Η άκρη του Wi Fi Παγόβουνου

Στην εποχή της ασύρματης επικοινωνίας των Wi Fi, των routers και των αμέτρητων hot spot, με δίκτυα WLAN και λοιπά τεχνοτροπικά, κανείς (ακόμη) δεν κατανοεί το μέγεθος, τη λειτουργία και την επίδραση της ηλεκτρομαγνητικής μόλυνσης γύρω μας.

Κι ενώ η πειρατεία στα wi fi εξαπλώνεται όχι μόνο για να παίρνει δίκτυο ο γείτονας, αλλά και για νάχει πρόσβαση στο προσωπικό σου αρχείο ο περίεργος ηλεκτρονικοματάκιας, έρχεται η Google και σχεδιάζει με το project Loon την επέκταση του ασύρματου δικτύου με balloons στην στρατόσφαιρα...

Δε συζητάμε βέβαια για ιδιοκτησιακό καθεστώς στρατόσφαιρας και άρα δικαιώματα χρήσης, αλλά ο προβληματισμός είναι αλλού.

Θα υποθέσει κανείς ότι καλό είναι να έχει και ο Σίμος internet με 100Mb σύνδεση, αλλά βλέπω να εξαφανίζονται οι ενσύρματες και μαζί τους η ασφάλεια επικοινωνίας, αφού κάθε τι ασύρματο όσα wep και wpa συστήματα να βρεί πάλι θα είναι διάτρητο και θα καραδοκεί ο ηλεκτρονικοματάκιας που εν προκειμένω μπορεί να είναι η οποιαδήποτε θεσμική κρατική ή και διεθνής Αρχή επιτήρησης των νέων αντιτρομοκρατικών etc Ηθών...

Όπερ και σημαίνει ελευθερία διαδικτύου τέλος και επιστροφή στα σήματα καπνού.

Παράλληλα φανταστείτε ένα ωραίο δειλινό όπου η ατμόσφαιρα και η στρατόσφαιρα θα υποστούν ηλεκτρομαγνητικό βραχυκύκλωμα αφού πχ στα 2,4Ghz εκπέμπουν μαζί τα WiFi, τα κινητά που πλέον αποτελούν προέκταση των άκρων, τα Bluetooth, τα συστήματα συναγερμού, οι φούρνοι μικροκυμάτων μπλιαχ, όλα τα video monitors, τα ZigBee, οι ραδιοσταθμοί, οι αναλυτές φασμάτων και ο τελευταίος σαμάνος των Μοικανών που φώναζε για οικολογία....μέσω Youtube.

Την ώρα που κάποιοι στην Ελλάδα ισχυρίζονται πως ...μας ψεκάζουν με χημικά, επισημαίνουμε πως πλημμυρίζουμε με ηλεκτρομαγνητικά απόβλητα σε βαθμό επικινδυνότητας που παραμένει άγνωστος μαζί με την αχαρτογράφητη φυσική ραδιομαγνητική απεικόνιση του ατμοσφαιρικού μας γαλάζιου...

Κι αυτό το ρημάδι το σκουπιδαριό είναι άχρωμον, άγευστον και άοσμον.

Αρκούντως ικανό όμως ή να μας στερήσει την ελευθερία ή να μας στερήσει και την ίδια την ανθρώπινη ζωή κάποτε στον blue Planet Earth…

     

Όστρια

Το καφέ, η ημερομηνία και το θέμα θα μπορούσαν να συνδέονται με τους Δροσουλίτες, αλλά δεν...  :-) 
'Οταν οι παγετώνες του βορρά άρχισαν να υποχωρούν γύρω στη 12^η χιλιετία πΧ, ο ελλαδικός χώρος ανήκε στην τροπική ή ημιτροπική ζώνη εκείνης της εποχής όπως φαίνεται από ευρήματα αλλά και περιγράφεται σε μύθους.

Βέβαια κάποτε και η Σιβηρία ήτανε ζούγκλα με μαμούθ που χάθηκαν ξαφνικά όπως αποδεικνύουν τα σχετικά ευρήματα, παραπέμποντας σε άλλη μαγνητική διάταξη του πλανήτη με άλλους πόλους και άλλες γεωλογικές ανακατατάξεις σε παλιότερους χρόνους.

Γενικά από τους διασωθέντες μύθους των λαών προκύπτουν ενδεικτικά στοιχεία πληροφόρησης, αλλά προκύπτουν και θέματα προς διερεύνηση ειδικότερα από τους ελληνικούς μύθους που πέραν του ότι είναι εκτενέστεροι και πληρέστεροι, παράλληλα δεν είναι τυχαία δομημένοι ως προϊόντα μιας εκτροχιασμένης φαντασίας, αλλά διατηρούν έκδηλα μια εννοιολογική και ετυμολογική συσχέτιση του αντικειμένου τους με την περιγραφή τέτοια, που να μπορεί να οδηγεί σε λογικά σενάρια που υποκρύπτονται κάτω απ' την αλληγορία.

Έτσι για παράδειγμα,

τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων (πολύτιμα μέταλλα) βρίσκονταν στον κήπο των θεών (τροπική ζούγκλα ) στη χώρα του Άτλαντα ( Ατλαντίδα, Αμερική ) και φύονταν από μηλιές που η Γη (μητέρα φύση ) έκανε γαμήλιο δώρο στο Δία και την Ήρα.

Οι κόρες της Νύχτας (Δύσης) Εσπερίδες και ο δράκοντας Λάδων (γόνιμος τόπος) είχαν αναλάβει τη φύλαξή από την κλοπή απ’ τις κόρες του Άτλαντα ( θεού ήλιου), μέχρι που ο Ηρακλής (κλέος της Ήρας ) με τη συνεργασία των Εσπερίδων και σκοτώνοντας το Λάδωνα τα πήρε και τελικά με τη βοήθεια της Αθηνάς (αθάνατης γνώσης) τα επέστρεψε στη θέση τους όπου και ανήκαν.

Πολύ πριν τον Κολόμβο…

Παρενθετικά, ο Λάδωνας μετατράπηκε στον αστερισμό του Δράκοντα ο οποίος περιέχει τον βόρειο ουράνιο πόλο της εκλειπτικής ( μετά το 1800 πΧ λόγω μετάπτωσης ενώ μέχρι τότε έδειχνε τον πραγματικό βόρειο πόλο ).

Επίσης, οι αστερισμοί σύμφωνα με τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση είναι 88 κατανεμημένοι σε οκτώ ομάδες από τις οποίες η μια είναι και των δώδεκα  αστερισμών του ζωδιακού κύκλου.

Σημαντικότερες ομάδες είναι :

• της Αρκτου (εμπεριέχει Βοώτη, Δράκοντα, Γκέμμα, κλπ)
• του Περσέα (εμπεριέχει Ανδρομέδα, Πήγασο, κλπ)
• του Ηρακλή (εμπεριέχει Λύρα, Οφιούχο, Σταυρό του Νότου, κλπ)
• του Ωρίωνα (εμπεριέχει Κύνες, Λαγώος, κλπ)

Ο Βοώτης ή Αρκτούρος (φύλακας ή και διώκτης της άρκτου) είναι ο λαμπρότερος του βόρειου ημισφαιρίου, ενώ ο Σείριος ο λαμπρότερος του ουρανού, ορατός και από το βόρειο ημισφαίριο ενώ ανήκει στο νότιο ουράνιο ημισφαίριο.

Η βιβλιογραφία, οι αποκωδικοποιήσεις, οι συμβολισμοί και οι ετυμολογήσεις σχετικά με μύθους και αστερισμούς βρίθουν, δεδομένου ότι και οι αρχαίοι έλληνες όπως όλοι οι λαοί, συνέδεαν τους μύθους τους με την τότε παρατηρούμενη αστρονομία, γεγονός που θα μπορούσε να μην οφείλεται μόνον στο δέος της ενατένισης του έναστρου ουρανού, ειδικά από λαούς που κάθε άλλο παρά αφελείς δείχνουν. 

Το αρχικό παραπάνω παράδειγμα αποτελεί μια ρεαλιστική προσέγγιση της πληροφορίας που μεταφέρει ο μύθος σε αντιδιαστολή με πλείστα όσα εξωπραγματικά μπορεί κανείς να διαβάσει στο net …

Με μια τέτοια προσέγγιση και επιστημονική τεκμηρίωση θα μπορούσε να αναθεωρηθεί η ιστορική γνώση, χωρίς τις εμπορικές υπερβολές της σύγχρονης μυθοπλασίας και φαντασίας.

Βέβαια, πολλές φορές οι κάθε είδους ερευνητές εντοπίζουν σκανδαλώδεις συμπτώσεις, οι οποίες είτε παραπέμπουν σε ξεχασμένη γνώση ενός προηγούμενου πολιτισμού (?), είτε είναι απλά συμπτώσεις.

Για παράδειγμα, η επιτάχυνση της βαρύτητας είναι g = 9.81 m/s και στην ομηρική Ιλιάδα ο Νέστορας της αρχαίας Πύλου θυσίαζε στον ''κοσμοσείστη'' Ποσειδώνα 81 ταύρους κατανεμημένους σε 9 ομάδες θυτών και θυσιών.

Ανοιχτά της Πύλου βρίσκεται το μεγαλύτερο θαλάσσιο φρέαρ της Μεσογείου που έγινε με την καταβύθιση της Αιγηίδας και την ανάδειξη του αιγαίου πελάγους, έτσι όπως αποτυπώνεται και δορυφορικά πλέον με αρκετή ευκρίνεια.

Στη σημερινή Πύλο είναι ακόμη σε εξέλιξη το διεθνές επιστημονικό πείραμα Νέστωρ το οποίο ανιχνεύει νετρίνα (περίπου ότι κάνει και το CERN) με υποβρύχια τηλεσκόπια σε βάθος 4 χιλιομέτρων θαλάσσης, παραμένοντας το τέταρτο σημαντικότερο επιστημονικό πείραμα διεθνώς.

Πύλη παράλληλα, είναι η σχηματοποιημένη στο γράμμα Π κεντρική είσοδος και έξοδος από την οποία διέρχεται η ύλη (Π-ύλη) σε κάθε της μορφή… (διέρχεται ή και διαφεύγει).

Έλξη, καμπυλότητα ή και διοχέτευση χωροχρόνου (?) ή κίνηση αντιβαρυτική σε συγκεκριμένο σημείο θα δημιουργούσε - θεωρητικά πάντα - μια δύναμη στροφορμής στους πόλους του άξονα περιστροφής σχηματίζοντας δίνη...

Σε άλλο παράδειγμα τρεις ιπτάμενες μυθικές μορφές ( Φαέθων, Ίκαρος και Βελλερεφόντης ) έπεσαν στη Γη κατακαίοντάς τη ή κατακεραυνώθηκαν από το Δία.

Σήμερα η αμερικανική επιστημονική έρευνα δέχεται πως η απέραντη έρημος Σαχάρα από το 11.000 πΧ μέχρι και το 5.000 πΧ ήταν τροπική ζούγκλα με άφθονη πανίδα και χλωρίδα η οποία σε 100 με 200 μόλις χρόνια ερημοποιήθηκε, λες και κάποιο ουράνιο σώμα προσέκρουσε σε αυτή δίνοντας παράλληλα και τις αναφορές για τους κατακλυσμούς της εποχής (Δευκαλίωνα, Νώε) που ακολούθησαν σε όλη τη Μεσόγειο, μετατρέποντας το κλίμα από τροπικό και ημιτροπικό σε εύκρατο.

Σε προγενέστερη προφανώς εποχή (αρκετά πριν το 5.000 πΧ) ο Ηρακλής σκοτώνει το λέοντα της τροπικής Νεμέας και ενδύεται τη λεοντή του, ταξιδεύει στην Εσπερία (Ατλαντίδα, Αμερική) πέρα από τις στήλες του Άτλαντα όπως και οι Αργοναύτες και ο Διόνυσος με την εκστρατεία του φτάνει στις Ινδίες, γεγονός που ο Αλέξανδρος πληροφορείται πολύ μεταγενέστερα από τους ίδιους τους Ινδούς...

Ο Αλέξανδρος πέρα από τις πύλες της Κασπίας που σήμερα λόγω της καύσης του φυσικού αερίου σε χαοτικό γεωλογικό άνοιγμα λέγονται και ''πύλες της κολάσεως'', καταδιώκει με ιδιαίτερη εμμονή και μένος τα έθνη της στέππας και στις πύλες του ινδικού Καυκάσου ( Ιμαλάϊα) καταλαμβάνοντας και καταστρέφοντας την απρόσιτη Άορνο Πέτρα (ΒΔ Πακιστάν).

Σήμερα και μάλλον με ασάφεια η γεωστρατηγική επιστήμη επιμένει πως όποιος ελέγχει το κέντρο της Ευρασίας (όρια Μογγολίας – Αφγανιστάν – Πακιστάν) ελέγχει όλο τον κόσμο.

Γιατί η άορνος πέτρα (δεν υπερίπτανται πουλιά) σαν περιοχή έχει τόση σημασία?

Παράλληλα άορνος πέτρα πολύ μικρότερης κλίμακας είναι και σημείο στην Ακρόπολη άγνωστο στο ευρύ τουριστικό κοινό, όπως πιθανόν και ο άρειος πάγος με την περίεργη ονομασία του για απλός βράχος…

Αν βέβαια ο Αλέξανδρος ζούσε και συνέχιζε τη ''δυτική εκστρατεία'', τότε η Αφρική και η Αμερική θα είχαν εξερευνηθεί πολύ πριν από τον Κολόμβο και η εξέλιξη της παγκόσμιας ιστορίας θα ήταν διαφορετική συμπεριλαμβανομένων των χαμένων πληροφοριών όπως της περίφημης Ατλαντίδας.

Αυτό σημαίνει πως μια ιστορική λεπτομέρεια ή συγκυρία μπορεί να εμφανίσει ή να αποκρύψει πληθώρα γνώσης για το παρελθόν με συνέπειες για το παρόν και το μέλλον.

Σε μικρότερη κλίμακα ο Μίνωας της Κρήτης που με τη βοήθεια του Δαίδαλου είχε φτιάξει το Λαβύρινθο για να εγκλωβίσει το Μινώταυρο, αλλά και ένα περίεργο μεταλλικό ρομπότ φύλακα τον Τάλω, που διέτρεχε όλη την Κρήτη σε 24ωρη βάση.

Μην  όμως ή Μιν ήταν και μια σειρά ονομάτων των παλαιότερων Φαραώ της Αιγύπτου (χώρα ύπτια δηλαδή κάτωθεν του αιγαίου) των οποίων η παλαιότερη πυραμίδα (πυρ – αμίς = φλόγα στην κορυφή) δεν ήταν τύμβος μα περίεργο κατασκεύασμα με κατεστραμμένη κορυφή και αστρονομικά έδειχνε τον αστερισμό του ταύρου με πιθανότερο κατασκευαστή κατά κάποιους κάποιον Ερμή (Τρισμέγιστο) που προφανώς γνώριζε τη μαθηματική έννοια του π=3,14 και της κατεργασίας του γρανίτη χωρίς ηλεκτρικούς τροχούς με αδαμαντόδισκο… 

Σήμερα η Κνωσός φιλοξενεί τα ανάκτορα και τον τουρισμό, αλλά ο θησαυρός της πληροφόρησης είναι σε έναν μικρό δίσκο της Φαιστού που αποτυπώνει αμφίδρομες διαδρομές σε γήϊνους και ουράνιους ζωδιακούς σε μορφή σπείρας που παραπέμπει σε dna, rna και κυματοσυναρτήσεις κβαντικών σχέσεων ίσως…
Σαν χαραγμένες διαδρομές έχουν νόημα μόνον εάν κάποιος ή κάτι πρόκειται να τις ακολουθήσει ή τις ακολουθεί εν αγνοία του, πάντοτε στο πριν ή το μετά μιας πύλης/ αφετηρίας/διασταύρωσης που προείπαμε, έχοντας πάντα υπόψη τη σχέση ύλης-ενέργειας.   

Τελευταία, απολιθώματα δείχνουν πως ο άνθρωπος και ο σκύλος ήταν σύντροφοι από την παλαιολιθική εποχή και πέραν του Άργου του πιστού σκύλου του Οδυσσέα που μια επική Οδύσσεια δεν ξέχασε να συμπεριλάβει, ο Σωκράτης ορκιζόταν με δέος όχι στο Δία μα στον Κύνα, το σκύλο του ουρανού, τον Σείριο.

Τον οποίο γνώριζαν ως τριπλό αστερισμό πολύ πριν τα σύγχρονα τηλεσκόπια εντοπίσουν ως τέτοιον…

Η εντοπίσουν τον Φόβο και τον Δείμο γιούς του θεού του πολέμου Άρη και δορυφόρους του ομώνυμου σημερινού πλανήτη που άγνωστο πως δέχτηκε αυτό το όνομα πολύ πριν ανακαλυφθεί πως κάποτε συντηρούσε ζωή εν μέσω 12 πλανητών και όχι 9 που είναι σήμερα…

Είναι ατέλειωτα τα παράξενα και οι συμπτώσεις, μα το σημαντικότερο παράξενο είναι η ίδια η ελληνική γλώσσα η οποία είναι μαθηματικά δομημένη έτσι ώστε να συνθέτει ή να διατάσσει κώδικες πληροφόρησης με εννοιολογική ακρίβεια.

Ίσως, όταν ο άρρητος π = 3,14 που σημαίνει τη σχέση μεταξύ περιφέρειας και διαμέτρου του κύκλου, ''γκρεμίσει'' σχηματικά τη διάμετρο στη γη σχηματίζοντας το Ω-μέγα,

να αποκαλυφθεί επιστημονικά πλέον η ξεχασμένη ανθρώπινη Γνώση δικαιώνοντας το δελφικό στοχασμό του Ει και του Γνώθισαυτόν.

Πριν ο πλανήτης ξαναπαγώσει ξαφνικά όπως κάνει ανά περιόδους, - παρότι όλοι ισχυρίζονται πως υπερθερμαίνεται αγνοώντας το αντίθετο επιστημονικό μοντέλο -.  
Τότε - μιλώντας αλληγορικά - η Όστρια θα δυναμώσει και είτε θ’ ακολουθήσει το Λίβα, είτε θα τον ξεπεράσει οδηγώντας το στρατηλάτη που θα γυρεύει αγωνιωδώς τις στρατοπεδεμένες φάλαγγες και μόρες του που περιμένουν.

Κι αυτή τη φορά δε θα ‘ναι κύκνος του μύθου ή πελαργός που επιστρέφει απ’ το βορρά, μα αετός πελασγός που επιστρέφει απ’ το Νότο…

Εμείς είμες Πόντιοι

''Εμείς είμες Πόντιοι Αργοναύτες Κομνηνοί Α σην Μαύρην θάλασσαν Έλληνες χριστιανοί '' ... εξακολουθεί να τραγουδάει η γενιά των ξεριζωμένων Ποντίων όπου γης, με τη συνοδεία της περίφημης ποντιακής λύρας. 
Μια ακόμη ηρωική ελληνική γενιά η ποντιακή, που κάθε 19 Μαΐου θυμάται τη Γενοκτονία που υπέστη με σφαγές 360.000 του πληθυσμού της και εκτοπισμούς πολύ περισσότερων (1,5 εκατ.) σε Ελλάδα και Ρωσία, από το κίνημα των Νεότουρκων από το 1914 έως και το 1923 της μικρασιατικής καταστροφής.

Μια ακόμη γενοκτονία που προκάλεσαν οι Τούρκοι. Η πλέον σύγχρονη, σχεδιασμένη και συστηματική στα πλαίσια της κεμαλικής εθνοκάθαρσης, η οποία αναγνωρίζεται επίσημα από τη Διεθνή Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών. Την ίδια μέρα 19 Μάη, που οι Τούρκοι γιορτάζουν την αποβίβαση του Κεμάλ στη Σαμψούντα. Του Κεμάλ που από τραγελαφικές ιστορικές συγκυρίες έγινε νικητής του Μικρασιατικού Αγώνα και ιδρυτής της σημερινής Τουρκίας.

Της Τουρκίας. Ενός ψευδεπίγραφου ''έθνους μωσαϊκού'' από πολλές εθνότητες με κοινή συνισταμένη το Ισλάμ και τη μιλιταριστική διοίκηση, που πρόσφατα αναζητά το οθωμανικό παρελθόν του για να αποφύγει τις αποσχιστικές τάσεις ενός πληθυσμού, που στη σύγχρονη εποχή συνειδητοποιεί πως είναι γέννημα γενίτσαρων... Γενίτσαρων που προέκυψαν από μόλις 10.000 στρατού Τουρκμάνων οσμανλήδων (Τουρανομογγόλων) μετά τη μάχη του Ματζικέρτ (1071 μ.Χ. ) και που δηώνοντας και εκτουρκίζοντας τον ελληνογενή, τον κουρδικό και τον αρμένικο πληθυσμό της Μικράς Ασίας και της Ανατολίας πλησιάζουν σήμερα τα 100 εκατομμύρια.

Σ’ αυτή την ιστορική αλήθεια, θα προσθέσουμε ότι ο Πόντος στις Β.Α. ακτές της σημερινής Τουρκίας αποικήθηκε αρχικά από Ίωνες (Μίλητος – Σαμψούντα) και Αρκάδες (Τραπεζούντα ). Αρκάδες από την Τραπεζούντα της Παρρασίας ( δυτικά της Μεγαλόπολης Αρκαδίας ). Γένος Λυκαίων (Τραπεζεύς) οίκησαν τη χώρα των Αργοναυτών και των Αμαζόνων μετά τον εκτοπισμό τους από τους Θηβαίους του Πελοπίδα και του Επαμεινώνδα, ιδρυτών της Μεγαλόπολης από τους γύρωθεν οικισμούς το 371 πΧ.( Παυσανίας, Απολλόδωρος ).

Τραγική ειρωνεία σήμερα είναι το - κατασκευασμένο από Τούρκους - τεράστιο άγαλμα της Αμαζόνας (αρκαδικής θεάς Άρτεμης) που κοσμεί το λιμάνι της Σαμψούντας.

Τραγική ειρωνεία επίσης, είναι το ότι ο αετός – σύμβολο της Μιλήτου που κοίταζε δυτικά, έγινε αιώνες αργότερα (1204 μΧ) το σύμβολο – σημαία των Κομνηνών που ίδρυσαν την Αυτοκρατορία του Πόντου, ως έκπτωτοι από Λατίνους Σταυροφόρους και Βυζαντινούς, διατηρώντας για 250 χρόνια την σαφή ελπίδα ανάκτησης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Κωσταντινούπολης, εν μέσω Σελτζούκων, Μογγόλων και Λατίνων που επέδραμαν στη Μικρά Ασία...

Έμελλε όμως το κύκνειο άσμα της θυσίας προ του τέλους σε έναν ακόμη αρκαδοτραφή στη δωρική γη, τον Κων/νο Παλαιολόγο στις 29 Μάη του 1453 μ.Χ. να σφραγίσει τη μειδιάζουσα ελληνοπρέπεια της Πόλης και του Βυζαντίου, αναφωνώντας '' Έλληνες εσμέν το γένος...'' λίγες μέρες πριν πέσει ηρωικά μαχόμενος στις επάλξεις της.

Έκτοτε, ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου έμεινε στη συνείδηση των Νεοελλήνων ως ο ''Μαρμαρωμένος Βασιλιάς'', μύθος που πλέον ξεθωριάζει αφού το 1922 ο εμπειροπόλεμος στρατός 10.000 Ελλήνων που στάθμευε έξω από την Κωνσταντινούπολη, εμποδίστηκε από τους πρώην συμμάχους της Αντάντ να την καταλάβει και να εγκλωβίσει τον επελαύνοντα δυτικά της Μικράς Ασίας Κεμάλ, λόγω της αλλαγής εξουσίας στην Ελλάδα. Αυτή ήταν η πρόφαση. Στην πραγματικότητα όμως, γιατί φοβήθηκαν πως η νέα Ελλάδα θα γινόταν μια δύναμη πέντε θαλασσών και δύο ηπείρων…

Ας μη χαίρονται λοιπόν οι σημερινοί Τούρκοι στις ακραίες τους εκφράσεις. Δεν χάσαμε κανέναν πόλεμο μαζί τους. Αλλά από τέτοιες - και άλλες - ατυχείς συγκυρίες ο βασιλιάς παραμένει ''μαρμαρωμένος''...  Κι οι Πόντιοι, οι Αρκαδοπόντιοι, εξακολουθούν να χορεύουν τον δωρικό πυρρίχιο με τα χέρια και τα μαχαίρια ψηλά, προς τον ήλιο και την ελπίδα της επιστροφής...

Οι Κομνηνοί, οι Παλαιολόγοι, οι Αργοναύτες του Ιάσονα, οι Λύκαιοι, οι Αμαζόνες της δωρικής θεάς Άρτεμης, ο δέσμιος Προμηθέας στον Καύκασο, ο περιπλανώμενος Ορέστης στη Θοανία, ο Οδυσσέας στους Κιμμέριους, ο Ηρακλής, οι Μύριοι με την κάθοδό τους στην ''θάλαττα - θάλαττα'' που αναγνώρισαν ως στοιχείο ελληνισμού, στοιχειώνουν ανεξίτηλα για χιλιετίες τον ελληνικό Πόντο της Σαμψούντας και της Τραπεζούντας, μπολιάζοντας μέχρι σήμερα τον ακόμη ελληνόφωνο πληθυσμό της περιοχής του Πόντου με την ελπίδα πως κάποτε οι ξεριζωμένοι και οι γηγενείς θα χορεύουν μαζί πυρίχιο και θα κοιτάζουν δυτικά όπως ο αετός της σημαίας τους την σύγχρονη Ισταμπούλ, την Κωνσταντινούπολη, την αρχαία Βυζαντίδα.
Όταν ο πολιτισμός ζωντανέψει τη μαρμαρωμένη Ιστορία...

Mafia

''Mafia'' φωνάζουν ακόμη οι Βούλγαροι διαδηλωτές μετά τα εκλογικά αποτελέσματα στη   φτωχότερη χώρα της ΕΕ και το πρωτότυπο σύνθημα μοιάζει κάπως περίεργο.

Στα δικά μας δημοκρατικά τεκταινόμενα, ανακαλύπτοντας τον τροχό μια ακόμη μελέτη εντόπισε λέει, πως η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα γίνεται κυρίως από επαγγελματικές συντεχνίες όπως γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί κλπ. 
Σωστά αλλά, όταν παράλληλα διαπιστώνεται πως οι εκπρόσωποι της Βουλής που νομοθετεί είναι κυρίως γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, κλπ τότε το όλο θέμα γίνεται κωμικοτραγικό συνάδοντας με το παραπάνω βουλγαρικό σύνθημα.

Η δυσκολότερη πάντως συντεχνία είναι αυτή των καθηγητών που απειλούν με κινητοποιήσεις επιπέδου 88, γιατί κλήθηκαν να δουλέψουν δυο επιπλέον ώρες τη βδομάδα... Προφανώς οι ''λειτουργοί'' της μάθησης δε θα προλαβαίνουν τα ...φροντιστήρια των οποίων το φαινόμενο έχει μετατρέψει την μεταπολιτευτική εκπαίδευση σε επικερδή επιχείρηση άγνωστης φορολογικής αντιμετώπισης.

Δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις, λέει ο σοφός λαός.

Τα αμαρτωλά media της διαπλοκής για να επιτείνουν τη σύγκρουση της εκπαίδευσης με την κυβέρνηση, κυκλοφορούν ευρέως και μια δήθεν επιστολή ενός 16χρονου από τη Δραπετσώνα, ο οποίος ξαφνικά αποφάσισε να γράψει για να στηρίξει τον αγώνα των καθηγητών λες κι άλλα προβλήματα παιδείας και επιβίωσης και σε άλλο πολιτικό timing  δεν είχε το παληκάρι…

Βέβαια η ελληνική επικαιρότητα άγεται και φέρεται χωρίς να ξεπερνά τα όρια του ευρωμπάσκετ, τα χρέη του Πασόκ και βεβαίως την νιοστή δόση δανεικών από την Τρόικα.

Που μυαλό τώρα για την εκπαίδευση ο δευτεροκυβερνητικός πρόεδρος.

Λέω πρόεδρος με μικρό πι γιατί ο άνθρωπος παρέλαβε υπολείμματα.

Υπολείμματα του κόμματος και υπολείμματα της ''δαπάνης'' που καλά κρατούσε για αδέσμευτες και εθνικά υπερήφανες δεκαετίες, όπου δέκα εκατομμυριάκια ευρώπουλα το χρόνο ξέφευγαν και φορτώνονταν στους επόμενους και φυσικά στο λαό.

Ήρωας ο πρόεδρος. Πρέπει όντως να είσαι εκτοπίσματος Βενιζέλου για τέτοιες αντοχές.

Το ίδιο μοτίβο βέβαια διαχέονταν μέχρι κάτω και στον τελευταίο προεδρίσκο ή διευθυντάκο δημοσίας ολκής παράλληλα με το αμάρτημα της συντεχνιακής φοροδιαφυγής των σταρ και των επωνύμων και των κολαούζων τους.

Μετά κάποιοι ξυπνήσανε και μαζί τους η χώρα που από τότε πασχίζει να κρύψει τη μεταπολιτευτική γύμνια της. 

Και τώρα συναγωνιστές καθηγητάδες και φροντιστηριάρχες και ομοσύντεχνοι?

Τι θα κάνουμε τώρα χωρίς δύο μεγάλα κόμματα σωτήρες για εναλλαγή, αφού κι η συγκυβερνώσα Νέα Δημοκρατία πάλιωσε κι οδεύει προς νεοφιλελεύθερο υπόλειμμα?

Χαλάνε οι συνήθειές μας και θα αποκτήσουμε προβλήματα προσαρμογής.

Βέβαια οι συνήθειες ελληνικότατες, αλλά που θα ξεσπάμε πλέον?

Κοίτα να δεις που από συνήθεια θα ξεσπάμε στην αντιπολίτευση πριν καν κυβερνήσει. 
Κι όταν λέω αντιπολίτευση εννοώ Σύριζα – Ανέλ και Χρυσαυγή.

Κι οι τρεις μαζί γιατί δεν αποκλείεται να συγκυβερνήσουν τώρα που η συγκυβέρνηση είναι της μόδας και παρά τα νάζια, γιατί αλλιώς πως θα συντηρηθεί η πολιτική μας αν-ομαλότητα που τείνει σε ανωμαλία?

Το ομαλό μας χαλάει από τότε που οι σύντεκνοι κατέβηκαν πάνοπλοι στον Ομαλό.

Από τότε και μετά γίναμε μαντινάδα...

Αλλά και πάλι έχουν αλλάξει κι οι αντιπολιτευτικές μας συνήθειες.

Παλιά έλεγες για τις ψήφους και τα έργα του βουλευτή, για την ΕΟΚ και για το ΝΑΤΟ και για το συνδικάτο, ενώ τώρα ψάχνεις να το δεις το θέμα αφού παλεύεις μ’ ένα κομπιουτεράκι στο χέρι να δεις που κάτσανε σήμερα οι φόροι.

Τα περί σταθερού φορολογικού συστήματος είναι το εθνικό ανέκδοτο έστω κι αν παραμένει βασική προϋπόθεση ανάπτυξης.

Γι αυτό από τότε που οι πολίτες υπολόγιζαν τις μετοχές στον πρωϊνό καφέ του πάλαι ποτέ χρηματιστηριακού ναού, η τεχνολογία απάντησε με mobile εξέλιξη γνωρίζοντας πως σήμερα θα τα χρειάζεσαι περισσότερο για να υπολογίζεις τα αφόρητα των φόρων και της φορολαγνείας.

Βέβαια σήμερα είναι η καλύτερη εποχή για αγορά καλών μετοχών, αλλά αυτό είναι άλλο χαρτί και άλλο βαγγέλιο για τραπεζίτες και συναρμόδιους…

Επίσης παίζει εκείνη η μαυραγορίτικη κάστα που μαζεύει και το χρυσό της χώρας στέλνοντάς το μετά μανίας στην Αλεμάνια. Και δόντια χρυσά παίζουν.

Οι λίρες δεν παίζουν γιατί είναι κατανεμημένες από τη δεκαετία του 40-50, ξεπλυμένες δηλαδή δηλωμένες εννοώ και η τιμή τους στο σωρό ανεβοκατεβαίνει έως και εκατό ευρώπουλα για να ελέγχεται η κατοχή και η συγκέντρωση.

Όλα τ’ άλλα χύμα στο χυτήριο που κατακαίει μέχρι και αναμνήσεις κοσμημάτων.

Το νέο Άουσβιτς είναι στον ευρωπαϊκό Νότο με χιλιάδες παραρτήματα.

Τώρα βέβαια παρά τις παραπάνω θεσμικές προσαρμογές και μετά την επιτυχία του πρωτογενούς πλεονάσματος που θα ‘χουμε, αφού με σολομώντεια οικονομικά της γιαγιάς μας κόψαμε τις δαπάνες και την κατανάλωση εντός των τειχών, θα ‘χουμε σε κανά  χρόνο τη δυνατότητα να βγούμε στις αγορές και να δανειζόμαστε λέει ελεύθερα.

Ο εθνικός αγώνας ευφυίας θα έχει δικαιωθεί!

Αφού βέβαια  μέχρι τώρα έχουμε καταφεσωθεί τρεις φορές περισσότερο για να ξεπληρώνουμε επιτόκια προηγούμενων δανείων.

Το ότι θα συνεχίσουμε να δανειζόμαστε και μάλιστα ''ελεύθερα από τις αγορές'' θεωρείται επιτυχία που ο περήφανος λαός θα βγεί να πανηγυρίσει στο Σύνταγμα... 

Τελικά το Πα-Σόκ έμεινε υπόλειμμα, αλλά η τακτική του αειφόρου δανεισμού σε βάρος της πλέμπας εξακολουθεί να βασιλεύει στη χώρα.

Τόσο που το νέο κυβερνητικό κόμμα πρέπει να λέγεται Σοκ μπας και ξυπνήσουμε ποτέ.  Σοκ και Δέος μας χρειάζεται ως το μόνο ορθολογικό πολιτικό Χρέος.

Χρειάζεται εν καιρώ ένα από-Κομμα που θα λέγεται ΣΟΚ = Σωτήρες Ολικής Καταστροφής.

Επίκαιρο και αρκούντως παράλογο ώστε να φοριέται ασορτί με τις τάσεις της εποχής…

Με σύνθημα : ''ες έδαφος φέρειν παν τι το νεοελληνικόν και από μηδενός αρξάμενοι''.

Αλλιώς δε μαζεύεται το ερείπιο ούτε με δεκαεφτά σοφούς και τετρακόσιους σωτήρες.
Τώρα βέβαια κάνει κόμμα και η κα Γιάννα των Olympic Games. Κεντροαριστεροευρωσκεπτικιστικό.
Είναι να μην επιμένεις στο απόκομμα?

Άνοιξη

Εποχή γένους θηλυκού που παραπέμπει σε ίμερου όμματα κι αρώματα και κύκλους και ημικύκλια.

Φωταύγεια. 

Φύση αναδυόμενη σε θάλασσες λουλουδιών και φωνές νεανικές σε μια επέλαση ζωντάνιας κι ενστίκτου.

Αδάμαστο μανιφέστο ζωής απέναντι σε ψεύτικες προπατορικές ενοχοποιήσεις.

Epic μουσικές και σολαρίσματα και ροδοπέταλα να ταξιδεύουν στο Δούναβη του Ederlezi πέρα και πάνω από κάθε θρησκεία και φυλή της Γης…

Ασταναπάν κατάσταση που μπορείς ν’ ασπαστείς το οτιδήποτε σε μια νύχτα και το ρεύμα της ευτυχισμένης ηλιθιότητας σε καναδυό.

Έκρηξη.

Volcanoes και φωτιές και κηροπήγια ρετάλια ενός ελλείμματος ρομαντισμού σε μια εποχή ηλίθιας ελαφρότητας για μόστρα και μπιχλιμπίδια γιάπικα. Μια επίμονη επανάληψη αισιοδοξίας του '' ποτέ μη λες ποτέ '' ακόμη κι αν οι Μάιοι ανηφορίζουν. Μια κατάφαση ζωής κόντρα σ' ένα χειμώνα ελπίδων.

Μουσική break the rules.

Γλώσσα του κόσμου ακαταμάχητη στα όρια του θρυλικού Rock και της αθάνατης μπαλάντας απ’ τον καιρό του λυράρη έως τον καιρό του Let me roll it to you.

Εκεί που το όριο μεταξύ σωστού και λάθους χάνεται.

Άλλωστε δε μαμιέται, η εποχή επιτρέπει κι εξίσου επιβάλλει τα λάθη σα νόμος τροϊκανός παράλογος. Εκεί έξω οι ορίζοντες πάντα σε προσκαλούν να δεις τα όριά τους έξω από οθόνες κι αμφιθέατρα. Έξω απ’ τη στατικότητα της ρουτίνας. Απλά τ’ ακολουθείς σα Λίβας νοτιάς γητεύοντας τη γη στο πέρασμά σου.

Κάπου Εκεί. 
Όλη η Αγάπη σου. Μια θάλασσα νιοστά φιλιά σε άρρητη διάταξη.

Μια απροσδιόριστη αγκαλιά σε χρόνο σταματημένο. 
Μια κατάφαση ζωής αιώνιας.

Μυθωδία. Μέθεξη κι Εξαγνισμός. Ύμνος αιώνιος στο φως, γητειά της νύχτας αξεπέραστη.

Κι έξω εκεί κι εδώ - χωρίς αιδώ, ζωή fast track για κολασμένους. Οι άλλοι παράδεισοι εκτοπίστηκαν έξω και απ' τη ζώνη των ονείρων. Because the life belong to us θα ‘λεγε η μπαλάντα των 10.000 maniacs σ’ ατέλειωτα ηλιοβασιλέματα του σταυρωμένου Νότου. 

Όταν οι ασήμαντοι κατηγορούν το χρώμα του σεληνόφωτος και τα κουνούπια του Νείλου. Οι άλλοι, σετάρισαν κοντρόλ ολόισα για την καρδιά του ήλιου. Εκεί που δε χωράνε ερωτήματα, με αμβροσία και νέκταρ γεύονται μια δόση θεού στ’ ανθρώπινα και λίγο πιο πάνω γίνονται φως. Φως. Γιατί φως είναι. Είτε το ξέρουν, είτε όχι...

Memories. 

Ψιθύρισαν τ’ όνομά σου ν’ ακουστεί. 
Γιατί το ψεύτικο δεν έχει όνομα και passport. 

Γιατί το δήθεν χάνεται όσες φορές κι αν έρθει η Άνοιξη.Απέναντι απ’ το ψεύτικο λεν για τη χώρα των Ηλυσίων. Για τη νήσο τη Λευκή. Απέναντι απ το δήθεν,απέναντι βασιλεύει η αλήθεια του γενναίου και του αθάνατου. 

Χωρίς ανάγκη κατανόησης. 

Χωρίς οίκτο στην ηλιθιότητα.

Άνοιξη. 

Κάθε άνοιξη θα κουβαλάει το φως μας.

Κάθε άνοιξη θα ‘ναι βασιλικός που κυριάρχησε σε μια ανοιξιάτικη έκρηξη αρωμάτων, απωθώντας τα ανίερα εκτός από το κούρσο της δικιάς σου μέλισσας.

Κάθε άνοιξη τ’ όνομά του θα ‘ναι Άδωνης και Διόνυσος κι Αη Γιώργης και Χριστός που θα του πλέκουνε  στεφάνια νικητή.

Κάθε άνοιξη το όνομά του

Θα ‘ναι Έρωτας.

Αδάμαστος, κυρίαρχος και νικητής.

Παιάνας οίησης και μουσικής επικής κι εξώκοσμης σε τόνο και ρυθμό Ζωής.

Παιάνας.

Γνώριμος και

Ξένος.

Τηι Υπερμάχω Στρατηγώ

Με αφορμή την αποτυχημένη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης τον Αύγουστο του 626 μ.Χ. από τους Αβάρους  και τους συμμάχους τους Πέρσες,  εμπλουτίστηκε η προφανώς προϋπάρχουσα ακολουθία του Ακάθιστου Ύμνου, μια από τις ωραιότερες της εκκλησιαστικής υμνογραφίας με το κοντάκιο της ακολουθίας '' Τη Υπερμάχω Στρατηγώ'' που θεωρείται ως η ποιητική αποκορύφωση του είδους, που δίνει τον πρέποντα δοξολογικό και εγκωμιαστικό τόνο στην ''προστάτιδα της Πόλης'' Παναγία. 
Κι αυτό γιατί, ενώ η πόλη ήταν σε δεινή θέση, πολιορκούμενη - με τον ανίκητο στρατηγό και αυτοκράτορα Ηράκλειο και το στράτευμα να λείπουν σε εκστρατεία κατά των Περσών- την 7η Αυγούστου του 626μ.Χ., οι Άβαροι είχαν προωθηθεί στην Παναγία των Βλαχερνών και ετοιμάζονταν για την τελική επίθεση, στην Πόλη που υπό τον πατριάρχη Σέργειο φιλικά προσκείμενο στον Ηράκλειο, ήταν σε απέλπιδα παλλαϊκή άμυνα. Τη νύχτα όμως της 7ης προς 8η Αυγούστου ανεμοστρόβιλος καταπόντισε τον εχθρικό στόλο και αντεπίθεση των αμυνόμενων τους έτρεψε σε φυγή, γεγονός που εκλήφθη ως θεία παρέμβαση της λιτανεύουσας στα τείχη εικόνας, η οποία απεικόνιζε την Παναγία σε όρθια στάση με τα χέρια υψωμένα σε δέηση. 
Τότε όλος ο λαός ''ορθοστάδης'' έψαλλε κατά την νύχτα στην ''αγρυπνία'' στο ναό της Θεοτόκου στις Βλαχερνές τον ύμνο που ονομάστηκε ''Ακάθιστος''. Ο Ακάθιστος Ύμνος είναι ένα από τα πιο σημαντικά φιλολογικά μνημεία της βυζαντινής υμνογραφίας και μουσικής.

Για να αντιληφθεί κανείς τη σημασία και τη δέουσα απήχησή του στη σημερινή εποχή, πρέπει να δει την εποχή του Ηράκλειου και τα όσα διαδραματίζονται σε στρατιωτικό μα και σε πολιτικό-οικονομικό επίπεδο στην ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, τα οποία σαφώς παραπέμπουν σε μια ακόμη προσπάθεια ελληνιστικής αναδιοργάνωσης του κράτους μετά τον Ιουλιανό (που κακώς ονομάζουμε ακόμη Παραβάτη).

Σημειωτέον ότι οι δυο αυτοί αυτοκράτορες είχαν φτάσει νικηφόρα στην πρωτεύουσα των Περσών.

Η χρήση της ελληνικής γλώσσας (την οποία ο Ηράκλειος κατέστησε επίσημη γλώσσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) σε πλήρη καθαρότητα, ταυτόχρονα με την επίκληση : ''Τη Υπερμάχω Στρατηγώ'' που συνειδησιακά παραπέμπει ευθέως στην κλασσική δοξασία για την Αθηνά Παλλάδα, αλλά και στους Ορφικούς Ύμνους ( Διός έκγονε σεμνή μάκαιρα θεά πολεμόκλονε ) γίνονται έτσι, ώστε ο Ακάθιστος Ύμνος να αποτελεί ένα από τα πρώτα και κύρια μπολιάσματα της νέας ''βυζαντινής'' θρησκείας με την αρχαία ελληνική εκείνη, που οδήγησαν το Βυζάντιο (ο όρος καθιερώθηκε 9 αιώνες αργότερα) του ελλαδικού χώρου στο ιδιόμορφο της Ορθοδοξίας.

Έκτοτε η ακολουθία του Ακάθιστου ψάλλεται τις πέντε πρώτες Παρασκευές της  Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ειδικά την Παρασκευή της Πέμπτης Εβδομάδος των Νηστειών ψάλλεται ολόκληρη, ως ένδειξη και έκφραση ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας στην ''Στρατηγό Προστάτιδα'', από τότε διαχρονικά.

Πανηγυρικά εψάλλη με τη θριαμβευτική είσοδο-επιστροφή του πολυνίκη αυτοκράτορα Ηράκλειου στην Κωνσταντινούπολη. Ο μεγαλόσωμος Ηράκλειος με τα μακριά ξανθά μαλλιά, όρθιος σε ένα εντυπωσιακό άρμα που έσερναν τέσσερις λευκοί ίπποι, με τη στρατιωτική του ακολουθία χαιρετούσε το ζητωκραυγάζον πλήθος που έραινε άνθη, κρατώντας ψηλά με το δεξί του χέρι μια χρυσή λόγχη και με το αριστερό χέρι έναν χρυσό σταυρό, ενώ ο ανακτηθείς από τους οριστικά νικημένους Πέρσες Τίμιος Σταυρός προηγείτο της πομπής. Η εκστρατεία του με έναν εθνικά σχεδόν δομημένο στρατό (με την καθιέρωση των Θεμάτων) και με κοινά θρησκευτικά αισθήματα είχε λάβει τη μορφή της πρώτης ιστορικά Σταυροφορίας…  Μετά απ' αυτή την εποχή, το Ισλάμ σταδιακά αντικατέστησε τον περσικό κίνδυνο για τη Δύση, ομογενοποιώντας θρησκευτικά τη Μέση Ανατολή και ενισχυμένο από Άραβες και Τουρκμάνους της τουρανομογγολικής στέππας που εξαπλώνονταν δυτικότερα της Κασπίας. 

Ο πατριάρχης Σέργειος ή ο Ρωμανός ο Μελωδός είναι οι πιθανότεροι συντάκτες της υμνωδίας : ''Το προσταχθέν μυστικώς … Ον και βλέπων… εξίσταμαι κραυγάζειν Σοι :  Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε!

Τηι Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια

Ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια

Αναγράφω Σοι η Πόλις Σου Θεοτόκε

Αλλ’ ως έχουσα το Κράτος απροσμάχητον

Εκ παντίων με κινδύνων ελευθέρωσον

Ινα κράζω Σοι

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
................................

Χαίρε δι ης η χαρά εκλάμψει 

Χαίρε δι ης η αρά εκλείψει

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε ''

Πέρα από τις όποιες θρησκευτικές απόψεις έχει ο καθένας, ο Ακάθιστος Ύμνος συνολικά ως ακολουθία είναι ένα επικό θρησκευτικό δρώμενο του ''βυζαντινού ελληνισμού'' και ως τέτοιο οξύμωρο ως προς την στωϊκότητα της χριστιανικής δοξασίας. Ένα ελληνογενές επικό δρώμενο που σε αντιδιαστολή με τη διαχρονική σημασία του, δεν συνεγείρει ''ορθοστάδην'' τα πλήθη του νεοελληνισμού σήμερα, δείχνοντας πως οι σημερινοί Έλληνες μάλλον δεν καταλαβαίνουν την στρατηγική ανάγκη του να διατηρούν ''το κράτος απροσμάχητον'' παρότι οι ''Άβαροι'' και οι ''Πέρσες'' είναι και πάλι προ των Πυλών… Έτσι πέρα από το θρησκευτικό, το καθαρό πολιτισμικό μας έλλειμμα χωρίς προκαταλήψεις και παρωπίδες είναι τραγικότατη διαπίστωση, τόσο ώστε να είμαστε άξιοι της παρακμής μας. Και γι αυτή την παρακμή υπεύθυνοι είναι οι πνευματικοί (θρησκευτικοί και ακαδημαϊκοί) ταγοί του διαχρονικού ελληνισμού, χωρίς καμιά διάθεση διορθωτικής παρέμβασης μέχρι σήμερα... 

Νικηταράς ο Τουρκοφάγος

Χρόνια πριν την Επανάσταση του 1821, οι πρωτεργάτες της εκπαιδεύονται ως κλεφταρματολοί στα λημέρια της Συνομοσπονδίας Αρματολών του Ζαχαριά του Μπαρμπιτσιώτη (1785 - 1805 ) στον Ταύγετο.

Ανάμεσα στα πρωτοπαλίκαρα ήταν και ο Νικήτας Σταματελόπουλος από τον οικισμό Καμίνια του Τουρκολέκα Αρκαδίας, ο οποίος διακρινότανε για την ταχύτητά του στο τρέξιμο, αλλά και για την ταχύτητα και δεξιότητα στο σπαθί.

Ανταγωνιστής του ήταν ο Γομάτος απο το Λογκανίκο Λακωνίας, ο οποίος έφιππος συχνά προλάβαινε τον Νικήτα και έπαιρνε πρώτος με το σπαθί του το κεφάλι του καταδιωκόμενου τούρκου.

Σημειώνεται πως η ''πρακτική άσκηση'' των εκπαιδευόμενων,  ήταν πραγματικές μάχες...

Ο Νικηταράς λοιπόν, γνωστός πέραν αυτών και για την ευστροφία του, για να κερδίσει τον Γομάτο σκέφτηκε να βελτιώσει την τεχνική του. Έτσι σε μια ''εκπαιδευτική'' τους καταδίωξη τούρκων και ενώ ο Γομάτος έχει πλησιάσει αρκετά και ανεμίζει το σπαθί του βλέπει το κεφάλι του Τούρκου να σηκώνεται στον αέρα μπροστά του.

Τί είχε γίνει?

Ο Νικηταράς είχε προσθέσει μια αλυσίδα μήκους ενός μέτρου στη λαβή του σπαθιού του και είχε εξασκηθεί να το χειρίζεται, έτσι ώστε και για ένα μέτρο διαφορά να κερδίζει τον ταχύτατο Γομάτο!

Ο τελευταίος ενθουσιασμένος απο αυτό που είδε σταμάτησε τον ανταγωνισμό και παραδέχθηκε πως ο Νικήτας θα γινόταν ''τουρκοφάγος'', προσωνυμία που καθιερώθηκε αργότερα για τον Νικηταρά με την μάχη στα Δερβενάκια και την στρατηγική της που οδήγησε μια στρατιά Τούρκων σε όλεθρο.

Εδώ να σημειώσουμε πως η στρατηγική των μαχών της επανάστασης ήταν κυρίως σχεδιασμοί και εφαρμογές από τον Νικηταρά και όχι από τον γηραιότερο Κολοκοτρώνη ο οποίος βέβαια συμφωνούσε σε όλα με τον ''ανηψιό'' του και κράταγε την εποπτεία της μάχης. Για παράδειγμα η ήττα της στρατιάς του Δράμαλη στα Δερβενάκια, οφείλεται στην πρόνοια του Νικήτα να χτυπήσει την εμπροσθοφυλακή με τις καμήλες και τα εφόδια, οι οποίες οπισθοδρομώντας έφεραν χάος και πανικό στη στρατιά...   

Επίσης να σημειώσουμε πως ήταν ο μόνος από το Μωρηά που μπορούσε να κληθεί να πολεμήσει στη Ρούμελη ως έμπιστος και ανηψιός του Κολοκοτρώνη, αλλά κυρίως ως ο ικανότερος μαχητής και καπετάνιος που έχαιρε της αποδοχής όλων σε αυτές του τις ικανότητες.

Στα πρώτα χρόνια του Αγώνα κατανόησε και συμπάθησε τον ποιητή Τυρταίο της εποχής, τον επονομαζόμενο Τσοπανάκο, ο οποίος περιόδευε χωριά και λημέρια στιχουργώντας και τραγουδώντας αυθόρμητα, ώστε να εμψυχώνει λαό και αγωνιστές όπως :
[ Έλληνες τώρα άγουμε, τα όπλα μας ας λάβουμε
η πατρίδα μας φωνάζει και ο Ρήγας διατάζει
καθώς ο Φοίνιξ καινουργεί και γίνεται ξανά πουλί
έτσι καινουργεί το έθνος, το ελληνικό το γένος ]
ήταν όμως φτωχός και δυσκίνητος κι έτσι ο Νικηταράς όταν έλαβε ως δώρο ένα μαύρο πολεμικό άλογο με κοντή ουρά, το έστειλε δώρο στον Τσοπανάκο για να διευκολύνει το έργο του, αντιλαμβανόμενος την αξία της ηθικής εμψύχωσης των Ελλήνων. Κι ο απίθανος Τσοπανάκος του απαντάει : 

[ Το δώρο σου Νικηταρά άλογο χωρίς ουρά

μεγάλη μου ‘δωκε χαρά μα είναι μπελάς για φουκαρά

οπού δεν έχει τον παρά για να ταΐζει τον Καρά

μόλις λάβεις το χαμπάρι να μου στείλεις και κριθάρι

πριν ο διάβολος το πάρει  και σου στείλω το τομάρι ]

Παραμονή Πρωτοχρονιάς στην απελευθερωμένη Τρίπολη πήγαν κάποια παιδιά να του πουν τα κάλαντα, αλλά εκείνος που δεν είχε ούτε πεντάρα να τους δώσει κατέφυγε στο θείο του Κολοκοτρώνη που τυχαία παρευρισκόταν, κι αυτός του είπε περιπαικτικά :

-   Δε ντρέπεσαι να διακονεύεις κοτζάμ καπετάνιος με τόσες δόξες? Τι σόι στρατηγός είσαι σύ?  Κι ο Νικήτας του απαντά αυθόρμητα :

-   Καπετάνιος είμαι. Πραματευτής δεν είμαι. Εγώ δεν κάνω πραμάτεια το καπετανιλίκι μου για να πλουτίσω.

Στρατολογούσε μαχητές από τα Σαμπάζικα (Φαλαισία έως Πολιανή) χωριά, οι οποίοι ποτέ δε δέχτηκαν να πολεμήσουν υπό άλλο στρατηγό, με αποτέλεσμα κατά τον εμφύλιο να ξεσπάσουν πάνω τους οι Παπαφλέσσας και Μακρυγιάννης με μισθοφόρους από τη Βόρεια Ελλάδα http://kamararc.blogspot.gr/2011/10/1821_06.html

Στρατολογώντας έτσι στο Σκορτσινού, συναντάει ένα νέο και ωραίο παληκάρι που το έλεγαν Τσότσολα να είναι τσοπάνης και του λέει πως είναι κρίμα τέτοιο παλικάρι να μην παίρνει τα άρματα για την πατρίδα. Ο νέος του απαντάει πως ευχαρίστως θα τα 'παιρνε αν έπειθε τον πατέρα του να τον αποδεσμεύσει από το κοπάδι. Ο Νικηταράς βρίσκει τον πατέρα του Τσότσολα και του λέει πως θέλει τον γιο του μαζί του. Κι όταν ο γέρος τον ρωτάει, αυτός του λέει πως τον θέλει να σκοτωθεί για την πατρίδα. Αγριεύει ο γέρος και του λέει ποιος είσαι συ που τολμάς να μου ζητάς να σκοτωθεί ο γιός μου κι ο Νικήτας του απαντάει ο Νικηταράς γέροντα. Στέκει τότε ο γέροντας με δέος και θαυμασμό και του λέει αν είσαι ο Νικηταράς γιε μου τότε να ρθει μαζί σου το παιδί μου και με την ευχή μου να τονε κάνεις καπετάνιο. Έκτοτε ο νεαρός Τσότσολας αναδείχθηκε στις μάχες και όταν ο Νικηταράς τον παρουσίασε με καμάρι στον Κολοκοτρώνη, τότε ο γέρος του Μοριά που χάρηκε του έδωσε στο εξής το όνομα Μανιάτης για να ταιριάζει καλύτερα στον νέο, επίθετο που μέχρι και σήμερα υπάρχει στο Τουρκολέκα...
    
Όντας συμπολεμιστής των Μεσολογγιτών εγγυήθηκε την πληρωμή των ναύλων των Υδραίων για ανεφοδιασμό του πολιορκούμενου Μεσολογγίου, στέλνοντας για εκποίηση το τιμημένο σπαθί του! Οι Υδραίοι πείστηκαν στο λόγο τιμής του Νικηταρά και του απάντησαν πως ναι μεν ενεχυρίασαν το σπαθί του - αλλά του το επιστρέφουν, παρακαλώντας τον τιμητικά να το έχει πάντα εις την δεξιά του ( χείρα - χέρι ) ή έστω ανά την θήκη του, ώστε να αισθάνονται αυτοί και η Πατρίς ασφαλείς… 

Κατά τη διάρκεια παράδοσης του Μωρηά στους ΑγγλοΓάλλους από τον Ιμπραήμ που δεν είχε ο Νικηταράς καταδεχτεί να παραβρίσκεται στην τελετή, τελικά πήγε αλλά με άλλο σκοπό και μόλις την τελευταία στιγμή ένας φίλος του Γάλλος λοχαγός που τον είδε να πλησιάζει αγριεμένος στις γραμμές των επισήμων, με το χέρι στη λαβή του σπαθιού και κατάλαβε τον τράβηξε πιο πέρα για να μην σκοτώσει τον Ιμπραήμ και θα το κανε...

Ο Ιμπραήμ που για πρώτη φορά τρόμαξε από θωριά ανθρώπου, μόλις ρώτησε και του είπαν ποιος ήταν αυτός που κινήθηκε εναντίον του, δόξασε τον Αλλάχ που γλίτωσε και βιάστηκε να φύγει νωρίτερα...

Τέλος σε όλη την ελληνική ιστορία, δυο μόνο στρατηγοί έχουν καταφέρει να προσελκύσουν το μεγαλύτερο λαϊκό προσκύνημα από φίλους κι εχθρούς κατά την κηδεία τους. Ο στρατηγός Φιλοποίμενας από τη Μεγαλόπολη και ο στρατηγός Νικήτας από τη Φαλαισία. Κι οι δυο από την ίδια ξεχασμένη γωνιά αυτής της χώρας. Ο δε επικήδειος, πηγαίο λογοτεχνικό έπος αντάξιο σε Αχιλλείς ...
  

Είναι τόσα πολλά που συνθέτουν τη μορφή του σημαντικότερου και σεμνότερου ήρωα της Επανάστασης που τι να πρωτοπεί κανείς, αφού το τραγικό τέλος του αποτελεί ακόμη όνειδος για την ελληνική Πολιτεία που δε δείχνει να έχει συνετιστεί από την Ιστορία. Την ελληνική Πολιτεία που κατά ορισμένους εξακολουθεί να διαιρεί και να βασανίζει τους Έλληνες, διαχειριζόμενη και σήμερα ''δάνεια της Αγγλίας'' και αγνοώντας το διηνεκές αίτημα των αγωνιστών για συντακτική Εθνοσυνέλευση, όπως και τότε...
Ούτε καν αναζητώντας σήμερα με τα πλέον σύγχρονα μέσα τα οστά του καπετάνιου που εξακολουθούν να αγνοούνται, για την ελάχιστη απόδοση ενός εθνικού χρέους Τιμής. 

Άποψή μου είναι πως οι βιογραφίες του Νικηταρά και του Καραϊσκάκη είναι οι σημαντικότερες που πρέπει να διαβάσει κανείς για το 1821, για να αντιληφθεί το μέγεθος του ηρωϊσμού, αλλά και την αντιξοότητα του περιβάλλοντος της εποχής, ακόμη κι απ' τους άλλους Έλληνες...