, απλά περιμένουν.

Δεκέμβρης του 2012.

Αδικημένοι και στερημένοι έλληνες περιμένουν.

Αυτούς που πέρα απ’ τα μπιχλιμπίδια της καλοπέρασης αναζητούνε ιδανικά.

Ιδανικά ξεχασμένα στη χώρα που ξεφτιλίζεται για δανεικά.

Αυτοί οι λίγοι συνήθως γίνονται εθελοντές κοινωνικής αλληλεγγύης.

Για να στοιχιστούν σε φάλαγγα ψάχνουν την ασπίδα του αριστερού τους συνοδοιπόρου.

Στον αφόρητο θόρυβο της μεγάλης Σιγής.

Μα αριστερά και δεξιά χωρίζουν οι δρόμοι κι η φάλαγγα δε στοιχίζεται ποτέ.

Διαιρεμένοι ακόμη.

Έλληνες διαιρεμένοι κι ανήμποροι.

Ακίνητοι.

Κι ανίκητοι…

Game Over

Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιμένει να παραμείνει ο Γ.Α.Παπανδρέου. Και επίσης λεφτά υπάρχουν...

Την ίδια ώρα της ...πράσινης ανάπτυξης, το ΣΔΟΕ ανακαλύπτει αγρότες εκατομμυριούχους από επιστροφή ΦΠΑ, εφόσον δήλωναν υπερπαραγωγές προϊόντων σε ανύπαρκτες εκτάσεις και με εικονικά τιμολόγια.

Βέβαια πέρα και πάνω απ’ αυτούς ένα ολόκληρο κύκλωμα διευκόλυνε την κατάσταση.

Το άλλο λαυράκι του ΣΔΟΕ λέει πως 120.000 περιπτώσεις χρηματισμού από 50-300 ευρώ εντοπίστηκαν σε νοσοκομειακούς, που διοχέτευαν πτώματα σε γραφεία κηδειών της αρεσκείας τους, ήτοι διακινήθηκαν από 6 έως 36 εκατομμύρια μαύρα και κορακάδικα γιούρο.

Πέραν της πτωματολατρείας στη χώρα ανθεί και η πτωματεμπορία...

Κλήθηκαν 300 Δήμοι σε όλη τη χώρα να δώσουν στοιχεία παραεμπορίου και ενέργειες στην επικράτειά τους και απάντησαν 25!

Μεταξύ αυτών που δεν απάντησαν ήταν οι Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Να τους ξαναψηφήσετε αφού δεν τους καθαιρείτε άμεσα.

Ακούγεται πως τα κυκλώματα χρηματισμού φτάνουν μέχρι τους καντηλανάφτες, ήμαρτον!

Αλλά σε τούτη τη χώρα κανείς δεν είναι υπεύθυνος, ειδικά τα ''στελέχη'' του συστήματος.

Αν κανείς αναλάβει την ευθύνη του χώρου του, τότε του μένει τ’ όνομα  και οι πραγματικοί ελαφροδάκτυλοι διατηρούνε τη χάρη.

Να την χαίρονται όσο προλαβαίνουν, γιατί τα πάντα αλλάζουν...

Έληξε λέει ο Ρέππας το θέμα της εφεδρείας και οι 150.000 αργόμισθοι δημόσιοι που έπρεπε να υπαχθούν στη ρύθμιση με βάση τη μελέτη του ΟΟΣΑ θα εξακολουθήσουν να σιτίζονται από το διαρκώς δανειζόμενο σύστημα, στο όνομα του ελληνικού λαού που μετράει περίπου 2 εκατομμύρια ανέργους.

Κλασικό προεκλογικό ψέμα ή …λεφτά υπάρχουν για τους ημέτερους, δανεικά στο όνομα όλων των κορόϊδων ελλήνων. 

Ελλάς το μεγαλείο σου.

Εκατό μνημόνια και τρακόσιες τρόϊκες να έρθουν αν δεν αλλάξουμε πολιτικό και οικονομικό μοντέλο και κυρίως κουλτούρα δεν σωνόμαστε.

Έγινε η Κρίση επιστημονικό μυστήριο επειδή την γιγάντωσαν 2-3 πολιτικοί κι άλλα τόσα κανάλια που τους έκοψαν τις επιχορηγήσεις κι ήθελαν άλλα αφεντικά πιο απλόχερα.

Μας φόβισαν για να μας χρεώσουν έως το σύνολο του εθνικού πλούτου, δίνοντας χρόνο στους ''έχοντες'' έλληνες να στείλουν το χρήμα τους έξω ( Ελβετία - Σιγκαπούρη ) και το Χρηματιστήριο τελευταία παίζει ...αμανέδες στα 30 εκατ .τζίρο, αντί για 300-500 ημερησίως.

Δεν γνωρίζω αν τους άγιασαν τα Θεοφάνεια για να φύγει το κακό! 

Game over – ο σκοπός επετεύχθη, το μέλλον της χώρας αβέβαιο και για τους δυνατούς παίκτες της γης ...ψιλοαδιάφορο.

Κι οι ημέτεροι του συστήματος έλληνες σιγοσφυρίζουν.

Ο ελληνικός λαός όμως δεν έχει πει το δικό του game over…

Επιστημονικό μυστήριο λοιπόν η Κρίση η ελληνική, αλλά ο μεγαλύτερος φυσικός επιστήμονας της εποχής μας ο Στήβεν Χώκινγκ δήλωσε χθές πως τελευταία σκέφτεται ...τις γυναίκες, γιατί γι αυτόν αποτελούν το ολοκληρωμένο μέγα μυστήριο!

Σοφός ο επιστήμων!

Άρα το δικό μας μυστήριο της ελληνικής κρίσης μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, οπότε μην αγχώνεστε, χαμογελάτε και υγιαίνετε!
Θ' ακούσουμε κι άλλα φαιδρά πέραν του Πάγκαλου και του Μανώλη κι απ' τον Γιακουμάτο πχ για ενοικίαση της Ακρόπολης και των αρχαιολογικών χώρων, αλλά παρότι τα λένε εσκεμμένα, για μας θα παραμένουν φαιδρά και θα γελάμε με την ελαφρότητα του είναι τους, που δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί πως ο ελληνικός λαός άλλαξε πέραν της απαραίτητης ''κρίσιμης μάζας'' που ανατρέπει καθεστώτα και καταστάσεις και φαύλες ρωμαιοδίαιτες καρικατούρες...
Game Over.
Χαμογελάτε και υγιαίνετε!  

Ανταγωνιστικότητα και Μισθολογικό Κόστος

 

Επειδή ο τελευταίος εκβιασμός της Τρόϊκας αφορά στην ανταγωνιστικότητα και επειδή πολλά φαιδρά ακούγονται, ώστε και με βασικές οικονομικές γνώσεις κανείς κινδυνεύει να ξεχάσει όσα ξέρει θα πρέπει να πούμε με απλά λόγια πως :

Η ανταγωνιστικότητα δεν βασίζεται τόσο στο κόστος, όσο στην ποιότητα του διαθέσιμου προϊόντος.

Αν αυτός ο κανόνας δεν ίσχυε τότε θα πρέπει οι γερμανογάλλοι εταίροι μας να μας εξηγήσουν πως οι οικονομίες τους είναι ανταγωνιστικές, όταν οι εργαζόμενοι των χωρών τους απολαμβάνουν πολλαπλάσιες αμοιβές από κάθε άλλον ευρωπαίο.

Απλά επειδή βασίζονται στην ποιότητα του προϊόντος και στην συντονισμένη διάθεσή του.

Η διαδικασία αυτή συνοψίζεται στην περίφημη καθετοποίηση της παραγωγής, η οποία σημαίνει πως το παραγόμενο προϊόν φτάνει στον καταναλωτή κατόπιν της καλύτερης επεξεργασίας, συσκευασίας αλλά και διαδικασίας προώθησης.

Σ’ αυτό λοιπόν πονάει – κατά κανόνα - η ελληνική αγορά, η οποία έχει μια παραδοσιακή παραγωγική αντίληψη που της στερεί τη δυνατότητα της ολοκληρωμένης διάθεσης του προϊόντος στην εγχώρια αλλά και στη διεθνή αγορά και τον κύριο όγκο του διαθέσιμου κέρδους λυμαίνονται οι περίφημοι μεσάζοντες.

Αφεθήκαμε να είμαστε μια χώρα μεσαζόντων (και παροχών υπηρεσίας γενικά)  λόγω της κουλτούρας  του easy money και της απουσίας της κρατικής διαρθρωτικής παρέμβασης στην παραγωγική διαδικασία, σε όλο το φάσμα της απαραίτητης καθετοποίησής της.

Από την εξασφάλιση των αρχικών κεφαλαίων κίνησης, έως την επιστημονική επιμελητεία και μέχρι το marketing της προώθησης και εξαγωγής το κρατικό τέρας λειτουργεί ως ανάχωμα σε κάθε προσπάθεια, επιτρέποντας μόνο σε ελάχιστες λαμπρές εξαιρέσεις να φθάνουν στην ποιοτική και επώνυμη εξαγωγή και στη συνεχή επέκταση της αγοράς στο εσωτερικό και το εξωτερικό ποιοτικών ελληνικών προϊόντων.

Χωρίς να αναλωθούμε σε παραδείγματα επισημαίνουμε πως η ανταγωνιστικότητα αφορά  τη διαδικασία παραγωγής, επεξεργασίας και προώθησης και όχι στο μισθολογικό κόστος.

Συμπεραίνουμε λοιπόν πως ο ζητούμενος στόχος δεν είναι η ανταγωνιστικότητα καθαυτή, αλλά η μεγιστοποίηση του κέρδους του παραγωγού (φυσικού πρόσωπου ή εταιρείας).

Μα θα μου πείτε ένας σύγχρονος manager γνωρίζει τα παραπάνω και δεν επιθυμεί σε βάρος της παραγωγής του το ρίσκο της μεγιστοποίησης των κερδών του.

Τότε τι συμβαίνει?

Απλά απαντάμε πως η ελληνική επιχειρηματικότητα έχει ''συνδιαχειριστή''  το κράτος με φορολογία 52% και είναι ο τελικός αποδέκτης των κερδών από τις μισθολογικές περικοπές, ώστε να διατηρήσει τα πλούσια κεκτημένα του και παράλληλα να αποπληρώνει τους ξένους ιδιώτες δανειστές.

Και αυτό συνιστά διαρκές οικονομικό έγκλημα κατά μιας χώρας και ενός λαού, που και να θέλει να αναπτυχθεί δεν θα μπορέσει ποτέ όσο η συνδιαχείριση του 52% είναι επιβεβλημένη με καταστροφικές παρεμβάσεις και στο μισθολογικό κόστος.

Αυτό το μόρφωμα δεν είναι ούτε ελεύθερη,  ούτε παρεμβατική (με την καλή έννοια ) οικονομία, αλλά ο σίγουρος τρόπος της οικονομικής καταβαράθρωσης μιας χώρας.

Επαναλαμβάνουμε πως μεταξύ άλλων η ριζοσπαστική μείωση του ΦΠΑ στο 10% για κάθε είδος και για κάθε υπηρεσία ανεξαιρέτως και η φορολογία εισοδήματος φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων ομοίως στο 10% είναι η δικαιότερη και η πιο σίγουρη πολιτική παρέμβαση σε μια ελεύθερη οικονομία για την άμεση ανάκαμψή της   από τη  επόμενη μόλις ημέρα, εξασφαλίζοντας άμεσα περισότερα και δικαιότερα έσοδα και θέσεις εργασίας και γενικά την πολυπόθητη Ανάπτυξη.

Τόσο απλά και με τόσα παραδείγματα χωρών που στέναζαν υπο το ζυγό του ΔΝΤ, όπως η γειτονική Τουρκία που είναι η πέμπτη αναπτυσσόμενη οικονομία στον κόσμο με όχημα την παραπάνω περίπου φορολογική πολιτική και μια σειρά παράλληλων θεσμοθετήσεων που μαθηματικά οδηγούν σε οικονομικό θαύμα.

Ας καταλάβουμε κάποτε πως η οικονομία είναι κυρίως μαθηματικά με όλο εκείνο το φάσμα της φιλοσοφίας που σε κανέναν άλλο κλάδο εφαρμογής τους δεν τα ακολουθεί τόσο πλουραλιστικά.

Το άκρον άωτο αυτής της διεστραμμένης οικονομικής πολιτικής της ΕΕ, είναι πως μας επιβάλλουν αυτό το διαρκές λάθος ως αναγκαίο για την ανταγωνιστικότητά μας, τη στιγμή που δεν είναι οι κύριοι πελάτες των εξαγωγών μας όπως εμείς παραμένουμε εισαγωγείς των δικών τους.

Η Ελλάδα εξάγει κυρίως σε Ρωσία και Αμερική.

Και παραμένει μέλος – καταναλωτής των προϊόντων της ΕΕ.

Αυτές οι παράνοιες θα πρέπει να αλλάξουν.

Η η Ευρώπη θα αλλάξει ή εμείς.

Η πολιτική του διαρκούς δανεισμού δεν είναι ούτε αλληλεγγύη, ούτε σωτηρία , ούτε φιλανθρωπία.

Είναι βασική μέθοδος της οικονομίας ώστε μέσα από τη δημιουργία του χρέους ο δανειστής να επωφελείται τα μέγιστα από τον δανειζόμενο.

Και δαρμένοι και …….δηλαδή.

Ως πότε?

Μα θα μου πείτε το Κράτος έχει ανάγκη.

Πέρα και πάνω από το Κράτος όμως υπάρχει ο Λαός και το Έθνος.

Κάποια στιγμή θα πρέπει να κατανοήσουν πως είναι πράγματι πάνω από το κράτος.

Και να διορθώσουν τα ασυμμάζευτα από μηδενική βάση.

Αλλιώς θα μηδενιστούν και αυτά.