Νικηταράς ο Τουρκοφάγος

Χρόνια πριν την Επανάσταση του 1821, οι πρωτεργάτες της εκπαιδεύονται ως κλεφταρματολοί στα λημέρια της Συνομοσπονδίας Αρματολών του Ζαχαριά του Μπαρμπιτσιώτη (1785 - 1805 ) στον Ταύγετο.

Ανάμεσα στα πρωτοπαλίκαρα ήταν και ο Νικήτας Σταματελόπουλος από τον οικισμό Καμίνια του Τουρκολέκα Αρκαδίας, ο οποίος διακρινότανε για την ταχύτητά του στο τρέξιμο, αλλά και για την ταχύτητα και δεξιότητα στο σπαθί.

Ανταγωνιστής του ήταν ο Γομάτος απο το Λογκανίκο Λακωνίας, ο οποίος έφιππος συχνά προλάβαινε τον Νικήτα και έπαιρνε πρώτος με το σπαθί του το κεφάλι του καταδιωκόμενου τούρκου.

Σημειώνεται πως η ''πρακτική άσκηση'' των εκπαιδευόμενων,  ήταν πραγματικές μάχες...

Ο Νικηταράς λοιπόν, γνωστός πέραν αυτών και για την ευστροφία του, για να κερδίσει τον Γομάτο σκέφτηκε να βελτιώσει την τεχνική του. Έτσι σε μια ''εκπαιδευτική'' τους καταδίωξη τούρκων και ενώ ο Γομάτος έχει πλησιάσει αρκετά και ανεμίζει το σπαθί του βλέπει το κεφάλι του Τούρκου να σηκώνεται στον αέρα μπροστά του.

Τί είχε γίνει?

Ο Νικηταράς είχε προσθέσει μια αλυσίδα μήκους ενός μέτρου στη λαβή του σπαθιού του και είχε εξασκηθεί να το χειρίζεται, έτσι ώστε και για ένα μέτρο διαφορά να κερδίζει τον ταχύτατο Γομάτο!

Ο τελευταίος ενθουσιασμένος απο αυτό που είδε σταμάτησε τον ανταγωνισμό και παραδέχθηκε πως ο Νικήτας θα γινόταν ''τουρκοφάγος'', προσωνυμία που καθιερώθηκε αργότερα για τον Νικηταρά με την μάχη στα Δερβενάκια και την στρατηγική της που οδήγησε μια στρατιά Τούρκων σε όλεθρο.

Εδώ να σημειώσουμε πως η στρατηγική των μαχών της επανάστασης ήταν κυρίως σχεδιασμοί και εφαρμογές από τον Νικηταρά και όχι από τον γηραιότερο Κολοκοτρώνη ο οποίος βέβαια συμφωνούσε σε όλα με τον ''ανηψιό'' του και κράταγε την εποπτεία της μάχης. Για παράδειγμα η ήττα της στρατιάς του Δράμαλη στα Δερβενάκια, οφείλεται στην πρόνοια του Νικήτα να χτυπήσει την εμπροσθοφυλακή με τις καμήλες και τα εφόδια, οι οποίες οπισθοδρομώντας έφεραν χάος και πανικό στη στρατιά...   

Επίσης να σημειώσουμε πως ήταν ο μόνος από το Μωρηά που μπορούσε να κληθεί να πολεμήσει στη Ρούμελη ως έμπιστος και ανηψιός του Κολοκοτρώνη, αλλά κυρίως ως ο ικανότερος μαχητής και καπετάνιος που έχαιρε της αποδοχής όλων σε αυτές του τις ικανότητες.

Στα πρώτα χρόνια του Αγώνα κατανόησε και συμπάθησε τον ποιητή Τυρταίο της εποχής, τον επονομαζόμενο Τσοπανάκο, ο οποίος περιόδευε χωριά και λημέρια στιχουργώντας και τραγουδώντας αυθόρμητα, ώστε να εμψυχώνει λαό και αγωνιστές όπως :
[ Έλληνες τώρα άγουμε, τα όπλα μας ας λάβουμε
η πατρίδα μας φωνάζει και ο Ρήγας διατάζει
καθώς ο Φοίνιξ καινουργεί και γίνεται ξανά πουλί
έτσι καινουργεί το έθνος, το ελληνικό το γένος ]
ήταν όμως φτωχός και δυσκίνητος κι έτσι ο Νικηταράς όταν έλαβε ως δώρο ένα μαύρο πολεμικό άλογο με κοντή ουρά, το έστειλε δώρο στον Τσοπανάκο για να διευκολύνει το έργο του, αντιλαμβανόμενος την αξία της ηθικής εμψύχωσης των Ελλήνων. Κι ο απίθανος Τσοπανάκος του απαντάει : 

[ Το δώρο σου Νικηταρά άλογο χωρίς ουρά

μεγάλη μου ‘δωκε χαρά μα είναι μπελάς για φουκαρά

οπού δεν έχει τον παρά για να ταΐζει τον Καρά

μόλις λάβεις το χαμπάρι να μου στείλεις και κριθάρι

πριν ο διάβολος το πάρει  και σου στείλω το τομάρι ]

Παραμονή Πρωτοχρονιάς στην απελευθερωμένη Τρίπολη πήγαν κάποια παιδιά να του πουν τα κάλαντα, αλλά εκείνος που δεν είχε ούτε πεντάρα να τους δώσει κατέφυγε στο θείο του Κολοκοτρώνη που τυχαία παρευρισκόταν, κι αυτός του είπε περιπαικτικά :

-   Δε ντρέπεσαι να διακονεύεις κοτζάμ καπετάνιος με τόσες δόξες? Τι σόι στρατηγός είσαι σύ?  Κι ο Νικήτας του απαντά αυθόρμητα :

-   Καπετάνιος είμαι. Πραματευτής δεν είμαι. Εγώ δεν κάνω πραμάτεια το καπετανιλίκι μου για να πλουτίσω.

Στρατολογούσε μαχητές από τα Σαμπάζικα (Φαλαισία έως Πολιανή) χωριά, οι οποίοι ποτέ δε δέχτηκαν να πολεμήσουν υπό άλλο στρατηγό, με αποτέλεσμα κατά τον εμφύλιο να ξεσπάσουν πάνω τους οι Παπαφλέσσας και Μακρυγιάννης με μισθοφόρους από τη Βόρεια Ελλάδα http://kamararc.blogspot.gr/2011/10/1821_06.html

Στρατολογώντας έτσι στο Σκορτσινού, συναντάει ένα νέο και ωραίο παληκάρι που το έλεγαν Τσότσολα να είναι τσοπάνης και του λέει πως είναι κρίμα τέτοιο παλικάρι να μην παίρνει τα άρματα για την πατρίδα. Ο νέος του απαντάει πως ευχαρίστως θα τα 'παιρνε αν έπειθε τον πατέρα του να τον αποδεσμεύσει από το κοπάδι. Ο Νικηταράς βρίσκει τον πατέρα του Τσότσολα και του λέει πως θέλει τον γιο του μαζί του. Κι όταν ο γέρος τον ρωτάει, αυτός του λέει πως τον θέλει να σκοτωθεί για την πατρίδα. Αγριεύει ο γέρος και του λέει ποιος είσαι συ που τολμάς να μου ζητάς να σκοτωθεί ο γιός μου κι ο Νικήτας του απαντάει ο Νικηταράς γέροντα. Στέκει τότε ο γέροντας με δέος και θαυμασμό και του λέει αν είσαι ο Νικηταράς γιε μου τότε να ρθει μαζί σου το παιδί μου και με την ευχή μου να τονε κάνεις καπετάνιο. Έκτοτε ο νεαρός Τσότσολας αναδείχθηκε στις μάχες και όταν ο Νικηταράς τον παρουσίασε με καμάρι στον Κολοκοτρώνη, τότε ο γέρος του Μοριά που χάρηκε του έδωσε στο εξής το όνομα Μανιάτης για να ταιριάζει καλύτερα στον νέο, επίθετο που μέχρι και σήμερα υπάρχει στο Τουρκολέκα...
    
Όντας συμπολεμιστής των Μεσολογγιτών εγγυήθηκε την πληρωμή των ναύλων των Υδραίων για ανεφοδιασμό του πολιορκούμενου Μεσολογγίου, στέλνοντας για εκποίηση το τιμημένο σπαθί του! Οι Υδραίοι πείστηκαν στο λόγο τιμής του Νικηταρά και του απάντησαν πως ναι μεν ενεχυρίασαν το σπαθί του - αλλά του το επιστρέφουν, παρακαλώντας τον τιμητικά να το έχει πάντα εις την δεξιά του ( χείρα - χέρι ) ή έστω ανά την θήκη του, ώστε να αισθάνονται αυτοί και η Πατρίς ασφαλείς… 

Κατά τη διάρκεια παράδοσης του Μωρηά στους ΑγγλοΓάλλους από τον Ιμπραήμ που δεν είχε ο Νικηταράς καταδεχτεί να παραβρίσκεται στην τελετή, τελικά πήγε αλλά με άλλο σκοπό και μόλις την τελευταία στιγμή ένας φίλος του Γάλλος λοχαγός που τον είδε να πλησιάζει αγριεμένος στις γραμμές των επισήμων, με το χέρι στη λαβή του σπαθιού και κατάλαβε τον τράβηξε πιο πέρα για να μην σκοτώσει τον Ιμπραήμ και θα το κανε...

Ο Ιμπραήμ που για πρώτη φορά τρόμαξε από θωριά ανθρώπου, μόλις ρώτησε και του είπαν ποιος ήταν αυτός που κινήθηκε εναντίον του, δόξασε τον Αλλάχ που γλίτωσε και βιάστηκε να φύγει νωρίτερα...

Τέλος σε όλη την ελληνική ιστορία, δυο μόνο στρατηγοί έχουν καταφέρει να προσελκύσουν το μεγαλύτερο λαϊκό προσκύνημα από φίλους κι εχθρούς κατά την κηδεία τους. Ο στρατηγός Φιλοποίμενας από τη Μεγαλόπολη και ο στρατηγός Νικήτας από τη Φαλαισία. Κι οι δυο από την ίδια ξεχασμένη γωνιά αυτής της χώρας. Ο δε επικήδειος, πηγαίο λογοτεχνικό έπος αντάξιο σε Αχιλλείς ...
  

Είναι τόσα πολλά που συνθέτουν τη μορφή του σημαντικότερου και σεμνότερου ήρωα της Επανάστασης που τι να πρωτοπεί κανείς, αφού το τραγικό τέλος του αποτελεί ακόμη όνειδος για την ελληνική Πολιτεία που δε δείχνει να έχει συνετιστεί από την Ιστορία. Την ελληνική Πολιτεία που κατά ορισμένους εξακολουθεί να διαιρεί και να βασανίζει τους Έλληνες, διαχειριζόμενη και σήμερα ''δάνεια της Αγγλίας'' και αγνοώντας το διηνεκές αίτημα των αγωνιστών για συντακτική Εθνοσυνέλευση, όπως και τότε...
Ούτε καν αναζητώντας σήμερα με τα πλέον σύγχρονα μέσα τα οστά του καπετάνιου που εξακολουθούν να αγνοούνται, για την ελάχιστη απόδοση ενός εθνικού χρέους Τιμής. 

Άποψή μου είναι πως οι βιογραφίες του Νικηταρά και του Καραϊσκάκη είναι οι σημαντικότερες που πρέπει να διαβάσει κανείς για το 1821, για να αντιληφθεί το μέγεθος του ηρωϊσμού, αλλά και την αντιξοότητα του περιβάλλοντος της εποχής, ακόμη κι απ' τους άλλους Έλληνες...   

Hey You Stranger

Εμείς κι οι ζωές μας, είμαστε λέει το αποτέλεσμα των πράξεων ή των παραλείψεών μας. Αυτό δεν είναι και τόσο απόλυτο αφού παράγοντες όπως τύχη ή ατυχία, υποστήριξη ή αδικία, υγεία ή φιλασθένεια κλπ μπορούν να καθορίσουν πορείες χωρίς ιδιαίτερες προσπάθειες ή παραλείψεις.

Ακόμη κι τρόπος που ζεις όταν δεν είναι αυτός που θες εσύ, αλλά ο τρόπος που επιβάλλεις στον εαυτό σου επειδή είναι αρεστός σε άλλους, τότε σε οδηγεί στο να αγνοείς κι ο ίδιος ποιος είσαι…

Καθωσπρεπισμός μιας κίβδηλης ζωής πίσω από μια μάσκα που εσύ ή οι άλλοι επέβαλλαν. Κατά κανόνα οι ζωές των κοινωνιών μας σήμερα παρελαύνουν σε ένα διαρκές καρναβάλι κοινωνικών προτύπων που επιβάλλουν ηθικοί ή άλλοι κανόνες.

Έτσι παραμένουν υποταγμένες σε κάποια πρέπει, σε κάποια πρότυπα που στήνουν τον μινώταυρο - μηχανισμό συντήρησης της ίδιας της κοινωνίας και ο οποίος για να διατηρηθεί αλώνει χιλιάδες ζωές στον άκμονα μιας επιβεβλημένης καθημερινότητας της οποίας το άθροισμα στοιχειοθετεί τη συνήθεια, το έθος.

Το έθος απ’ τη μια μεριά μαζί με τα ήθη και τα έθιμα αποτελούν τη βάση ενός πολιτισμού, απ’ την άλλη όμως ο εγκλωβισμός  μιας κοινωνίας στην παρατεταμένη συνήθεια λειτουργεί ανασταλτικά σε κάθε ενδεχόμενη πρόοδό της. 

Όμως όπως κάθε κανόνας έχει τις εξαιρέσεις του, έτσι και στις επιλογές ζωής υπάρχουν εξαιρέσεις.

Αυτοί που μπόρεσαν ή αναγκάστηκαν να ζήσουν έξω από καθιερωμένα πρότυπα και τα κατάφεραν με επιτυχία, είναι συνήθως τα καλύτερα παραδείγματα παρότι άμεσα χαρακτηρίζονται αιρετικά από αφανείς αυτοματισμούς αυτοπροστασίας του κατεστημένου.

Η γοητεία όμως ενδημεί στη διαφορετικότητα του ξεχωριστού που κι αν ακόμη δεν τα κατάφερε ξέρει πως ζει τη δικιά του ραψωδία παραδέρνοντας χαμένος στη δικιά του οδύσσεια, προφανώς γιατί κατάκτησε ιερούς τόπους αποτελώντας τη μαγική εξαίρεση.

Γιατί έζησε τη σμικρότητα του πρόσκαιρου στα όρια,  προσκολλημένη σ’ ένα Νόστο που η διανόηση ονόμασε Ιθάκη.

Σε νόστο υπερβατικό πέρα και πάνω απ’ τη ζωή χωρίς να νοιάζεται για τα μικρά και τ’ ασήμαντα, γιατί γεύτηκε μια δόση θεό ανάμεσα στο χαμόγελο και το δάκρυ του θυμικού, γνωρίζοντας πως η μορφή της ιθάκης του βασιλεύει πέρα απ’ τους ορίζοντες.

Κι ακόμη περισσότερο ξέροντας πως όταν την συναντήσει θα ξαναρχίσει το ταξίδι μετατρέποντάς το σε απώτερη Ιθάκη, γνωρίζοντας πως η ζωή ξεδιπλώνεται και σε ανώτερες σπείρες μιας άπειρης κι αθάνατης ύπαρξης τόσο απτής και μαθηματικά λογικής, όσο κι η κατανόηση της ψευδαίσθησής της σε αυτό το επίπεδο του ταξιδιού.

Πέρα και πάνω από κάθε εγώ και φιλοτομαριστική διάθεση, η ζωή σε κάθε της γνωστή και άγνωστη έννοια δεν τελειώνει εδώ ή αλλού, όσο δεν τελειώνει η μαγική παραδοχή του απείρου εντός της οποίας δεν ορίζεται μονάδα και εκτός της οποίας δεν ορίζεται σημείο.

Ορίζοντας πως εντέλει η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση είναι το ανθρώπινο Εγώ μας, το οποίο δεν είναι παρά μια ενδεικτική αναλαμπή του συμπαντικού Εγώ που παλεύει να Γίνει ώστε να Είναι Ένα.

Και στιγμιαία αυτός ο γνώριμος Ξένος όταν πάρει Μορφή θα ξαναρχίσει τον πηγαιμό προς μια καινούργια Ιθάκη υπακούοντας στην υπέρτατη Ανάγκη της εγγενούς Αθανασίας πιστεύοντας μόνον σε έναν Θεό που Χορεύει, αναζητώντας σε ν ζωές την ν-1 εκείνη που θα προσθέσει κάτι στον αυτοσκοπό του κοσμήματος Κόσμου.

Γι αυτό άλλωστε το ΓνώθισΑυτόν αποτελεί το δυσκολότερο επίτευγμα του ανθρώπου.

Επανάσταση?

Ο όρος επανάσταση σημαίνει τη διαδικασία κατά την οποία ο επαναστάτης αφού σηκωθεί στο ανθρώπινο ανάστημά του (ανά- στάση), διαχειρίζεται το περιβάλλον του (επί ) έτσι ώστε να καταστεί ο απόλυτος ρυθμιστής του.

Για να μπει κανείς στην παραπάνω διαδικασία σημαίνει πως το περιβάλλον του είναι τόσο πιεστικό, που του έχει επιβάλλει την υποταγή και τη δυσχέρεια διαχείρισης της ζωής με την ευρύτερη έννοια.

Υπό αυτή την έννοια το άτομο ή το σύνολο σε κάποια όρια ανοχής ξεσπά και αναζητά το αυτονόητο δικαίωμα της αυτοδιαχείρισης που επιβάλλει η έλλογη ανθρώπινη φύση.

Ιστορικά το αποτέλεσμα επαναστάσεων εκφράζεται σε εφαρμοσμένες δημοκρατίες και συνομολογημένα ανθρώπινα δικαιώματα μεταξύ πολιτών και εξουσίας.

Σήμερα δυστυχώς ο εκφυλισμός των δημοκρατιών σε κομματοκρατίες, αστικές ολιγαρχίες, εταιρειοκρατίες και τραπεζοκρατίες, απουσία της σύγχρονης διανόησης που δείχνει να έχει αδρανοποιηθεί από τη φαυλότητα της εκούσιας ή ακούσιας ένταξής της στα παραπάνω, έχει δημιουργήσει συνθήκες τέτοιες και τόσο πιεστικές που ακολουθώντας τους ανυπέρβλητους φυσικούς νόμους θα προκαλέσουν συν τω χρόνω τη σύγχρονη επανάσταση.

Ο χρόνος και κυρίως ο τρόπος εκδήλωσης μιας επανάστασης όμως είναι ύψιστο ζητούμενο, εφόσον αναφέρεται σε μια εκρηκτική διαδικασία που εκ φύσεως  μπορεί να καταστεί ανεξέλεγκτη και να παρασύρει μαζί της πρόσωπα και καταστάσεις σε μια παράπλευρη απώλεια, που θα αποτελεί θυσία στην επίτευξη του σκοπού.

Ιδανική κατάσταση θα ‘ναι η αποφυγή αυτής της απώλειας και η ομαλή ανατροπή.

Μπορεί όμως μια επανάσταση να είναι ομαλή και αποτελεσματική?

Και τι είναι τελικά η επανάσταση?

Στην Ελλάδα του σήμερα είναι η ιστορικά παρωχημένη μαρξιστική του ΚΚΕ? Μήπως είναι η σοσιαλιστική υπέρβαση του μαρξισμού από τον ΣΥΡΙΖΑ? Είναι η κινηματική εξαγγελία των ΑΝ.ΕΛ. που πηγάζει από το κίνημα των αγανακτισμένων? Είναι η εθνικοσοσιαλιστική επανάσταση της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ?

Εξετάζοντας κανείς τα ''μανιφέστα'' όλων των αντιμνημονιακών παρατάξεων εντοπίζει ενδιαφέρουσες ομοιότητες και απαράβατες διαφορές.

Στο βαθμό που αυτές οι διαφορές παραμένουν απαράβατες, σημαίνει πως το ζητούμενo της πανεθνικής συστράτευσης αναιρείται και αυτόματα αναιρείται η επίκληση της επαναστατικής διαδικασίας εφόσον δεν συμπεριλαμβάνει την ευρεία πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Στην παρούσα φάση κοινή συνιστώσα παραμένει μόνον η αντιμνημονιακή στάση και και το social (κοινωνικό) υπόβαθρο, έτσι ώστε τα παραπάνω κινήματα να δείχνουν πως δεν μπορούν να συμπράξουν υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, ακόμη και αν οι δυό παραπάνω παράμετροι αναφοράς είναι βασικές και κοινές.

Διαπίστωση της παραπάνω πολιτικής διαίρεσης είναι σαφώς η συντήρηση της κομματοκρατίας την οποία οξύμωρα όλοι τους αναθεματίζουν.

Διαπίστωση επίσης είναι η κραυγαλέα απουσία ενός σύγχρονου ιδεολογικού μανιφέστου το οποίο θα υπερβαίνει ιστορικά παρωχημένες ιδεολογίες και κομματικές περιχαρακώσεις και θα συνεγείρει το λαό στην επίκληση ενός ιδανικού στόχου και σκοπού.

Και γίνεται ακόμη τραγικότερη αυτή η διαπίστωση όταν αυτό συμβαίνει στην Ελλάδα τη χώρα που ιστορικά γέννησε τις έννοιες της ελευθερίας και της δημοκρατίας και που σήμερα δείχνει να αδυνατεί να δώσει το δικό της ελληνοκεντρικό, ανθρωποκεντρικό και φυσιοκεντρικό στίγμα μιας νέας ιδεολογικής πρότασης – επανάστασης, που θα συνεγείρει το παγκόσμιο ελληνικό πνεύμα, αφού η αναφορά στο ''ελληνότροπον'' δεν έχει όρια και αναφέρεται σε όλη την ανθρωπότητα.

Ακόμη και η αραβική άνοιξη η προδικασμένη από το παγκόσμιο οικονομικό status, παρότι θύμισε συνθήκες όψιμης Αναγέννησης δεν κατέστη ικανή συνθήκη και αφορμή για μια  γενικότερη ιδεολογική ανάφλεξη στην Ευρώπη, που προφανώς την θεωρούσε αφ’ υψηλού ως μια εδραιωμένη σημερινή Ιερή Συμμαχία του νεοφιλελευθερισμού.

Τι γίνεται λοιπόν με την Επανάσταση που όλοι επικαλούνται?

Πέραν των διαπιστώσεων που προηγήθηκαν και κυρίως του ιδεολογικού ελλείμματος, θα πρέπει να καταλάβουμε πως η επανάσταση είναι μια φυσική συνθήκη η οποία συμβαίνει όταν τα δεδομένα κορυφώνονται και οδηγούν μαθηματικά στην ανάδυσή της.

Κάθε άλλη προσπάθεια καπηλείας ή εντυπωσιασμού είναι καταδικασμένη σε αποτυχία με καταστροφικές συνέπειες.

Η καταγραφή και διαπίστωση των δεδομένων που μαθηματικά οδηγούν σε επαναστατική έκρηξη – ανατροπή, δημιουργεί πρωτίστως την ευθύνη και το χρέος για την μελέτη και προετοιμασία της, έτσι ώστε με ώριμο ιδεολογικό υπόβαθρο να οδηγεί σε ευεργετικές  ανατροπές κατεστημένων και όχι σε καταστροφικούς συμβιβασμούς με νέα ελάχιστα υπαρξιακά πρότυπα κάποιου κομματικού προτύπου.

Γι αυτό πρωτίστως η επανάσταση αποτελεί υπέρβαση και όχι υπεκφυγή σε μια νέα απλή διέξοδο.

Υπέρβαση η οποία θα στοχοθετεί το ανώτερο κοινό σημείο ως αναφορά σε μια νέα πραγματικότητα και όχι καθετί γνωστό και ιστορικά δοκιμασμένο.

Η επιστροφή σε ένα γνωστό ιστορικά πρότυπο είναι απλά επιστροφή και καπηλεία και όχι επανάσταση, γιατί η πραγματική επανάσταση δεν αφορά μια στατική κατάσταση με πάγιο πλαίσιο κανόνων, αλλά μια διαρκή διαδικασία αναζήτησης του βέλτιστου μέσα από μια διαρκή ''γέννεση πολιτισμού'' και πολιτικής.

Έτσι λοιπόν οφείλει ο καθένας που θα μιλάει ή θα σκέπτεται επαναστατικά να γνωρίζει πως δεν αναφέρεται σε μια προσέγγιση απλής επικράτησης ή εκδικητικής σκοπιμότητας, αλλά σε μια καθ’ όλα ιερή διαδικασία υπέρβασης της ιστορίας, που γίνεται ιστορία μόνον εάν και εφόσον δικαιώνεται από την λαϊκή ελπίδα και τον ανθρώπινο πόθο του ιδεατού.

Ειδικά στην Ελλάδα η ιστορία μας λέει πως δεν περισσεύει αδερφική ρανίδα αίματος.

Ειδικά στην Ελλάδα το απαιτούμενο ιδεολογικό υπόβαθρο υπάρχει και μπορεί απλά να αναγεννηθεί στη σύγχρονη μορφή του, σα μια ιδεατή επανάκαμψη στην πατρίδα και μητρίδα Γη των ελλήνων θεών και των ηρώων της σε όλους τους ανεξάντλητους συμβολισμούς τους, παράγοντας μια οργιώδη πολιτισμική άνθηση με σύγχρονες προβολές.

Έτσι μια σύγχρονη επανάσταση μπορεί και πρέπει να είναι εξόχως ''ελληνοκεντρική'' που σημαίνει πως δε θα χωράει σε στεγανά και όρια ιδεολογιών και πρακτικών, αλλά θα καθοδηγείται από την κλασσική και διαρκή επίκληση της ελευθεριότητας στο διηνεκές, ως μια αείγνητη διαδικασία προσέγγισης του αγαθού τόπου της Ελευθερίας σε κάθε της διάσταση, όπως η ίδια η έννοια του ελληνισμού υπαγορεύει… 

Βέβαια στη σημερινή Ελλάδα μπορεί αυτά να αποτελούν ταμπού ως αναγωγές στην αναρχία και τον αναρχισμό ή τον εθνικοσοσιαλισμό, ιδεολογίες που παρότι διαφωνώ τους αναγνωρίζω πως παραμένουν δύσκολες και άξιες διαλόγου, παρά τον εξοβελισμό τους από την κατεστημένη ιεροεξεταστική άποψη που δεν μπαίνει καν στον κόπο να τις μελετήσει και κυρίως να κάνει διάλογο μαζί τους.
Η άρνηση διαλόγου αποτελεί ύβρη της πολιτικής απο μόνη της.

Γνωρίζοντας πως πέρα και πάνω από όλα αυτά, η επανάσταση των ελλήνων δεν είναι μόνον ελληνική υπόθεση, αλλά μια πρωτίστως πολιτισμική διαδικασία η οποία αφορά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα που βαδίζει με μαθηματική σιγουριά σε έναν νέο πλανητικό πολιτισμό με μεγαλύτερες και πιο σύνθετες προσδοκίες.

Με ή χωρίς τους έλληνες…
Παραφράζοντας μια φράση φιλικού blog για το άγαλμα της Νίκης της Σαμοθράκης : 

Η Ελευθερία είναι δέσμια, Ελευθερώστε την !

Et in arcadia ego

Et in arcadia ego ( κι εγώ στην Αρκαδία ) είναι η χωρίς ρήμα αμφίσημη λατινική φράση που χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τον ζωγράφο Γκουερτσίνο και στη συνέχεια από τον Πουσσέν σε δύο πίνακες με μικρή τροποποίηση του δεύτερου σε βάθος δεκαετίας, τον 16ο αι., η οποία παρά τη συμβατική ερμηνεία της που παραπέμπει στο ρομαντισμό της εποχής της Aναγέννησης, εξακολουθεί να αποτελεί γρίφο για τους ερευνητές.
Οι σημερινές κοινότυπες αποδόσεις της με ρήμα (υπήρξα ή γεννήθηκα) δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα και αφορούν σε προσπάθειες ερμηνείας.
Αρχικά ο Γκουερτσίνο απεικονίζει δύο νέους ποιμένες (ελάχιστη προϋπόθεση διαλόγου από το άλκιμο της ζωής για το ερώτημα του θανάτου) να εξετάζουν ένα κρανίο που εναποτίθεται σε τάφο (ή βωμό) κάπου στο δάσος.
Ο Πουσσέν προσθέτει ένα ακόμη ζευγάρι νέων (έκφραση του έρωτα) που του επιδεικνύεται η επιγραφή και το ανάγλυφο πλέον κρανίο από τους προηγούμενους δύο νέους με φανερή ερευνητική διάθεση ( η ζωή, ο έρωτας κι ο θάνατος ως βασικές δομές της ύπαρξης και του αινίγματός της), αλλά και πάλι παραμένει το ερώτημα γιατί στην Αρκαδία.
Ας θυμηθούμε πως Αρκαδία είναι η άρκα (λάρνακα, κιβωτός ) του Δία (εξ ου και βάρκα ή νάκα σήμερα ) δηλαδή η μεσογειακή ανθρωποκοιτίδα που διασώζει πληθυσμό μετά τον κατακλυσμό του Ωγύγου (9.500 π.Χ.) που θεωρείται απο κάποιους η ιστορική αφετηρία έναντι άλλων κατακλυσμιαίων αναφορών.

Η συμβατική λοιπόν επεξήγηση της επιγραφής έχει να κάνει με την τραγικότητα του οντολογικού επισημαίνοντας πως ο θάνατος βρίσκεται ακόμη και εδώ στον ειδυλλιακό ονειρότοπο της βουκολικής και φωτεινής Αρκαδίας, εμπεριέχοντας τις πεσιμιστικές τάσεις του θρησκόληπτου μεσαίωνα ταυτόχρονα με την αδημονία του αναγεννησιακού ρεύματος προς το φως, τη φυσική ομορφιά και την ευδαίμονα ζωή, που προσωποποιούνται στον αγνό έρωτα (βουκολικό) και παράλληλα τον υποδεικνύουν ως το μεταίχμιο της πορείας προς το αναπόφευκτο.
Αυτό όμως δεν αρκεί για να προκαλέσει ούτε το μετέπειτα ρεύμα του αρκαδισμού (Ρώμη, Δάντης), αλλά ούτε καν και την τροποποίηση του πίνακα δυο φορές μετά την αρχική που εμπεριείχε την επιγραφή ''et in arcadia ego''. Αυτό και μόνο υποδηλώνει πως ο Νικολά Πουσσέν ήθελε να περάσει κάποιο μήνυμα μέσα από το έργο του, πρακτική άλλωστε που συνηθιζόταν ιδιαίτερα στη εποχή του.

Τοποθετεί όμως πράγματι την Αρκαδία στο μεταίχμιο ζωής και θανάτου?
Την τοποθετεί ο Γκουερτσίνο, ο Πουσσέν, ο Θεόκριτος, ο Γκαίτε, ο Βιργήλιος?
Επειδή πριν απ’ αυτόν την τοποθετεί ο Πάνας και ο πανικός, ο Απόλλωνας και η Άρτεμη, ο Δίας και οι Τιτανομαχίες, οι Δωριείς, οι κλεφταρματωλοί, η ανυπότακτη και λιτή αγαθότητα της φυσικής και ψυχικής μεγαλοπρέπειας?
Μήπως την τοποθετεί το χαοτικό κι ορμέφυτο πάθος για ζωή ή η ψυχρή κι αδιάφορη σχεδόν, μα ήρεμη δύναμη της δωρικής αυτοπεποίθησης?

Τι είναι η Αρκαδία τελικά? Ποια είναι και που είναι χωροχρονικά τότε και σήμερα?
Είναι η γη της αρμονίας και της αφθονίας και της μακροβιότητας, όπου αγνοείται (τότε) το χρήμα, το συμφέρον και το μίσος? 

Ποια είναι η γη που ο Σάμιος ποιητής Άσιος (6ος αι.π,Χ.) γράφει :
'' Στα όρη τα ψηλόκορφα η μαύρη γη γεννάει
ισόθεο τον Πελασγό, θνητών γένος να κάνει…'' 

ώστε να αποκτά τόση σημασία προκαλώντας την παγκόσμια διανόηση να την αποκωδικοποιήσει?

Το μόνο σίγουρο είναι πως για τους σημερινούς Αρκάδες είναι συνειδησιακά ... αχαρτογράφητη, αφού αγνοούν ή παραποιούν τον παραπάνω προβληματισμό, πόσο δε μάλλον την αναζήτηση της επίλυσης του γρίφου που θα προσέδιδε μια άλλη αίγλη στον τόπο. Αυτή η αναζήτηση θα έχει να κάνει αρχικά με την ανάδυση της άγνωστης αρκαδικής ιστορίας, που παρότι είναι τόση πολλή και τόσο σημαντική παραμένει στα αζήτητα του αρκαδικού προβληματισμού, που φοβάται θαρρείς το βάρος της ιστορικής αλήθειας της.
Για παράδειγμα θα αναφέρω τη δωρική πορεία στο χρόνο (Αρκάδες, Λάκωνες, Μυκηναίοι, Μακεδνοί, Τρώες, Ρωμαίοι) ή τη γενέτειρα των θεών, της τιτανομαχίας και του πελασγικού πολιτισμού που φτάνει μέχρι το Κοινό και το Θερσίλιο, έτσι όπως ποτέ δεν ανιχνεύτηκαν από τους σημερινούς Αρκάδες.

Βέβαια άλλοι ερευνητές διεθνώς προσδίδουν στην Αρκαδία τον χαρακτηρισμό μιας επίγειας Εδέμ που αντικατοπτρίζει την ιδεατή. Για τους ''μυστικιστές'' θα προσθέσουμε πως στην περιοχή του Λανγκεντόκ της Γαλλίας όπου και γεννήθηκε ο προβληματσμός εκείνη την εποχή ενυπάρχουν ή σχετίζονται μ’ αυτή και άλλα σημαντικά δεδομένα όπως η αίρεση των Καθαρών, οι Ναϊτες, ο ερμητισμός κι οι αλχημιστές, η λατρεία της μαύρης Μαντόνας, ο Νοστράδαμος, ο περίεργος καθολικός ιερέας Σονιέρ, οι θεωρίες περί Μαγδαληνής κι οι αναζητήσεις του Γκράαλ και της γενεαλογίας της Μεροβίγγειας δυναστείας κλπ. για τα οποία ισχύει ο κανόνας του ενός μα σημαντικού ψήγματος αλήθειας σε εκατό ανούσιες μυθοπλασίες…

Τι είναι η Αρκαδία τελικά?
Η Αρκαδία πέρα απ’ όλα αυτά είναι ο τόπος της καθαρής σκέψης που παρεμβάλλεται ανάμεσα στο λυκαυγές και στο λυκόφως, παραμένοντας το άβατο της ανίσκιωτης επίκλησης στον ήλιο, στο φως, στην αλήθεια…
Μέσα από την πύλη του Άβατου που όριζαν δύο κίονες με τους χρυσούς αετούς τους που αντικατόπτριζαν το φως της Ηούς (αυγής) έως την Αίγυπτο, ειδικότερα κατά το μήνα ανατολής του Κύνα, ξεπροβάλλει η αλήθεια εκείνη που ακυρώνει το μεταίχμιο δίλημμα του Πουσσέν, δηλώνοντας πως ζωή και θάνατος είναι οι δυο όψεις του ενός ιδίου ψευδαίσθητου χωροχρονικού κυματισμού που δημιουργεί ο έρωτας των αντιθέτων, και πως η ύπαρξη αυτή δεδομένου ότι πραγματώνεται απειροστά και τυχαία εντός ενός αεί γιγνόμενου άπειρου και αυθύπαρκτου συνόλου, δικαιωματικά συμπεραίνει την εγγενή αθανασία του…
Τόσο λιτά και όμορφα, τόσο ήρεμα και ουδέτερα όσο η αρκαδική φυσική απλότητα και η δωρική της λιτότητα υποδηλώνουν. Απέναντι σε αυτούς που πίστεψαν πως ''ο μέγας Παν απέθανε'' σκύβοντας σκωπτικά στον τύμβο ή βωμό του Πουσσέν, η αρκαδική εκδοχή αντιλέγει πως ο Ήλιος Παν εξακολουθεί να υμνεί το αρκαδικό φυσικό κάλλος, να το σαγηνεύει με τη μουσική του αυλού του και να ερωτοτροπεί μαζί του, απάγοντας διηνεκώς από εδώ έως τον αστερισμό της Άρκτου και του Ωρίωνα τη γη εκείνη που φιλοξενεί τη Φύση δηλαδή ολόκληρη τη Γη. Έτσι η αρκαδική ανθρωποκοιτίδα δεν περιορίζεται μόνον εδώ, αλλά εξαπλώνεται σε όλη τη Γη όπου γεννήθηκε κι ανδρώθηκε ο Άνθρωπος.

Σχετικά με την εμμονή του Πουσσέν και το μυστικό του, αναφέρεται σε τύμβο-βωμό του ήλιου Πάνα (Λύκαιο) ή μετέπειτα Ρα (Αλίφειρα) που έγινε - προφανώς απ' τη μορφή του - στα ρωμαϊκά χρόνια και στον οποίο πιθανόν να εναποτέθηκε το αρχικό χρυσελεφάντινο εδώλιο του Πάνα που ακόμη αναζητείται απο την αρχαιολογική σκαπάνη, αλλά σαφώς παραμένει κάπου εκεί που ''ο ήλιος της ηούς βλέπει πρώτην ''...
Και δεν είναι απαραίτητα η ψηλότερη κορυφή, γιατί το φως υπό συνθήκες διαθλάται και ναίει...

Μαζοχισμός και Μετεωρίτες

''Δε ζητάτε επενδυτές αλλά ...μαζοχιστές στην Ελλάδα'', σχολίασε ο Εμίρης του Κατάρ πρόσφατα. Κάτι θα ξέρει.

Mαζοχισμός είναι πλέον και το να ασχολείται κανείς με τη δημόσια κριτική της πολιτικής πραγματικότητας, έστω κι αν αυτή είναι καλόβουλη.

Ο διάλογος απέθανε προ πολλού σ’ αυτή τη χώρα, όχι μόνο για τα καίρια αλλά και για τα άκυρα της απλής επικοινωνίας, οπότε καιρός να μιλάμε για τον καιρό, τα ψιλόβροχα  και τους μετεωρίτες.

Με τέτοια νιρβάνα που επικρατεί μόνο ένας μετεωρίτης θα μας ξύπναγε.

Άσε που αν έπεφτε σε καμιά βραχονησίδα μπορεί και να ξεχρέωνε η χώρα με την αξία που έχει το πέτρωμά του.

Ξέρεις τι ‘ ναι να φοράς κόσμημα από μετεωρίτη της γειτονιάς του Ωρίωνα?

Δε σε αγγίζει γήϊνο και εξωγήϊνο μάτι λέμε κι όλα τα cineβαμπίρια.

Άσε που αν το κάνεις σε σχήμα τριπλού έψιλον (το διπλό είναι άλλο) καθιερώνεσαι ως ένας απ’ αυτούς που ''ζουν ανάμεσά μας'' κι ας τρέφονται με χάμπουργκερ και κόκα κόλα.

Σκεφτείτε πως η επόμενη γενιά - που αν δεν έχει μακελευτεί - θα πηγαίνει για ice coffee μέχρι τον C του Σείριου για να ψωνίζει original jewels.

Δεν είναι μακριά μόνον 8,8 έτη φωτός, δηλαδή ένα τσιγάρο πτήση με τα αυριανά spaceships.

Λογικά βέβαια – και μη ρωτήσεις τι ‘ναι λογική γιατί κι αυτή αναζητείται πλέον στη χώρα της αυτοκαταστροφής -  λογικά λέμε, η παγκόσμια κοινότητα θα ‘πρεπε ήδη να αναζητάει τεχνολογικούς και κατά φύση ηθικούς τρόπους συμβίωσης με τον πλανήτη και την αστείρευτη ενέργειά του, ατενίζοντας με ατέλειωτη επιστημονική έρευνα το βήμα προς την εποίκηση κάποιας …παραλίας εκεί έξω στο space.

Αλλά που τέτοια πρόοδος.

Εδώ ολοταχώς ...με την όπισθεν, επιστρέφουμε στη θέρμανση με καυσόξυλα και στους σχεδιασμούς αυτάρκειας ως ποθητού στόχου, τη στιγμή που λίγο πάνω από το μισθό των 148 ευρώ της ευρωπαϊκής παρακαλώ Βουλγαρίας, εγγυόμεθα λέει πως ο ελληνικός μισθός των 586 ευρώ δε θα πέσει άλλο Αν πιάσουμε τους στόχους της δημοσιονομικής προσαρμογής. Τι ‘πε ο Όφις ο σοφός !

Κι αυτό γιατί ‘μασταν κακομαθημένοι καταναλωτές και πρέπει να καταναλώνουμε λιγότερα λέει, τη στιγμή που ο αγγλοσάξωνας καταναλώνει εκατό φορές περισσότερο, αλλά δεν έπαθε και κάτι εκτός από ανία υπερκατανάλωσης φαντάζομαι.

Θα μου πεις εκεί ‘ ναι οι χώρες του marketing και ακόμη και τα …καπέλα της Λιλής τους τα κάνουν εκατομμύρια και πολύ καλά κάνουν δεδομένου ότι η ανθρώπινη βλακεία είναι είδος σε υπεραφθονία στον πλανήτη.

Κοντεύει όμως να πειστεί ο ελληνικός λαός πως  αν ο κατώτατος μισθός δεν είναι τουλάχιστον 1.000 ευρώ προστατευμένος μάλιστα με εθνική ΓΣΣΕ, ότι θα δει ανάκαμψη και φως στο τούνελ.

Ποιο τούνελ λέει, Πηγάδα του Μελιγαλά είναι αυτή που πέσαμε…

Αν δει φως το greken όσο κρατάει η εσωτερική υποτίμηση ( και άρα η υποκατανάλωση ), θα αυτοεξοριστώ στον C του Σείριου και του Ωρίωνα ως δεύτερος οφιούχος  φραπεδόβιος γκρέκος.

Να γιατί ‘ναι μαζοχισμός να μιλάς και μόνο για τα κοινά και τις κοινές απόψεις. Γιατί συγχύζεσαι και μόνο που αναφέρεις τον παραλογισμό τους.

Τέσπα από αύριο να φοράτε το κράνος σας έξω, γιατί μάλλον μας πήρανε χαμπάρι από το space και μας πετροβολάνε ακόμη κι από κεί μπας και ξυπνήσουμε...

Νύχτα

Δεν είναι η Ελλάδα, δεν είναι η Ευρώπη, αλλά ο καιρός για να μιλάμε για τη Γη και την κοινότητα του Ανθρώπου.
 

Σε εποχές που η τυπική ελευθερία αισθάνεται την παρουσία των λύκων, πρέπει να αναλογιστούμε για το κάλλος και για την αρμονία και για τη θλίψη των πυγολαμπίδων.

Κι αν αρκετά πλήκτρα σιωπούν συμμετέχοντας στη σιγή των αγαλμάτων και της πορφύρας σ’ ένα ηλιοβασίλεμα ελληνικό, δεν είναι γιατί η λεξιμαρτυρία των  φθόγγων μας δεν ιχνηλατεί πλέον γιατί τάχα δεν έχει κάτι να πει, αλλά γιατί αφουγκραζόμενη τη Σιγή προσμένει την επερχόμενη καταιγίδα.

Φυσιολογικά  το άρρητο ορίζει το μοναδικό κι αρνιέται την ύπαρξη της μονάδας. 
Δεν είμαι εγώ, εσύ, ο άλλος, το κάτι εκεί έξω, αλλά όλα, τα πάντα ενυπάρχουν στη συμπαντική αθάνατη ολότητα διατηρώντας μόνον την απειροστή μοναδικότητά τους, χωρίς τα ίδια να είναι αυτόνομες μονάδες.

Σ’ αυτή τη διττή ψευδαίσθηση στα όρια του κάθε τι μοναδικού κλείνεται η ομορφιά ολόκληρου του κόσμου.

Κι εκεί στα δικά του όρια συνάμα ο κόσμος κλείνει και χάνεται γύρω του.

Κάποτε όταν ο στοχασμός ξεπερνά τις συμπληγάδες των ερωτηματικών του συναντώντας τ’ απροσδόκητο, τότε η ανάγκη πρέπει να γίνεται ιστορία.

Ποτέ δεν παύει όμως να ‘ναι Ανάγκη παραμένοντας στερνό κάλεσμα πυγολαμπίδων στη νύχτα, Φως που αρνιέται να χαθεί…

Σ΄ αυτό τον μικρό ελλαδικό Βράχο που δώδεκα μυριάδες χρόνια πριν τον είπανε Λας, η Νύχτα κάθε παλιού μας καλοκαιριού σαλπάρισε με τόσα φεγγάρια μα παραμένει πάντα εδώ.

Απλωμένη πέρα και πάνω από τον κυματισμό των πέντε θαλασσών της ακούγεται βαθιά και  μακριά η μουσική ανάσα της η πλάνη, κάλεσμα σε νέες γενιές για να ματώσουν στο όνομα μιας ανώνυμης μυθικής αιτίας, ξορκίζοντας το θάνατο της ζωής με πόλεμο και έρωτα και μουσική θεού λυράρη.

Αυτή τη νύχτα την ελληνική τόσα μίλια θάλασσας δεν ήταν ποτέ αρκετά για να την ορίσουν, γιατί μια άγνωστη προσμονή την απλώνει σε τόσους ορίζοντες λες κι οι θεοί της έταξαν πως θα φανούν στα πελάγη.

Και μένει να καρτερά την επιστροφή που θα την γητέψει  γνωρίζοντας πως κείνη η χαραυγή που θα φέρει την Ημέρα θα την αφανίσει.

Γιατί ξέρει πως ο κόσμος θα ‘ναι και πάλι μοναδικός ανταμώνοντας ολάκερο τον κόσμο...

Darma

Αεί  θεός γεωμετρεί.

Ορίζοντας για κάθε ν αριθμό τη δυνατότητα να οργανώσει τις περιόδους των ν-1 υπολοίπων του και να ορίσει το μέσο.

Ο αριθμός δημιουργεί το λόγο, ο λόγος την αναλογία, η αναλογία τον ρυθμό, ο ρυθμός την τερψίθυμη μουσική του σύμπαντος.

Το Ομ ,ορίζει τις τρεις βέδδες γέννησης, ζωής και θανάτου λένε ινδουιστές και βουδιστές, αλλά και ο  ΟμΦαλός Δελφών λένε οι έλληνες ορίζει το μέσο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Γύρω του ν-1 έθνη περιδινίζονται στις δικές τους αριθμητικές και μουσικές περιόδους. Είμαστε  ακόμη στην αβελτηρία μας αν-όμ-οιοι και ξένοι μεταξύ μας και εχθροί για αιτίες που ορίζουν το βάρβαρο, επιτελώντας τον άθλο των Αθλίων.

Παραμένουμε όμως πάντα σκόρπιες οκτάβες διανόησης και συναισθήματος ενός σύμπαντος που δονείται και χορεύει σε αέναο ρυθμό, προσπαθώντας στην αρμονία του να δει και να γνωρίσει τον Εαυτό του.

Σκοπός μας είναι να προσθέτουμε τάξη πάνω στην χαοτική εντροπία του σύμπαντος.

Σκοπός μας είναι να δημιουργούμε αρμονία και να την διαχέουμε στο περιβάλλον ώστε να συνθέτονται φράκταλς αρμονίας στον δικό μας κιρκάδιο ρυθμό, με άγρα κι αδημονία για το κάλλος και την ομορφιά του κόσμου.

Αεί ο άνθρωπος οφείλει να γεωμετρεί.

Αεί ο έλληνας μπορεί να γεωμετρεί.

Απέναντι σ’ αυτά  - τα γραφικά και άσχετα θα πει ο άσχετος, αλλά η απάντηση σ’ αυτούς είναι γραμμένη στα αρχαία αετώματα – έρχεται στο επόμενο βήμα το Ντάρμα.

Ντάρμα  δηλαδή Καθήκον είναι ο πρώτος από τους τέσσερις σκοπούς του ινδικού έπους της Μαχαμπαράτα, το οποίο δίνει τη δική του εκδοχή για τη σχέση του ατόμου με την κοινωνία και τον κόσμο και τον τρόπο που αυτή η σχέση οφείλει να εξελίσσεται.

Ακόμη και σε μια τόσο προοδευτική  υποθετικά κουλτούρα όπως η ινδουϊστική  – η οποία διαφημίζεται ως δήθεν και μοντέρνα, κλπ - , η ζωή άγεται από το Κάρμα και περιορίζεται σε τέσσερις τρόπους βελτίωσής της (ντάρμα – άρθα – κάμα – μόξα).

Δεν αξίζει καν να το αναλύσω παρότι το τέως κλεινόν άστυ και το net βρίθουν από επιτήδειους απατεώνες που υπόσχονται βελτίωση της ζωής μέσω της ινδουιστικής φιλοσοφίας, του γιόγκα, κλπ.

Στην βάση του ότι φιλοσοφία είναι πρωτίστως ο τρόπος για να ζεις και να βελτιώνεις τη ζωή σου θα αναφέρω πως στα - άγνωστα δυστυχώς για τους πολλούς - ελληνικά ειωθότα όπου έναντι του πολύφερτου Κάρμα υπάρχει ο Αγαθός Τόπος του Παντός ο οποίος ταυτίζεται με την απόλυτη Ελευθερία (ουτοπική Ιθάκη), δεν υπάρχει καμιά οριοθετημένη δογματική ατραπός αναζήτησης του βέλτιστου της ζωής και δη ντετερμινιστικά, αφού και αυτές ακόμη οι ρήσεις των σοφών της αρχαιότητας πέραν των : Μέτρον Άριστον – Μηδέν Άγαν και Εγγύα παρά δ’Ατά , αριθμούν σε λίγες ακόμη δεκάδες ή και εκατοντάδες ρήσεις, πολλές φορές μάλιστα και σε αντίθεση μεταξύ τους.

Είναι φυσικό να συμβαίνει αυτό όταν ζητούμενο, στόχος και σκοπός είναι η ελευθεριότητα του ατόμου σε κάθε επίπεδο, η οποία εξ’ ορισμού δε χωράει σε όρια, αλλά διαρκώς αναπροσαρμόζεται σ’ αυτά  επιζητώντας πάντοτε την επόμενη διάστασή της, ερχόμενη σε διαρκή αντίθεση ακόμη και με όσα την καθορίζουν υπό την ανάγκη της να εξελίσσεται και να τεκμηριώνεται, ώστε να γίνεται πειστική και αποδεκτή.

Το παράλογο και αφύσικο της υπόθεσης, το εθνικό Άγος κι η ύβρις, είναι πως και ο σημερινός έλληνας αγνοεί ακόμη και αυτές τις λίστες των αποφθεγμάτων της κλασσικής ελληνικής διανόησης – εφόσον δεν τις διδάσκεται – και σε αντίθεση γνωρίζει αρκετά καλά όπως και όλος ο δυτικός πολιτισμός το δεκάλογο του Οσαρσήφ (Μωυσή) που πλέον είναι παρωχημένος σε όλο το ηθικό οικοδόμημα της δυτικής θρησκευτικής τριλογίας εβραϊσμός – χριστιανισμός – μουσουλμανισμός, αφήνοντας χώρο δράσης σε κάθε τι μεταμοντέρνο, αφού παράλληλα εξοβέλισε την ελληνική φιλοσοφία από την εκπαίδευση αντικαθιστώντας τη με την όποια  θρησκευτική ηθική.

Είναι αυτονόητο όμως πως όλη η σύγχρονη μεταμοντέρνα σκέψη αφού πειραματιστεί στα θολά νερά διαφόρων θρησκοληπτικών κοσμοθεωριών και αφύσικων ηθικών πειραματισμών θα επανέλθει στο πηγαίο Νάμα της ελληνικής φιλοσοφίας που δεν καθορίζει, δεν υπαγορεύει, δεν εντέλει γιατί δεν είναι δόγμα, αλλά απλά σημαίνει τον τρόπο της προσωπικής αναζήτησης του ατόμου στη δική του οδύσσεια προς το αγαθό της απροσδιόριστης Ελευθερίας, καταργώντας έτσι κάθε παρωχημένη και αφύσικη ηθική και αναδεικνύοντας τα κοινωνικά σύνολα μέσα από ατομικές ανατάξεις ανθρώπων σε προσωπικότητες και υπηκόων σε πολίτες.

Πολύ δε μάλλον όταν η ελληνική φιλοσοφική οπτική του ανθρώπινου καθήκοντος δεν εμπορευματοποιείται ποτέ και από κανέναν.

Μαζί με τους κάθε λογής  - ισμούς των ημερών μας η ίδια η συστημική εξουσία που στηρίζεται σε όλο αυτό το βικτωριανό ηθικό οικοδόμημα γνωρίζει πως θα είναι ο επόμενος έκπτωτος τύραννος και θα εξακολουθεί να πολεμάει κάθε τέτοια άποψη παραβλέποντας πως η κλασσική ρηξικέλευθη σκέψη των ελλήνων επανέκαμψε ήδη στην πατρίδα και μητρίδα γη.

Γιατί το μόνο darma του έλληνα είναι να βαδίζει διηνεκώς προς την Ελευθερία και το κάρμα του δεν προσδιορίζεται μόνο από το μοιραίο, αλλά ισοδύναμα κι απ’ το τυχαίο, ώστε να είναι συνάμα ορθολογικό όσο και απροσδιόριστο.

Υπό την παραπάνω οπτική το πανάρχαιο μυθικό και σημειωτέον παγκόσμιο σύμβολο της τετρακτύος (ή μισής σβάστιγγας σήμερα) όταν χρησιμοποιείται μονομερώς ως αριστερόστροφο ή δεξιόστροφο υποδηλώνει άγνοια, μονομέρεια και ευτελισμό του συμβολισμού του, που σε μια απ’ τις εκδοχές του ως ηλίου ρόδακας και μαίανδρος αφορά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα την κατά επιθετικό προσδιορισμό ελληνική…

Το άρρητο ορίζει την αρμονία.

Η αρμονία ορίζει το κάλλος και την τελειότητα  της ομορφιάς.

Η έλλειψή της την αντι-τέχνη και την ασκήμια.