Υδροχόος - Νέα Εποχή

Τα πάντα ρει. Ιδίως το άπειρο Γίγνεσθαι. Κι είναι σφαιρικό το άπειρο στον χώρο. Τόσο όσο να χωράει συνάμα στο σημείο που το ορίζει και στην τελειότητα της τελείας του. Δεν θα μπορούσε να 'ναι αλλιώς. Κι όλα εντός του κινούνται κυκλικά ή σφαιρικά, αν όχι σε κάποια ΑΒ απόσταση τότε στην μακροσκοπική τους, την άχωρη... Κι έχουμε ξαναπεί πως παρότι ο χρόνος μας είναι αντιληπτός γραμμικά, ξέρουμε ότι ορίζεται από κυκλικές κινήσεις ουρανίων σωμάτων και μετριέται κυκλικά. Έτσι η μικρή μας Γη γυρίζει γύρω από τον εαυτό της σε μια ημέρα και γύρω από τον Ήλιο σε ένα χρόνο, διάστημα που οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν ενιαυτό.

Το ηλιακό μας (κ.ο.κ.) όμως σύστημα, κινείται ολόκληρο γύρω από το κέντρο του γαλαξία σε 25.920 χρόνια (Μέγας Ενιαυτός κατά Πλάτωνα), τόσο όσο διαρκεί και η μετάπτωση του πολικού άξονα της Γης με εναλλαγή ισημεριών (Ίππαρχος). Οι 12 θέσεις αυτής της μετάπτωσης και των ισημεριών ακολουθούν 12 αστερισμούς ή ζωδιακές εποχές με βάση την αστρολογία, η διάρκεια καθεμιάς των οποίων είναι 2.160 χρόνια (κοσμικός μήνας κατά Πλάτωνα). Με αφετηρία τη μοίρα 0 του Ίππαρχου στην αρχή του Κριού (αρχαίας εποχής), διανύσαμε την εποχή των Ιχθύων (μονοθεϊσμός, Χριστιανισμός, Ισλάμ) και ήδη από το 2030 ή κατ’ άλλους ήδη από τις 21/12/2012 μπαίνουμε ή μπήκαμε στην εποχή του Υδροχόου (Νέα Εποχή).

Κάθε εποχή (2.160 χρόνων) χωρίζεται σε τρεις περιόδους εκ των οποίων η πρώτη και η τρίτη αλληλεπικαλύπτονται με την προηγούμενη και την επόμενη εποχή, ενώ η δεύτερη (η μεσαίωνη – καθότι αιώνας καλείται και μια ζωδιακή εποχή) είναι αυτή που ανήκει στον ζωδιακό της με όλα τα χαρακτηριστικά του.

Έτσι χαρακτηριστικά της εποχής του Υδροχόου παρατηρούμε ήδη από την Αναγέννηση και τη βιομηχανική επανάσταση, όπως για δυο τρεις αιώνες ακόμη θα βλέπουμε χαρακτηριστικά των Ιχθύων να παραμένουν σαν συντηρητικά κατάλοιπα, έναντι αυτών που ήδη αρχίζουν να μας κατακλύζουν και ένεκα χρόνου καλούμε προοδευτικά.

Σαν γενικά χαρακτηριστικά προηγούμενων εποχών/αιώνων και για την τεκμηρίωση των λεχθέντων μπορούμε να δούμε :

α) από τον Λέοντα στον Καρκίνο το 8.498πΧ έχουμε την κατά Πλάτωνα βύθιση της Ατλαντίδας (και Αιγηίδας) ή τον κατακλυσμό του Ωγύγου. Ο καρκίνος ζώδιο του νερού έφερε κατακλυσμούς, οπισθοχώρηση των πολιτισμών της εποχής του ως σεληνιακός, μητριαρχία και πρωτογονισμό (κρόνια ήθη).

β) στην εποχή των Διδύμων (6450-4300πΧ) ο κυβερνήτης τους Ερμής βοηθά στην έναρξη της γραφής και στο εμπόριο στοιχεία που συνιστούν την επικοινωνία. Επιρροές του Καρκίνου εδώ δίνουν κατακλυσμούς (Δευκαλίωνα, Νώε) κλιματική αλλαγή, δημιουργία Σαχάρας, κλπ

γ) στην εποχή του Ταύρου (4300-2150πΧ) ο κυβερνήτης Αφροδίτη βοηθά στη γονιμότητα, την πληθυσμιακή αύξηση, τη λατρεία θηλυκών θεοτήτων, αλλά και του ίδιου του Ταύρου ως σύμβολο της γεωργικής αφθονίας. Οι Δίδυμοι στον Ταύρο συνεισφέρουν στις πολλές και όχι μια Αργοναυτικές εκστρατείες, ενώ ο Ορφέας με στοιχεία εποχής Κριού προετοιμάζει την εποχή του.

δ) έκτοτε η εποχή του Κριού (2150πΧ – 10πΧ) σαν αποτέλεσμα της πληθυσμιακής αύξησης φέρνει πληθυσμιακές μετακινήσεις, κατακτήσεις και πολέμους. Πάνω απ’ όλα όμως αναδεικνύει τον ελληνισμό και τον πολιτισμό του, που κυριάρχησε στον τότε γνωστό κόσμο με την απαραίτητη τότε βία του πολέμου και δη σε επίπεδο αρετής και ανδρείας (φαινόμενο ηρωϊσμού), αλλά και τη λογική σκέψη και γραμματεία ταυτόχρονα. Από τον Άμμωνα Δία (ΑΜ-ΩΝ-ΡΑ) και τον Πάνα, έως τον Καρνείο Απόλλωνα της Σπάρτης και τον δίκερο στρατηλάτη Μέγα Αλέξανδρο ο Κριός ήταν το αδιαμφισβήτητο σύμβολο.

η) Στον ‘αιώνα’ μας εποχή των Ιχθύων η πραγματικότητα υποχωρεί και το φαντασιακό κυριαρχεί, έτσι ώστε το δόγμα να κυριαρχήσει στη λογική σκέψη και να επικρατήσει η θρησκοληψία, η απολυταρχία και ο σκοταδισμός που φτάνουν μέχρι σήμερα. Ο ιστορικός μας μεσαίωνας και οι παγκόσμιοι πόλεμοι είναι χαρακτηριστικά μιας αφύσικης υπερβατικής εκτροπής. Οι Ιχθείς ορίζονται από τον Χριστό και είναι βασικό σύμβολό του, ενώ ο ίδιος είχε πει πως θα είμαι μαζί σας έως το τέλος του αιώνος τούτου. Βεβαίως κι εδώ δεν κατανοήθηκε όπως και η διδασκαλία του με αποτέλεσμα τον ''κοσμικό χριστιανισμό'' που έγινε εργαλείο εξουσίας ανθρώπων. 

Επειδή όμως οι αιώνες ή κοσμικοί μήνες ή ζωδιακές εποχές αλληλεπικαλύπτονται με αποτέλεσμα να βλέπουμε χαρακτηριστικά δυο ζωδιακών ταυτόχρονα στην αρχή και στο τέλος τους, έτσι και για την εποχή του Υδροχόου στην οποία μπήκαμε το 2012, οι πρώτες επιδράσεις έχουν ξεκινήσει δειλά με την Αναγέννηση, την σταδιακή αφύπνιση, τον πραγματισμό και την τεχνολογική πρόοδο.

Ας δούμε όμως τι συμβαίνει σήμερα που ζούμε το μεταίχμιο δυο αιώνων ή ζωδιακών εποχών των Ιχθύων και του Υδροχόου. Είναι φυσικό να παρατηρούνται στοιχεία και των δυο. Έτσι τα προβλήματα της ιχθυακής εποχής παραμένουν με δογματισμό, πολέμους, οικονομικές συγκρούσεις και παγκόσμια ανισότητα, ενώ η τεχνολογική επανάσταση, η ευρεία μόρφωση, η ηλεκτρονική διάδοση της πληροφορίας, η σύγχρονη απαίτηση του ανθρώπου για χειραφέτηση, δικαιοσύνη, ευημερία, συνεργασία κλπ είναι τα νέα στοιχεία του Υδροχόου που όλο και αυξάνονται. Η πρώτη ιδεολογική τάση παγκόσμια είναι συντηρητική a priori, ενώ η δεύτερη είναι προοδευτική.

Η πρόσφατη πυρηνική απειλή στον πλανήτη παράλληλα, είναι σε αντιδιαστολή με τα οικολογικά κινήματα υποστήριξής του, που με τη σειρά τους εκφράζονται ακόμη και μέσα από την υπερβολική ζωοφιλία σαν φαινόμενο των ημερών μας.

Η τεχνητή νοημοσύνη όμως είναι το κύριο χαρακτηριστικό της νέας εποχής που οδηγεί σε ένα νέο είδος ανθρώπου, τον μετάνθρωπο. Κι αυτή είναι όλος ο φόβος και η ελπίδα. Γιατί αυτή η μετάβαση οφείλει να γίνει φυσιολογικά και όχι με σενάρια μετάλλαξης του είδους... Η τεχνητή νοημοσύνη συνολικά σαν το κατ' εξοχήν στοιχείο του Υδροχόου, υπόσχεται βελτίωση της ζωής, της επικοινωνίας, αντιμετώπιση ασθενειών, μακροζωϊα, δικαιότερο κόσμο σε ένα καλύτερο περιβάλλον προστασίας της φύσης και συνεργασίας των ανθρώπων και των πολιτισμών τους, τείνοντας προς έναν πρώτο παγκόσμιο πολιτισμό στα μέσα της εποχής του.

Όμως η παλιά η συντηρητική εποχή των Ιχθύων είναι ακόμη εδώ έστω φθίνουσα και δεν θα εγκαταλείψει εύκολα. Η αμφισβήτηση θεσμών και κανόνων, αρχών και εξουσιών από τον νέο άνθρωπο, τον μετάνθρωπο(κι εδώ εννοούμε τον αφυπνισμένο που έχει φύσει υποστεί γενετική εξέλιξη ως είδος όπως πάντα - άνθρακας 6 σε 7 γραφένιο), δεν αρέσει στην παγκόσμια ελίτ που εξουσιάζει τον κόσμο μας. Έτσι διάφορες νεοεποχίτικες προτάσεις και τάσεις προσπαθούν αγωνιωδώς να ελέγξουν αυτή την μετάβαση και να την φέρουν στα μέτρα τους. Κι αυτό συνεπάγεται συγκρούσεις που μπορεί να είναι καταστροφικές για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη.

Άρα μένει στον καθένα ξεχωριστά, στο άτομο που αφυπνίζεται στη νέα εποχή να δει προσεκτικά και να διακρίνει την πραγματική υδροχοϊκή πρόοδο, από την πρόοδο που υπόσχεται η ιχθυακή νέα τάξη πραγμάτων. Κι αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο, ούτε ανώδυνο. So stay awake, stay alert, stay alive για να συνδράμεις στην πιο μεγάλη, στην πιο όμορφη επανάσταση της ανθρωπότητας που ξεκινάει με άλμα συνείδησης. Της δικής σου…

Ο Υδροχόος Γανυμήδης (γάνομαι - λάμπω και μήδομαι - επικοινωνώ), ο οινοχόος των θεών υπόσχεται διττή και μεθυστική άνοδο νου και καρδιάς σε επικοινωνία μεταξύ πνεύματος και ύλης, για μια εποχή εσωτερικής και εξωτερικής νεότητας, επίγνωσης και αρμονίας. Κι η νέα εποχή παρά τις δυσκολίες και τους κινδύνους της μετάβασης, θα 'ρθει σαν αετός του Δία να ανυψώσει τον άνθρωπο σε ολύμπια επίπεδα... 

Διγενής Ακρίτας - β' - η Επιστροφή

 Σε συνέχεια του : https://kamararc.blogspot.com/2018/05/blog-post.html

Ήτανε μέρα λαμπερή ήτανε Μάη μέρα
Που η φύση χαμογέλαγε απ άκρη πέρα ως πέρα
Κι απά στη θάλη του καιρού στου έρωτα την ώρα
Κούρος τρανός γεννήθηκε κει στην πανώρια χώρα
Αντρειοσύνης γέννημα της ομορφιάς η χάρη
Που έμελλε για να γενεί πανώριο παλληκάρι

Ήτανε γιος του Διγενή χίλιες ψυχές αντάμα
Ήτανε της Λιογέννητης της ομορφιάς το θάμα
Στους αντρειωμένους η γητειά στη χώρα το καμάρι
Στην πονεμένη μάνα του το νιο μαργαριτάρι
Πέψαν πουλιά σ’ ανατολή πέψαν πουλιά σε Δύση
Του αντρειωμένου τη γενιά ο κόσμος να γρικήσει
Κι ο κόσμος αναθάρρησε κι η γης αντρειώθη πάλι
Γιατί ‘ρθε νέος αητός στης αδικιάς τη ζάλη

Κι όπως εδιάβαινε ο καιρός στου κύκλου το αλώνι
Οι αντρειωμένοι νιώθανε πως πια δεν είναι μόνοι
Ολημερίς τον μάθαιναν άρματα και αντρεία
Κι αποβραδίς η μάνα του της αρετής τη χρεία
Και σαν αυγερινός τη γης που λάμπει και προσέχει
Έτσι σπουδάσαν όλοι τους χαρίσματα να έχει

Και σα μεγάλωσε ο γιος σε χρόνους δεκαέξι
Φορές δε θε να πολεμεί ή άλλο να γυρέψει
Κι ήταν φορές που τράβαγε κατά που δύει ο ήλιος
Και του εμίλαε μοναχός σα μπιστικός σα φίλος
Ήλιε που πας καθημερνά πέρα απ της γης το σκάμμα
Πες μου που είναι ο γονιός και θα σου κάνω τάμα
Αν τέλεψε ο πόλεμος αν οι θεοί γιαγέρνουν
Αν έρχονται και το γονιό σα νικητή μου φέρνουν

Ούτε και το Ελληνόπουλο που ήταν πιο σιμά του
Δε βάστα αλήθεια να του πει να μην πονεί η καρδιά του
Τούτο μονάχα θα σου πω του ‘πε να το κατέχεις
Ξέρω τον πόνο τον τρανό που στην ψυχή σου έχεις
Λείπει ο πρώτος μας και μας και μεις τονε πονάμε
Μα ‘μαστε δίπλα σου εδώ και θα τον καρτεράμε
Και μιαν ημέρα θα τον δεις στου ήλιου το μονοπάτι
Να επιστρέφει νικητής πα σε πανώριο άτι
Γι άνθρωπος να ναι για θεός ατός του θα γυρίσει
Για να σε δει να σε χαρεί το γιο του να γνωρίσει
Γι αυτό μη θλίβεσαι αητέ μη γέρνεις τα φτερά σου
Μα την αντρεία να γρικάς κι η αρετή χαρά σου

Χρόνοι περάσαν άλλοι δυο κι εκράτα το βασίλειο
Ονομαστό και ξακουστό όμορφο σαν τον ήλιο
Κι όπου βαστούσαν πόλεμοι ήταν μακριά κι εκείθε
Και δεν τολμούσανε κοντά με την αντρειά που είχε
Για κάθε τόσο έβγαινε να πα να πολεμήσει
Όπου εχθρούς και αδικιά στον κόσμο είχε γρικήσει
Κι ήταν μπροστά ο Δυνατός ανίκητος γενναίος
Όντας στον κόσμο ξακουστός του Διγενή το κλέος
Κι ήταν φορές που μάνιζε τη γης να την παιδέψει
Γιατί δεν είχε άλλο πλιο απ’ τους θεούς γυρέψει
Μα να γυρίσει ο γονιός της γης ο αντρειωμένος
Για να σιγάσει το θυμό τον πόνο και το μένος

Και σαν περνούσε ο καιρός κι έστεκε το βασίλειο
Ξεχωριστό και θαλερό σ’ όλα υπό τον ήλιο
Ξάφνου μια μέρα μαγική που όλα τραγουδούσαν
Και τα πουλιά και τα θεριά τα χρώματα υμνούσαν
Ακούστηκε αχός μακρύς στου ήλιου το μονοπάτι
Κι από μακριά ‘ταν σα νεφί κι από μακριά σαν άτι
Κι όλη η γης εσάστισε τι είναι τι γιαγέρνει
Μ’ οχλαβοή και σάλπιγγες τι άραγε να φέρνει
Σα λύρα που ροβόλαγε από θεών το διώμα
Σαν καλπασμός που σπούδαζε με βιάση άγριο χώμα
Πάψαν οι πόλεμοι στη γης κι όλοι αναντρανίζουν
Να δουν το θάμα των καιρών στέκονται και σαστίζουν

Κι αγάλια αγάλια η θωριά δείχνει θεό σε άτι
Ολόλευκο και λαμπερό που χε αστραπής το μάτι
Κι απά ωριός πολεμιστής Απόλλωνας και Άρης
Που ήταν άγριας ομορφιάς που ήταν μεγάλης χάρης
Κι ήταν φορές που έδειχνε στον ουρανό να τρέχει
Κι άλλες πως έσκιζε τη γης και βια μεγάλη έχει
Κι όπως ερχόταν στο νοτιά ίσια για το βασίλειο
Οι αντρειωμένοι τάχτηκαν σα να θωρούν τον ήλιο
Και μπρος τους μπήκε ο Δυνατός και φόβο δεν κατέχει
Μια σαστιμάρα στην καρδιά και στην ψυχή του έχει
Κι ακούν φωνή παλληκαριού κι ακούν θεού αντάρα
Που είναι γνώριμη θαρρείς που τη γνωρίζουν άρα
Οι αντρειωμένοι λίγωσαν και η ψυχή ραγίζει
Ατός του είναι ο αητός, ο Διγενής γυρίζει

Πέσαν τα όπλα τους στη γης και τη θωριά γυρίζουν
Μήνα θεοί τους ξεγελούν και τα μυαλά ανεμίζουν
Κι έσωσε το αερικό με χάρη ξεπεζεύει
Πιάνει φιλεί τους φίλους του και τη μιλιά γυρεύει
Τους λέει αδέρφια γύρισε μ’ αερικό η ψυχή μου
Γιατί έτσι θέλουν οι θεοί να ‘ναι πλιό το κορμί μου
Κι αυτοί περιλαμπάνε τον κι αυτοί τονε φιλιούνε
Θαμάζοντας πως οι ψυχές σαν σε θεοί γινούνε

Δίπλα του στέργει ο Δυνατός κι αμίλητος εθώρει
Τα ανάστημα το πλουμιστό σαν τα πανώρια όρη
Κι όσο λιγώνει η ψυχή να τονε αγκαλιάσει
Τόσο φοβάται το κορμί ένα θεό να πιάσει
Τα χέρια ανοίγει ο Διγενής του λέει κοίταξέ με
Κι αν παρομοιάζω με τα σε έλα κι αγκάλιασέ με
Για το θωρώ το γόνο μου πανώριο παληκάρι
Της ομορφιάς και της αντρειάς έχει όλη τη χάρη
Και αγκαλιάστηκε η γενιά και χάθηκε το δάκρυ
Για τη χαρά για τη γητειά στη γης απ άκρη σ άκρη

Κι απά σ αυτή την αγκαλιά χύθηκε κι η αγάπη
Σαν έτρεξε η Λιογέννητη κι απάνω τους εχάθη
Και όπως έλαμψε η γης και χαίρονταν η χώρα
Στήνουν τραγούδι οι δυνατοί το πρέπει για την ώρα
Κι έφτασε αυτό στα δώματα του Άδη που τρομάζει
Σαν οι θεοί το χαίρονταν κι αιώνια δεν αλλάζει
Ο κόσμος τούτος πάντα ζει ποτέ του δεν πεθαίνει
Όσο κρατεί την αρετή ποτέ της νικημένη…

Μάτια στο Φως

Κι ήρθε σιωπηλά το 2022. Με τους περιορισμούς και τις απαγορεύσεις που καθήλωσαν την υποδοχή του καινούργιου. Αλλά, καθετί καινούργιο σημαίνει μια αλλαγή. Στην αφετηρία μιας νέας χρονιάς το καινούργιο γίνεται ευχή, αλλά συνήθως παραμένει ευχή. Σιωπηλή τυπική και καθηλωμένη.

 Έτσι, το 2021 ήταν μια χρονιά που δεν άλλαξε ιδιαίτερα πράγματα προς το καλύτερο. Απεναντίας συντήρησε τα συμπτώματα μιας χρόνιας πλέον παρακμής των φιλελεύθερων δυτικών δημοκρατιών. Μιας glamorous παρακμής 2-3 δεκαετιών που παρά την τεχνολογική της απογείωση επέτρεψε μέσα από την κοινωνική και την πολιτισμική της μεταμοντέρνα κατάπτωση τη δημιουργία μιας αντιδραστικής και αντισυστημικής κρίσιμης μάζας που δείχνει να εξαπλώνεται παντού. Και την επέτρεψαν / προκάλεσαν υπό την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού που εφαρμόζουν και τα δυο συστημικά κόμματα εξουσίας της δύσης. Σκιώδεις κυβερνήσεις είναι οι αγορές. Η μεσαία τάξη συρρικνώνεται. Οι κοινωνικές ανισότητες αμβλύνονται. Η πολιτική ιδεολογία αρχών και αξιών για έναν καλύτερο κόσμο φθίνει. Έθνη και πολιτισμοί κλείνονται σε νέα όρια συμφερόντων και αντιπαλότητας. Ο πλανήτης πέρα απ’ το ξόδεμά του, απειλείται κυρίως από την πολιτισμική υπαναχώρηση του ανθρώπου. Μια σκιώδης αυτοκρατορία απειλεί το σύνολο των δημοκρατιών βάζοντας το άτομο στο περιθώριο της ασημαντότητάς του. 

Τι μπορεί να μας φέρει λοιπόν το 2022 χωρίς κάποιος ή κάτι να σταματήσει την θερμοδυναμική αλλοίωση των δημοκρατιών, αφανίζοντας τις αιτίες που την προκαλούν; Ποιος ή τι θα καταθέσει ένα νέο υγιές οικονομικό μοντέλο που θα επιτρέψει στις δυτικές δημοκρατίες να ευδοκιμήσουν και στις κοινωνίες να ευημερήσουν; Ποιος ή τι θα προτάξει τη συνεργασία του πολιτισμένου κόσμου αντί της - πολεμικής αύριο - σύγκρουσης των συμφερόντων του; Αυτό είναι το ερώτημα η πρόσκληση και η πρόκληση που γίνεται Ευχή για το 2022. Αυτή είναι η αλλαγή που πρέπει να κομίζει το καινούργιο, ώστε επιτέλους να βάλει φωτιά στην ιστορική μας καμπή και να φωτίσει λυτρωτικά την οικουμένη…

 Φορές ιστορικά, η πολιτισμική υπαναχώρηση μοιάζει με φυσική αντίδραση αυτοπροστασίας του πλανήτη από τον εν δυνάμει καταστροφικό παράγοντα άνθρωπος. Ίσως και τώρα να συμβαίνει το ίδιο. Ίσως η νέα αυγή στα αδιέξοδα της ανθρωπότητας να προκύψει από μια εσχατολογική καταστροφή εφάμιλλη του σημερινού μας μεγέθους. Ίσως η φωτιά να γίνει το βάπτισμα της νέας ζωδιακής εποχής του Υδροχόου. Μπορεί όμως και να αποφευχθεί. Μπορεί ο πολιτισμός να έχει την τελευταία λέξη, οδηγώντας ταχύτερα σε ένα πρώτο πλανητικό πολιτισμό που θα κοιτάζει έξω και πέρα από τη μικρότητά του, τις νέες Ιθάκες του μετανθρώπου στο διάστημα. Χωρίς αυτή τη φορά να του το επιβάλλει μια ανείπωτη καταστροφή. Αλλά ένα νέο μανιφέστο που θα γητέψει τις ανθρώπινες ανησυχίες και θα δώσει ένα νέο όραμα γοητευτικό και φιλόδοξο. 

Σε κάθε περίπτωση όμως πρώτο χρέος μας είναι να διαφυλάξουμε τη δημοκρατία και να την επαναφέρουμε στα μέτρα που της αρμόζουν. Κι αυτή τη φορά ξεφεύγοντας απ’ την κόλαση του Δάντη, ευχή δεν θα ‘ναι το a riveder le stelle (να ξαναδούμε τα’ άστρα) αλλά το να δούμε τα άστρα από κοντά σαν νέοι αργοναύτες… Τότε ο μετάνθρωπος θα υπερβεί και κυριολεκτικά τον χθόνιο εαυτό του, θα αυτοπραγματωθεί και θα ανελιχθεί σε μια πραγματική αξιακή ολότητα αντάξια της ύπαρξής του. 2022 ευχές λοιπόν για μάτια στο Φως κι οι σκιές θα χαθούν…

Ante Portas

Για την ελληνική μυθολογία, η Κρόνια εποχή του σκοταδισμού και της πρωτόγονης βαρβαρότητας έληξε όταν ο θεός του φωτός Απόλλων σκότωσε τον Πύθωνα, δηλαδή τον πολιτισμικό πυθμένα της ανθρωπότητας. Έκτοτε οι δράκοι για τη Δύση είναι συμβολισμοί του κακού, ενώ για την ανατολή (Κίνα) συμβολισμοί του καλού. Στη σύγχρονη εποχή οι δυτικές δημοκρατίες - στο βαθμό που αποτέλεσαν δημοκρατίες - εξακολουθούν να είναι το πολιτικό καλό έναντι του ανατολικού θεοκρατικού ή κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού.

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης όλοι θεώρησαν πως αυτό ήταν το τέλος του κομμουνισμού. Όμως παράλληλα, ο παγκοσμιοποιημένος πλέον καπιταλισμός - μέσα και από την κινέζικη ιδιομορφία - έφτασε στα φυσικά όρια των αγορών του και μην μπορώντας να επεκταθεί άλλο, άρχισε να αναδιπλώνεται δομικά δημιουργώντας όλες αυτές τις βίαιες ανακατατάξεις που παρακολουθούμε σήμερα, με χειρότερη εκδοχή του τον νεοφιλελευθερισμό (ασυδοσία των αγορών). Παράλληλα η κινέζικη ιδιομορφία ενός γιγάντιου κράτους με τεράστια και φτηνή παραγωγή η οποία ελέγχεται απόλυτα από την νομενκλατούρα επιτρέποντας σε όσους ανήκουν σε αυτή να γίνονται γρήγορα μια νέα ελίτ - σε μια υποτιθέμενη αταξική χώρα -, είναι για τη δυτική αντίληψη ο παγκόσμιος ανταγωνιστής. Είναι όμως; Είναι ο ανταγωνιστής ή το παράδειγμα προς μίμηση που θα άρει τα αδιέξοδα του δυτικού αναπτυξιακού μοντέλου;

Η Νέα Τάξη Πραγμάτων ή η Ελίτ του δυτικού κυρίως κόσμου σε αντίθεση με όσα λέγονται, δείχνει να υλοποιεί ήδη την κινεζοποίηση της δικής της αύριο ολοκληρωτικής επικράτησης. Με ιδεολογικό όχημα τον νεομαρξισμό ή κοινοτισμό (όχι της αρχαίας άμεσης δημοκρατίας, αλλά τη σύγχρονη μορφή της υπερβατικής των κομμάτων σοσιαλιστικής έκφρασης μιας ολότητας) που διαθέτει τρεις ισχυρές και βολικές γι αυτή τη μετάβαση παραμέτρους : 

α) τον διεθνισμό ο οποίος εγγυάται την ουσιαστική κατάργηση κρατικών και εθνοτικών συνόρων 

β) την αθεΐα, αλλά και την αθρησκεία που εγγυάται την εύκολη διάπλαση μιας κυρίαρχης μη συντηρητικής και ανεκτικής κουλτούρας και 

γ) τον μεταμοντερνισμό που στην πλήρη πραγματιστική του διάσταση εγγυάται τη νοητική σύγχυση, την αποδόμηση της φιλοσοφικής ή κριτικής σκέψης και την αμφισβήτηση κάθε παραδοσιακού θεσμού και δεσμού μιας ιδιαίτερης κοινωνικής οργάνωσης.

Άλλωστε, με τις ίδιες παραδοχές ότι δηλαδή η ανθρώπινη ευημερία είναι υλικά μετρήσιμη και βοηθάται από την τεχνολογία '' το μαρξιστικό σύστημα αποτελεί μέρος της καπιταλιστικής κουλτούρας'' μας λέει ο Καστοριάδης στη Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας, λήγοντας την ιστορική διαφωνία Χέγκελ και Μαρξ. Ο κοινοτισμός εδώ ως πολιτικό πρόταγμα του νεομαρξισμού θα είναι μια ακόμη μεταμοντέρνα διαστροφή της έννοιας καθαυτής, καθώς δεν θα έχει να κάνει με την έμφυτη αυτοοργάνωση των μεσόγειων λαών, όπως την ανέλυσε ο Δραγούμης - σε αντίθεση με τον ατομικισμό του Βορρά που εκτελεί κεντρικές οδηγίες και μόνο -, αλλά με ποικιλόμορφες τεράστιες συντεχνίες με κοινό παρανομαστή την ίδια τη συντεχνία τους, δηλαδή την τεχνολογική της έκφανση και όχι κάποιες συνιστώσες κουλτούρας, έθους και άρα ήθους… 

Η παγκόσμια εταιρειοκρατία, ο νεοφιλελευθερισμός ως διαστροφή της ελεύθερης αγοράς όπου οι αγορές ασυδοτούν επί λαών και δημοκρατιών, η αστάθεια με πολέμους και η έκρηξη της μαζικής μετανάστευσης λαών στη Δύση, με προφανή σκοπό την ομογενοποίηση και άρα την πολιτισμική αδρανοποίηση των εθνοτικών πληθυσμών, οι οικονομικοί πόλεμοι με σκοπό την ανέχεια, την αρπαγή των πηγών παραγωγής (όπως Ελλάδα) και την καθίζηση των αμοιβών παραγωγής και υπηρεσιών, είναι τα βασικά στοιχεία της νέας παγκοσμιοποίησης που παρατηρούμε να επεκτείνεται παντού και γρήγορα. 

Και όλα συντελούνται στο όνομα μιας πολιτικά ορθής πραγματικότητας που αυτοαποκαλείται προοδευτική. Μένει η αποδυνάμωση, το ξεθώριασμα της δημοκρατίας, η επίκληση του πραγματισμού για την εκάστοτε ανέχεια, η πειθώ μιας δήθεν πολιτικής ορθότητας που γίνεται για το κοινό καλό, αλλά αποτελεί σταθερό βήμα στον αυξανόμενο ολοκληρωτισμό… 

Σήμερα με πρόσχημα την πανδημία και με την αργυρώνητη αρωγή των media που αποτελούν ήδη την αθέμιτη τέταρτη εξουσία, η δημοκρατία δοκιμάζεται. Τα αντανακλαστικά των πολιτών δοκιμάζονται. Η ανοχή βασίζεται στον φόβο, στην αμάθεια, στη διαίρεση. Ο νόμος και η τάξη επιβάλλονται όλο και πιο αυστηρά για όλο και πιο άνομους νόμους. Εργατικές κατακτήσεις αιώνων αναιρούνται με συνοπτικές διαδικασίες στην επίκληση μιας δημοσιονομικής ή άλλης αναγκαιότητας. Οι δημοκρατίες μας χάνονται σιγά σιγά…

Η παραδοσιακή αριστερά και δεξιά πολιτική άποψη γίνονται ακραίες, παρωχημένες και γραφικές. Το ίδιο και οι παραδοσιακές θρησκείες. Οι επικεφαλής τους συνήθως είναι μέλη και όργανα της ίδιας παγκόσμιας συνομωσίας αδιαφορώντας για τις χρήσιμες ηλίθιες μάζες που απλά τις εκμεταλλεύονται. Ο θεός Κέρδος της NWO ως η απόλυτη Ύβρις του ορθολογικού και φυσικού απειλεί να επιβληθεί γρήγορα, αποτελεσματικά και σχεδόν ανώδυνα στην πανανθρώπινη ανέστια και άβουλη μάζα, ως το αναγκαίο ελάχιστο κακό που θα της εξασφαλίζει την ψευδαίσθηση μιας παγκόσμιας ισότητας και ασφάλειας. Ενός ελάχιστου δηλαδή υπαρξιακού προτύπου μετεφρασμένου σε αριθμό κόστους και δη αναλώσιμο, επιτρέποντας στην παγκόσμια οικονομική ελίτ, τη νεομαρξιστική νομενκλατούρα του παγκόσμιου πλούτου και νομής της εξουσίας να ζήσει τα υλιστικά αδιέξοδα όνειρά της. Οι νέοι δράκοι του τόκου και της βόμβας είναι ήδη εδώ. Και εκφράζονται μέσα και από τα δυο βασικά συστημικά κόμματα της Δύσης με κοινό παρανομαστή μια αόριστη πρόοδο που ταυτίζεται με τα προτάγματα των νεοεποχίτικων ιδεολογιών… 

Γι αυτό τα μέτρα της απομόνωσης στην πανδημία ήρθαν για να έχουν έως ένα βαθμό συνέχεια, όπως επιβεβαιώνει ο διεθνής τύπος, αφήνοντας ένα μαύρο ίχνος στις σκεπτόμενες ψυχές. Μια ανησυχία για την δημοκρατία που κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Στο όνομα της επιβεβλημένης αλλαγής του μοντέλου ανάπτυξης των δυτικών χωρών, που δανείζεται γι αυτό από τον ασιατικό τρόπο διακυβέρνησης το στρατιωτικοποιημένο κρατικό μοντέλο εξουσίας. Η συρρίκνωση των ατομικών ελευθεριών είναι σταδιακή και συνεχής από την 11η Σεπτεμβρίου της επίθεσης στους δίδυμους πύργους, εμποτίζοντας τη δυτική ψυχή με τον φόβο της τρομοκρατίας, τις επελάσεις ιών κάθε χρόνο, την ανασφάλεια σε όλες τις πτυχές της ζωής. Σήμερα η ακινησία της οικονομικής δραστηριότητας θα είναι δομικά καταστροφική μεν για την παραγωγική βάση, αλλά συνάμα ιδανική για μια επανεκκίνηση της οικονομίας με άλλους βέβαια όρους που θα καθιστούν την ανάπτυξη απάνθρωπη και γκρίζα. Στη μεταμνημονιακή Ελλάδα της ανασφάλειας ήδη συμβαίνει αυτό και θα γίνει πιο έντονο. Παγκόσμιος στόχος ο έλεγχος του πληθυσμού και της παραγωγής. Και στον έλεγχο του πληθυσμού η απομείωση θα είναι κανόνας με νομιμοφανείς τρόπους ή μαζικά ατυχή συμβάντα ίσως. Ο υπερπληθυσμός στον πλανήτη είναι μια ωμή αλήθεια που θα αντιμετωπιστεί στα πλαίσια μιας νέας Κρόνιας εποχής ψηφιακής και μοντέρνας. Η ψηφιακή δικτατορία θα είναι γεγονός που θα κάνει πολύ πιο δύσκολο κάθε εγχείρημα για ελευθερία και δημοκρατία.

Απέναντι σε αυτό το ορατό πλέον σενάριο της βαρβαρότητας μόνον η πολιτική κουλτούρα του ριζοσπαστικού κοινωνικού φιλελευθερισμού μπορεί να αντιταχθεί καίρια, εάν και εφόσον μια κρίσιμη μάζα του δυτικού πολιτισμού αντιδράσει ζητώντας τον επαναπροσδιορισμό της δημοκρατίας, της ελευθερίας, των αξιών και των εννοιών που έχουν αποσαθρωθεί. Δεν θα είναι εύκολο ούτε ανώδυνο, αλλά πρέπει να υπάρξει αντιπρόταση για μια ομαλή παγκοσμιοποίηση των εθνών και των πολιτισμών τους στις παραμέτρους της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της ευημερίας του ανθρώπου. Αλλιώς στη νέα Κρόνια και δρακονιανή εποχή θα πρέπει να βρεθεί ένας Φοίβος που θα σκοτώσει ξανά τον Πύθωνα. Τον πολιτισμικό πυθμένα της νέας βαρβαρότητας…

Οίμοι Φως του κόσμου

Κραυγάζει ο Επιτάφιος θρήνος της ημέρας, που ακούγεται απέξω -

[Ο Ωραίος κάλλει παρά πάντας βροτούς

Ως ανίδεος νεκρός καταφαίνεται ο την φύσιν ωραϊσας του παντός

Άδης πως υποίση παρουσίαν την Σην και μη θάττον συντριβείη σκοτούμενος

Αστραπής φωτός σου αίγλης τυφλωθείς? ]

Λέει κάπου υποδηλώνοντας τη θεανθρώπινη αυτοπεποίθηση της κατανίκησης του σκοταδιού απ’ το φως. Του φόβου απ’ την ελπίδα. Κι αυτό το λέει διαχρονικά από προηγούμενους επιτάφιους θρήνους άσχετα  με το ποιος κατανοεί τι.

Και πόλεμος πατήρ πάντων έλεγε ο δικός μας Ηράκλειτος  ή  τη στιγμή που παρατηρείς τη διαμάχη των αντιθέτων μέσα σου, οι φόβοι σου πεθαίνουν, όπως πεθαίνει κι ο σπόρος για να δώσει νέα ζωή (Ellio D’ Anna - η τεχνολογία του Dreamer). Και ένεκα της κατανίκησης του φόβου θ’ άξιζε να γράψουμε για τη νέα προσέγγιση της Φυσικής στην ιχνηλάτηση της μάζας των πρωτονίων, που λέει πως το 99% αυτής δεν είναι παρά μια (φαινομενική ως είδωλο) αλληλοαναιρούμενη ανταλλαγή ενέργειας ως κύμα των κουάρκ (διαδικασία αναστροφής chirality στο κενό) σύμφωνα με το ( http://kamararc.blogspot.com/2012/12/blog-post_8763.html)

Όμως μας πρόλαβε η πανδημία, ο αποκλεισμός και άρα ο χρόνος να μονολογήσουμε για τα επίκαιρα. Για τα απρόοπτα που ούτε προφήτες, ούτε τα άστρα και τα ζώδια πρόβλεψαν.    

Και μας είπαν πως έχει πόλεμο έξω, αλλά εδώ στο νότο βλέπεις μόνο λιακάδα. Είπαν πως ο εχθρός είναι αόρατος, αλλά στην ουσία είναι ο εικονικός και ψηφιακός στον οποίο καταφεύγεις. Γιατί δεν είναι ο κόσμος σου ο φυσικός, αλλά η άρνησή του. Είπαν πως πρέπει να κλειστούμε στα σπίτια μας και μεις το δεχτήκαμε παράξενα, σιωπηλά και αναντίρρητα για καιρό, παρότι θεμελιώδες. Όπως δεχόμαστε ακόμη πως γεννιόμαστε ένοχοι κάποιου προπατορικού αμαρτήματος και πρέπει να αρνηθούμε τη φύση και τη λογική για να σωθούμε. Όμως το μόνο απ΄ το οποίο πρέπει να σωθούμε είναι η έρημος του δογματισμού, που ερημοποιεί αργά και σταθερά την Ψυχή μας. Το τελευταίο καταφύγιο της ελευθερίας του σκέπτεσθαι και συνειδέναι μας.

Ο μόνος κακός δαίμονας που υπάρχει είναι η αμάθεια - έλεγε ο Χέγκελ - και θα προκαλεί συνεχώς τραγωδίες στην ιστορία. Όμως μέσα απ’ αυτές ο άνθρωπος πρέπει να συνεχίσει το ταξίδι της Οδύσσειάς του προς την Ιθάκη.   

Μέρες πανδημίας. Μέρες που οι Θεοί όλων των θρησκειών σιωπούν κι η ανθρωπότητα κρύβεται και κραυγάζει φοβισμένη. Ο αρχέγονος φόβος στο άγνωστο είναι πάλι εδώ. Αυτός ο φόβος που έπλασε θεούς αλλότριους, τώρα τους αποσυνθέτει και τους αναδομεί στο όνομα της Γνώσης και της επιστήμης. Κι αυτή στάθηκε άφοβα ολόρθη μπρος στην επερχόμενη λαίλαπα, με κριτική σκέψη, λογική επεξεργασία, κοινή παρέμβαση και σιγουριά πως θα νικήσει. Θα νικήσει στο όνομα της ανθρωπότητας. Στο όνομα της κοινής συνισταμένης του σκέπτεσθαι και του συνειδέναι που ορίζουν τον άνθρωπο, ανεξάρτητα από επίπλαστες αντιλήψεις, δημιουργώντας έτσι την απαρχή, τον πυρήνα μιας νέας ίσως συνειδητότητας για το αύριο της ζωής στον πλανήτη.

Ζούμε ιστορικές στιγμές και πιθανόν την απαρχή της μετάβασης σε έναν νέο ιστορικό κύκλο, που προκαλεί η συλλογική πανανθρώπινη εμπειρία της πανδημίας. Της απομόνωσης και της κοινωνικής αποστασιοποίησης, η οποία αντικαταστάθηκε σε μεγάλο βαθμό από την εικονική και ψηφιακή, για λόγους ασφαλείας. Κι αυτή η αίσθηση και η ανάγκη της ασφάλειας είναι το γεγονός που θέλει πάρα πολύ προσοχή, ώστε να μην ιδεολογικοποιήσει και άρα νομιμοποιήσει αύριο έναν ελεγχόμενο ψηφιακό εξουσιασμό σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Η ασφάλεια οφείλει να παρέχεται ως δημόσιο αγαθό είτε σε εθνικό και κρατικό επίπεδο, είτε βεβαίως και σε παγκόσμιο, πέρα και πάνω από τις όποιες αναπροσαρμογές δομών και γεωπολιτικών σχηματισμών συνεργασίας ή αντιπαλότητας θα προκύψουν στα πλαίσια της υποχώρησης σε εθνικά ή κρατικά όρια ελέγχου, παράλληλα όμως με την ιστορική ανάγκη μιας νέας παγκοσμιοποίησης πέρα και πάνω από την οικονομίστικη σημερινή. Κι εδώ ακριβώς υπεισέρχεται το πρόταγμα της γνώσης και της επιστήμης, που οφείλει να ηγηθεί αυτής της πανανθρώπινης ανάγκης, στη βάση του ηθικού τρίπτυχου που ορίζουν ο ανθρωποκεντρισμός, ο φυσιοκεντρισμός και ο ορθολογισμός.

Ένα νέο ιδεολογικό μανιφέστο οφείλει να καθοδηγήσει με ασφάλεια την ανθρωπότητα στην πρόοδο, μέσα από την των ονομάτων επίσκεψη, τον επαναπροσδιορισμό των αξιών, την αναβάπτιση και τον πλουραλισμό των πολιτισμών, έτσι ώστε να οδηγηθεί στην πρόοδο και την ευδαιμονία, ατενίζοντας έξω και πέρα απ την νηπιακή και μίζερη και εντέλει αυτοκαταστροφική αντιπαλότητα του μικρού και έως τούδε μοναχικού μας πλανήτη.

Για να συμβεί αυτό, πρέπει καταρχήν να ελεγχθούν από την ανθρωπότητα και όχι από μεγάλα εταιρικά συμφέροντα δυο εξουσίες. Η εξουσία των media και η αναφαινόμενη εξουσία της ψηφιακής και όχι μόνον τεχνολογίας, που σχετίζεται αρκετά μαζί της.

Δυο ιστορικά καινοτόμες, εικονικές μεν αλλά ουσιαστικές εξουσίες που δεν ορίστηκαν από την ανθρωπότητα, απειλώντας να αποδομήσουν το ανθρώπινο τρίπτυχο εξουσιών που ορίζουν τη δημοκρατία και την ελευθερία.

Οφείλουν λοιπόν να οριστούν και να περιοριστούν στο ρόλο που τους αρμόζει, ώστε να κατοχυρώσουμε πως η πρόοδος δεν θα έχει τα καταστροφικά αποτελέσματα που επιδιώκει η Νέα Τάξη, αλλά θα προάγει ομαλά τον πρώτο πλανητικό πολιτισμό των εθνών και των πολιτισμών τους σε περιβάλλον δημοκρατίας, ελευθερίας, ευδαιμονίας και συνεργασίας, που θα ορίζει πλέον το παγκόσμιο σκέπτεσθαι και συνειδέναι ως γνωσιακή, φιλοσοφική και επιστημονική ατραπό στο αύριο.

Ανάμεσα στο ψεύτικο δίλημμα της εθνοτικής υπαναχώρησης και αδυναμίας και της ολοκληρωτικής, ψηφιακής και μιλιταριστικής παγκοσμιοποίησης, παρεμβάλλεται το μέτρο που προσδίδει πάντα ρυθμό και αρμονία, σε αυτό που αποτελεί αδήριτη ανάγκη και φυσιολογική εξέλιξη, τον πρώτο πλανητικό πολιτισμό μας, το ευγενέστερο και επαναστατικότερο όραμα της σημερινής διανόησης. 

Ας το καταφέρουμε με τον σωστό τρόπο, πριν την επόμενη απειλή του είδους μας. Το ώκιμον της ιδέας, η ελευθερία, είτε δι-ευθετεί, είτε θερίζει. Ο καιρός του θέρους της ιστορικής μας εποχής θα είναι πάντα επίκαιρος. Ο άγνωστος Ελευθερωτής και ίσως ως Θεριστής θα είναι εκεί έξω. Των ανθρώπων ή των ώριμων ιδεών εξαρτάται από μας.  

Οίμοι Φως του κόσμου αν παραιτηθείς…    

2020 αδημονίες

Έχω τον Κρόνο μου και τον Ουρανό στον Αιγόκερο φέτος, οπότε όλα καλά κι είπα να βρω το Χρόνο μου να ξαναγράψω κάπου εδώ στις γιορτές. Αυτές που κάποτε είχαν ένα χρώμα ιδιαίτερα ελληνικό και σήμερα αυτό το πολύχρωμο που μας ζαλίζει.
Κι αφού σας ευχηθώ όπως έλεγαν παλιά 'Αίσιον, Ευτυχές και Πλήρες κάθε Αγαθού το Νέον Έτος' να προσθέσω πως θα ευχόμουν το ίδιο και για ένα Νέο Έπος του ελληνισμού κυρίως ως Ιδέα, καθότι η αιώνια πάλη ανάμεσα στην Ύλη και την Ιδέα συνεχίζεται… 

Αλλά φορές είναι τόσα τα καίρια και τα σπουδαία που μας ξεπερνούν, ώστε πολλοί από μας τους βαρεμένους του blogging να σιωπούμε. Ειδικά τώρα που έχει ένα αεράκι ικανό να μας ρίξει σε άλλα ...βράχια.
Όμως ας γυρίσουμε στη χαλαρότητα του εορταστικού κλίματος και στον αναπόφευκτο απολογισμό ενός ακόμη ετήσιου κύκλου, που ακόμη δεν 'του βάλαμε φωτιά για να φωτίσει τα βήματά μας στο αύριο'... Πως άλλωστε όταν το 80% του πληθυσμού ψηφίζει εκείνα τα κόμματα που την τελευταία δεκαετία τον οδήγησαν στο γκρεμό, για να τον ...σώσουν!

Έτσι, το πιο σημαντικό γεγονός της χρονιάς που πέρασε για κάποιους ήταν η διεθνής περιβαλλοντική κινητοποίηση, μετά τις φωτιές στον Αμαζόνιο. Για άλλους ήταν το 'άδειασμα' των Κούρδων απ’ την Αμερική ενός 'φαινομένου' Τραμπ και για άλλους η φωτογράφηση μιας μαύρης τρύπας κάπου μακριά στο Σύμπαν. Μαύρες τρύπες δηλαδή, καθότι γεγονός της χρονιάς ήταν ...το νέο κεντροδεξιό μεταναστευτικό και η καπνοαπαγόρευση στην Ελλάδα μετά από δέκα χρόνια κρίσης με πανεθνικούς νταλκάδες κι αυτά με κρατική μέριμνα. Από μια ακόμη δημοκρατική κυβέρνηση που κάνει ότι θέλει. Αλλά το 'Να Πείθεις' ήταν το κίνητρο της αρχαίας δημοκρατίας για την οποία ήταν τόσο υπερήφανοι Αθηναίοι και Λάκωνες, α­φήνοντας τον εξαναγκασμό 'του Κράτους και της Βίας' στους τυράννους. Λεπτομέρειες...

Στο ερώτημα πλέον - 'Τι μένει να γίνει για να ανατάξουμε ως χώρα ή 'Τι έμεινε για να περικόψουμε', ωχριά η πραγματικότητα και η ίδια η αφαίρεση μας εγκαταλείπει ως πράξη. Γι αυτό ένα χρόνο μετά η χειμερινή εικόνα έχει τζάκι και τάβλι με καλικάντζαρους ήτοι κουβέντα με τους δαίμονές μας για να δούμε πιο πεισματικά κι αισιόδοξα το αύριο.
Στα του απολογισμού επί των παλιών που έφυγαν σαν τον Τσίπρα και των παλιών που επέστρεψαν σαν τον Μητσοτάκη, λένε απλά πως ο απολογισμός με 'επιστροφές – καταστροφές' είναι βαρύς, γιατί ξεφόρτωσε σωρευτικά στο προσκήνιο λάθη και παραλείψεις δεκαετιών που οδηγούν πλέον ορατά στην εθνική συρρίκνωση εκεί στην άκρη του περίφημου πολιτικού τούνελ. Άρα παρά τα τηλεοπτικά ρεβεγιόν και τις πίστες και τα ισλαμογλέντια στο Σύνταγμα, μάλλον πήραμε την κατιούσα σαν τον Βόρειο μαγνητικό πόλο της Γης που κατηφορίζει ανεξέλεγκτα προς Σιβηρία. Πριν έρθουν τα πάνω κάτω πλανητικώς και δούμε φοίνικες στην Αρκτική , εδώ στα ημέτερα ‘τα σκυλιά αλυχτάνε στη γειτονιά μας’ όπως είπε κι ο στρατηγός κι εμείς οφείλουμε έστω και την ύστατη στιγμή να αντιδράσουμε. Να ξεπεράσουμε την trendy mediaκή μας αποβλάκωση, μπας και ξεπεράσουμε το σοκ της οικονομικής κρίσης, της πολιτισμικής κρίσης, της πολιτικής μετριότητας, της κοινωνικής διαίρεσης, της έλλειψης εθνικού στόχου και οράματος. Κι όλα αυτά είναι πολλά και θέλουν μυαλό, θέληση και χρόνο. Και πάνω απ’ όλα αισιοδοξία την οποία οφείλουμε να έχουμε. Μπας και δούμε κατάματα τους δαίμονές μας και πρώτα τον άμεσο εχθρό που απειλεί πλέον ανοιχτά 200 χρόνια μετά να μας ξανακάνει οθωμανική επαρχία.

Συνοπτικά, η διαπίστωση είναι πως όποιος δεν 'τρελαίνεται' με όσα συμβαίνουν τοπικά, αλλά και παγκόσμια πιθανόν να είναι... παλαβός! Με την έννοια όχι του τρελού, αλλά του εντελώς αποδιοργανωμένου σαν άτομο. Κι αυτή η κατάσταση σημαίνει έλλειψη αυτογνωσίας. Το αποτέλεσμα ίσως μιας πολύχρονης εκπαιδευτικής ολιγωρίας ή εθνικής αυτοχειρίας. Κι είναι τόσο χαοτική αυτή η νοητική παράλυση που στη συνολική μας εικόνα, δείχνει να αφανίζει την εθνική μας ταυτότητα. Την όποια κοινή. Την ιερή. Αυτή που θα μας παρακινούσε να την υπερασπιστούμε και να αντιδράσουμε. Αυτή που θα συνάρπαζε και θα ξεσήκωνε τη διαχρονική 'ιερή τρέλα' της φυλής μας που κάνει θαύματα δημιουργώντας ιστορικά παράδοξα. Αλλά τίποτα. Είναι σα να μην υπάρχει. Με τόση διαίρεση μέσα σε τόσους –ισμούς που υποστηρίζει ο καθένας σήμερα από την υψηλή θέση της πάρτης του. Εκείνης που οχυρώνεται πίσω από ξεπερασμένα και επιζήμια για τον τόπο κόμματα. Πίσω από ξεπερασμένες και επιζήμιες για τον τόπο κουλτούρες που θολώνουν κάθε ξεχωριστή κι ουδέτερη φωνή αγωνίας κι ελπίδας.

Γι αυτό φέτος η χειμερινή εικόνα πρέπει να ‘χει τάβλι με καλικάντζαρους. Σταράτες και ξηγημένες κουβέντες με τους κακούς δαίμονές μας. Για κείνη την ξεχωριστή εικόνα τη δική μας. Για κείνη τη μαγκιά την ελληνική που κάποιοι αργά και σταθερά μας την κλέβουν. Για κείνο το φιλότιμο που δε ρωτάει πόσοι αλλά που είναι οι απέναντι, ντόπιοι και ξένοι. Για να τους δούμε επιτέλους κατάματα με τη ματιά της κληρονομικής μας μέδουσας που πρέπει να ξαναβρούμε. Για κείνη την Ευδαιμονία που παίδεψε διαχρονικά το στοχασμό μας. Για όλες εκείνες τις Αξίες με τις οποίες ο ελληνισμός καθόρισε τον ανθρωπισμό μέχρι σήμερα.
Ακούγεται σαν παραμύθι, σαν μύθος ίσως. Ίσως να 'ναι πάλι καιρός για τον τελευταίο και τότε Χρόνος θα υπάρχει...

2019 Καλές Χρονιές

Καθετί παλιό που φεύγει αφήνει πίσω του τα στοιχεία ενός απολογισμού. Και κάθε χρόνο παρότι ο απολογισμός μοιάζει κουραστικός και εξαντλημένος από κάθε άλλη φορά, παραμένει απαραίτητος. Απαραίτητος για τη ζωή καθενός, για την κοινωνία, για τη χώρα, για την ανθρωπότητα.

Για την Ελλάδα, αυτό που κυρίως μένει πίσω ως φλογισμένη μνήμη είναι η εκατόμβη των αδικοχαμένων του Ματιού. Με την αγανακτισμένη προτροπή του 'ποτέ ξανά'. Τα υπόλοιπα, όπως η τυπική έξοδος από τα μνημόνια και όχι από τους εθνοκαταστροφικούς νόμους που τα απαρτίζουν, η κακή πρόταση λύσης για τα Σκόπια , το αδιέξοδο του προσφυγικού – μεταναστευτικού, η ένταση με την Τουρκία και η πολιτική μας πενία παραμένουν.

Η αλήθεια λέει πως η πολύφερτη ανάπτυξη δεν έρχεται όσο ισχύουν γι αυτήν οι απαγορευτικοί και αυτονόητοι κανόνες. Λέει επίσης πως η οικονομία υστερεί κατά 100 δις ευρώ που έχουν κάνει φτερά από τις τράπεζές μας και απαιτούν χρόνο και ωριμότητα να επανέλθουν, μαζί με την λειτουργία ενός χρηματιστηρίου που πνέει τα λοίσθια.

Και δίπλα τους η μεγάλη απώλεια της μετανάστευσης των νέων επιστημόνων, διωγμένων από μια προδομένη πατρίδα...

Όμως οι νέοι που έμειναν εδώ είναι ο γρίφος του αύριο. Είναι όλος ο φόβος και η ελπίδα μας. Ο φόβος της δυναμικής ανατροπής πραγμάτων και η ελπίδα μιας νέας παλιγγενεσίας ουσιαστικής. Είναι μια ώριμη γενιά, χαλυβδωμένη στην πιο δύσκολη δεκαετία της μεταπολίτευσης. Και παράλληλα είναι η πιο μορφωμένη γενιά της σύγχρονης ιστορίας μας, τόσο ώστε να είναι γεμάτη αυτοπεποίθηση για τα εφόδια και τις ικανότητές της. Μια απολιτίκ για τα παραδοσιακά πρότυπα γενιά, αντι-ελίτ, συγκρατημένα αισιόδοξη, που πιστεύει στην Ελλάδα και επιζητά δικαιοσύνη, παραγωγικότητα, δημοκρατία κι ευδαιμονία.

Τα δικά τους όνειρα είναι αυτά που κοιτάζουν στο αύριο και όχι ο στείρος εθνικός διχασμός που συντηρείται απ’ την καταστροφική μετριότητα των πολιτικών μας, χωρίς καμιά έγνοια και κανένα όραμα για το αύριο του λαού και του έθνους, έτσι όπως θα του άρμοζε.

Κι αυτή η νέα γενιά, όπως κι η ζωή έχει τη δική της δυναμική που ανοίγει δρόμους στο άγνωστο αύριο. Κλείνοντας πίσω τα στενάχωρα κι ανοίγοντας δρόμους στην προοπτική και την ελπίδα, εδώ στη χαραυγή του νέου έτους.

Και θα ‘ναι ο δικός τους στοχασμός που θα ‘χει κάτι ονειρικό, κάτι ελληνικό, κάτι επίκαιρο αλλά και διαχρονικό. Έτσι όπως αρμόζει σε πραγματικούς Έλληνες . Που πα να πει τους θαρρετούς και τους μυαλωμένους. Κι όχι τους μίζερους μοιρολάτρες, ούτε τους άνοους και τους προληπτικούς...

Μένει σε μας να ξαναδούμε και να εμβαθύνουμε τη δημοκρατία μας. Ως λαϊκή κυριαρχία σε αντίθεση με την κυριαρχία των αιρετών κομματικών ελίτ της σημερινής δήθεν αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Μια δημοκρατία που δεν θα είναι 'κυρίαρχος' ο λαός ερήμην του όπως σήμερα.

Προς το παρόν ο λαός σιωπά. Αυτή η κρίσιμη νέα γενιά σιωπά. Όμως αυτός που σιωπά σκέφτεται... Έστω και μέσα από τη γλυκιά μελαγχολία της σιωπής, για να μη γίνει καταστροφική και τυφλή οργή οπισθοδρόμησης στα άκρα. Στα όρια και στα σύνορα του μυαλού και του έθνους, στην περιχαράκωση, στην αντιπαλότητα, στη σύγκρουση με καθετί που θα φαντάζει ξένο κι εχθρικό. Ευχή είναι να κάνει κυρίως αυτή η νέα γενιά τον απολογισμό της. Κι εκεί στις άπειρες αποχρώσεις του στοχασμού να συναντιέται με καθετί διαχρονικό και πραγματικά ελληνικό, ώστε να αναγεννήσει τον εαυτό μας τον εθνικό παράλληλα με τους κύκλους της φύσης και της ιστορίας μας. Γιατί οι χρόνοι περνούν δήθεν γραμμικά, αλλά στην πραγματικότητα κάνουν κύκλους. Κύκλους αναγέννησης , ζωντάνιας, υπερηφάνειας, ομορφιάς κι αθανασίας...

 

Έτσι είναι απαραίτητος ο απολογισμός. Σαν αλήθεια γυμνή σε αριθμούς που μας επαναφέρει στην πραγματικότητα και μας παρακινεί για δράση. Όταν στα 7.5 δις πληθυσμού του πλανήτη το 11% λιμοκτονεί ενάντια στο πνεύμα και τα ευχολόγια των θρησκειών. Όταν οι πόλεμοι, οι φυσικές καταστροφές, οι ανισότητες και η αδικία πανηγυρίζουν κάτω από όλους τους δήθεν θεούς των ανθρώπων που ακόμη στενάζουν υπό τον ζυγό της σκοταδισμένης και υποτελούς συνείδησής τους, ώστε να παραμένουν πειθήνια αναλώσιμα όντα κάθε εξουσίας που βασίζεται σε τερατώδη ψέματα. Και τη χρονιά που πέρασε η ανθρωπότητα παραμένει σκλάβα των πεποιθήσεών της. Μακριά ακόμη από κείνη την ημέρα ενός και ενιαίου πανανθρώπινου και προηγμένου πολιτισμού.

Γιατί γενικά οι χώρες προοδεύουν όταν έχουν ικανούς ηγέτες που ενδιαφέρονται για την πρόοδο των λαών τους και της ανθρωπότητας. Ηγέτες κι όχι σκιές διαχειριστικής των πραγμάτων μετριότητας. Και σίγουρα στην Ελλάδα και ίσως εκεί στην αθόρυβη νέα γενιά υπάρχουν πολλοί με τέτοιες ικανότητες. Ο χρόνος θα δείξει. Γι αυτό κάθε νέος χρόνος διατηρεί και συντηρεί μια προοπτική ελπίδας. Για όλα και για όλους μας.

Γι  αυτό δεν αρκεί αυτή τη χρονιά να θέλουμε απλά να τα πάμε καλύτερα. Θα πρέπει να πιστεύουμε πως θα το καταφέρουμε και θα το καταφέρουμε.

Να θέλουμε σαν άτομα και σαν σύνολα να πρωταγωνιστήσουμε τη χρονιά που έρχεται. Μια χρονιά εκλογών που θα πρέπει να είναι και χρονιά αλλαγών.

Γιατί αυτή η κοινωνία έχει στερηθεί πάρα πολλά και δεν αντέχει άλλη κοροϊδία και μετριότητα.

Γιατί αυτός ο τόπος κρύβει μέσα του πολύ περισσότερες δυνάμεις.

Γιατί σε αυτή τη χώρα αξίζει μια καλύτερη τύχη.

Όμως δεν ξεχνάμε ότι η μεγαλύτερη δύναμη αλλαγής είναι αυτή που κρύβουμε μέσα μας.

Είναι το μεγάλο όχι σε ό,τι μας προσβάλλει και μας ταπεινώνει.

Είναι το χέρι που δίνουμε στη διπλανή και το διπλανό μας, γιατί άμα σταθούν αυτή και αυτός όρθιοι, θα σταθούμε κι εμείς όρθιοι.

Είναι θυμός που γίνεται αγώνας και σκληρή δουλειά για κάτι καλύτερο.

Είναι η αξιοπρέπεια που θέλει να γίνει δημιουργία και αλλαγή.

Είναι η χαμένη μας μαγκιά και ελπίδα που πρέπει να τις ξαναβρούμε.

Καλή χρονιά με υγεία, ευτυχία, δημιουργικότητα σε όλες και όλους!

Γιατί στο τέλος κερδίζει πάντα η ελπίδα...