Ανακαλύψεις

Κάτι συμβαίνει τελευταία. Πολλές ανακαλύψεις γίνονται στη ζώνη +2GMT που θα τις ζήλευε κι ο Κουστώ κι ο Σλήμαν κι ο Κολόμπο. 

Έτρεξαν λέει οι επιστήμονες στα οροπέδια της Ουγκάντας, της Σομαλίας  και της Αιθιοπίας για να μετρήσουν το ρήγμα της Αφρικής που χωρίζεται στα δυο ...τα επόμενα 10 εκατομμύρια χρόνια, αλλά δεν κατέληξαν σε ασφαλή συμπεράσματα καθότι κυνηγήθηκαν από λιοντάρια, κανίβαλους και Σομαλούς πειρατές. 

''Άντε πνιγείτε'' τους είπαν κατά το ρεπορτάζ, εκτιμώντας ότι η περιοχή θα πλημμυρίσει στα 10 εκατομμύρια χρόνια που ...έρχονται σύντομα και επιτέλους τα τρις στη νιοστή τρισέγγονα της Αιθιοπίας θα λύσουν το πρόβλημα πόσιμου νερού. That is επιστήμη!

Νοτιότερα λέει κατά το Γιοχάνεσμπουργκ, βρήκαν μια υπεραρχαία πόλη από ...μαόνι και μπαμπού ηλικίας 250 χιλιάδων ετών που εκτιμάται ότι είχε 500 χιλιάδες κατοίκους, αλλά άγνωστο αριθμό αντιλόπης και μαμούθ. Εκτιμούν ότι όλοι οι κάτοικοι αλυσοδεμένοι δούλευαν σε ορυχεία χρυσού ο οποίος διοχετεύονταν ...έξω απ’ τον πλανήτη με διαστημοτρένα της εποχής, που μπορεί να έκαιγαν και κάρβουνο εξ’ ου και μαύρισε το dna στο Άφρικα, όπως και το μάτι του αναγνώστη.

Ανακαλύψεις λέμε!

Αλλά τι να μας πουν κι αυτοί! Εμείς εδώ στο ellada κάνουμε μεγαλύτερες ανακαλύψεις που καταρρίπτουν την ιστορία, την ακρόπολη, πέντε πλατάνια και δυό ντουρκικά F-16.

Από την Αμφίπολη μέχρι τα Αντικύθηρα γίνεται πανικός με γκασμάδες, πτυοσκάπανα, φρεζάκια, είδη κήπου και γαλότσα survival.

Κι εκεί που περιμέναμε να δούμε με αγωνία το επόμενο άγαλμα στην Αμφίπολη που θα έδειχνε τον μεγάλο αρχαίο, τον μεγιστοτεράστιο, ο οποίος θα κρατούσε στο ένα χέρι την ασπίδα και στο άλλο τη σούβλα για τ’ αρνί, ξαφνικά λέει βρήκαν σημαντικότερα πράγματα στ’ Αντικύθηρα και κάλεσαν βατραχάνθρωπους ν’ ανακατέψουν τη λάσπη στο βυθό για να βρουν το δεύτερο κομμάτι του μηχανισμού που θα μας δείχνει τους πλανήτες. Λέγεται πως ο νέος υπερυπολογιστής αυτός θα είναι εφταπήρυνος και μπροστά του η apple θα μείνει με το μήλο στο χέρι. That is Ellada.

Όχι που νομίζατε πως θ’ ασχολούμαστε με την κρίση, τα μνημόνια και την τρομοκρατία του μανάβη της γειτονιάς που κατείχε γιάφκα με χελωνονιτζάκια. Είμαστε λαός που ανακάμπτει με πυραυλικές ταχύτητες κι ατομικές βόμβες τοματοπολτού.

Τι χρειαζόμαστε νομίζετε? Το πολύ κανά απαραίτητο είδος οικιακής χρήσης όπως το σαμπουάν κατά της πιτυρίδας και λίγο πιο γκρίζο το εμπόριο. Αρωματικών, οπωροκηπευτικών, λευκής σάρκας πουλερικών και τα συναφή. Με το πετρέλαιο τα βολεύουμε καθότι έχουμε και δικό μας, αλλά δεν το βγάζουμε χωρίς δημόσια υπηρεσία καθαρισμού Super Klinex Public Corp. για να μη λεκιάζονται οι παραλίες και γίνει της κόλασης.

Το μόνο πρόβλημα στη χώρα είναι πως το εφάπαξ πλέον δε φτάνει για αγορά εξοχικού στις Σεϋχέλλες, αλλά τώρα που σα λαός ανακαλύψαμε το Facebook δε μας συγκινεί τίποτα. Αρκεί να μη μας κάνει λαϊκιστές απ’ τα πολλά like.Ελληνικά γράφεις like ok. Arabika γράφεις πάλι like. Σουαχίλι γράφεις πάλι like. Αν το πάθουμε αυτό και γίνουμε likeιστές πριν να μας κάνει φίρμες καμιά ανακάλυψη, ε τότε θα είμαστε για το σκουπιδοντενεκέ της ιστορίας και κατευθείαν για ανακύκλωση.   

Η συνταγή της παγκόσμιας ηλιθιότητας

Η κυρίαρχη κουλτούρα κάθε κοινωνίας για λόγους αυτοσυντήρησης της εξουσίας που την εκφράζει, προσπαθεί με διάφορα μέσα να μετατραπεί σεπεποίθηση, εμβολίζοντας καθημερινά μέσω των media την ανθρώπινη σκέψη. 

Ο άνθρωπος των πεποιθήσεων και της πίστης δεν μπορεί να λογίζεται ελεύθερος, αφού έχει απεμπολήσει την υποκειμενική κριτική του σκέψη. Δεν έχει δηλαδή την πολυτέλεια της επιλογής ή την επιλογή του κριτηρίου της αλήθειας, όντας δέσμιος της ''έτοιμης'' άποψης. Έτσι από ελεύθερο άτομο μετατρέπεται σε όργανο και μέσο του φορέα που εκφράζει η πεποίθηση και η πίστη του. Γίνεται οπαδός. Όταν δε η σημερινή κυρίαρχη κουλτούρα αναγορεύει σε ''αρετές'' ή ''καθήκοντα'' πλείστες δικές της επιδιώξεις εξουσίας και κέρδους, τότε ο απαίδευτος νους προσβάλλεται ευκολότερα από το νοητικό ''νόσημα'' της αβίαστης πεποίθησης.

Αποτέλεσμα είναι η κατάπτωση και η αποδυνάμωση του ατόμου αφού ως έρμαιο της χίμαιρας των εκάστοτε πεποιθήσεων αισθάνεται την ανάγκη να ανήκει σε αυτές και να λειτουργεί με βάση αυτές, ως μέσο που προείπαμε, στερώντας από τον εαυτό του κάθε δυνατότητα που ως ελεύθερο άτομο θα μπορούσε να αναπτύξει. Με αυτό τον τρόπο παρότι θεωρεί πως εντάσσεται στο σύνολο αναφοράς του, ουσιαστικά συμβαίνει το αντίθετο και αποξενώνεται, παρασύροντας μια κοινωνία πολιτών στην παρακμή, σε έναν μαζικοποιημένο όχλο ουδέτερο δημιουργικά.

Αυτός είναι και ο λόγος που σε μεγάλα κοινωνικά σύνολα, οι ποιοτικές ομάδες ανθρώπων αποτελούν μικρές μειοψηφίες. Το φαινόμενο βέβαια είναι φυσικό και παρατηρούμενο σε κάθε είδος ζωής, δίνοντας την ευθύνη της αυτοσυντήρησης στη μάζα και την ευθύνη της προόδου των έμβιων συνόλων σε μεμονωμένα μέλη τους.

Αλλά παρότι αποτελεί φυσικό κανόνα, για τον άνθρωπο που είναι έλλογο ον, υπάρχει το πλεονέκτημα του λόγου και της λογικής που όταν καλλιεργηθούν μέσω της αντίστοιχης παιδείας, του δίνουν την τεράστια δυνατότητα να αξιοποιήσει στο έπακρο αυτό τον φυσικό νόμο.

Αντί αυτού όμως καθολικό φαινόμενο είναι η συστημική ένταξη ενός ατόμου σε μια κοινωνία μέσω της εργασίας του ή μιας υπαλληλικής σχέσης αφενός και μέσω μιας πολιτικής και θρησκευτικής τοποθέτησης και πίστης αφετέρου.

Κατά κανόνα αυτό το συστημικό πρότυπο ζωής έχει σαν αποτέλεσμα τη μηχανοποίηση του ατόμου που δεν αφέθηκε ελεύθερο να δημιουργήσει με βάση τη δική του εκφραστική δυνατότητα στα πλαίσια αυτής της ''μηχανής'' που είναι προκαθορισμένα.

Το ατομικό αποτέλεσμα είναι μια μηχανική και ανελεύθερη ουσιαστικά ζωή και το συλλογικό αποτέλεσμα είναι μια κοινωνική κατάπτωση και παρακμή, που αν ειδωθεί αντικειμενικά φαντάζει σαν την ιδανική συνταγή της παγκόσμιας ηλιθιότητας που στη δύση πολιτικά εκφράζεται από τύποις δημοκρατίες και στην ανατολή από θεοκρατίες.

Οι πεποιθήσεις και η πίστη αναφέρονται μεν στον ιδεατό κόσμο των αξιών, αλλά έχοντας δημιουργήσει ισχυρούς και εξουσιαστικούς θεσμούς που τα εκφράζουν με μια συγκεκριμένη πρακτική, τότε απέχουν τραγικά από ότι αντικειμενικά μπορούμε να αποκαλέσουμε ''αξία''. Αυτό σημαίνει πως αντί να αντικατοπτρίζουν πράγματι έναν ιδεατό κόσμο αξιών αφημένο ελεύθερα στην τεκμηρίωση του διαλόγου και της κριτικής σκέψης, έχουν εκφυλιστεί έως σήμερα σε καθοδηγητικά ψεύδη εκμετάλλευσης με προφανείς σκοπούς την εξουσία και το κέρδος.

Η χρήση επί σκοπού και επομένως η σύγχυση και η διαστρέβλωση των εννοιών καθιστά ακόμη δυσκολότερη την όποια προσπάθεια γόνιμης κριτικής σκέψης απέναντι σε πρωταρχικές έννοιες όπως η ηθική, η νομοθεσία και η μεταξύ τους σχέση στις κοινωνίες ανθρώπων. Πόσο μάλλον σε καθεστώς πολιτικής, οικονομικής και πολιτισμικής παρακμής που εκφράζεται μέσα από την παραπάνω κατάσταση.

Γιατί κάθε πεποίθηση που έχει όρια και στεγανά είναι αξίωμα και δόγμα που απαιτεί τυφλή υποταγή και συνιστά a priori υποδούλωση.

Απεναντίας κάθε δυναμική τοποθέτηση και συνολικό σχήμα που θέτει ως προϋπόθεση το διάλογο με σκοπό τη διαρκή εξέλιξη και πρόοδο χωρίς όρια, αποτελεί τον ορισμό του αδέσμευτου συνόλου και απαιτεί να απαρτίζεται από ελεύθερα άτομα – πολίτες. 

Δημοκρατία λοιπόν που δεν είναι καθημερινή δυναμική διεργασία και όχι στατική κατάσταση ''τετραετιών'' μεταξύ κυβέρνησης και πολιτών, απλά δεν υπάρχει. Εξουσία που δεν επαληθεύεται καθημερινά από το σύνολο που εξ΄ορισμού την παράγει, απλά αυτοαναιρείται.
Με αυτή τη διαπίστωση το ηθικό και το νόμιμο ως ανοχύρωτες αξίες προκαλούν ''τα σταφύλια της οργής''...

Ζην Ηδέως

Ζούμε στην εποχή όπου η διάδοση τηςπληροφορίας μέσω του διαδικτύου ως Νέμεση της ιστορίας παίρνει την εκδίκησή της για τον μακραίωνο σκοταδισμό που επέβαλλε η Εξουσία.

Για παράδειγμα ένα μεγάλο ψέμα της ελληνικής ιστορίας είναι πως η αρχαία Σπάρτη ήταν υποδεέστερη της Αθήνας. Ο Παρθενώνας όμως παραμένει ναός δωρικού τύπου.

Ένα άλλο μεγάλο ψέμα είναι πως ο Επίκουρος ως φιλόσοφος ήταν υποδεέστερος του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Η προσωπική ευτυχία όμως παραμένει ζητούμενο κάθε ατόμου.

Τα παραπάνω δεν είναι τυχαία βέβαια, αλλά δε θα σταθούμε σ’ αυτά. Θα μιλήσουμε για την παρεξηγημένη φιλοσοφία του Επίκουρου που δικαίως λέγεται και φιλοσοφία της ευτυχίας. Εκείνης που κατακτάται όταν από τη ζωή λείπουν ο πόνος και ο φόβος και έχει εξασφαλιστεί η αυτάρκεια και το φιλικό περιβάλλον.

Καταστάσεις δηλαδή που εξασφαλίζουν τη φυσική ευεξία και την ψυχική γαλήνη.

Η άρνηση του πρωταρχικού θρησκευτικού φόβου και της θείας πρόνοιας από τον Επίκουρο ήταν αυτή που τον έφερε σε αντίθεση με τον στωικισμό. Βασίστηκε στο ότι κάθε θεϊκή οντότητα – υπαρκτή και σεβαστή ως παραδεκτή από πολλούς – αδυνατεί ως τέτοια (τελειότητα) να έχει ανθρώπινες ιδιότητες που θα την οδηγούν σε παρέμβαση. Αυτή η τοποθέτηση δυναμίτιζε θεοκρατικά στάτους και κατ’ επέκταση ολιγαρχικά σχήματα και τον άφησε στην αφάνεια μέχρι σήμερα.

Πέραν αυτών η μοναδικότητα του επικουρισμού είναι το ότι με την καλή έννοια του ''εγωισμού'' πραγματεύεται το άτομο και όχι τις μάζες όπως κάνει ο στωικισμός και δη μη τελεολογικά (προς έναν προδιαγεγραμμένο απώτερο σκοπό).

Δεν ασχολείται δηλαδή με το κοινωνικό σύνολο το οποίο εντέλλεται από τον στωικισμό ηθικά ή πολιτικά με σκοπό την επίτευξη ενός σκοπού, αλλά αντίστροφα θεωρεί πως κάθε σκοπός θα εξυπηρετείται καλύτερα όταν τα μεμονωμένα άτομα είναι αυτάρκη και ευτυχισμένα.

Αυτή η πολιτική τοποθέτηση του επικουρισμού αναγόμενη στο σήμερα, σημαίνει πως κράτη και έθνη και κοινωνίες δεν μπορεί να εγκαλούνται σε πολέμους ή οικονομικές σωτηρίες δημοσιονομικών, θυσιάζοντας το επίπεδο ζωής ή και την ίδια τη ζωή των ατόμων και των πολιτών που τα συναποτελούν. Γιατί τα παραπάνω σύνολα δεν είναι αόριστα και απρόσωπα, αλλά υπάρχουν ακριβώς ως σύνολα των ατόμων που τα απαρτίζουν κι όχι ως γη και ιδιοκτησία ή ότι άλλο αναφέρεται.

Διευρύνοντας αυτή την άποψη στη διάσταση της έννοιας της πατρίδας, θα μπορούσε κανείς να δει ολόκληρη τη Γη σαν μια ενιαία πατρίδα ευδαιμονίας και φιλότητας των εθνών της. Δείχνει ακόμη ότι η σχέση πολιτών – εξουσίας δεν είναι κάθετος μονόδρομος αλλά αμφίδρομη σχέση.

Σχετικά με την καλή έννοια του εγωισμού αναφέρω πως για τον ελληνικό στοχασμό η υπέρβαση του εγώ γίνεται με την ολοκλήρωση του ατόμου μέσω της παιδείας και όχι με την απλή άρνηση ή την εγκατάλειψη κι αυτή η διαπίστωση είναι ακριβώς το σημείο όπου ο Πλάτωνας παρεξηγείται σκόπιμα και θεωρείται ''πρώιμος χριστιανός''...

Ας επανέλθουμε όμως στον Επίκουρο και στη ''συνταγή'' που έδωσε για μια άφοβη και έμμετρη καλή ζωή και την ονόμασε ''τετραφάρμακον'' :

·        Άφοβον ο θεός (αμέτοχος στα ανθρώπινα και όχι φόβητρο)

·        Ανύποπτον ο θάνατος  ( ως νεκρός δεν τον καταλαβαίνεις  και ως ζωντανός δεν σε αγγίζει ) 

·        Και ταγαθόν μεν εύκτητον ( εύκολα αποκτάς τα αγαθά όταν είσαι ολιγαρκής ή όταν με μέτρο τις δυνατότητές σου αναζητάς την δική σου αυτάρκεια )

·        Το δε δεινόν ευεκκαρτέρητον ( ο πόνος υπομένεται αφού υπάρχει για να καταδείξει το πρόβλημα που χρήζει λύσης) 

Τα παραπάνω προσδίδουν στο άτομο την πληρότητα και την ατομική του ελευθερία. Για την πληρότητα της αυτάρκειας λέει πως : [τίποτα δεν είναι αρκετό, για όποιον το αρκετό είναι λίγο ]…

Γενικότερα η επιδίωξη της ηδονής (ευχαρίστησης) για τον Επίκουρο ως φυσική επιδίωξη της ανάγκης, παρεξηγήθηκε σκόπιμα αφού αποσιωπήθηκε πως αυτή αναζητάται στα πλαίσια του μέτρου, της αρετής και της δικαιοσύνης.

Λέει σχετικά : [Δεν είναι δυνατόν να ζει κανείς ευχάριστα αν δεν ζει φρόνιμα, ηθικά και δίκαια, όπως και δεν μπορεί να ζει φρόνιμα, ηθικά και δίκαια, αν δεν ζει ευχάριστα ].

Αυτή η πρόταση θα μπορούσε σήμερα να είναι η επιτομή της σύγχρονης

κοινωνιολογίας για εισηγήσεις πολιτικής...

Μιας ανθρωποκεντρικής πολιτικής που θα επεδίωκε πρωτίστως την εκπαίδευση των πολιτών της με στόχο την ευδαιμονία τους εκείνη που βιώνεται με τη φρόνηση(παιδεία), την αταραξία (ψυχική γαλήνη) και τη φιλότητα (φιλικό περιβάλλον – καλές σχέσεις) του επικουρισμού.

Ο δρόμος προς την ευτυχία που προτείνει ο Επίκουρος δεν είναι ο δρόμος του μαρτυρίου για την τελείωση της ψυχής, αλλά μια καθημερινή πρακτική κατάφασης για τη ζωή με τις χαρές και τις λύπες της, χωρίς το φόβο του θανάτου και άλλες αρνητικές δοξασίες ανθρώπων.

Εδώ σημειώνεται πως το πρακτικό πνεύμα της ηθικής του επικουρισμού, δείχνει πως η φιλοσοφία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά το μέσο για τη επίτευξη του σκοπού που αναδεικνύει τον τρόπο που θα πρέπει κανείς να ζει ώστε να ευδαιμονεί στα πλαίσια της ατομικής του ελευθερίας.

Βέβαια τα παραπάνω επιφανειακά μπορούν να θεωρηθούν ως επίκληση του ακραίου ατομικισμού. Θα μπορούσε κανείς να πει πως αυτή η πρακτική του ''λάθε βιώσας'' (να ζεις στην αφάνεια και μόνο για σένα) θα οδηγούσε σε κοινωνική παράλυση. Απεναντίας ο επικουρισμός θεωρεί πως η εκπαίδευση, οι νόμοι και η πολιτική είναι απαραίτητα ώστε το ίδιο το άτομο να αποκτήσει τα εφόδια που θα το οδηγήσουν στην επίτευξη του σκοπού της ευτυχίας. Διαφορετικά θα δυστυχεί από την αμάθεια, τη δεισιδαιμονία, τις προλήψεις, τους φόβους και τις ελπίδες.

Καταστάσεις που ευδοκιμούν και σήμερα καθιστώντας τεράστιο το έλλειμμα εκπαίδευσης όταν ο επικουρισμός εξακολουθεί να μη διδάσκεται στα σχολεία μας.

Το βαθιά συντηρητικό μας κατεστημένο εξακολουθεί να φοβάται πως αυτά που λέει ο Επίκουρος είναι αυτονόητα δικαιώματα ζωής ή φοβάται πως είναι ακόμη εξόχως ανατρεπτικά?

Τέλος, όσο και αν κατά τη φράση του Νίτσε : [η επιστήμη έχει βαλθεί να επιβεβαιώσει τον Επίκουρο] -  ή τον Ηράκλειτο θα λέγαμε σήμερα -, αυτό δε σημαίνει πως ο επικουρισμός αποτελεί την αλάνθαστη άποψη.

Κάθε άλλο. Στην εποχή της κβαντικής φυσικής θα μπορούσε να προσθέσει ή να ανασκευάσει πολλά. Εμπεριέχει όμως -όπως και το σύνολο της φιλοσοφίας -κομμάτια σημαντικά και απαραίτητα στη συμπλήρωση της καλύτερης άποψης. Άλλωστε το βασικότερο χαρακτηριστικό της ελληνικής φιλοσοφίας είναι πως είναι θελκτική στο διάλογο και τη διερεύνηση της αντίθετης άποψης έτσι ώστε να μην καταρρέει σε δόγμα και αξίωμα, διατηρώντας εσαεί τη δυναμική της ελευθεροπρέπειάς της μέσω της διαρκούς αναζήτησης και της κίνησης των ιδεών.

Πόσο μάλλον εδώ όταν μιλάμε για μια ''ειδική εγωιστική φιλοσοφία'' που αναφέρεται στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και άρα μένει στη δική του υποκειμενικότητα να ανασύρει μέσω του ''γνωθισαυτόν'' την καλύτερη προσωπική του άποψη στο δικό του δρόμο για την ευτυχία.   

Παγκόσμια κρίση και α' πλανητικός πολιτισμός

Κόσμος! Τρομοκρατία, μιλιταρισμός,  παγκόσμια ύφεση, νεοφιλελευθερισμός, ενεργειακή κρίση, ισλαμικό τζιχάντ, νέοι πόλεμοι, λαϊκές εξεγέρσεις, αποσχιστικές τάσεις, νεοεθνικισμός, φυσικές καταστροφές, κλιματική αλλαγή, κρίση τροφίμων και πόσιμου νερού, πανδημία έμπολα, αθρόα μετανάστευση του τρίτου κόσμου στο βορρά και τη δύση, σύγχυση και διασπορά... Κρίση.

Η κρίση είναι μια κοινότυπη πλέον έννοια αφού όλοι εξοικειώθηκαν μαζί της, με την …άδολη ασφαλώς συνεισφορά των media που φρόντισαν να ακούγεται απρόσκοπτα και καθημερινά σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης σε κάθε μορφή της, πλην ίσως της σημαντικότερης.

Έτσι όλα τα έθνη της γης συνήθισαν σε βαθμό αναισθησίας, την ώρα που χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση γκρεμίζονται γύρω τους και τα τελευταία τείχη ανθρώπινων κατακτήσεων για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του ατόμου. Κατακτήσεων για το αυτονόητο δικαίωμα στη ζωή και την ευημερία έναντι κάθε εξουσιαστικής εκμετάλλευσης, που θεμελιώθηκαν με κρουνούς αίματος κι αμέτρητες θυσίες στη διάρκεια της ιστορίας.

Η διασπορά του φόβου, αλλά κυρίως η επανάληψη – ως αλάνθαστη τακτική - της έννοιας της κρίσης έφερε την εξοικείωση με αυτή. Έφερε τη συνήθεια, την αποδοχή και την απάθεια ως φυσική αντίδραση στον αρχικό φόβο. Κι αυτή η τελευταία την αδράνεια. Την επιθυμητή για την κάθε είδους εξουσία, αδράνεια, που είναι και η πλέον επικίνδυνη για καθετί χειρότερο εξακολουθεί να σχεδιάζεται για τους λαούς ερήμην τους.  

Έτσι γίνεται απαραίτητο να κρατήσουμε ζωντανή και επίκαιρη την εξ ορισμού σημασίατης σε κάθε γλώσσα του κόσμου, δηλαδή τη φρίκη και την απειλή της έννοιας, πέρα από κάθε κατευθυνόμενο εφησυχασμό, προσπαθώντας κυρίως να την κατανοήσουμε. Να την κατανοήσουμε χάριν στρατηγικής, ως εχθρό επίκαιρο και σημαντικό που καλούμαστε να τον αντιμετωπίσουμε στα πλαίσια ενός ιδιόρρυθμου και σύγχρονου παγκόσμιου πολέμου. Να δούμε πως αυτή η παγκόσμια κρίση είναι πολύ σημαντικότερη από τις προηγούμενες, γιατί δεν εξαντλείται μόνο στην οικονομική της διάσταση, αλλά δείχνει να απειλεί και να δυναμιτίζει τα αξιακά θεμέλια επί των οποίων δομήθηκε ο πανανθρώπινος πολιτισμός.

Γιατί στην πραγματική της διάσταση αυτή η παγκόσμια κρίση είναι κυρίως μια κρίση πολιτισμού, αξιών και εννοιών. Και ως κρίση πολιτισμού οφείλει να μεταλλαγεί σε κρίση -  κριτική της ανθρώπινης συνείδησης που πρέπει πλέον να προβληματιστεί σχετικά με το πώς είναι δομημένος ο κόσμος γύρω μας. Ένας κόσμος όπου οι πόλεμοι, η κτηνωδία, η βαρβαρότητα, η μισαλλοδοξία, η φτωχοποίηση και η καταστροφή, οι κοινωνικές και οικονομικές αντιθέσεις, ο αλληλοσπαραγμός και το αφύσικο δεν εκλείπουν, αλλά αυξάνονται. Ένας κόσμος του οποίου η τεχνολογική εξέλιξη είναι σε πλήρη αντιδιαστολή με την πολιτισμική, έτσι ώστε ο προβληματισμός να γίνεται ξεκάθαρα κρίση συνείδησης απέναντι σε ότι συνιστά, συντηρεί και αναγεννά το σημερινό κατεστημένοαξιών, αρχών, θεσμών και παραδόσεων σε κάθε επίπεδο.

Γι αυτό η παρούσα παγκόσμια κρίση γίνεται η σημαντικότερη από κάθε προηγούμενη. Γιατί δείχνει πως η ανθρωπότητα δεν μπορεί πλέον να αποδεχθεί τους παλιούς κανόνες, την παλιά ηθική και τις αναχρονιστικές παραδόσεις που έχουν οικοδομήσει έναν παγκόσμιο πολιτισμό που εκτροχιάζεται επικίνδυνα υπό το πέλμα και το στέμμα του κυρίαρχου θεού-Χρήμα και του ολέθρου που συνεπάγεται η αδηφάγα κυριαρχία του.

Του ''δίποδου θηρίου'' που είναι εδώ, κυριαρχεί και στηρίζεται στην πολιτική διακυβέρνηση και τη θρησκευτική μωρία, εξυπηρετούμενο πιστότερα απ’ όσους δήθεν το εξορκίζουν.

Κι όμως η αμφιβολία αποτελεί τον ορισμό του αρχικού επαναστατικού βήματος και της προόδου. Η αμφιβολία σήμερα για το κατεστημένο και το επαναστατικό βήμα που αυτή ακριβώς η αμφιβολία γεννά, οφείλουν να αναφανούν πλέον ξεκάθαρα σε πολιτικό, κοινωνικό, ακαδημαϊκό αλλά και κινηματικό επίπεδο αντίδρασης των κοινωνιών.

Ο σκεπτόμενος άνθρωπος ανά την υφήλιο οφείλει να αντιληφθεί πως δεν μπορεί πλέον να παραμένει στάσιμος και αδρανής, όσο ο συνάνθρωπός του υπό την επικρατούσα κυρίαρχη κουλτούρα του κέρδους είναι ακόμη άγριος, επιθετικός, άπληστος και κενόδοξος σε μια κοινωνία ζούγκλα που έχει δημιουργηθεί μέσα σε αυτά ακριβώς τα όρια.

Οι κανόνες λοιπόν, η ηθική και οι παραδόσεις που συναποτελούν τους

θεσμούς σε εθνικό, αλλά και σε διεθνές επίπεδο δεν μπορεί να είναι πλέον στο απυρόβλητο, ούτε και να θεωρείται πως εμπεριέχουν το αλάθητο μιας κάποιας θεϊκής βούλησης, όπως αιώνες τώρα ισχυρίζονται.

Τα οξύμωρα, παραδοσιακά, στεγανά και άκαμπτα πολιτικά μοντέλα, οι ανήθικες νοεφιλελεύθερες οικονομικές σχέσεις που διαβρώνουν διεθνώς την έννοια της ελεύθερης οικονομίας καθορίζοντας πολιτικές και ευτελίζοντας δημοκρατίες, τα θρησκευτικά σχήματα και δόγματα επιρροής που χάριν εξουσίας και κέρδους νεκρώνουν μαζικά ψυχισμούς και αντιλήψεις, οι κρατικές περιχαρακώσεις  συμφερόντων, οι κοινωνικές δομές των μεγάλων αντιθέσεων, οι ανεξέλεγκτες εταιρικές δράσεις, οι πλείστες γνωστές αλλά και αφανείς οργανώσεις μυστικών συμφερόντων, τα ελλιπή εκπαιδευτικά συστήματα, η κατευθυνόμενη και εμπορευματοποιημένη παιδεία, οι νομικές διακυμάνσεις και εκτροπές παγκόσμια κατά τα ήθη και τα έθη, τα κυριολεκτικά αφύσικα ήθη και τα αναχρονιστικά έθη παραδόσεων, είναι παράμετροι θεσμών που οφείλουν να επανεξεταστούν ριζοσπαστικά υπό το πρίσμα της αναγκαιότητας για ένα παγκόσμιο και τεράστιο βήμα ενός υγιούς πλανητικού πλέον πολιτισμού. 

Αυτή η ύψιστη αναγκαιότητα των καιρών μας, ο νέος πλανητικός πολιτισμός ως το ευγενέστερο όραμα της σύγχρονης ανθρωπότητας, οφείλει να είναι δίκην ανάγκης για την ωριμότητα και την εξωστρέφεια της ανθρωπότητας, το αποκύημα αυτής της παγκόσμιας πολιτισμικής κρίσης.

Οφείλει να είναι το Μήνυμα της έσχατης παγκόσμιας επανάστασης των ιδεών, των ατόμων και των κοινωνιών τους. Της ελπιδοφόρας παγκόσμιας επανάστασης του μετανθρώπου – όπως τον αποκαλεί η επιστήμη - της μεγαλύτερης και ευγενέστερης όλων των εποχών, ορίζοντας ναι μεν τον όλεθρο του παλαιού και το τέλος μιας υπάνθρωπης εποχής, αλλά ορίζοντας συνάμα και την απαρχή μιας πραγματικά ανθρώπινης και πραγματικά πολιτισμένης περιόδου.

Εκεί που το ένστικτο θα καθοδηγηθεί ώριμα μέσω της παιδείας από τη λογική και το συναίσθημα, ορίζοντας ένα νέο επίπεδο κατάκτησης για την ανθρώπινη προσωπικότητα.

Εκεί που η φύση και το άτομο θα νοούνται επιτέλους ως αναπόσπαστα τμήματα ενόςπαγκόσμιου συνόλου - εαυτού και θα καθορίζουν τη μεταξύ τους διαδραστικότητα, δρώντας και αντιμετωπιζόμενοι ανάλογα.

Εκεί που κανείς κίβδηλος θεός και κανένας μη-άνθρωπος δε θα μπορεί να ανακόψει την ατομική και τη συλλογική πορεία προς την ευημερία, την ελευθερία και την ολοκλήρωση του ατόμου και των κοινωνιών, ως ώριμων συστατικών μονάδων της μιας και ενιαίας ανθρωπότητας.

Σ’ αυτή την αναγκαιότητα δε χρειάζεται να επινοηθεί ένα κάποιο συγκεκριμένο μανιφέστο, αλλά να καθοριστεί ως πλαίσιο αρχών εντός του οποίου θα αναδύεται διαρκώς σε όλη του την καθαρότητα το ελευθεροπρεπές νάμα της κλασσικής ελληνικής διανόησης που δεν έχει στεγανά, όρια και δογματικό χαρακτήρα, ανακατευθύνοντας διηνεκώς κουλτούρες, πρακτικές και ιδεολογίες στην εκάστοτε σύγχρονη μορφή τους.  Χρειάζεται δηλαδή μια νέα πολιτισμική αναγέννηση των εθνών της γης μέσα από την παγκόσμια ελληνική παρακαταθήκη των ιδεών, έτσι όπως αυτές δείχνουν το δρόμο και τον τρόπο μέσα από την αδέσμευτη φιλοσοφία του ανθρώπινου στοχασμού ανά την υφήλιο.

Κατανοώντας βέβαια πως έλληνας κατ’ επίθετο δεν είναι ο εθνικά  προσδιορισμένος σήμερα, αλλά ο σκεπτόμενος άνθρωπος σε κάθε γωνιά της γης, που οφείλει να ανακαλέσει στη συνείδησή του τους θεούς του κάλλους και της αρμονίας, ''ως επελαύνουσες μνήμες και αναμνήσεις  νοητικής φωτιάς εξαγνιστικής και ειδωλογράμματα ιδεών αθάνατων'', ώστε ''ν’ αναφανούν  στους αιθέρες και τα πελάγη της ανθρωπότητας επιστρέφοντας απελευθερωτικά στην πατρίδα και μητρίδα Γη'' ολόκληρου του γαλανόλευκου πλανήτη.

Τότε όλη η επιστημονική , η ηθική και η ακαδημαϊκή διανόηση θα συναντώνται στην απροσδιόριστη απειρότητα των ''θεουσών δυνάμεων'' και πραγματικοτήτων του σύμπαντος. Μειδιάζοντας στο λυκόφως του παλαιού κόσμου θα αφανίσουν τη Μήδεια του ανθρώπου ορίζοντας το λυκαυγές μιας νέας Ημέρας, γιατί η ανθρωπότητα θα έχει κάνει το μεγάλο βήμα προς τη συμπαντική Αλήθεια και την Ελευθερία της. 

Προς έναν πανανθρώπινο πλανητικό πολιτισμό, πραγματικά προοδευτικό, εξωστρεφή, ανελισσόμενο και διερευνητικό ως προς το άγνωστο σύμπαν. Γιατί αυτό οφείλει να κάνει εξ ορισμού ο άνθρωπος, βαδίζοντας επιτέλους πέρα και πάνω από το οντολογικό ερώτημα, τις θρησκοληπτικές απαντήσεις, την αντιπαλότητα και το σκοταδισμό που πρέπει να καταστούν παρελθόν και ιστορία, όπως η ανακάλυψη της φωτιάς και του τροχού, της αττικής τραγωδίας και της τυπογραφίας, της ατμομηχανής και του ηλεκτρισμού.

Με τη μαθηματική παραδοχή της αξεπέραστης δυσκολίας στον ορισμό του απλού, σήμερα η ανθρωπότητα καλείται να πραγματοποιήσει τη δυσκολότερη επανάσταση όλων των εποχών.Την επανάσταση του αυτονόητου.

Και το πρώτο αυτονόητο είναι πως όλα τα έθνη της Γης συναποτελούν μια και ενιαία ανθρωπότητα στον πλανήτη. Στην αυτονόητη διάσταση λοιπόν της μιας, ενιαίας και ελευθεροπρεπούς ανθρωπότητας, πέρα και πάνω από τα έθνη και τις αντιλήψεις της γης, ας κατανοήσουμε σήμερα πως επιβάλλεται να πάψουμε τον κανιβαλισμό του υπερπληθυσμού μας, στρέφοντας από κοινού τη ματιά μας έξω και πέρα από το γαλανόλευκο πλανήτη Γη, πριν να είναι πολύ αργά...  

47.000 ευρώ ''Πρόστιμο Πολιτισμού''

Κι έρχεται η ώρα όπου η Πολιτεία επιβραβεύει την εθελοντική πολιτιστική δράση με τον καλύτερο τρόπο, επιβάλλοντας πρόστιμο 47.000 ευρώ για ΜΗ κερδοσκοπικό σωματείο πενταετούς δράσης με συνολικό - και ανταποδοτικό - κύκλο εργασιών περίπου 60.000 ευρώ!

Λίγα χρόνια μετά τη διάλυσή του εντέλλεται έλεγχος από τη Δ.Ο.Υ. Τρίπολης και παρά την καλόπιστη προσκόμιση όλων των οικονομικών και διοικητικών στοιχείων (δηλώσεις Φ.Ε. ανά έτος, τιμολόγια, αποδείξεις, Βιβλίο Δ & Ε, Καταστατικό,Πράξεις,κλπ) γίνεται προσωρινή εγγραφή προστίμου για τυπικές και όχι ουσιαστικές παραβάσεις, επί των οποίων το σωματείο αφού τις αμφισβητεί καλείται να απαντήσει εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας, προκειμένου η εγγραφή προστίμου να οριστικοποιηθεί.  
Αυτές αφορούν σε περιπτώσεις ''μη έκδοσης τιμολογίων'' ( μη επιτηδευματίες ή αρνούμενοι την έκδοση) και στην μη υποβολή στοιχείων (τιμ) για μηχανογραφική διασταύρωση!
Αυτά σε λεπτομερή αντιπαραβολή με το Βιβλίο Δ&Ε καλύπτονται από αποδείξεις πληρωμής με μικροποσά σε μέλη που εργάζονται επί του σκοπού (εκδήλωσης, κλπ) ώστε να μην επηρεάζεται καν ο Φ.Ε. των ιδίων και δυο μάλλον περιπτώσεις πληρωμής σε παρόχους στο πέρας εκδήλωσης για λόγους τάξης και εσωτερικού ελέγχου, μέχρις να προσκομίσουν τιμολόγιο.

Η περίπτωση μας είναι δηλαδή κάτι αντίστοιχο με την ανακάλυψη της μαύρης τρύπας της ελληνικής οικονομίας...λές κι ήμασταν καμιά ΜΚΟ που πήρε εκατομμύρια επιχορηγήσεων για τη μελέτη του στρες των παπαγάλων στο Αν.Τιμόρ... Είναι και καλοκαίρι, ζέστη κλπ, αλλά και η διαμαρτυρία κατά του παραλόγου θα ήταν απαραίτητη και ''λογική'' όταν θα υπήρχε η στοιχειώδης επικοινωνία και συνεννόηση.

Σημειώνω μόνο πως ο παραλογισμός είναι ασυγχώρητος κυρίως σε δυο περιπτώσεις.

Στις επιθέσεις κατά αδυνάτων και στις επιθέσεις κατά του πολιτισμού.

Διάγοντας τον Χρυσό αιώνα της Νέας Ελλάδας πρέπει κανείς να ξανασκέφτεται για την χρεία ή μη του ελληνικού - λέει - αυτοπροσδιορισμού και για το ...αν θα πρέπει να αναζητήσει πατρίδα εντός των τροπικών παραλλήλων.
Γιατί αν θυμάμαι καλά φόρους, πρόστιμα και λοιπά ...αναπτυξιακά με αναδρομική ισχύ, είχε εφαρμόσει μόνον η ''ανεπτυγμένη'' Ουγκάντα επί χρόνων Amin Dada.

Άρα υπάρχει προηγούμενο, οπότε θα βρεθεί ''μια κάποια λύσις'' και όλοι θα χειροκροτήσουμε το άψογο και αδιάφθορο της τυπολατρικής και φοροεισπρακτικής νοοτροπίας της χώρας μας που είναι σε ...μόνιμη κρίση. 

Γεγονός ακόμη παραμένει πως όσο υπάρχει ρούμι και συμφέροντα, η ζωή θα συνεχίζεται στον πλανήτη με τον ίδιο όμορφο ρυθμό της μοντέρνας πολυεστερικής ευτυχίας, αλλά όσο θα υπάρχει σε αφθονία και το μίγμα βλακείας και φθόνου τόσο θα κινδυνεύει κανείς από την εγκληματική του επίδραση... 

Σχετικά με τον φορέα:  

http://kamararc.blogspot.gr/2011/10/blog-post_7928.html                         

http://kamararc.blogspot.gr/2013/07/8o-river-party.html
http://kamararc.blogspot.gr/2011/10/blog-post_7677.html
http://kamararc.blogspot.gr/2011/10/blog-post_5404.html

Για τη συνέχεια,
φυσικά και συστήθηκε μια άτυπη επιτροπή πρώην μελών του τέως Συλλόγου που απαντά στην αρμόδια υπηρεσία με ικανά αντεπιχειρήματα ζητώντας την απαλοιφή του προστίμου.

Αλλά ακόμη κι αυτό ανήκει στο τυπικό μέρος της υπόθεσης.

Το ουσιώδες όμως είναι τεράστιο κι αφήνει κατάλοιπα καχυποψίας, δυσφήμισης και πικρίας. Πλήττει δηλαδή τη φήμη του σωματείου ενέχοντας τιμωρητικό χαρακτήρα για αυτονόητες τυπικότητες.

Κι αυτό ακριβώς είναι που αδυνατούμε να διαπραγματευτούμε. Γιατί η ουσία των πραγμάτων βρίσκεται στη φήμη.  Κι αντίθετα η σμικρότητα ανθρώπων και πραγμάτων στη συκοφαντία. Στην εύκολη και αβίαστη, στην μίζερη και κουτοπόνηρη, στην ποταπή, εμετική και χαμέρπουσα  εκείνη συνήθεια του ανθρωπάκου που αντικατοπτρίζει φθόνο, κόμπλεξ και ελαφρότητα - και δεν αναφερόμαστε φυσικά στην υπηρεσία, αλλά στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ συκοφάντες και το γνωρίζουν.

Φθόνο από τον κακό, κόμπλεξ από τον μέτριο και ελαφρότητα από τον καθωσπρέπει ''ευυπόληπτο πολίτη'' και συνήθως ''καλό χριστιανό'' που θεωρεί πως οι ανθρώπινοι χαρακτήρες είναι πλήρεις όταν διάγουν μια ανέμελη και συνήθως βολική καθημερινότητα. Δυστυχώς. Ή και ευτυχώς για να ορίζεται η διαφορά των ελαχίστων.

Πέρα κι απ’ αυτό, την προσπάθεια δηλαδή σπίλωσης αυτών που δεν μπορείς να ανταγωνιστείς, αναδεικνύεται η πραγματική ουσία του θέματος που είναι η ευθεία βολή κατά της ομαδικής προσπάθειας. Αυτής που θέλει να λέγεται πολιτιστική και κοινωφελής. Αυτής που θαρρεί πως έχει το δικαίωμα της δημιουργίας για το συνολικό καλό. Αυτής που τολμά να μετατρέψει σε πράξη τη θέληση για έναν καλύτερο τόπο και μια καλύτερη ζωή. Όχι ανέξοδα και εύκολα, αλλά ξοδεύοντας χρήμα και χρόνο. Κυρίως χρόνο. Χωρίς υστερόβουλες επιδιώξεις, χωρίς αριθμητικούς υπολογισμούς της ζημιάς. Γιατί όταν ασχολείσαι με τα κοινά μόνο ζημιά μένει. 

Γι αυτούς όμως που ''το έχουν στο αίμα τους'' μένει και κάτι άλλο. Η ανεκτίμητη απόλαυση του αποτελέσματος. Της δημιουργίας. Εκείνης που γητεύει προσωρινά την ανησυχία όποιου αισθάνεται έλληνας κατ’ επίθετο. Εκείνης της ικανοποίησης που προσυπογράφει στο βωμό της κοινής προσφοράς πως πρόσθεσες κάτι ελάχιστο δίπλα στην παρακαταθήκη της ευθύνης και του χρέους σου, απέναντι στην δική σου πόλη, στη δική σου κοινωνία, στη δική σου γειτονιά της ανθρωπότητας.

Κι αυτό δεν είναι καν αδιαπραγμάτευτο. Είναι απρόσιτη συνειδησιακή πεποίθηση που κανείς και τίποτα ανίερο δεν μπορεί ν’ αγγίξει.

Είναι η ίδια σου η συνείδηση που μεθέχει σε κάτι πέρα και πάνω από την φυσική κι ανθρώπινη ανεπάρκεια της πραγματικότητας.

Είναι ο τόπος που όσο κι αν αργήσει πάντοτε δικαιώνεται από τη Νέμεση του χρόνου. Γιατί είναι η ίδια η αλήθεια.

Κι όταν αυτό γίνεται κατανοητό, τότε αυτόματα τα υπόλοιπα καταρρέουν ως υποδεέστερα και αδιάφορα. Τότε παύεις ν’ ασχολείσαι προσπαθώντας να κάνεις διάλογο σε φωνασκίες επίμονων μονόλογων. Τότε σιγάς και μειδιάζεις. Γιατί ξέρεις πως είσαι πολύ ψηλά για ν’ακουστείς.       

Ανεξάρτητα λοιπόν από το αποτέλεσμα μιας ακόμη τυπικής διαδικασίας, η ουσία του θέματος είναι αλλού. Και θα πρέπει κάποτε κι αυτή η πολύπαθη χώρα να στέκεται με περισσότερη προσήλωση στην ουσία των πραγμάτων, μπας και πάψει ποτέ να κατασπαράσσει τα παιδιά της. Εκείνα που σε όλη την ιστορική διαδρομή της έκαναν το διαφορετικό, όχι γιατί επιζητούσαν καν μια ηθική δικαίωση σ’ ένα ευχαριστώ, αλλά γιατί είχαν βαδίσει ήδη στο δρόμο της πραγματικής ιερουργίας του έλληνα που περνά μέσα από τη δημιουργία για το κοινό όφελος. Αφήνοντας αυτοθέλητα τη μετριότητα να κατασπαράξει τις σάρκες τους.  Κι ας μην καταλάβαιναν ποτέ πως αυτή τη διαδρομή κάποιοι την έλεγαν θέωση με την ελληνική ετυμολογία του όρου. Δε χρειάζεται άλλωστε. Εκεί διαβαίνουν ''λίγοι και διαλεχτοί'' ή ''έρημοι και δυνατοί'' που έλεγε κι ο Λάκωνας. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν να έρπουν…

Άλλωστε δεν είναι αυτό καθαυτό το θέμα που μας έκανε να το φέρουμε στη δημοσιότητα. Όχι βέβαια. Είναι εξαρχής η διαίσθηση πως μια άλλου είδους απειλή πλανάται πάνω από τη βομβαρδισμένη μας χώρα. Η απειλή κατά της έκφρασης. Της πολύμορφης έκφρασης. Και ξέρουμε πως όσοι χρειάζεται θα το κατανοήσουν. Οι υπόλοιποι μπορούν να σχολιάζουν απρόσκοπτα. Δε θα διακρίνουν ποτέ πως αυτό το Φ στο έμβλημα δεν είναι μόνον η Φαλαισία ως ερατεινός τόπος, αλλά και κάτι άλλο πολύ πιο σημαντικό…

Μήπως?

Στο σύμπαν επικρατούν ταυτόχρονα η τάξη και το χάος. Το αρμονικό και το τυχαίο ή απροσδιόριστο. Αυτοί οι κανόνες επικρατούν στην παρατηρούμενη  πραγματικότητα, αλλά και στην επιστημονική θεωρία. Κάθε είδους θεωρία, από κοσμολογική έως και κοινωνική. Οι ίδιες οι ανθρώπινες ζωές καθορίζονται παράλληλα από αυτές τις δυο αρχές. Έτσι κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το αύριο με τη σιγουριά των δεδομένων, ει μη μόνον εάν δεν παρέμβει το τυχαίο, το απροσδιόριστο, που προκαλεί συνήθως αυτό που λέμε εξαίρεση στον κανόνα.

Για τον ίδιο λόγο και σύμφωνα με τα μέχρι τώρα επιστημονικά δεδομένα, εδώ και 1.000.000 χρόνια δεν έχει συμβεί η περιοδική αναστροφή του γήινου μαγνητικού πεδίου, παρότι συμβαίνει κάθε 260-360 χιλιάδες χρόνια περίπου, με μέσο όρο διάρκειας της καταστροφικής μεταβολής τα 100 χρόνια. Βέβαια το ηλιακό μας σύστημα άρχισε να διαβαίνει τον ισημερινό του γαλαξία και κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά εάν αυτή η αναμενόμενη αναστροφή δεν έχει ήδη ξεκινήσει αργά και ανεπαίσθητα, προκαλούμενη πάντοτε από έναν συνδυασμό κοσμολογικών δεδομένων που έχουν σχέση με τη θέση μας στο γαλαξία.

Το παραπάνω που αποτελεί την επιτομή της κυκλικότητας του χρόνου και των περιόδων ζωής, αναφέρεται επειδή αποτελεί τον έσχατο ίσως φόβο της ανθρωπότητας. Αν όμως το ανάγουμε στον άγνωστο και απροσδιόριστο κίνδυνο καταστροφής, τι είναι άραγε αυτό που σήμερα απειλεί με σιγουριά την ανθρωπότητα με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα?
Οι άμεσες απειλές είναι δυο :

·         Η κλιματική αλλαγή στον πλανήτη και

·         Η προσπάθεια επιβολής της νεοταξικής παγκόσμιας δικτατορίας

Χωρίς αμφιβολία σήμερα το κλίμα της γης έχει αποσταθεροποιηθεί με την αλόγιστη ανθρώπινη παρέμβαση στους πόρους της. Γεγονός που προκαλείται από την ανταγωνιστική τάση δημιουργίας χρήματος, χωρίς κανόνες για την επιβίωση του περιβάλλοντος και του πλανήτη. Αυτή η αυτοκαταστροφική ανηθικότητα απέναντι στη φύση είναι ικανή να μας αποβάλλει από αυτή ως παράσιτα.
Η ζωντανή και αυτορυθμιστική Φύση θα μπορούσε να το κάνει με πολλούς τρόπους :

·         με ένα μεγαλύτερο κύμα πλάσματος από τον ήλιο

·         με την πρόσκρουση ενός μετεωρίτη

·         με τη διάβασή μας από έναν γαλαξιακό κρατήρα καταστροφής

·         με μια αναστροφή του γήινου μαγνητικού πεδίου

·         με την πλημμυρίδα της θανατηφόρας ηλεκτρονικής ομίχλης

·         με έναν τυφλό / τυχαίο πυρηνικό πόλεμο

·         με την πανδημία ενός ανεξέλεγκτου ιού κλπ

ακολουθώντας τις γνωστές Permian και Ordovician περιόδους εξαφάνισης της ζωής στον πλανήτη ή τις πάμπολλες μη ολοκληρωτικές ανά περιόδους που αφορούν απλά τη θέση και την απόστασή μας από τον ήλιο. Κάτι που ήδη συμβαίνει στο διπλανό μας πλανήτη Άρη. Και όλα τα παραπάνω με την προϋπόθεση ότι οι αστέρες ακολουθούν σταθερές τροχιές στο διάστημα. Τελευταία όμως η επιστήμη διαπιστώνει πως ούτε αυτό συμβαίνει απόλυτα.

Παράλληλα με τα παραπάνω, ο δεύτερος άμεσος κίνδυνος είναι η προσπάθεια επικράτησης μιας παγκόσμιας δικτατορίας πριν τη φυσιολογική και ώριμη επίτευξη ενός παγκόσμιου πλανητικού πολιτισμού. Όσοι δεν την πιστεύουν θα πρέπει να απαντήσουν σε ερωτήματα όπως:

·         γιατί κατασκευάζονται κάθε είδους καταφύγια, ακόμη και από vip

·         γιατί απομειώνεται ο ανθρώπινος πληθυσμός με πολέμους, με μεταλλαγμένα τρόφιμα, με μολυσμένες πόλεις και πόσιμα νερά, με νέες ασθένειες, με δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα, με κατεστραμμένο περιβάλλον, με πλανήτη σκουπιδότοπο, κλπ

·         γιατί διώκονται ολόκληροι λαοί με το πρόσχημα της τρομοκρατίας

·         γιατί εντείνεται η αναζήτηση νέων πλανητών

·         γιατί ήδη σχεδιάζονται πολυδάπανες αποστολές εποίκησης

·         γιατί γίνεται ανεξέλεγκτη η ηλεκτρονική ομίχλη συχνοτήτων

·         γιατί θέλουν να μεταλλάξουν τα είδη ζωής και κυρίως τον άνθρωπο

·         γιατί όλο και περισσότεροι μιλούν για διεθνή συνομωσία

Ο πολιτισμός μας έχει λίγες χιλιάδες χρόνια ζωής με μυθικές μόνον αναφορές σε προηγούμενους που αφανίστηκαν. Κι ας σημειώσουμε εδώ ότι οι αρχαίοι έλληνες ονόμαζαν έναν πλήρη κύκλο πολιτισμού με διάρκεια 26.000 ετών περίπου, Μέγα Ενιαυτό. Αυτόν τον θεωρούσαν θείο και άρρητο (ανείπωτο) και γι αυτό δε μας άφησαν σχετικές πληροφορίες.

Τελικά μήπως πράγματι κάτι συμβαίνει?

Μήπως πράγματι φοβούνται το πέρασμα του ηλιακού μας συστήματος από τον ισημερινό του γαλαξία?

Μήπως ήδη συμβαίνει πληθυσμιακή απομείωση με πραγματικούς, αλλά και οικονομικούς πολέμους, όπως ο δικός μας, που ακόμη δεν έχουμε αντιληφθεί τις συνέπειές του?

Μήπως η πυροδότηση της λαθρομετανάστευσης στοχεύει στην πληθυσμιακή αλλοίωση και στην επικράτηση ενός μιγά ανθρωπότυπου?

Μήπως γνωρίζουμε πολύ λιγότερα από όσα γνωρίζει μια παγκόσμια ελίτ?

Μήπως αυταπατόμαστε ή μήπως ζούμε ήδη μια εικονική πραγματικότητα?

Μήπως η έτσι κι αλλιώς σχετική πραγματικότητα μας οδηγεί σε μια νέα βελτιωμένη συνειδητότητα, υποβοηθούμενη ίσως από την χρήση της τεχνητής μνήμης και την ηλεκτρονική διάδοση της πληροφορίας?

Μήπως γινόμαστε κοινωνοί μιας νέας νοημοσύνης, αντιλαμβανόμενοι περισσότερα?

Μήπως πέραν της γήινης αρχίζουμε να έχουμε και εξωγήινη αντίληψη συμμετέχοντας σ’ αυτό που λένε συμπαντικό Νου?

Μήπως αυτή η διάσταση ύπαρξής μας είναι καιρός να ξεπεραστεί και να δούμε κι άλλες διαστάσεις ύπαρξης όχι απαραίτητα υλικές, δίπλα μας? 

Έχουμε μάθει να λέμε πως η τάδε εποχή ήταν σημαντική. Λάθος. Καμιά εποχή δεν ήταν σημαντικότερη από την εκάστοτε τωρινή. Σήμερα συμβαίνει το γίγνεσθαι και κατά ένα μεγάλο βαθμό το αύριο εξαρτάται από αυτό. Όπως και να ‘χει έχουμε την τύχη να ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Καιρούς που σημαίνουν το μεγάλο βήμα προς έναν πλανητικό ή και διαπλανητικό πολιτισμό ενός φύσει βελτιωμένου μετανθρώπου που οφείλει να προστατευθεί από τους ομοίους του, συνωμότες ή εκμεταλλευτές της άγνοιάς του, σεβόμενος παράλληλα τη μάνα Φύση. Πριν καν συνυπολογίσει τον παράγοντα μιας εξωγήινης απειλής ή μιας επαφής τρίτου τύπου.

Σήμερα λοιπόν, δεν είναι η παγκοσμιοποίηση καθαυτή το πρόβλημα, καθώς αποτελεί μια αναπόφευκτη και ώριμη φυσική συνθήκη στο αύριο. Το πρόβλημα είναι ο τρόπος που αυτή θα επιτευχθεί. Θα αφήσουμε να είναι μια παγκόσμια νεοταξική μιλιταριστική δικτατορία βασισμένη στο νόμο και την τάξη και την θρησκευτική προσήλωση στο σκοπό της με μια νέα πανθρησκεία ή θα καταστούμε πολιτισμικά ικανοί να ξεπεράσουμε αναχρονιστικές αντιλήψεις, θεοκρατικές προσηλώσεις και ανταγωνισμούς συμφερόντων, ώστε να δημιουργήσουμε μια δημοκρατική παγκόσμια κοινότητα των εθνών στα πλαίσια ενός νέου πλανητικού πολιτισμού?

Ενός πολιτισμού όπου η γνώση και η τεχνολογία θα αντικαταστήσουν το παραδοσιακό κεφάλαιο και θα εξυπηρετούν καλύτερα τον άνθρωπο και τη φύση, ατενίζοντας επιτέλους όχι στα σωθικά της Γης, μα έξω απ’ αυτή στην απέραντη γειτονιά της, σαν μία και ενωμένη ανθρωπότητα? 

Esperanca

Quando o mundo diz, ''Desista'', a esperanca sussurra, ''Tente uma vez mais''...

Στην πορφύρα της Ανατολής σαν άχρωμες δείχνουν οι άλικες παπαρούνες.

Φωτιά στο Νότο, φωτιά στο Βορρά. Φωτιά στην άσβεστη φωτιά της Ανατολής.

''Φωτιά η φωτιά μου, αχώνευτη… '' έλεγε ο τελευταίος ποιητής.

Άψις αχώρητη στο χωροχρόνο η πεθυμιά να δεις χτισμένη με τάξη την άβυσσο μες στην καρδιά του ανθρώπου. 

Από τότε που το αγαθό κι η αρετή διαδόθηκαν σα συνώνυμα της αδυναμίας, κυριάρχησε το αφύσικο.

Κόσμος ''αγαμέτης'' που ζητά να αναπαράγει με κατάτμηση το κίβδηλο καταργώντας τη συνουσία του δημιουργικού.

Στις αγέλες των ανθρώπων η αγάπη έγινε φτηνό κι αγελαίο ''αγάπημα''.

Άγος που τρέφει το άγχος της σύγχρονης ζωής ευτελίζοντας την έννοια του μέτρου στην αποδοχή της μετριότητας.

Στην πορφύρα της Ανατολής κάθε αναίρεση φαντάζει αδύνατη απ’ τον πολιτισμό μας που ψάχνοντας την ανατολή αναδύθηκε στη Δύση.

Belo Mundo!Κοντέψαμε να ξεχαστούμε...
Τόσο ώστε να μην αφεθεί η ματιά πέρα απ' το γκρίζο.

Esperanca. Φαντάζεις αναλώσιμη σε κάθε ανάλεκτη φλυαρία…

Στην αναλογία των στυγνών αριθμών τριγύρω, η ακτίνα της κατανόησης μοιάζει σαν απεγνωσμένος ανάπλους…

Minha esperanca, αναπνοή. Στα πυρακτωμένα σου μετέωρα καίγεται το ψέμα του αναπόδραστου κι η πορφύρα της φωτιάς σου μοιάζει τόσο με την πορφυρή αλήθεια της ανατολής.

Ενός καινούργιου κόσμου, σαν κόσμημα που το κρατάς στο χέρι σου και μειδιάζεις...

Σ’ αυτή τη συντεταγμένη αναρχία του αφύσικου η αίσθηση της αναρχοαυτονομίας μας είναι ο ορισμός του οξύμωρου αυτοσαρκασμού!

Μα αυτή τη Λαμπρή ανάστα ''συνέλληνα'', ανάστα ''σύντροφε''.

Πέρα και πάνω απ’ τη βλακώδη περιχαράκωσή σου στη σκόπιμη διαίρεση, ανάστα έστω και σαν πολίτης σε σύγχυση!

Ανάστα πατριώτη όπου γης γιατί ύστατη πατρίδα εντέλει είναι ολόκληρη η Γη.

Καθετί λιγότερο είναι μια παρωχημένη πλέον και μάταια ανάσχεση μιας πορφυρής ανατολής που δε θ’ αργήσει…