Κουρδιστάν

Οι Κούρδοι, ένα αυτόχθονο έθνος που εξαπλώνεται από τη ΝΑ Τουρκία μέχρι το ΒΔ Ιράν και από το Β Ιράκ μέχρι τη Β Συρία με πληθυσμό σήμερα που ξεπερνά τα 50 εκατομμύρια, εξακολουθεί να βρίσκεται διαιρεμένο και υποτελές στους τέσσερις παραπάνω κατακτητές του.

Οι Κούρδοι ή Κάρδιοι (δυνατοί) ή Γορυδαίοι (Στράβων – ‘’Γόρδυς ο Τριπτοπολέμου λέγεται την Γορδυηνήν οικήσαι ύστερον δε Ερετριείς αναρπασθέντες υπό Περσών’’) ή Καρδούχοι κατά τον Ξενοφώντα ή Χετταίοι και Μήδοι αργότερα ήταν πάντοτε για χιλιετίες ο ορεσείβιος λαός που ζούσε έναν διηνεκή ανταρτοπόλεμο ενάντια σε όλους τους επιδρομείς που εισέβαλαν στην περιοχή του, έστω και αν οι τελευταίοι κατακτούσαν την ευρύτερη χώρα και το ίδιο εξακολουθούν να κάνουν μέχρι σήμερα.

Μια ακολουθία πεζών κάθε ηλικίας ανδρών, γυναικών και παιδιών που στρατιωτικά ντυμένοι και οπλισμένοι ανηφορίζουν έναν δύσβατο έρημο και δηωμένο από τους συνεχείς κατακτητές τόπο, είναι η κλασσική εικόνα αυτού του επαναστατημένου λαού μέχρι σήμερα.

Ενός λαού που η άγνωστη ιστορική συνεισφορά του στην πολιτισμένη ανθρωπότητα είναι πως μαζί με τους Αζέρους και τους Αρμένιους αποτελούσαν επί χιλιετίες τον φύλακα και την εμπροσθοφυλακή έναντι στις τουρανομογγολικές και ινδικές ορδές που κατευθύνονταν προς την Ευρώπη.

Η ανταμοιβή τους είναι να παραμένουν ένα ξεχασμένο έθνος χωρίς κράτος – πατρίδα, ειδικά στο τμήμα και στην περίπτωση της Τουρκίας που αντιθέτως αποτελεί νεόκοπο κράτος χωρίς να είναι έθνος, αλλά μωσαϊκό εθνών βίαια εκτουρκισθέντων.

Τις τελευταίες δεκαετίες υπό τον - φυλακισμένο σήμερα  στην Τουρκία - ηγέτη τους Άπο (Αμπντουλάχ Οτσαλάν) και ειδικότερα σήμερα που στο βόρειο Ιράκ και στη βόρεια Συρία αυτονομήθηκαν, η ελπίδα του ενιαίου, αυτόνομου και ανεξάρτητου Μεγάλου Κουρδιστάν φαίνεται να είναι ορατή περισσότερο από ποτέ.

Σ’ αυτό συνηγορεί η έμμεση υποστήριξη από τις ΗΠΑ που μετά την εισβολή στο Ιράκ ενδιαφέρονται για ένα κράτος που θα ελέγχει εξ’ ολοκλήρου τα πετρέλαια της Μοσούλης και του Κιρκούκ, εξασφαλίζοντας τη δίοδό τους προς τη Μεσόγειο.

Όλα δείχνουν πως αυτό το ταλαιπωρημένο έθνος θα νικήσει επιτέλους τους δαίμονες που στοιχειώνουν την ιστορία του και θα φτάσει στην ελευθερία της ανεξαρτησίας ξεπερνώντας διαιρέσεις φυλετικές που υφίσταται λόγω ενός ισλαμικού διοικητικού έθους που του επιβλήθηκε για χρόνια και κυρίως διαιρέσεις θρησκευτικές σε Σουνίτες και Αλεβίτες.

Οι τελευταίοι αποτελούν μια αίρεση του Ισλάμ που είναι ανεκτική με τις άλλες πεποιθήσεις και δεν ασπάζεται τις φανατικές εντολές του Κορανίου, διατηρώντας στοιχεία γνωστικισμού και Ζωροαστρισμού.

Κοινοί αντίπαλοι των παραπάνω οι Σηίτες  http://kamararc.blogspot.gr/2013/01/karbala.html  της Συρίας, του Ιράκ και του Ιράν οι οποίοι αποτελούν την κυριότερη αίρεση του Ισλάμ με την παράδοση του Τάγματος των Ασσασίνων που σήμερα συναντάται στους ''μουτζαχεντίν''.

Οι Κούρδοι είναι ένας βίαια εξισλαμισθείς λαός γι αυτό και δεν εμπεριέχει  την αίρεση του Σηιτισμού κι αυτό τους βοηθάει να αποκτούν κοινή εθνική συνείδηση έναντι της ισλαμικής αδερφότητας (Ούμας) και να απαιτούν τα αυτονόητα της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας και της κοινωνικής ευημερίας.

Αυτός ο εθνικοαπελευθερωτικός στόχος όμως θα πρέπει να μην υπερκεραστεί από προτάσεις απλής αυτονομίας εντός μιας ξένης επικράτειας, γιατί τότε θα αποτελούν μόνον ένα τμήμα μιας τουρκικής ή ιρανικής ομοσπονδίας που θα συνεχίσει να εξυπηρετεί τα δικά τους γεωστρατηγικά συμφέροντα και των ισχυρών συμμάχων τους.

Πολλά έχουν γίνει τελευταία στον τομέα της εθνικής αφύπνισης και μέσα από τα επαναστατικά κινήματα σε κάθε χώρα που εκτείνονται, αλλά κυρίως από Κούρδους μετανάστες και τα τηλεοπτικά κανάλια τους που διαχέουν παγκοσμίως το θέμα του Κουρδιστάν.

Τώρα που το αυτόνομο Κουρδιστάν του Ιράκ χαιρετίζει την ανακήρυξη του αυτόνομου Κουρδιστάν στην εμπόλεμη Συρία, μπορεί να ελπίζει βάσιμα στο PKK της Τουρκίας για να βρει διέξοδο στη θάλασσα της Μεσογείου.

Μια τέτοια εξέλιξη θα επηρεάσει την ευρύτερη περιοχή αλλάζοντας το χάρτη της εγγύς Ανατολής και τους συσχετισμούς δυνάμεων με ότι αυτό συνεπάγεται για τους εμπλεκόμενους λαούς.

Ένα μεγάλο Κουρδιστάν που θα προκύπτει από μια κατατμημένη Τουρκία, Συρία, Ιράκ και Ιράν όχι μόνον αποδυναμώνει τα αντίστοιχα κράτη, αλλά σαφώς δεν θα άφηνε άπραγο το Ισραήλ που αναζητά ζωτικό χώρο εξάπλωσης στα ανατολικά του...

Το ερώτημα είναι το πώς η Ρωσία και η Κίνα θα πλαισιωθούν στην περιοχή και η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι η πλέον δύσκολη κάνοντας εφικτά πολλαπλά σενάρια ανακατατάξεων που αν δεν τύχουν λεπτού χειρισμού θα αγγίζουν πιθανόν τα αίτια ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου...

Σεισμοί

Κεφαλλονιά Φλεβάρης 2014. Respect.

Η καρδιά κι ο λογισμός της Ελλάδας εκεί. Αλλά…

σεισμούς, λοιμούς και καταποντισμούς ανέσυρε η μπλογκόσφαιρα που διψάει για θέαση. ''Ήχησε η έβδομη σάλπιγγα'' λέει ο άλλος ο ...αποκαλυπτικός ''και σεισμός μέγας θα διαρρήξει τη…Βαβυλώνα''! 

Ok, αλλά πέφτει τόσο μακριά η Βαβυλώνα που δε θα ταραχτεί ο καφές μας. 

Άσε που είναι βομβαρδισμένα και τα ερείπιά της οπότε δε φοβάται τίποτα.

Πιθανότερο είναι στην ελληνική χερσόνησο να εκραγεί ένα από τα 39 ηφαίστειά της, παρά να γίνει σεισμός μέγας των 9 Ρίχτερ που έγραψε η Le Mondue σε μια λίστα πιθανοτήτων για 20 σεισμογενείς χώρες.

Είναι σα να λες πως στο Λονδίνο θα ψιλοβρέξει εντός τετραετίας και οι φοβέμποροι το ανάρτησαν ως ανακάλυψη του τροχού.

Μη φοβάστε όμως γιατί ο σεισμός μπορεί να προκαλέσει ηφαιστειογένεση ενώ το αντίθετο ποτέ και στην Ελλάδα τα 3 ενεργά ηφαίστεια παρακολουθούνται με σύγχρονο εξοπλισμό και προειδοποιούν έγκαιρα…(παρότι διατηρώ επιφυλάξεις για την Καλλίστη νήσο).

Ιστορικά ο μεγαλύτερος σεισμός 8,1 Ρίχτερ έγινε στις 21 Ιουλίου 365μΧ στα Φαλάσαρνα της ΝΔ Κρήτης σηκώνοντας τη στεριά 10 μέτρα και προκαλώντας τσουνάμι που μόνο στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου έπνιξε πάνω από 5.000 κόσμο λένε οι πηγές…

Μέγεθος που ανταγωνίζεται την ...Καλντέρα της ...Καλλίστης νήσου που το 1600πΧ (λένε, αλλά προσωπικά θεωρώ ότι έγινε πολύ παλιότερα) σκοτείνιασε τη Γη και έριξε 3 βαθμούς C τη θερμοκρασία.

Οκ 8,1 στα Φαλάσαρνα γιατί βρίσκεται στο τόξο που ορίζουν η ευρασιατική με την αφρικανική πλάκα και όταν πιέζονται ή …ερωτοτροπούν με σεισμούς ή παράγουν υδρογονάθρακες.

Αυτά συμβαίνουν κάθε 10-15 χιλιάδες χρόνια λέει η στατιστική καταγραφή οπότε ο μόνος κίνδυνος σήμερα είναι να χαθεί κανά γεωτρύπανο πετρελαίου στα βάραθρα της Μεσογείου. 

Respect και πάλι στην Κεφαλονιά που αγωνίζεται και χρειάζεται τη βοήθεια όλης της Ελλάδας για να ξαναστηθεί στα πόδια της.

Αλλά οι πολλοί μικροί και μεσαίοι σεισμοί εξανεμίζουν το ενδεχόμενο ενός μεγασεισμού.

Άσε που στατιστικά προτιμούν τα καλοκαίρια!

Άρα ο μόνος προβλέψιμος σεισμός στο άμεσο μέλλον είναι να γίνει ο Κασιδιάρης Δήμαρχος και ο Τσίπρας Πρωθυπουργός.

Να χαλαρώσουμε λίγο από την Τρόϊκα για να διευθετήσουμε καναδυό εθνικά σεισμογενή ρήγματα όπως το ΑνανοΚυπριακό και το ΣκοπιαΜακεδονικό.

Γιατί η γεωγραφία ανατολικά μας αλλάζει άρδην και μεις δεν μένουμε ανεπηρέαστοι.   

Έμποροι των Εθνών

 Στο βιβλίο με τον εντυπωσιακό τίτλο ''οι Έμποροι των Εθνών'' ο Α. Παπαδιαμάντης  διηγείται το κυνηγητό των πειρατών στις ελληνικές θάλασσες από τον έλληνα έπαρχο της Νάξου.

Στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά ο μοναδικός και αείμνηστος Νίκος Ξυλούρης τραγούδησε την περιπέτεια των θαλασσών, την αναμονή και την αγωνία.

Ήταν δυο μεσαιωνικοί αιώνες (14^ος και 15^ος ) που το φαινόμενο των πειρατών αλώνιζε στη Μεσόγειο και τον Ατλαντικό.

Ποιοι ήταν όμως οι πειρατές?

Το μέγεθος του στόλου τους, η οργάνωση και η δράση τους για δυο αιώνες δεν δικαιολογεί τις συντηρητικές απόψεις περί περιστασιακών τυχοδιωκτών.

Ανατρέχοντας τις πηγές κανείς διαπιστώνει πως αποτελούσαν το στόλο του Τάγματος των Ναϊτών ιπποτών οι οποίοι διωγμένοι κατά ξηρά από τον Φίλλιπο IV της Γαλλίας (13 Οκτωβρίου 1312μΧ γνωστός και ως Φίλλιπος ο Ωραίος) και τον Πάπα της Ρώμης Κλημέντιο Ε’ οι οποίοι χρεωμένοι στους Ναΐτες, ζηλεύοντας τη δημοτικότητά τους και εποφθαλμιώντας τη μεγάλη περιουσία τους, αποφάσισαν να καταστρέψουν το Τάγμα του Ναού και να ιδιοποιηθούν τους θησαυρούς του. 

Στα επτά χρόνια των διώξεων που ακολούθησαν εξοντώθηκαν τα περισσότερα μέλη του Τάγματος με ιεροεξεταστικές δίκες.

Ο τελευταίος Μάγιστρος του Τάγματος Ζακ Ντε Μολέ (22^ος Μέγας Διδάσκαλος) κάηκε στην πυρά στις 18 Μαρτίου 1314.

Ο θρύλος θέλει να καταριέται τους δημίους του και πράγματι ο βασιλιάς Φίλλιπος και ο Πάπας της Ρώμης Κλημέντιος Ε’ πέθαναν αμέσως μετά από ανεξήγητες ασθένειες.

Τι ήταν όμως οι Ναΐτες ιππότες?

Το 1118 μΧ  εννέα Γάλλοι ιππότες υπο τον Υγ ντε Πεγιέ φτάνουν στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ που ίδρυσε ο Γοδεφρίδος ντε Μπουγιόν και οι Σταυροφόροι του και εγκαθίστανται πέριξ του Ναού του Σολομώντα ονομαζόμενοι έτσι Ιππότες του Ναού, Ναίτες ή Τάγμα του Ναού.

Αρχικά ζούσαν στην απόλυτη φτώχεια, αφοσιωμένοι όμως απόλυτα στον ιπποτικό κώδικα  της εποχής, έτσι ώστε σε λίγα χρόνια ο αριθμός τους να αυξηθεί σε 300 ιππότες και 3000 απλό στρατό και έκτοτε να αυξάνεται συνεχώς.

Υποστηριζόμενοι από τον Άγιο Βερνάρδο που αποτελούσε μορφή της εποχής απέσπασαν την επίσημη αναγνώριση από τον Πάπα Ονώριο II, ως θρησκευτικό και στρατιωτικό Τάγμα με εσωτερικό κανονισμό και καταστατικό που καθόριζε μια πολύ κλειστή αδελφότητα ανδρών με αριστοκρατική καταγωγή, πλαισιωμένη πέραν των Ιπποτών με ιπποκόμους, υπηρέτες, τεχνίτες και χειρόνακτες.

Διοικητικά επικεφαλής ήταν ο Μάγιστρος και ακολουθούσαν ο Πρωτόγερος, Ο Στρατάρχης και ο Αρχηγός. Το Τάγμα ήταν απαλλαγμένο από φόρους και απολάμβανε δικαστική αυτονομία, όντας υπόλογο αποκλειστικά και μόνον στον Πάπα της Ρώμης και δρούσε υπό τις δικές του εντολές.

Η εισαγωγή μελών στο Τάγμα έκτοτε είχε αυστηρές προϋποθέσεις και δοκιμασίες, όπως και σήμερα περίπου τα αντίστοιχα τεκτονικά.

Η σημαία των Ναιτών ήταν ένας κόκκινος σταυρός μέσα σε λευκό και μαύρο πλαίσιο ( σταυρός της Μάλτας) και η σφραγίδα τους απεικόνιζε δυο ιππότες έφιππους στο ίδιο άλογο σα σύμβολο πενίας και συντροφικότητας.

Η πολεμική τους κραυγή ήταν : ''Non nobis Domine non nobis sed Nomini Tuo da glorian – όχι σε εμάς Κύριε, αλλά στο όνομά Σου δώσε τη δόξα''.

Με την υποστήριξη βασιλέων και αριστοκρατών της Ευρώπης που τους παραχωρούσαν μερίδια της περιουσίας τους έγιναν το 12^ο αι. πανίσχυροι με γη, περιουσίες, λιμάνια και στόλους…

Σύντομα λόγω του πλούτου αλλά και της δυσκολίας διακίνησης εμπορευμάτων και χρημάτων στην μεσαιωνική Ευρώπη έγιναν οι εγγυητές συνοδοί αλλά και οι πρώτοι τραπεζίτες της Ευρώπης (με 20% μερίδιο) εφαρμόζοντας τη χρήση πιστωτικών σημειωμάτων που κατέληξε στις σημερινές επιταγές πληρωμής!

Σύντομα δάνειζαν ευγενείς και βασιλιάδες τόσο ώστε οι τελευταίοι να βρίσκονταν χρεωμένοι απέναντι σε ''πένητες'' ιππότες και να προκαλούν τη δυσαρέσκειά  τους.

Η αποτυχία της 2^ης Σταυροφορίας και η ήττα στη μάχη του Χάττιν (04/07/1187) από τις ενωμένες αραβικές δυνάμεις του Σαλαντίν ήταν η αρχή του τέλους της ευρωπαϊκής και βεβαίως της Ναιτικής παρουσίας στη Μέση Ανατολή.

Οι Ναίτες είχαν φροντίσει για τη μεταφορά του κέντρου τους και των θησαυρών τους βέβαια στη Γαλλία μέχρι που όπως είδαμε παραπάνω ο χρεωμένος σε αυτούς Φίλλιπος και Ο Πάπας Κλήμης Ε αποφάσισαν να τους εξοντώσουν.

Η αλήθεια είναι ότι όχι μόνον δεν κατάφεραν να τους εξοντώσουν αλλά ένα μέρος των όσων κατά θάλασσα διέφυγαν κατέφυγε στο Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη (Κύπρο, Ρόδο και Μάλτα) το οποίο ο Πάπας Βονιφάτιος το 1312 με τη βούλα Ad Providam αναγνώρισε και του παραχώρησε αντίστοιχα προνόμια και θησαυρούς πλην της γης, του στόλου και των τιμαλφών που δεν απέσπασε από τους Ναϊτες.

Ένα άλλο μέρος του στόλου πέρασε το Γιβραλτάρ και υποστηριζόμενο από τα φιλικά πορτογαλικά λιμάνια ( port of Graal ? – λιμάνι του αγίου δισκοπότηρου?) έφτασε (1307-1309) μέσω της Ιρλανδίας στην κέλτικη Σκωτία η οποία με επικεφαλής  τον Γουίλιαμ Γουάλας  αγωνίζονταν να απαλλαγούν από την επικυριαρχία του στυγνού βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Β’.

Οι Σκοτσέζοι σε λίγα χρόνια πολέμων ελευθερώθηκαν τελικά με τη σημαντική συμβολή των Ναϊτών ιπποτών οι οποίοι τους βοήθησαν σα δύναμη αντίστασης στην επέκταση του καθολικισμού και της επήρειας του Πάπα, αλλά και σαν οπαδούς της παγανιστικής αντίληψης του Δρυιδισμού ο οποίος έχει πανάρχαιες ελληνικές ρίζες και επιρροές στην Σκοτία και την Ιρλανδία μέχρι σήμερα...( ήταν οι χώρες από τις οποίες οι αρχαίοι έλληνες προμηθεύονταν το ήλεκτρον – κεχριμπάρι).

Έκτοτε το Τάγμα των Ναιτών (των οποίων ο στόλος είχε περιέργως ειδοποιηθεί έγκαιρα να διαφύγει και να καταλήξει όπως παραπάνω) στράφηκε κατά του Πάπα της Ρώμης και των εδαφών και των συμφερόντων που αυτός επηρέαζε στην Ευρώπη και τη Μεσόγειο και επί 200 χρόνια έπλεε ως πειρατικός στόλος με μεταλλαγμένη σημαία τα χιαστί οστά και τη νεκροκεφαλή σε αντιδιαστολή με τις χιαστί κλείδες του παραδείσου και την τιάρα (παπικό σύμβολο) ορίζοντας έτσι το μεγαλύτερο σχίσμα αντιλήψεων και συμφερόντων που διαρκεί μέχρι σήμερα παρότι δεν καθομολογείται από την συμβατική ιστορία…

Ο προτεσταντισμός, ο νεοπαγανισμός, οι τεκτονικές στοές και άλλα σχήματα εναντιώνονται ακόμη στην περίφημη Unam Sanctam - παπική βούλα (1302 Βονιφάτιος ΙΙΙ ) με την οποία ο Πάπας της Ρώμης διεκδικεί απερίφραστα όλον τον πλανήτη Γη… 

Βέβαια με ανακατατάξεις σχηματισμών και συμφερόντων.

Να σημειώσουμε πως ένα μέρος του πειρατικού (Ναϊτικού) στόλου ακολουθούσε και καταδίωκε τους εξερευνητικούς στόλους όπως την αποστολή του Κολόμβου στην Αμερική, η οποία περιέργως δεν ονομάστηκε Κολομβία, αλλά Αμέρικα από τον Ιταλό εξερευνητή Βεσπούκι ...κατά τη συμβατική ιστορία.

Μέρικα όμως ονομάζεται στα Αιγυπτιακά ο αστερισμός της Αφροδίτης και ήταν καταγραμμένο από την αρχαιότητα πως κατά τη διεύθυνση του αστερισμού κείται μια ολόκληρη ήπειρος.

Κατά μια εκδοχή οι πειρατές – Ναΐτες κάτοχοι γραπτών πληροφοριών για το παραπάνω από τη Μέση Ανατολή αναζήτησαν πριν τον Κολόμβο μια ήπειρο πέραν της Ευρώπης που τους καταδίωκε με αφετηρία τη Σκωτία, ονομάζοντάς τη Λα Μέρικα και Α Μέρικα μεταφράζοντάς την σε Γη της Επαγγελίας μέχρι σήμερα …

Απόδειξη τα αμερικανικά φυτά που είναι από το 1440 σκαλισμένα στο εσωτερικό του ναού του Ρόσλιν που έκτισαν…

Φημολογείται πως ένα πλήθος κρυμμένης γραπτής γνώσης μαζί με θησαυρούς όπως το Graal αποσπάστηκε και κατέχεται από τους Ναϊτες μέχρι σήμερα.

Όπως και να 'χει η αλήθεια είναι πως ως πάροικοι της Ιερουσαλήμ για χρόνια συνειδητοποίησαν πως ο Εβραισμός, ο Χριστιανισμός και ο Μουσουλμανισμός αναφέρονταν στον ίδιο Θεό με κοινό γενάρχη τον Αβραάμ και απείλησαν έτσι τα αποκλειστικά δικαιώματα διαχείρισης του θρησκευτικού Φόβου και της Εξουσίας που επικαλούνταν τα Ιερατεία της εποχής μέχρι και σήμερα…

Γι αυτό είχαν σχέσεις  και δεσμούς με τους μουσουλμάνους Ασσασσίνους, με τους Σούφι και αργότερα με τους Δρυιστές Κέλτες, διατηρώντας κρυφά και απόρρητα τις δικές τους ανεκτικές και γνωστικιστικές θρησκευτικές πεποιθήσεις και αντιλήψεις μέχρι σήμερα οι οποίες βέβαια εμπεριείχαν γνωστικισμό, παγανισμό και αλχημεία…

Η πραγματικότητα δεν είναι σαφής και σίγουρα δεν εκφράζεται από την συμβατική ιστορία η οποία αποβλέπει στη διατήρηση του εξουσιαστικού κατεστημένου και μόνον.

Η ιστορική αλήθεια, οι αφανείς σχηματισμοί και δράσεις με σκοπό τα παγκόσμια συμφέροντα αξακολουθούν και σήμερα περισσότερο από ποτέ να συνιστούν εμπόρους των εθνών ….

Ποιοι όμως είναι αυτοί πραγματικά και ποιοι είναι οι πειρατές – τρομοκράτες σήμερα δύσκολο να πει κανείς αν δεν το ψάξει αρκετά στα άδυτα της χαμένης – κρυμμένης Γνώσης… 

Cyber Space και Μεταρρυθμίσεις

Διττή αλήθεια είναι πως τα μνημόνια ήταν και παραμένουν καταστροφικά για την Ελλάδα, αλλά παράλληλα η ανάγκη εκσυγχρονισμού της χώρας μέσα από μεταρρυθμίσεις απαρέγκλιτη.
Τραγική διαπίστωση παραμένει πως αυτές οι μεταρρυθμίσεις όφειλαν να γίνουν προ δεκαετίας, έτσι ώστε να αποφευχθεί η σημερινή κατάσταση ή ακόμη και να γίνονταν σήμερα χωρίς την ελεγχόμενη εσωτερική χρεοκοπία των μνημονίων και την επονείδιστη επιβολή και εποπτεία τους από την Τρόϊκα.
Βέβαια τα αίτια παραμένουν βαθύτερα και αποβλέπουν στο ''οικόπεδο Ελλάς'' και στον εποφθαλμιούμενο πλούτο του, αλλά πάντοτε παραμένει στους λαούς και στη δυνατότητα άριστης εκπροσώπησής τους η τελική επιλογή.
Αναφορικά με τις μεταρρυθμίσεις και τον εκσυγχρονισμό της χώρας, αυτές αποτελούν την καλή όψη της υπόθεσης ''ελληνική κρίση'' υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι ακολουθούν τις παρατηρήσεις και οδηγίες της έκθεσης του ΟΟΣΑ για τη δημόσια διοίκηση, οδηγώντας σε ένα κυβερνοχώρο αποφάσεων με βάση την πληροφόρηση εκμηδενίζοντας έτσι την γραφειοκρατία, την τυπολατρεία, την πολυδιάσπαση αρμοδιοτήτων και την πολυνομία.
‘Ένα σύγχρονο Κράτος Cyberspace θα μπορεί να λειτουργεί σαφώς καλύτερα και αποτελεσματικότερα για τους πολίτες του και αποτελεί προϋπόθεση για κάθε είδους πλάνο ανάπτυξης μαζί βέβαια με μια σταθερή και ριζοσπαστική φορολογική πολιτική που έλκει κεφάλαια, επενδύσεις και πρωτοβουλίες η οποία σήμερα όχι μόνον απουσιάζει αλλά απεναντίας είναι απαγορευτική για κάθε τέτοια κίνηση.
Αν πραγματικά την οποιαδήποτε Κυβέρνηση την ενδιαφέρει η ανάπτυξη και η ευημερία θα πρέπει παράλληλα με την ηλεκτρονική μεταρρύθμιση να προσθέσει τις τρεις ακόμη παραμέτρους ανάπτυξης που είναι :
1. η σταθερή σε βάθος χρόνου και ριζοσπαστική φορολογική πολιτική στο 10% για κάθε είδους φόρο 
2. η επαρκής πιστωτική πολιτική με ισχυρό τραπεζικό σύστημα που θα μπορεί να υποστηρίξει επενδυτικές πρωτοβουλίες και
3. η  ανακατανομή του παραγόμενου πλούτου με αναθεώρηση των εργασιακών σχέσεων και γενναία αύξηση των αμοιβών, ώστε και ο εργαζόμενος να είναι συμμέτοχος της παραγωγής, αλλά και να αυξηθεί ραγδαία η πενιχρή σήμερα κατανάλωση και η ρευστότητα της αγοράς.
Για όσους βλέπουν μονόπλευρα τη σημερινή κατάσταση αρκεί να παραθέσουμε τις επισημάνσεις της έκθεσης του ΟΟΣΑ :

Έκθεση για την γραφειοκρατεία στην Ελλάδα και την ικανότητα της χώρας να εφαρμόσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις έχει δοθεί στη δημοσιότητα από τον Οργανισμό για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη.
[ OECD : Public Governance Reviews Greece: Review of the Central Administration ]

Οι βασικές διαπιστώσεις του ΟΟΣΑ για την ελληνική δημόσια διοίκηση περιλαμβάνουν τα παρακάτω συμπεράσματα:

1) Δεν υπάρχει στρατηγικό όραμα για το ελληνικό κράτος, το οποίο να είναι συνδεδεμένο με το μέλλον της οικονομίας και της κοινωνίας. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός, αναφέρει η έκθεση, ότι δεν υπάρχει στρατηγική και κοινό όραμα για τους στόχους που έχει η Ελλάδα και για τον λόγο αυτό η κυβέρνηση επικεντρώθηκε σε φορολογικά ζητήματα χωρίς καμία αίσθηση της ευρύτερης ατζέντας.
2) Είναι διάχυτη η αίσθηση της διαφθοράς στο Δημόσιο, που συνδέεται με την πολιτική και την αδιαφάνεια που χαρακτηρίζει την κουλτούρα της δημόσιας διοίκησης. 
Τα περίπλοκα οργανογράμματα και η γραφειοκρατία διευκολύνουν τις πελατειακές σχέσεις και τον χρηματισμό.
3) Η κυβέρνηση είναι ασυντόνιστη και με αυτόν τον τρόπο θέτει σε κίνδυνο τις μεταρρυθμίσεις, οι οποίες χρειάζονται συλλογική δράση. Δεν υπάρχει μεταφορά πληροφοριών μεταξύ των υπουργείων και ο συντονισμός γίνεται μόνο σε υψηλό επίπεδο, κατά περίπτωση.
4) Τα υπουργεία λαμβάνουν αποφάσεις που δεν αντικατοπτρίζονται σε συγκεκριμένα αποτελέσματα. Οι μεταρρυθμίσεις, που επιδιώχτηκαν τα τελευταία χρόνια, ήταν αναποτελεσματικές λόγω κακής εφαρμογής από το ελληνικό κράτος.
5) Γίνεται παραγωγή κανονισμών και διοικητικών πράξεων χωρίς παράλληλα να υπάρχει έλεγχος και παρακολούθηση της εφαρμογής. Χρειάζεται επείγουσα προσοχή στη βελτίωση ελέγχου των δαπανών. Ο προϋπολογισμός είναι κατακερματισμένος και δεν υπάρχει καμία χρήση πληροφοριών για τα αποτελέσματα και τις επιδόσεις που καταγράφονται από την εφαρμογή του.
6) Η διοικητική ιεραρχία είναι «βαριά» και αναξιόπιστη, ενώ αρκετοί ανώτεροι υπάλληλοι ηγούνται σε διευθύνεις-φαντάσματα, χωρίς υπαλλήλους. Τα υπουργεία με την πάροδο του χρόνου έχουν εξαπλωθεί με νέες διευθύνσεις και τμήματα για την εξυπηρέτηση των ημετέρων υπαλλήλων της πολιτικής εξουσίας.
7) Δεν τηρούνται αρχεία στο ελληνικό Δημόσιο και είναι ανύπαρκτη η συλλογή και αξιοποίηση δεδομένων για την εφαρμογή πολιτικών. Η συστηματική χρήση δεδομένων και η χάραξη πολιτικής βάσης δεδομένων θα αποτελέσει «βαθιά πολιτισμική αλλαγή» στην ελληνική δημόσια διοίκηση.

Νομική τυπολατρία...
Η νομική τυπολατρία έχει δημιουργήσει μια κουλτούρα και ένα νομικό πλαίσιο που χαρακτηρίζει την καθημερινότητα του ελληνικού Δημοσίου. Υπουργοί και δημόσιοι υπάλληλοι αποκλείονται από τη λήψη ακόμα και ήσσονος σημασίας μέτρων εάν ο νόμος δεν το προβλέπει, όπως περιγράφει η Εκθεση του ΟΟΣΑ. Οι υπάλληλοι περιορίζονται στην εφαρμογή των νόμων και των εγκυκλίων. Ο νομικός φορμαλισμός δημιουργήθηκε για να εξασφαλίσει την προστασία από τις πολιτικές παρεμβάσεις. «Αντ΄αυτού προκάλεσε αναποτελεσματικότητα σε μαζική κλίμακα», σημειώνουν οι επιστήμονες του ΟΟΣΑ. Εχει δημιουργήσει ένα νομικό πλαίσιο που δεν παρέχει κίνητρα για πρωτοβουλία από την πλευρά των υπαλλήλων, ενθαρρύνει την τήρηση των διοικητικών διαδικασιών και όχι την εστίαση στην ουσία του έργου των Υπηρεσιών.

Πολυδιάσπαση των κτιρίων...
Την πολυδιάσπαση των κτιρίων του Δημοσίου καταγράφει ο ΟΟΣΑ ως έναν από τους σημαντικότερους λόγους για τη μειωμένη παραγωγικότητα στις δημόσιες υπηρεσίες που περιπλέκει -όπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται- την επικοινωνία και τον συντονισμό των διοικητικών υπηρεσιών, ενώ παράλληλα αυξάνει τεχνητά την ανάγκη για υπηρεσίες υποστήριξης και επιβαρύνει με γραφειοκρατία και ταλαιπωρία τους πολίτες και τις επιχειρήσεις. Από τα 2.011 κτίρια για τα οποία υπάρχουν στοιχεία, τα 1.048 (52%) είναι ιδιόκτητα, τα 887 (44%) είναι μισθωμένα και 76 (4%) έχουν παραχωρηθεί στο κράτος για δωρεάν χρήση από ιδιώτες ή ΝΠΙΔ. Η κυβέρνηση καταβάλλει 80 εκατ. ευρώ τον χρόνο, σε μια περίοδο που απαιτούνται σημαντικές περικοπές λειτουργικών δαπανών.

Χωρίς λειτουργικές υποδομές...
Στα κτίρια που στεγάζονται οι δημόσιες υπηρεσίες μόνο το 7,86% των κτιριακών υποδομών διαθέτουν προσβασιμότητα για  τα ΑμΕΑ. Παράλληλα παρουσιάζεται απουσία χώρου εστίασης ή κυλικείου στο 95,38% των δημοσίων κτιρίων. Οι χώροι σύσκεψης απουσιάζουν από το 89,51% των κτιριακών υποδομών. Μόνο το 1,29% των κτιριακών υποδομών διαθέτουν χώρο φύλαξης παιδιών.

17.000 νόμοι σε 15 χρόνια για... 27.318 αρμοδιότητες!
Πολυδαίδαλες υπηρεσίες με επικάλυψη αρμοδιοτήτων, έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ υπηρεσιών ακόμα και μεταξύ των υπουργών είναι ένα από τα βασικά συμπεράσματα που εξάγονται από την Εκθεση του ΟΟΣΑ. Οπως επισημαίνεται, μόνο σε επίπεδο κεντρικής διοίκησης καταγράφονται 27.318 αρμοδιότητες, οι οποίες αποτελούν τον βασικότερο φραγμό στην προώθηση αλλαγών. Ουσιαστικά από τις 9.816 διαφορετικές υποστηρικτικές αρμοδιότητες που καταγράφονται στα υπουργεία, σύμφωνα με τα πρότυπα οργάνωσης χωρών όπως η Γερμανία και η Δανία, ανταποκρίνονται σε 26 έως 40 αρμοδιότητες που ανακυκλώνονται.

Τα τελευταία 15 χρόνια εκδόθηκαν σχεδόν 17.000 νόμοι, προεδρικά και υπουργικά διατάγματα αλλαγής αρμοδιοτήτων. Ενας υπουργός με μεγάλη εμπειρία σε διαφορετικά υπουργεία δήλωσε μάλιστα ότι χρειαζόταν κάθε φορά πάνω από ένα χρόνο για να βρει άκρη στα νέα του καθήκοντα. Από το σύνολο των περίπου 17.000 νομοθετικών παρεμβάσεων, εκχωρούνται αρμοδιότητες σε διάφορα επίπεδα της διοίκησης μέσω 14.362 προεδρικών διαταγμάτων, 2.624 υπουργικών αποφάσεων και 5.532 νόμων, παρουσιάζοντας με αυτόν τον τρόπο την πολυνομία. Η επικρατούσα κουλτούρα αφήνει ελάχιστα περιθώρια για συνεργασία μεταξύ των υπουργείων. Η διοικητική κουλτούρα επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στην εκπλήρωση των τυπικών «αποστολών», όπως ορίζονται στον νόμο.

Εξάπλωση των υπουργείων με copy-paste..
Tα υπουργεία χαρακτηρίζονται από την οργανωτική εξάπλωση. Καθένα από αυτά έχει, κατά μέσο όρο, 439 εσωτερικές δομές (Γενικές Γραμματείες, Γενικές Διευθύνσεις, Διευθύνσεις και Τμήματα). Το μεγαλύτερο μέρος των υφισταμένων τμημάτων δεν έχουν το σωστό μέγεθος για να είναι αποτελεσματικά. Ο αριθμός των ατόμων σε διευθυντικές θέσεις είναι αναποτελεσματικά μεγάλος σε σύγκριση με τον αριθμό των εργαζομένων υπό την εποπτεία τους. Ως αποτέλεσμα, η διοικητική εργασία είναι κατακερματισμένη εντός των υπουργείων. Τα υπουργεία δεν είναι σε θέση να θέσουν προτεραιότητες και αντιμετωπίζουν προβλήματα συντονισμού. Σε περιπτώσεις όπου υπάρχει συντονισμός, γίνεται ad hoc, βασίζεται σε προσωπική πρωτοβουλία και γνώση και δεν υποστηρίζεται από τις δομές.

Τα παραπάνω απαντούν στην ανάγκη των μεταρρυθμίσεων χωρίς βέβαια να προϋποθέτουν τη σημερινή οικονομική πολιτική ή να απενοχοποιούν τους υπεύθυνους της συνεχιζόμενης ελληνικής κρίσης. 

Η τελειότητα της Τελείας

Πέρα από τις ανάγκες της επικοινωνίας και των συναλλαγών που δημιούργησαν τα σύμβολα της γραφής γραμμάτων και αριθμών, η ανάγκη του κοινωνικοποιημένου ατόμου για την αίσθηση υπαγωγής του σε ένα σύνολο, αλλά και των συνόλων / ομάδων να παρέχουν το συνειρμικό σημείο αναφοράς των μελών τους σε κάτι κοινό, γέννησε τη δημιουργία και τη χρήση των συμβόλων.

Πέρα από τα γνωστά που εκφράζουν λαούς και πεποιθήσεις υπάρχουν και τα σύμβολα του  μυστικισμού που εκφράζουν σε παγκόσμιο επίπεδο σύνολα ατόμων με ιδιόμορφες κοινές πεποιθήσεις και ενδιαφέροντα.

Γνωστότερα από αυτά είναι η πεντάλφα, η τετρακτύς, η σβάστιγγα, το ταό και άλλα.

Όλα τους έχουν ένα κοινό σημείο που αναφέρεται στην προσπάθεια απεικόνισης του συμπαντικού συνόλου μέσα από μια μαθηματική ή γεωμετρική σχέση που προσπαθεί να εκφράσει έναν υπέρτατο νόμο δημιουργό…

Είναι δηλαδή σύμβολα κοσμοαντίληψης ( ή παραθρησκείας κατ' άλλους).

Δεδομένου ότι η γεωμετρική απεικόνιση του σφαιρικού σύμπαντος γίνεται με κύκλο, ο αριθμός που σε κάθε σχεδιασμό εντός του κύκλου κυριαρχεί, έχοντας παράλληλα μια περίεργη σχέση με τον χρυσό αριθμό ''φ'' είναι το 5.

Έτσι πχ η ρίζα του : 5 + ρίζα 5 / 5- ρίζα 5 = Φ και για το ίδιο το Φ : Φ² = Φ+1 ή 1/Φ = Φ-1 κλπ

Το πέντε που ''αριθμοσοφικά'' αντιστοιχεί στο ελληνικό γράμμα Έψιλον.

Το 5 διαιρεί τον κύκλο σε αντίστοιχα τμήματα 72 μοιρών από τα οποία με τη μεταξύ τους σύνδεση προκύπτουν τρίγωνα και τμήματα που εκφράζουν την χρυσή τομή του άρρητου αριθμού Φ ,που με τη σειρά του εκφράζει τη φρακταλοειδή μορφή του παρατηρούμενου σύμπαντος…

Κάτω από αυτά ξεδιπλώνονται σενάρια μυστικιστών συμβολισμών και αναλύσεων όπως για παράδειγμα με το πέντε ορίζονται τα 5 στοιχεία της φύσης (γη, αέρας, φωτιά, νερό, πνεύμα) ή οι πέντε αισθήσεις, κλπ

Αντίστοιχα 72 ήταν οι συγγράψαντες τα ''Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών'', ή αριθμοσοφικά 72 συνθέτει η επιγραφή στο σταυρό του μαρτυρίου του Ιησού :  ΙΝΒΙ = 10+50+2+10 = 72 κλπ.  

Στην εβραϊκή Πεντάλφα λοιπόν, στην πυθαγόρεια Τετρακτύ της οποίας το αποτέλεσμα είναι το 5*2, στο κινέζικο Ταό με τα πέντε στοιχεία του, αλλά και στα ανάστροφα έψιλον της σβάστιγγας, το 5 και δη το γράμμα Έψιλον κυριαρχούν και ορίζουν την αδιαμφισβήτητη μεταξύ τους σχέση, παρά τα όσα οι αντίστοιχες ομάδες ισχυρίζονται.

Το 5  που αντιστοιχεί στο Ε αλλά και το παράγωγό του από την τετρακτύ με την ακολουθία Fibonacci το 50 (10 * 5 ) αντιστοιχεί στο γράμμα Ν.

Τα δυο τους συνθέτουν πολύ απλά το ΕΝ το οποίο αποτελεί και ζητούμενο απεικόνισης του αντίστοιχου μυστικισμού, αναφερόμενο στον Ένα Δημιουργό Θεό…
Άρα κοινό σημείο αναφοράς όλων είναι η μονοθεϊστική αντίληψη. 

Κάθε άλλος ισχυρισμός οποιουδήποτε οικειοποιείται τα παραπάνω σύμβολα είναι αβάσιμος και παραπλανητικός και αποδεικνύει τη σχέση των υποθετικά διαφορετικών μεταξύ τους τεκτονικών ομάδων.

Για τους έλληνες όμως ΕΝ σημαίνει το Έδος που Ναίει…

Τόσο απλά και τόσο περίπλοκα.

Πέρα και πάνω από όλες τις απόψεις του πολύφημου μυστικισμού η επιστημονική κυριαρχία της  απροσδιοριστίας του αείγνητου απείρου, επαληθεύει πως αυτό δεν Είναι Ένα, αλλά αεί γιγνόμενο Μηδέ Ένα στην άπειρη μάλιστα πολλαπλότητά του. Υπαρκτό και ανύπαρκτο συνάμα και άρα άναρχο και αθάνατο και έτσι γεωμετρεί την αλήθειά του μόνον από το αποτύπωμα της τελείας και την εγγενή τελειότητά της.
Πόσο δε μάλλον όταν χρόνος και πραγματικότητα :

http://kamararc.blogspot.gr/2011/10/blog-post_25.html

Αποτυπώνοντας και σημαίνοντας το Σημείο όπου τα γεωμετρικά σχήματα και τα φυσικά σώματα συναντώνται ως ταυτά με κβαντικές προεκτάσεις και σχέσεις… 

Και στην σφαιρική προέκτασή της ο κυματοειδής ελληνικός μαίανδρος παράγοντας αρμονικές φρακταλοειδείς απεικονίσεις εμπεριέχει τον ''άρρητο Φ'' ως κύμα…

Το κύμα ενός δυναμικού πεδίου όπου στις άκρες μιας κβαντικής του ταλάντωσης η ενέργεια (αιθήρ) καταπίπτει σε ύλη και σώμα και τανάπαλιν εκφράζοντας το αεί γίγνεσθαι…

Έτσι, ειρωνεία της Φύσης γίνεται η διαπίστωση πως χωρίς τη χρεία και την ανάγκη συμβόλων και συμβολισμών, η ελευθεροπρεπής απροσδιοριστία της κβαντικής φυσικής οδηγεί  μάλλον σε μια κοινή κοσμοαντίληψη, εδράζοντας απλά στην τελειότητα μιας τελείας που δεν σημαίνει το τίποτα, αλλά το κάτι του σημείου και ταυτόχρονα το Σύμπαν.
Τόσο απλά πάλι και τόσο περίπλοκα...    

Αιθαλομίχλη

Αιθαλομίχλη!

''Κάπνα και ντουμάνι σε όλη τη χώρα..'' αποφάνθηκαν οι τελεπιστήμονες των ειδήσεων των 8 και κατανοήσαμε πλέον πως αυτοί μας μολύνουν με την παραενημέρωση.

Διότι το να κατέχεις τζάκι σήμερα δε σημαίνει πως διαβιείς πολυτελώς, απεναντίας τα τζάκια , οι κάθε είδους ξυλόσομπες και τα πάλαι ποτέ μαγγάνια είναι οι εγκαταστάσεις που αποτελούν την ...τεχνολογική εξέλιξη :) της κεντρικής θέρμανσης που ακριβοπλήρωσες τις τελευταίες προ Κρίσης δεκαετίες.

Πετρελαιοειδή και φυσικά αέρια είναι προνόμια των ολίγων της χώρας οι οποίοι δεν αντιλήφθηκαν την ...τεχνολογική εξέλιξη και την κρίση προφανώς!

Φυσικό είναι λοιπόν κι εσύ να κάψεις ότι βρεις για να ζεσταθεί το κοκκαλάκι σου αφού η ετήσια δαπάνη της θέρμανσής σου κοστίζει 6 χιλιάδες στουρνάρια ( ο νέος τίτλος του ελληνικού ευρώ)...

Θα μου πεις θα σ’ αφήσουν έτσι να χουχουλιάζεις στη τζακάρα σου παίζοντας τάβλι με καλικάντζαρους και να μην εισπράττει το φοροαιμοβόρον Κράτος? Όχι!

Σε προειδοποιούν ότι βλάπτεις την υγεία σου, ώστε να υποδεχτείς φυσιολογικά ως συνήθως τον φόρο πολυτελείας για τη χρήση τζακιού οσονούπω!
Στάχτη να γίνει... Ή ο νέος φόρος ή οι πολιτικές μας, θα δείξει.

Έτσι λοιπόν όταν οι άλλοι λαοί μιλάνε για τον Σαιν Μπίλ που θα κατέβει απ’ την καπνοδόχο, εμείς μιλάμε για τις αιθαλομίχλες που πνίγουν τη χώρα, γιατί οι κακοί έλληνες δεν αγοράζουν πετρέλαιο με τα στουρνάρια που κρύβουν στην Sentouki Bank…

Τόσο που φαντάζεσαι πως ο επόμενος καλικάντζαρος που θα κατέβει απ’ την καπνοδόχο θα ‘ναι ο καταμπλάκ εφοριακός που θα σου φωνάζει : 

- Γιατί καις το τζάκι ρεεεέ? 

Είναι πολύ πιθανόν ιδίως αν χουχουλιάζεις με κανά  ελληνικότατον οινοαπόσταγμα συνοδεία.

Ρεμβάζοντας επίκαιρα δε μπορεί παρά να αναλύεις το πρωτογενές - παρακαλώ - πλεόνασμα. 

Προφανώς είναι το νέο πολιτικό ανέκδοτο που προκύπτει λογιστικά και όχι πραγματικά, σημαίνοντας πως είναι ''αυτό το κάτι που μένει όταν ο λαός πεθαίνει'' και τα έσοδα της χώρας υπερκαλύπτουν τα έξοδα συμπεριλαμβανομένων και των δανειακών υποχρεώσεων.

Με τη μέθοδο της φοροσκούπας και δημιουργική λογιστική, γιατί οι υποχρεώσεις της χώρας στον εσωτερικό δανεισμό δεν συγκαταλέγονται και το κράτος μπαταχτζής θα πληρώσει τους πληβείους του όταν και όποτε και όσα γουστάρει.

Κουβέντα πλέον δεν ακούς για τη σχέση του ΑΕΠ ως προς το σύνολο του δημόσιου χρέους, το οποίο σαφώς και διογκώνεται εγκληματικά με αδιάλειπτο δανεισμό, που ευσχήμως ονομάζουμε τροϊκανή ''βοήθεια'' υποθηκεύοντας άγνωστο πόσες επόμενες γενιές…

Το να δανείζεσαι την ώρα που λες πως έχεις πρωτογενές πλεόνασμα είναι ακόμη ένα ακραίο οικονομικό παράδοξο, όπως και το να στοχεύεις στην έξοδό σου στις αγορές με συνοδεία ένα μη βιώσιμο χρέος... 

Επίσης το να λες πως αποφύγαμε την χρεοκοπία και δη την άτακτη, την ώρα που η χώρα ζει την ελεγχόμενη χρεοκοπία για άγνωστο χρονικό διάστημα, είναι και πάλι παραδοξότητα με μαζοχιστικές τάσεις γιατί ‘ναι σα να προτιμάς τον αργό και βασανιστικό θάνατο από την απλή έξοδο.
''Επί ξυρού ακμής'' διέφυγε στη νιοστή άδειά του από τις φυλακές ο Χρ. Ξηρός και παράλληλα διέφυγε η προσοχή του λαού από τη συνέχεια των σκανδάλων με τους εξοπλισμούς...
Παρεπιπτόντως ο Χρ. Ξηρός είναι αυτός που σκότωσε τον Βρεττανό  στρατιωτικό ακόλουθο Στήβεν Σόντερς για να αγοράσει η Ελλάδα τα γερμανικά Leopard... 
Παράλληλα συλλαμβάνεται ο πρώην του ΤΤ  για 0,5 δις δανείων, ώστε να ξεχάσει ο λαός τα 50 δις που δόθηκαν θαλασσοδάνεια...  

Η απόλυτη κυριαρχία του πολιτικού ψέματος ή ζούμε το πείραμα μέτρησης της ηλιθιότητας των μαζών?

Μπορεί βεβαίως και να μας ψεκάζουν όπως λένε κι οι άλλοι.

Είτε με ληγμένη κόκα κόλα, είτε με ηλεκτρομαγνητικά νέφη.

Το μέλλον της χώρας ορίζεται κάπου στην μεσουράνηση του τουρισμού και της ψυχαγωγίας, παράλληλα με την κυριαρχία της ελληνικής κουζίνας που διδάσκεται πλέον τηλεοπτικώς καθημερινά και αδιάλειπτα.  

Κάποτε Ψυχαγωγία ήταν η αγωγή της ψυχής ορίζοντας πως μέσω αυτής ο άνθρωπος μεθέχει στα έργα του πολιτισμού επιδιώκοντας την ανάπαυση από την καθημερινότητα, αλλά και την αίσθηση της αρμονίας πιθανότατα της συμπαντικής εκείνης όπου το όλον και το τμήμα συγχρονίζονται εν τάξει…

Σήμερα είναι μια αχταρμηδόν βιομηχανία γενοσήμων.

Κάποτε Νόμος ήταν ο ορισμός της νομής επί όλων εξίσου των αγαθών και των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων.

Σήμερα είναι η πολυσχιδής ανακατάταξη συμφερόντων των εκλεκτών.

Σήμερα παραμονές του τρίτου παγκόσμιου πολέμου που θα προκαλέσει ο ανταγωνισμός των εκφραστών της άναρχα παγκοσμιοποιημένης αγοράς και η βιασύνη της Νέας Τάξης για παγκόσμια μιλιταριστική επικράτηση, ο μόνος φόβος που υπάρχει δεν είναι η προοπτική μιας ιδανικής πανανθρώπινης επανάστασης, αλλά η εγγενής ανάγκη της ομοιοκαταληξίας ώστε να γράψει ποίμα ο σαλός λυράρης ποιητής που παραμένει όμηρος της ιστορίας και της ακινησίας των αγαλμάτων της…

Σήμερα δεν βλέπεις τους πολέμιους, αλλά ''του νικάν τους πολεμίους, το κρατείν εαυτού βασιλικώτερον'' παραμένει…

Ο πολιτισμός μας όμως δεν έχει φτάσει ακόμη στην επίγνωση του εαυτού και στην απόδραση απ’ το Εγώ και τις ομαδοποιήσεις του…

Ο άνθρωπος παραμένει άνω θρώσκων αμήχανα.

Κι αντί να άθλει προς το Φως, έρπει ως άθλιος...

Απόφαση

Η διαδικασία κατά την οποία άτομο ή σύνολο ατόμων - αφού έχουν επεξεργαστεί δεδομένα - γνωστοποιούν ή αποδέχονται ή επιβάλλουν μια κατάσταση καθιστώντας τη πράξη.

Ο αρχάνθρωπος σε ένα άγριο περιβάλλον όπου εγκυμονεί κινδύνους δεν αποφασίζει, αλλά απλά αντιδρά βίαια με βάση το ένστικτο και την αρχή της επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης.

Σήμερα στις οργανωμένες κοινωνίες το άτομο - θεωρητικά - κινείται σε προστατευτικό ως προς την επιβίωσή του περιβάλλον και συνήθως του παρέχονται πλαίσια και εφόδια επιλογών, ώστε να κατευθύνει τη ζωή του σε διάφορους στόχους.

Το σημείο απ’ όπου καθορίζεται μια διαδρομή αποτελεί προϊόν μιας απόφασης.

Η απόφαση αυτή είναι αποτέλεσμα μιας συνδυασμένης επεξεργασίας από τη νόηση, το ένστικτο και το θυμικό που καθορίζουν και εκφράζουν αυτό που λέμε βούληση και δη ελεύθερη.  

Η ελευθερία της βούλησης δεν σημαίνει μόνον πως είμαστε ελεύθεροι να καθορίζουμε το πεπρωμένο μας, αλλά και υπεύθυνοι παράλληλα για τις εκάστοτε επιλογές μας.

Οι επιλογές αυτές είναι πάντοτε διττές γιατί υποβάλλονται στη διαδικασία του ναι ή του όχι , του ενός συγκεκριμένου και του αντιθέτου του.

Σε κάθε περίπτωση η μη επιλογή του αντιθέτου συνιστά το άγνωστο μιας πιθανής χαμένης ευκαιρίας και τη γοητεία του.

Έτσι το κομβικό σημείο της απόφασης αποτελεί καθοριστικό παράγοντα της ζωής.

Η σωστή ή όχι απόφαση είναι πολύ σχετική καθώς είναι άκρως υποκειμενική διαδικασία και η αντικειμενική ακόμη θεώρησή της είναι εξ ορισμού άτοπη, αφού αναφέρεται σε μια υποκειμενική βάση αντίληψης.

Έτσι μια απόφαση πέφτει σε παγίδες ή κρίνεται λάθος αφού μπορεί να επηρεαστεί από :

α) ανευθυνότητα, ευθυνοφοβία ή μετάθεση ευθύνης

β) επικέντρωση σε συγκεκριμένη πληροφορία και δη ατεκμηρίωτη

γ) πεποίθηση στην δήθεν ορθότητα της κοινής λογικής

δ) προκατάληψη και προστασία των κεκτημένων μας

ε) υπερβολή στη σιγουριά της άποψης

στ) προσδοκία άμεσου οφέλους

Όλα τα παραπάνω οδηγούν σε αντικειμενικά  ''λάθος'' αποφάσεις αφού υπολείπεται πίσω τους μια στρατηγική του νου που θα όφειλε να υπάρχει αποβλέποντας στο αντικειμενικό βέλτιστο όφελος…

Το λάθος όμως εδώ είναι και πάλι αντικειμενική εκτίμηση για υποκειμενικές διαδικασίες, έτσι ώστε το σωστό και το λάθος να είναι και πάλι μαχητά και δυσδιάκριτα.  

Μέση οδός εδώ είναι η διαδικασία της Λύσης του κόμβου με κοπή και διακοπή του, έτσι ώστε απελεύθερα να ορίζεται μια νέα αφετηρία ενός σημείου μηδέν έξω και πέρα από κάθε άλυτο προβληματισμό.

Η Τρίτη Απόφαση λοιπόν ακροβατεί και παρεμβάλλεται μεταξύ υποκειμενικής και αντικειμενικής αντίληψης και στρατηγικής αποτελώντας την κατεξοχήν Λύση…

Κι εκεί τα όρια σωστού και λάθους χάνονται στην απροσδιοριστία του καινούργιου και απελεύθερου και στη γοητεία της υψηλού ρίσκου κατεύθυνσης που καθορίζουν… 

Όλα τα παραπάνω εδράζουν στο κατάλληλο timing που δεν μπορεί να είναι το χτες ή το αύριο, αλλά απαρέγκλιτα το σήμερα, το τώρα...

Στο άμεσο τώρα διαδραματίζεται πάντα όλο το σκηνικό μιας ζωής.

Και όταν αυτό δε βαρύνεται από την αίσθηση λάθους του χτες και από την μοιρολατρική αναβολή στο άγνωστο αύριο, τότε μπορεί να εντοπίζει και να αρπάζει τις ευκαιρίες που του δίνονται και να τις αξιοποιεί...

Στο τώρα και μόνον σε αυτό χτίζεται κάθε πιθανό αύριο και διορθώνεται το κάθε χτες...

Η στιγμή, η κάθε στιγμή είναι ολόκληρη η σκηνή μιας ολόκληρης ζωής, αφού κι ο χρόνος - ο ψεύτικος άπειρος ακινητοποιείται και υποκλίνεται μπροστά της...