Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Το Όραμα του Γέρου

Κι ως τους κυνήγησε η τουρκιά απ’ όλα τ’ άλλα μέρη
έσωσε κει στην ερημιά και στου βουνού τ’ αγέρι
μονάχος με το άτι του, άγριος κι αρματωμένος
χωρίς πληγή που να πονεί κι ας είναι ματωμένος 

Μα ένα βάρος στην καρδιά μια θλίψη τον κατέχει  
που ' ναι μεγάλη και τρανή άνθρωπος να την έχει

Βρήκε κοτρόνι ριζιμιό έξω από ξωκλήσι
Κι έκατσε ν’ αναρωτηθεί μες της ψυχής τη δύση:
Έρμη πατρίδα!... πως μπορείς να ‘σαι αλυσοδεμένη!
Που 'ναι η κυρά η Παναγιά κι οι τόσοι αντρειωμένοι
Που σε κρατάγαν ζωντανή, λαμπρή και δοξασμένη..

Κι όπως καθότανε βαρύς με την καρδιά θλιμένη
Η κούραση του χαλασμού ύπνο κλεφτό του φέρνει
Και τότε βλέπει απάνω του νεφί λαμπρό να βγαίνει
Και μέσα σ’ άσπρη φορεσιά κάποια θεά να κραίνει:

- Γιατί γιαγέρνεις λυπηρός; Τι σ’ έχει γονατίσει;

Κρίμα βαρύ τη μοίρα του Έλληνας να θρηνήσει!

Δεν είσαι συ για να θρηνείς, σήκω λοιπόν και κίνα

Και το μεγάλο πόλεμο μονάχος σου ξεκίνα!


Σαστίζει ο Γέρος και δειλά τα μάτια της γυρεύει
Ποια είσαι συ; - τηνε ρωτά - τι θάμα με παιδεύει;
Άλλοι με λένε Παναγιά, άλλοι Αθηνά Παλλάδα
Είμαι το πνεύμα της φυλής, η ζωντανή Ελλάδα!

Ήρθε η ώρα στρατηγέ και νιώσε το καθάρια
Της λευτεριάς, που έρχεται με φτερωμένα αχνάρια
Κι αυτό που θέλεις και ζητάς σε σένανε ανήκει
Αν την κερδίσεις μοναχός με το αίμα σου τη νίκη
Αν λαχταράς τη Λευτεριά σε άλλους μην ελπίζεις
Μόνος σου πάρτην αν μπορείς, αλλιώς δεν την αξίζεις..

- Μόνος μου; -κάνει ο Γέροντας - για κοίταξε κυρά μου
Όλοι μ’ εγκαταλείψανε κανείς ολόγυρά μου!

Αρχαίο κάλλος η φωνή έχει που τ’ απαντάει :
- Φτάσε εκεί που δεν μπορείς κι η μοίρα θα σε πάει!
Το δίκιο για τη Λευτεριά αυτό μονάχα φτάνει
Κι ολόγυρά σου όπου διαβείς θα ‘ρχεται ανθρωπομάνι
Σήκω ξεκίνα στρατηγέ και βιάστηνε την ώρα
Και θα σηκώνω δίπλα σου ένα λαό, μια χώρα!

- Και πως θ αντέξω; - τη ρωτά - σε τέτοιο μονοπάτι;
Δεν έχω άλλονε σιμά εξός το πέρφανο άτι!
- Αυτό σου είναι αρκετό Ακρίτα στην πορεία
Μ’ αυτό θα φτάσεις, θα διαβείς μ’ αυτό στην ιστορία!

Εφρούμαξε το άλογο σαν έφευγε το θάμα
Κι αναπετάχτη ο στρατηγός ομνύοντας το τάμα :
- Δίπλα μου στέκε Παναγιά και θα 'ρθει κείνη η ώρα
Να σε δοξάζει ο λαός σε μια καινούργια χώρα!

Πεζεύει κι αρματώνεται κι ολόκορφα τραβάει
Και πάνω ο ήλιος ο λαμπρός κρυφά χαμογελάει
Ρίχνει τον ίσκιο τον τρανό στο γέρο στρατηλάτη
Καθώς το δρόμο της Τιμής παίρνει καβάλα στ’ άτι

Σήμερα στέκει ο στρατηγός μπρούτζινος ξεγερμένος
Σε χώρα μισολεύτερη κι ειν’ προβληματισμένος
Σαν να μην τον γρικά κανείς να δείχνει στους αιώνες
Και στους λαούς, της Λευτεριάς πως γίνονται οι αγώνες...

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

Ελληνισμός


Σήμερα, στην καθημαγμένη από την πολυετή οικονομική κρίση χώρα, κυριαρχούν δυο σχολές πολιτικής σκέψης. 
Η μια είναι η συμβατική, η οποία θεωρεί πως η συμμετοχή μας στην ΕΕ είναι αδιαπραγμάτευτη με κάθε κόστος και επομένως περνάει μέσα από την υποστήριξη και αποδοχή της συμβατικής σύγχρονης δημοκρατίας μας, με ότι και αν αυτή συνεπάγεται όσον αφορά σε αρνητικές πολιτικές ενός νεοφιλελεύθερου μοντέλου ευρωπαϊκής - και άρα αναγκαστικής - εφαρμογής. Σκοπός και στόχος του, είναι η από τα μέσα βελτίωση της ευρωπαϊκής πραγματικότητας και άρα και της χώρας μας, εφόσον τα εχέγγυα, οι αρχές και η προσήλωση της Ε.Ε. στην δημοκρατία και την πρόοδο είναι πλεονεκτήματα παγκόσμιας εμβέλειας.
Η δεύτερη σχολή σκέψης είναι η αντισυμβατική, η οποία θεωρώντας την Ε.Ε. ως υπεύθυνη και εκπρόσωπο κάθε δεινού για την ελληνική κρίση, ακριβώς εξαιτίας του εφαρμοσμένου νεοφιλελευθερισμού της, θεωρεί πως η έξοδος από την Ε.Ε., η αυτόνομη και απομονωμένη εθνική πορεία είναι μια λύση ανάγκης και απεξάρτησης, που θα οδηγήσει σε μια αυτόνομη πρόοδο τη χώρα και το λαό, στα πλαίσια είτε ενός ακροδεξιού πατριωτισμού είτε μιας νεομαρξιστικής πραγματικότητας.

Στις δυο παραπάνω σχολές σκέψης, θα πρέπει κανείς να δει αναλυτικά και πολύ προσεκτικά τα επιμέρους πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα και πως αυτά επηρεάζουν άμεσα ή θα επηρεάζουν και μακροσκοπικά την ελληνική πολιτική πραγματικότητα στο χρόνο και την τύχη του ελληνισμού και σαν έθνος και σαν λαό. Έπειτα θα πρέπει να εντάξει όλα αυτά τα δεδομένα στην παγκόσμια πραγματικότητα και στα δικά της σημερινά και δη πολιτισμικά δεδομένα, που σηματοδοτούν μια σύγχρονη πορεία της ανθρωπότητας συνολικά σε μια κοινή πορεία συνεργασίας, απέναντι σε κοινά και μεγάλα προβλήματα που χρήζουν αντιμετώπισης από κοινού. Από αυτό και μόνο συμπεραίνεται πως ο απομονωτισμός είναι τουλάχιστον οπισθοδρομικός, αν όχι άκρως επικίνδυνος για την επιβίωσή μας.

Ο παγκόσμιος χάρτης συναποτελείται από τέσσερις τομείς ή πόλους πολιτισμικής και στρατηγικής συνεργασίας τον ΒΔ (ΗΠΑ – Βρετανική Κοινοπολιτεία – Ενωμένη Ευρώπη) τον ΒΑ ( Ρωσία ) τον Νότο (Αφρική – Λατινική Αμερική) και την Ανατολή ( Κίνα – Ινδία – Ισλάμ ), τοποθετώντας μας πολύ κοντά στην τομή αυτής της διαίρεσης, γεγονός που χρήζει αυξημένης στρατηγικής αντίληψης για κάθε επιλογή. Η φυσική μας θέση πολιτισμικά είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση με κάθε σαφήνεια. Και η Ε.Ε. παρά τις αδυναμίες της και τις αρνητικές επιρροές της από άλλους πόλους αντιπαλότητας, δεν παύει να είναι η πιο πολιτισμένη ήπειρος του πλανήτη στη βάση των διαχρονικών και κλασικών αξιών που συνιστούν τον πολιτισμό. Κι αυτός της ο πολιτισμός έχει ελληνική, διαχρονική και πανανθρώπινη προέλευση και εμβέλεια.

Επιπλέον αυτός ο κλασικός ελληνικός πολιτισμός, είναι το υπέρτατο και το απόλυτο όπλο υπεράσπισης και του ελληνισμού ως ιδέα και έθνος, αλλά και του πανανθρώπινου πολιτισμού σε ένα προσεχές αύριο, που θα κληθεί να αντιμετωπίσει οτιδήποτε και εντός, αλλά και έξω και πέρα από τον μικρό μας πλανήτη. Ελευθερία – Δημοκρατία – Ευημερία και Πρόοδος είναι οι συνισταμένες της ελπίδας της ανθρωπότητας στο κάθε αύριο. Και σ’ αυτό τον αγώνα της ανθρωπότητας, ο ελληνισμός οφείλει να είναι συμμέτοχος στον πυρήνα του και όχι να απουσιάζει απομονωμένος τυχοδιωκτικά σε μια άκρη του σύγχρονου κόσμου.

Η πολιτική ιδεολογία η οποία εκφράζει και προωθεί τα παραπάνω ανεξαρτήτως κομματικών στερεοτύπων είναι ο ριζοσπαστικός κοινωνικός φιλελευθερισμός, ( http://kamararc.blogspot.gr/2011/10/blog-post_12.html ) που πλέον καλείται να επαναπροσδιοριστεί και να ανακάμψει σε όλες τις πολιτικές και προς όφελος όλων των λαών του κόσμου. Ενός κόσμου που οφείλει να βαδίσει προς την συνεργασία και την ενότητα και όχι αναχρονιστικά πίσω προς τη διαίρεση και τον πόλεμο. 

Όσοι λοιπόν μιλούν για ελληνισμό, θα πρέπει να γνωρίζουν πως αναφέρονται σε κάτι που τους προσπερνάει κατά πολύ, από τα μικρά και στενά μας κρατικά όρια. Κι αυτός ο ελληνισμός για να βοηθηθεί, να αναζωπυρωθεί και να γητέψει ξανά το πολιτισμικό αδιέξοδο της ανθρωπότητας, οφείλει να συμμετέχει και να εκπορεύεται σήμερα από την καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επιζητώντας την Ένωση όλου του κόσμου στις τέσσερις παραπάνω συνισταμένες της ελπίδας της ανθρωπότητας. Κάθε άλλη εκδοχή επί του παρόντος θα είναι και άνοη και επικίνδυνη. 

Επί του παρόντος, γιατί τα παραπάνω εξαρτώνται από το μέλλον της ΕΕ - ειδικά μετά την αποχώρηση της Βρετανίας - και κυρίως από την αποκήρυξη του ασύδοτου νεοφιλελευθερισμού της και τον προσανατολισμό της στον υγιή κοινωνικό φιλελευθερισμό, την προοπτική της πλήρους πολιτικής της ένωσης σε μια ομοσπονδία δημοκρατιών, την ανεξάρτητη πορεία της στον κόσμο και τις καλές σχέσεις και με την Δύση, αλλά και με τη Ρωσία. Όπως και να 'χει το μέλλον της Ευρώπης θα κρίνει και το μέλλον της Ελλάδας. Χρέος μας να συμβάλλουμε ώστε να είναι καλύτερο αμοιβαία, ξεκινώντας απ' τη δική μας δημιουργική αναδιάρθρωση. Κυριολεκτικά δημιουργική αναδιάρθρωση που σημαίνει πρωτίστως πολιτισμική, μέχρι του βάθους θεσμών, εννοιών και αξιών. Διαφορετικά η έσχατη εθνική μας λύση επιβίωσης θα είναι μια αναγκαία και λυτρωτική Τραγωδία...
Με σκοπό να μας επανατοποθετήσει δυναμικά και από μηδενικής βάσης στην κληρονομική ατραπό της λιογέννητης γενιάς μας και στις αρχέγονες αξίες και πρακτικές της... Γιατί δεν είμαστε απλά ένα ακόμη έθνος του κόσμου. Είμαστε η Ψυχή της ανθρωπότητας...   

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Ανείπωτο Σενάριο

Όχι δεν αφορά το Survivor... Αλλά κάτι σαν το σεισμό που έρχεται ξαφνικά με μια βοή και ύστερα η Γη χορεύει ροκ εντ ρολ. Έτσι είναι τα ζόρικα (ακραία) σενάρια. 
Καλοκαίρι λοιπόν... Όλη η Ελλάδα μια θερμόπληκτη παραλία. Με ρεκόρ και επιτυχίες λέει στον τουρισμό και κυρίως σ΄ αυτόν. Όπως όλες οι εξαρτημένες ή  αναπτυσσόμενες χώρες, παρότι τυπικά και παρά τα μνημόνια χάριν Ε.Ε. ανήκουμε στις ανεπτυγμένες χώρες του πλανήτη. Πολιτικά και μετά τη δεύτερη αξιολόγηση των προγραμμάτων δανεισμού από τους θεσμοδανειστές δείχνει να κλείνει -τυπικά έστω -το θέμα μνημόνια και επιτήρηση και να χαλαρώσουν λίγο τα κοράκια και τα μνημόσυνα από τις τηλεπερσόνες στο TV. Αλλά η ειδησεογραφία απεικονίζει την επόμενη μέρα της αντιπαλότητας του κομματισμού πάνω σε αυτό το θέμα. Λες και δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Λες και χάθηκαν οι βάρβαροι. Και πλέον τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους?
Αλλά αυτήν ακριβώς την ώρα και την εποχή της νωχελικής πολιτικής θερμοπληξίας στις παραλίες της εθνικής μας ελαφρότητας, εξακολουθεί να αιωρείται πάνω μας ένα σενάριο τόσο επικίνδυνο, που παλιότερα περιγράφοντας το ''τέλος εποχής''  το λέγαμε ανείπωτο…

Ας το περιγράψουμε λοιπόν όπως το σκιαγραφεί η επαναδιαίρεση του πολιτισμένου κόσμου, ο νέος ψυχρός πόλεμος και ο ενεργειακός ανταγωνισμός. 
Γεωπολιτικά η αντιπαλότητα ΗΠΑ – Ρωσίας έχει μεταφερθεί στη θερμή σκακιέρα των Βαλκανίων με την ευμετάβλητη πολιτική υπό το βάρος εθνικιστικών και θρησκευτικών αντιθέσεων, που δεν έλυσαν αλλά ενέτειναν οι πρόσφατοι πόλεμοι και οι ανιστόρητες εδαφικά και εθνοτικά δημιουργίες μιας σειράς μικρών κρατών, που καλούνται σε διπλωματικό επίπεδο να επιλέξουν άμεσα μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας. Η σκιώδης αμερικανική πολιτική (πίσω από τον εκάστοτε πρόεδρο) ενθαρρύνει τον αλβανικό εθνικισμό - που μπορεί να προσεγγίσει ευκολότερα από όλους ως λαό αντιρωσικό - για μια μεγάλη Αλβανία, θέμα όμως που μπορεί να προκαλέσει άμεσα διαβαλκανικό πόλεμο.
Η Αλβανία και οι αλβανικοί πληθυσμοί Σκοπίων και Κοσόβου, όπως και οι ισλαμικοί πληθυσμοί Βοσνίας και Μαυροβουνίου είχαν τη μεγαλύτερη συμμετοχή στον στρατό του ISIS με εκατοντάδες τζιχαντιστές που πολέμησαν εκεί και μετά την ήττα στη Συρία από Ρώσους και Κούρδους επιστρέφουν ήδη στις βαλκανικές χώρες τους. 
Παράλληλα η νεοοθωμανική Τουρκία που κινδυνεύει είτε με εμφύλιο, είτε με διαμελισμό, θέλει επίμονα να εξάγει το πρόβλημά της δυτικά, βασιζόμενη σε συμμάχους ισλαμιστές στα Βαλκάνια αλλά και στην κατάσταση της Ελλάδας που μόλις βγαίνει τυπικά από έναν οικονομικό πόλεμο.
Προγεφυρώματα κάθε κίνησης δυτικά η Τουρκία θεωρεί τα νησιά του Αιγαίου που όλως συμπτωματικά είναι γεμάτα από ισλαμιστές ''πρόσφυγες'' κάθε εθνικότητας καθοδηγούμενους από περίεργες ΜΚΟ αμφιβόλου συστάσεως και σκοπών. Άρα η Τουρκία έχει ήδη στα νησιά μας εν δυνάμει τζιχαντιστές προς τους οποίους ως σουνίτικη χώρα ποτέ δεν έκρυψε την αλληλεγγύη της. Κάθε άλλη ''ανθρωπιστική'' άποψη είναι τουλάχιστον αφελής.
Στο εσωτερικό της Ελλάδας είναι ήδη για δεκαετίες, αλλά ποτέ δεν αφομοιώθηκαν καν ως φιλέλληνες ή μεθέχοντες της ελληνικής κουλτούρας μισό με ένα εκατομμύριο Αλβανοί μετανάστες που μεθούν στην ιδέα μιας ''μεγάλης Αλβανίας'' και συνάμα κανείς τους δεν κρύβει τα φιλοτουρκικά του αισθήματα.
Παράλληλα και κυρίως στις μεγάλες πόλεις, άλλο μισό εκατομμύριο προσφυγομετανάστες από Ασία και Αφρική, που δε θα είχαν καμιά αντίρρηση για ένα Χαλιφάτο υπό τις εντολές της ''Σαρία'' τους, την οποία ένεκα κουλτούρας τη θεωρούν ανώτερη από κάθε Νόμο.
Η Κύπρος μια ακόμη πληγή που δυστυχώς δεν κλείνει με καμιά ομόσπονδη λύση, απεναντίας έτσι θα νομιμοποιεί την εισβολή και την κατοχή της από τους Τούρκους, που μέσω μιας υπό πίεση λύσης ζητούν να ελέγχουν νομότυπα όλη τη μεγαλόνησο και άρα την Ανατολική Μεσόγειο.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο η κόντρα Ε.Ε. – Βρετανίας – ΗΠΑ – Ρωσίας δημιουργεί ρευστές και φολκλόρ καταστάσεις που δείχνουν να μεγαλώνουν τις αποστάσεις του διχασμού του πολιτισμένου κόσμου παρά να τις γεφυρώνουν. Δυνάμεις ταχείας επέμβασης και αντιπυραυλικά συστήματα έχουν ήδη αναπτυχθεί κατά μήκος των ευρωρωσικών συνόρων για μια δήθεν ''ρωσική απειλή''. Πίσω από αυτή την παράνοια τα νήματα τα κινεί ο Τεκτονισμός της επιζητούμενης παγκόσμιας  Νέας Τάξης πραγμάτων που θα προκύψει μέσα από έναν σχετικά ελεγχόμενο Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο ή και έναν πυρηνικό όλεθρο για όποιον παρανοϊκό  θεωρήσει πως ίσως έχει το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού και της δικής του ασφάλειας. Έστω και αν αυτό σημαίνει πως 5-6 δισεκατομμύρια ανθρώπων θα χαθούν μεμιάς. Αυτό βέβαια ανήκει στα ζητούμενα αποτελέσματα...

Στα ζητούμενα αποτελέσματα ανήκει επίσης και η δραστική λύση στο παγκόσμιο οικονομικό πρόβλημα της περιρρέουσας φούσκας των 70 τρις, που μόνο με παγκόσμιο πόλεμο κλείνουν χωρίς να βαρύνουν τη νεοταξική ελίτ που ελέγχει τον πλανήτη. Και φυσικά ο πλήρης έλεγχος των εναπομεινάντων πόρων και πληθυσμού υπό το δέος της στρατιωτικής καταστολής θα είναι δεδομένος...

Σε ιδεολογικό επίπεδο, η αναγκαία ''μεταπολεμική πανθρησκεία'' των μαζών έχει ήδη ξεδιπλωθεί παγκόσμια με τον απίστευτα αποδεκτό από Στοές, Κράτη, πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες κάθε δόγματος νέο ''Μεσσία'' Sun Yong Myoung Moon  (Yong = Δράκος) της Ενωτικής Εκκλησίας όπως οι ίδιοι την αποκαλούν…
Όλα λοιπόν είναι έτοιμα και ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος υπό διάφορες μορφές έχει ήδη ξεκινήσει σε ελεγχόμενο ακόμη στάδιο με καθημερινή ειδησεογραφία αντιπαλότητας.
Αν από τα παραπάνω συνάγεται πως ο παγκόσμιος Τεκτονισμός ή Νέα Τάξη ή Δρακονιανοί ή ''ερπετά του τόκου και της βόμβας'' κινούνται προς την τελική επικράτησή τους στον πλανήτη υπό τις οδηγίες του ''θεού Χρήμα'', τότε ναι ο μόνος αντίπαλός τους είναι ο ελληνισμός ως Ιδέα πανανθρώπινη που αφορά αξίες με κεντρική την Ελευθερία και με άξονες σκέψης τον ανθρωποκεντρικό και τον φυσιοκεντρικό όπως επιτάσσει η Γνώση, η Επιστήμη και η Πρόοδος των λαών της Γης.

Με αυτά τα δεδομένα και υπό ένα τέτοιο σενάριο παγκόσμιας αντιπαλότητας, οτιδήποτε ελληνικό θα θεωρείται ''κόκκινο πανί'' για τους νεοταξίτες εκπροσώπους της Επόμενης Ημέρας - επί ερειπίων, όπως αυτοί την επιθυμούν. Και ναι μεν ο ελληνισμός είναι Ιδέα και ενυπάρχει σε όλους τους πληθυσμούς της υφηλίου, αλλά το μένος των εχθρών είναι πολύ πιθανό να στραφεί επί παντός ελληνικού και όχι απλά για ένα νέο ''ες έδαφος φέρειν παν τι το ελληνικόν'' αλλά για τον αφανισμό της παρουσίας της από τον παγκόσμιο χάρτη...
Άρα και τα σημερινά πάθη της χώρας Ελλάδα ίσως να μην είναι αρκετά και να επιζητάται ένας βιολογικός αφανισμός των Ελλήνων, που μόνο κατ' όνομα αποτελούν ιδεατό εμπόδιο.

Όσο και να φαντάζει απίθανο ή τραβηγμένο σενάριο, γεγονός είναι πως στα χρόνια των μνημονίων έγιναν προσπάθειες υποτίμησης της υπόληψης των Ελλήνων παγκόσμια. Έγιναν ακόμη προσπάθειες ενοχοποίησης της Ελλάδας για τα παγκόσμια δεινά, ώστε να δοθεί μια αφορμή να χτυπηθεί ανελέητα.
Σήμερα που αυτά δεν έγιναν και υπό την πρόφαση της παγκόσμιας τρομοκρατίας του Χαλιφάτου των σουνιτών κι ενώ νομίζουμε ότι επιστρέφουμε σε κανονικότητα ως χώρα -αλλά όχι ακόμη ως λαός -, υπάρχουν ακόμη προϋποθέσεις για μια τυφλή επίθεση στη χώρα με σκοπό τη γενοκτονία του ελληνισμού στα πλαίσια μιας ευρύτερης πολεμικής σύγκρουσης σε Βαλκάνια και Αιγαίο. Κι αυτή είναι μέσα από ένα συνδυασμό Ισλαμιστών, Αλβανών Ουτσεκάδων και Τούρκων συνδυασμένα και αιφνιδιαστικά. Οι ενδείξεις, οι απειλές, οι κραυγές, οι αναθεωρητισμοί είναι έκδηλοι καθημερινά. Η πρόφαση τους λείπει, ή η αφορμή ή ακόμη χειρότερα η στημένη προβοκάτσια.

Μακάρι να μη γίνει ποτέ και να παραμείνει σενάριο. Αλλά τα δεδομένα που συνηγορούν σε ένα τέτοιο σενάριο είναι πιο υπαρκτά από ποτέ, δεδομένων και των συνεχών νατοϊκών ή διακρατικών πολεμικών ασκήσεων στα Βαλκάνια. Τα μάτια μας ανοιχτά λοιπόν, ειδικά στην προβοκάτσια… 

Η φωτιά της Β.Αφρικής έφτασε στη Μέση Ανατολή και δείχνει να προχωράει προς Τουρκία και ΒαλκάνιαΟι λύκοι γύρω μας καραδοκούν και για να χαλάσουμε κάθε σχέδιό τους οφείλουμε να είμαστε σε εγρήγορση και έτοιμοι για όλα και σα λαός και σαν πολιτεία. Και ναι μεν η εκάστοτε Πολιτεία έχει την αντίστοιχη μέριμνα, αλλά και εμείς αν θέλουμε να επιβιώσουμε ως έθνος, ας αφήσουμε για όσο χρειαστεί την επικίνδυνη ελαφρότητα, τον ωχαδερφισμό και τον εθνικό διχασμό που υποδαυλίζουν οι εκάστοτε σωτήρες μας. 
Ας είμαστε ξάγρυπνοι και έτοιμοι…       

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Ωγυγία

Όσο η μεταβατική εποχή μας θα πλησιάζει όλο και πιο πολύ -αναπόφευκτα- σε αποκαλύψεις που θα φέρνουν την ανθρωπότητα ενώπιον μιας άλλης καλύτερης αντίληψης της πραγματικότητας (συνειδητότητας), τόσο και πιο εκτεταμένες θα είναι οι αντίστοιχες επιστημονικές παραδοχές που θα αφορούν και τη χαμένη γνώση του παρελθόντος.

Κάπως έτσι, μάθαμε ότι βάσει πρόσφατων ευρημάτων στην κάποτε τροπική Μεγαλόπολη της Αρκαδίας ζούσε και τρεφόταν ο μεσόγειος αρχάνθρωπος του 500.000πΧ. 
Που σημαίνει ότι δεν ήρθε από την Αφρική (θεωρία αφροκεντρισμού) όπως μας έλεγαν μέχρι σήμερα καταμπλάκ και στην πορεία ...άσπρισε από το κρύο ή απ΄το κακό του. Αλλά χώροι που αντιστέκονταν σε εποχές παγετώνων ανά ηπείρους ήταν απόλυτα φυσιολογικό να φιλοξενούν αντίστοιχα αρχανθρώπους. Οι οποίοι ήταν εξ’ ίσου φυσιολογικό να διαμορφώνουν με το χρόνο (73 εκατ. χρόνια ζωής ο πλανήτης - 2 εκατ. ο άνθρωπος) τα χαρακτηριστικά των βασικών ανθρώπινων φυλών που υπάρχουν και σήμερα.
Βέβαια η ελληνική γραμματεία ακόμη και στο μικρό ποσοστό που έχει διασωθεί από τη θρησκευτική μισαλλοδοξία, μιλάει για προσέληνους Αρκάδες, για Πελασγούς και λαούς της θάλασσας, για εποχές θεών και τιτάνων, για εποχές γιγάντων, ηρώων και εν τέλει ανθρώπων σε ένα  τεράστιο χρονολογικό βάθος. Και στο πλέον πρόσφατο των 15 ή κατά άλλους 25 χιλιάδων ετών με τέσσερις και όχι έναν καταγεγραμμένους κατακλυσμούς. Ένας και ο παλαιότερος από τους οποίους ήταν ο κατακλυσμός του Ωγύγου - που στα ελληνικά σημαίνει πρωταρχικού - να είναι παγκόσμιος, με άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά 150 μέτρα όπως επαληθεύει και η γεωλογική επιστήμη και να οφείλεται σε πτώση μετεωριτών στον ωκεανό ( με αποτέλεσμα τσουνάμι, σεισμούς, ηφαιστειογένεση, καταιγίδες μαύρης βροχής, καταστροφή χλωρίδας και πανίδας, απότομη τήξη παγετώνων, διαταραχή μαγνητικού άξονα, κλπ ).

Ότι ακολουθεί την απόλυτη καταστροφή, αναγκάζει τον εκάστοτε Λυκάονα (φύλαρχο ηλιολατρικής φυλής αφού λυκ = φως) στην  Αρκαδία (λάρνακα - β άρκα του Δία) που διέσωσε πληθυσμό να ανεβαίνει στην κορυφή του όρους Λύκαιο (φωτεινό) κάθε που έδυε ο ήλιος δυτικά παρακαλώντας τον σε προσευχή να μην χαθεί να επανέλθει και να παραμείνει:
[ Αλ Φα Βη τα Γα Αμα Δε Ελ Τα Εψ Υλών στη Γμα Ινα Ζει Τα Η Τα Θει Τα Ιώτα…]
 Ήλιε Φώτισε Ζωογόνησε τη Γη και διευθέτησε Ήλιε τα της Λάσπης στη Γη(!) Για να Ζουν τα Όντα (!) τα Θυσιάζοντα σε Σένα….

Και φυσικά ήταν το ελληνικό αλφάβητο, αυτή η αρχέγονη προσευχή/επίκληση στον Ήλιο το μόνο που έμεινε προφορικά ως ανάμνηση από έναν απόλυτα κατεστραμμένο πολιτισμό αγνώστου επιπέδου. Ο οποίος όμως  δίνει και αλλού ψήγματα μιας προηγούμενης εποχής όπου οι Αθαναίοι (δωρ. αθάνατοι – Αθηναίοι) συγκρούστηκαν με τους επίσης ανεπτυγμένους - πλην εισβολείς στην Ευρώπη - Άτλαντες. Και ένεκα του παγκόσμιου κατακλυσμού χάθηκαν αμφότερα τα στρατόπεδα κάπου στη σημερινή δυτική Μεσόγειο όπως και η χώρα Ατλαντίδα στη μέση σχεδόν του ομώνυμου ωκεανού. Με αντίστοιχες μνήμες από τους Ίνκας για τον κατακλυσμό της μαύρης βροχής που σε εβδομάδες νυχθημερόν αφάνισε τη μεγάλη νησιωτική πατρίδα τους.  Αλήθειες, στοιχεία και λεπτομέρειες βρίσκει εύκολα κανείς σήμερα στην εποχή του Δια Δικτύου που έρχεται να άρει τη Λήθη, αρκεί να ξεφεύγει και λίγο από το χαρωπό έλος των Social Media...

Η επιστήμη σήμερα έρχεται αργά και σταθερά να επιβεβαιώνει - αναπόφευκτα - κάθε μυθολογική ή ιστορική αναφορά σε παλαιότερους χρόνους χιλιετιών. Το θέμα είναι κατά πόσο ο δυτικός πολιτισμός είναι έτοιμος να δεχτεί επιστημονικές απόψεις που επηρεάζουν τη θρησκοληπτική αφέλειά του. Γιατί ένα συντριπτικό ποσοστό του δυτικού πολιτισμού μας εξακολουθεί να πιστεύει τη Βιβλική εκδοχή δημιουργίας του κόσμου και όχι το προφανές ή το τεκμηριωμένο. Πολύ δε περισσότερο οι σύγχρονοι Έλληνες που αγνοούν όχι μόνον τους τέσσερις κατακλυσμούς της γραπτής τους παράδοσης, αλλά και αυτόν ακόμη του Δευκαλίωνα και της Πύρρας (μετά το 5000 πΧ - σύγχρονος του Νώε) απ’ τους οποίους προέκυψε ο γενάρχης Έλλην-ας και ο ελληνικός λαός εκ του ''λάας'' (τους λίθους). Αντί αυτού θεωρούν προπάτορες και γενάρχες τους τον Αβραάμ και την Εύα όπως έτσι επιτάσσουν τα ελληνοχριστιανικά μας - ετερώνυμα και αρκούντως παράδοξα - ήθη και έθη, παρά την ορθόδοξη και εικονολατρική εμμονή μας διαχρονικά, αν και αυτά είναι λεπτομέρειες μιας άλλης ατέρμονης κουβέντας...

Σημασία έχει πως αυτή η φρικτή αλήθεια της πλάνης είναι τόσο σημαντική που συναθροίζει όλο το εθνικό μας όνειδος. Γιατί αποτελεί μια δομική διαστρέβλωση αντίληψης/συνείδησης που μας αποκόπτει από τον πολιτισμικό ομφάλιο λώρο της ιστορικής γενιάς μας, καθιστώντας μας ανίκανους μιας πραγματικά ελληνικής εξέλιξης και διαδρομής στη σύγχρονη ιστορία.
Αλλά …σιγών θ’όπου δει και λέγων τα καίρια, λέει κάπου στον Προμηθέα Πυρφόρο. Και οι καιροί ου μενετοί, αφού η εποχή των smart phones δεν συνεπάγεται και την εξυπνάδα της ανθρωπότητας... 

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Πιγκουίνοι

Μαγεία είναι, να είσαι παρά θιν' αλός υπό το serenity ενός φλογισμένου ελληνικού ηλιοβασιλέματος απλωμένου πέρα και πάνω από ερείπια ιστορίας και μύθου, στο αρχιπέλαγος των πέντε θαλασσών και των τριών ηπείρων μας. Αλλά αυτές είναι θερμές, ημιτροπικές και apolitical καταστάσεις.
   
Θέμα είναι, να είσαι στην Ανταρκτική των –60 C με έναν τηλεφακό και υπό το νότιο σέλας να καταγράφεις το μυστήριο της βαρετής παρέλασης των πιγκουίνων. Θα είναι μάλλον πιο χαλαρό, από το να μελετάς την εγχώρια και την παγκόσμια πολιτική, όπου πλέον και το πιο παράδοξο τείνει να γίνεται ολοένα πιο οικείο στην κοινή γνώμη και πιο αποδεκτό. Αλλά λένε πως αν το αφύσικο και το παράλογο γίνει οικείο και αποδεκτό, τότε πέφτεις μια κατηγορία παρακάτω από τα ζώα και τα λαχανικά αυτού του πλανήτη. Πιο κάτω δεν έχει καθότι σέρνεσαι και λερώνεται η γραβάτα...

Εναλλακτική για άλλον πλανήτη που θα διαθέτει καφέ και λοιπά ελαφρώς απαγορευμένα δεν υπάρχει επί του παρόντος - παρά τα όσα αρχίζουν χαλαρά να μας λένε για κάτι εξωπλανήτες -, άρα μένει να παρακολουθείς απλά την παγερή πομπή των εξουσιαστών πιγκουίνων της πολιτικής και του δογματισμού, με κείνη τη μονοτονία του άσπρου – μαύρου να βαδίζουν βουβοί και αδιάλλακτοι προς τη νέκυια του πλανήτη και της ανθρωπότητας. Σε αντίθεση με την παγκόσμια διανόηση που στον δικό της κόσμο φωνάζει μη ακουόμενη κάτι σαν : Set the controls for the heart of the Sun

Πιγκουίνοι απλά. Δεν είναι τυχαίο που η Φύση έταξε αυτά τα παράξενα είδη στην Ανταρκτική. Γιατί ανάμεσα στον αιώνιο πόλεμο επιβίωσης φυτοφάγων και αρπακτικών στον υπόλοιπο πλανήτη, είναι τα μόνα ουδέτερα και αδιάφορα. Που λες και ζουν μόνο για να βαδίζουν βουβά προς το πουθενά.
Με κείνη την ανήλιαγη και μελαγχολική ασπρόμαυρη μονοτονία. Με κείνη την εκνευριστική βαρεμάρα της αδιαφορίας. Αλλά κυρίως με την ασπρόμαυρη στιλπνότητα της σοβαρότητας του άλαλου ή και του θορυβάλαλου κενού. Που δεν επικοινωνεί, όντας έξω και μακριά από τις ζώσες κοινωνίες. Στον παγερό πόλο της εξουσίας και δη στον αρνητικό. Τον έμπλεο της αρνητικής ενέργειας του νεομεσαιωνικού πολιτισμού μας που μάχεται να εξισορροπεί με το θετικό πόλο του βορρά, που μάλλον θα εδράζει την ιστορία των λαών και τη Νέμεση των καιρών…  

Εκείνη την αδέκαστη και φρικαλέα που αναμένει βλέποντας τον δυτικό κόσμο να αναδιπλώνεται στον εθνικισμό και τον ανατολικό να επιμένει στη θεοκρατία, έτσι ώστε να τον οδηγήσει στο σύνολό του στην κάθαρση του τρίτου παγκοσμίου πολέμου ή σε μια εναλλακτική λύση 3… Όχι αναίτια, αλλά με την ευθύνη των εφαρμοσμένων πολιτικών του φιλελευθερισμού και του σοσιαλισμού που διαβρώθηκαν από τις νεοεποχίτικες επιδιώξεις της ασύδοτης παγκοσμιοποίησης των αγορών και όχι μιας συντεταγμένης παγκοσμιοποίησης των εθνών και των πολιτισμών τους. 

Έτσι αφού οι δημοκρατικές κυβερνήσεις της Δύσης εκφράστηκαν από αδιάφορους πιγκουίνους των αγορών που ανέχθηκαν την εξουσία των media με τις κατασκευασμένες ειδήσεις, την τραπεζοκρατία να κυριαρχεί επί των δημοκρατιών, τη φοροεπιδρομή στους λαούς χάριν μιας παγκόσμιας elit και την ανοχή στο αφύσικο και το παράλογο, χωρίς να καταφέρουν να δώσουν στους λαούς όλης της Δύσης ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις και κοινές προσδοκίες, κατάφεραν να είναι τύποις δημοκρατίες που κάποια στιγμή διέγειραν τα αισθητήρια των πολιτών τους τόσο, ώστε ο θυμός να γίνεται ποτάμι οργής με ανεξέλεγκτη κατεύθυνση. Αλλά οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι εξακολουθούν να παραμένουν αδιάφοροι. Σαν πιγκουίνοι που βαδίζουν στο πουθενά…

Είναι τόσο παράξενο και παράλογο παγκόσμιο φαινόμενο που μοιάζει σαν μια φυσική ανάσχεση, σαν μια ανεστραμμένη ιστορική παλινωδία του Στησίχορου. Ίσως για να βαδίσει η ανθρωπότητα προς το Κοινό και τη Βουλή του πρώτου πανανθρώπινου πολιτισμού και ενωμένη να αντιμετωπίσει τα σύγχρονα και σύνθετα προβλήματά της, ώστε επιτέλους να στρέψει το βλέμμα και τις δυνάμεις της έξω και πέρα απ΄ τον πλανήτη, ίσως να πρέπει πρώτα να εξαγνιστεί με το νέο βάπτισμα της εποχής του Υδροχόου στην οποία μπήκαμε ήδη. Το βάπτισμα της φωτιάς. 

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Πυραμίδες

Να πιστεύεις αυτούς που αναζητάνε την αλήθεια. Ποτέ αυτούς που τη βρήκαν. Γιατί ο σκοταδισμός και η λήθη εξακολουθούν να τροφοδοτούν τη σημερινή ιστορική μας ασάφεια για μόλις 3-4 χιλιάδες χρόνια πριν, πόσο μάλλον για ένα βάθος 10 και 100 χιλιάδων χρόνων. Όμως τα τεκμήρια και κυρίως τα μνημειώδη κτίσματα ανά τον κόσμο είναι τόσα και ανυπέρβλητα ώστε να αποσιωπηθούν. Και είτε εξηγούνται με γλαφυρό τρόπο, είτε αναγορεύονται σε ανεξήγητα και μυστήρια. Παρότι συνάδουν τόσο με μύθους αρχαίων πολιτισμών και παρότι μεταφέρουν με τη γλωσσική παράδοση κώδικες κρυμμένους στις ονομασίες και την τοπική γεωγραφία που σημαίνουν στοιχεία της ταυτότητάς τους. Αυτό συμβαίνει και με τις πυραμίδες που συνειρμικά μας μεταφέρουν στην Αίγυπτο, στη μεγάλη πυραμίδα του Χέοπα ( όπως είναι γνωστή) στις ανατολικές όχθες μιας παλιάς κοίτης του Νείλου και πίσω από την Σφίγγα, μαζί με τις δυο μικρότερες των απογόνων του σε διάταξη παρόμοια και οι τρεις με την αστρική διάταξη της ζώνης του Ωρίωνα

Όμως οι πυραμίδες αποτελούν ελληνική λέξη αφού πυρ + αμίς = πυρ+ακίς = φωτιά + κορυφή. Και η ίδια η Αίγυπτος έχει ελληνικό όνομα αφού Αιγ + υπτος = κύμα (εξ ου και Αιγαίο) + ύπτια = χώρα κάτω της θάλασσας  (της τότε ανατολικής Μεσογείου όπως ήταν πριν τη βύθιση του Αιγαίου και τον καταποντισμό της χερσαίας Αιγηίδος που έγινε γύρω στο 10.000 πΧ). Ακόμη και ο πρώτος βασιλιάς (Φαραώ) της Αιγύπτου λεγόταν Μιν και στη συνέχεια Μήνης όπως και αυτός του αιγαιακού πολιτισμού της Κρήτης Μίνως. Ο οποίος συνοδεύεται από τις αναφορές μηχανικής για τον Δαίδαλο, τον Τάλω και τον λαβύρινθο. Επιπλέον ο Αίγυπτος αδελφός του Δαναού ήταν μυθικό ελληνικό πρόσωπο που βασίλεψε στην υπόψη χώρα, όταν ο επίσης μυθικός Διόνυσος εκστράτευσε στις Ινδίες εκδιώκοντας και καταδιώκοντας τους ''μελανέρυθρους'' Υκσώς από την Αν Μεσόγειο που είχαν επιδράμει πολύ πριν τον Αλέξανδρο. Ο οποίος Αλέξανδρος αντιμετώπισε Αιγύπτιους και  Πέρσες ως πολιτισμικός απελευθερωτής, με εξαίρεση τα ''μιαρά έθνη'' που καταδίωξε μέχρι τα τείχη της Κασπίας και την Άορνο πέτρα των Ιμαλαΐων.

Οι πυραμίδες ως κατασκευές έχουν υπέργεια αλλά και υπόγεια δόμηση με ογκόλιθους γρανίτη βάρους 2,5τόνων έκαστος έως και 12τόνων ορισμένοι. Έχουν λειανθεί με υδατοστεγή και αεροστεγή ακρίβεια, ώστε να παραμένουν και σήμερα εντός τους κάποιοι απρόσιτοι χώροι όπως ο περίφημος άγνωστος θάλαμος της βασίλισσας και η κατασκευή δείχνει γνώσεις τριγωνομετρίας, αλλά και απόλυτη χρήση των άρρητων αριθμών π και φ και της χρυσής τομής. Έχουν αστρικούς προσανατολισμούς και ηλιακούς φωταγωγούς, αλλά και διαδρόμους που παραπέμπουν σε αστρικούς συμβολισμούς και ακολουθίες μυστηρίων.

Συμπέρασμα των παραπάνω είναι πως δεν έγιναν συμπτωματικά και χωρίς την υποστήριξη της μηχανικής με γνώσεις και εργαλεία, δεν αποτελούν κενοτάφια έστω και αν αργότερα χρησιμοποιήθηκαν ως τέτοια από τους Φαραώ και έχουν άμεση σχέση με κάποιον άγνωστο (ελληνικό) πολιτισμό που άφησε πίσω του και την πρώτη στον κόσμο πόλη με το όνομα Ηλιούπολη της Αιγύπτου, αφού είναι ξεκάθαρο πως μιλάμε για εποχές εκτεταμένης ηλιολατρείας σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη… Για δε τη φωτιά στην κορυφή θα ήταν ευκολότερο να πει κανείς αν είχε διασωθεί έστω και μια κορυφή ώστε να γνωρίζουμε αν ήταν απλά από γρανίτη με κάποια θέση φυκτωρίας (φωτιάς) ή είχε κάποια ράβδο σαν την σημερινή του αλεξικέραυνου και δη από άλλο υλικό όπως πχ ο χαλκός, ο χρυσός ή ο χαλαζίας ώστε να είναι υψηλά αγώγιμο υλικό για την ηλιακή ακτινοβολία.
Υλικό που όχι μόνο θα αντανακλούσε το φως για λόγους επικοινωνίας, λατρευτικούς ή δηλωτικούς μιας ηλιολατρευτικής περιοχής, αλλά και πιθανόν θα συγκέντρωνε ή θα αναμετέδιδε - κάπως -  ενέργεια ηλιακή και παράγωγά της.
Δεδομένου ότι το πυραμιδοειδές σχήμα και η ισχυρή τριγωνομετρία ενισχύουν σημαντικά την αγωγιμότητα και την αναμετάδοση, όπως τα κοίλα κάτοπτρα του Αρχιμήδη πολύ αργότερα που έκαιγαν τα εχθρικά πλοία στις Συρακούσες.
Ένας τέτοιος γνωστός αντικατοπτρισμός με την πυραμίδα του Χέοπα λέγεται πως ήταν με τους δυο χρυσούς αετούς σε κίονες του Άβατου στο Λύκαιο της Αρκαδίας, μυθικό τόπο γέννησης του Δία.
Η Ηλιούπολη της Αιγύπτου διεκδικεί την πρώτη μορφή ηλιολατρείας και δη του Σείριου στο χρόνο, διαθέτοντας τον πρώτο ναό του θεού Φοίνικα. Ο Φοίνικας (πορφυρός) ήταν ο φτερωτός χρυσοπόρφυρος θεός που επέστρεφε κάθε σχεδόν 1500 ή κατά άλλους κάθε  25960 χρόνια στο ναό του στην Ηλιούπολη, για να καεί και να αναγεννηθεί απ’ τις στάχτες του ορίζοντας την απαρχή μιας νέας (σειριακής) εποχής…  Σαν μετεξέλιξη του Φοίνικα ο θεός Όσιρις (ο Σείριος) ομολογεί σε επιγραφή του ότι κατάγεται από τον αστερισμό στον οποίο επανέρχεται ανά περιόδους. Στη συνέχεια το σύνολο των ηλιοκεντρικών θεών (και όχι μόνον) συγχωνεύτηκαν στον Αμ-Ων-Ρα και εδώ κάθε επεξήγηση ωχριά στις σημασίες… 
Η χρονολόγηση των πυραμίδων ποικίλλει και ένα πολύ πιθανό σενάριο είναι η ενδεικτική για αυτές Σφίγγα, η οποία φέρει κεφάλι γυναίκας και σώμα λέοντα. Προφανώς για να καταδείξει πως έγιναν στη μετάβαση από την εποχή της Παρθένου ζωδιακά στην εποχή του Λέοντα… Ήτοι πάνω από 70 χιλιάδες παντελώς άγνωστα χρόνια…

Πυραμίδες λοιπόν. Που δεν είναι μόνο στην Αίγυπτο, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο γεγονός δηλωτικό ενός πανάρχαιου παγκόσμιου πολιτισμού έστω και με την επιρροή πρώιμων ερευνητικών και εμπορικών αποστολών που στον ελληνικό μύθο σώζονται ως αργοναυτικές εκστρατείες (πολλές και όχι μια). Στον ελλαδικό χώρο είναι 26 πυραμίδες με γνωστότερη του Ελληνικού της Αργολίδας που ανάγεται στην 3η πΧ χιλιετία με ξεκάθαρα μυκηναϊκά στοιχεία και φυσικά την λαξευμένη πυραμίδα στην κορυφή του Ταυγέτου, την μεγαλύτερη σε μέγεθος στον κόσμο που έδωσε το όνομα στη Λακωνία (Λας + Κώνος = Πέτρα + Κώνος), αλλά και στη Λακεδαίμονα ( Λας + δαίμων = Βράχος + θεότητα = λαξευμένη θεότητα στην κορυφή) του Ταλετού, με την ηλιολατρική παράδοση του Ήλιου Απόλλωνα να συντηρείται μέχρι τις μέρες μας, χωρίς κανείς να τολμά εδώ μια χρονολογική προσέγγισή της … Γιατί δεν εορτάζεται το θερινό ηλιοστάσιο της 21ης Ιουνίου του δικού μας ήλιου, αλλά το θερινό της ανατολής του μεγάλου ήλιου του αστερισμού του Σείριου ή Κύνα ή Υπερίωνα την 20η Ιουλίου…
Η πυραμίδα του Ταϋγέτου απούσης βέβαια και εδώ της ελληνικής πολιτείας μελετήθηκε υποτυπωδώς από την πολεμική μας αεροπορία και βρέθηκε να έχει μόλις 1,5 μοίρες απόκλιση στις πλευρές της από τη φυσική φθορά και τον χρόνο. Οι υπόλοιπες είναι άσημες και εγκαταλειμμένες όπως και του Ελληνικού που δεν έχει καν δρόμο πρόσβασης και πάρκινγκ, ούτε καν για μια υποτυπώδη τουριστική αξιοποίηση από τη χώρα μας την κατά τα άλλα ελληνική…

Γνωστές πυραμίδες είναι και του Μεξικού, οι πυραμίδες των Μάγιας στις οποίες είναι ξεκάθαρη η ηλιολατρική χρήση. Παράλληλα πυραμίδες υπάρχουν και στην Κίνα, αλλά και στον Ειρηνικό Ωκεανό όπου ανοικτά της Ιαπωνίας στην Οκινάουα βρίσκεται βυθισμένο ένα κτιριακό σύμπλεγμα με πυραμίδες αντίστοιχες των Μάγιας.
Τελικά, τα όσα εξακολουθούμε να μην γνωρίζουμε για τις πυραμίδες θα μπορούσαν να συνοψίζονται σε μια ελληνική επιγραφή που σώζεται σε κάποια αρχαία εγκαταλελειμμένα ερείπια κάπου στην νήσο του Πέλοπα και γράφει : ΑΠΕΛΚΑΛΛΙΕΡΑΧΑΙΡΕ – Απ –Ελ – Κάλλιε – Ρα – Χαίρε…

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Κύπρον ου μ’ εθέσπισεν


Τεύκτρος - Ες γην εναλίαν Κύπρον, ου μ’ εθέσπισεν οικείν Απόλλων, όνομα νησιωτικόν Σαλαμίνα θέμενον της εκεί χάριν πάτρας
Ελένη - Ουκ ήλθον ες Γην Τρωάδα, αλλ’ είδωλον ην
Τεύκτρος - Τι φης? Νεφέλης αρ’ άλλως είχομεν πόνους πέρι? [ Ευρυπίδης – Ελένη ]

Ο διάλογος του Τεύκτρου αδελφού του Αίαντα του Τελαμώνιου από τη Σαλαμίνα, που μετά τα Τρωϊκά καθοδηγείται από τον Απόλλωνα να οικήσει την Σαλαμίνα της Κύπρου και διερχόμενος από Αίγυπτο συναντά την φιλοξενούμενη εκεί ωραία Ελένη που του ομολογεί πως κατά τη θέληση της θεάς Αφροδίτης δεν πήγε ποτέ στην Τροία, παρά ένα είδωλό της… Θα θυμίσουμε πως ο Τρωϊκός ήταν ο πρώτος ως μυθικός εμφύλιος πόλεμος της αυτοκαταστροφικής ως χαοτικής και μεγαλειώδους φύσης των Ελλήνων, που φυσικά δεν έγινε για το κλεμμένο αντίγραφο τελικά της ωραίας  Ελένης (Ελευθερίας), αλλά για το Παλλάδιο της θεάς Αθηνάς – σύμβολο και αντικείμενο παγκόσμιας εξουσίας…
Εμφύλιος πόλεμος που έγινε πολύ πριν τον 12ο πΧ αι. και αποτέλεσμα του οποίου ήταν η νέα αποικιακή διασπορά των ελληνικών φύλων και μεταξύ αυτών των Ρωμαίων υπό τον Αινεία της δωρικής αποικίας της Τροίας (Ίλιον).

Αχαιοί λοιπόν μετά τα Τρωικά στη Σαλαμίνα (Αμμόχωστο), αλλά Ετεοκύπριοι Δωριείς νωρίτερα μέσω της Κρήτης αποίκησαν την Πάφο ( κατά τον Παυσανία ο Αγαπήνωρ μετά τα τρωικά λόγω τρικυμίας παρασύρθηκε εκεί ) λατρεύοντας πρώτοι την αρκαδική θεότητα της Ουρανίας Αφροδίτης και στα ιστορικά χρόνια την Έγκωμη οι Δωριείς Αρκάδες - από τον τόπο καταγωγής μου την αρχαία Αιγύτιδα - που μετέφεραν εκεί το άγαλμα του Απόλλωνος του Κερεάτα (Κάρνου – κριού – Πάνα ). Όλοι οι παραπάνω συμπεριλαμβανομένων των προγόνων της Ρώμης ονόμαζαν την νήσο Κύπρο από το προσωνύμιο Κύπρις στη θεά της ομορφιάς και του έρωτα Αφροδίτη, που σημαίνει ερωτική ή αγαπημένη νήσος της θεάς που αναδύθηκε από τον αφρό της θάλασσας…

Το ότι η λέξη Κύπρος αναδύεται στην ομηρική (Ιλιάδα ), αλλά και στην προρωμαϊκή εποχή μας δείχνει πως χάνεται στα βάθη των μυθικών χιλιετιών όπου η ίδια η νήσος αναδύθηκε στην Αν. Μεσόγειο κατά τη διάρκεια των μεγάλων γεωλογικών μεταβολών της 10ης πΧ χιλιετίας κατά τον μυθικό κατακλυσμό του Ωγύγου, αφομοιώνοντας το γεγονός στην ανάδυση της θεάς Αφροδίτης. Έτσι προφανώς αναδύθηκε και η λέξη Κύπρος που με αναγραμματισμό Προς + Κύ = Προς + Κύνα = Προς Σείριο, τονίζει την Ανατολή και κρύβει διακριτικά το άρρητο όνομα του αστερισμού του Απόλλωνα, αλλά και της Ηούς – Αφροδίτης… που στη δωρική τους εκδοχή ταυτίζονται αντίστοιχα με τον Πάνα και την Άρτεμη όπως και τη Δήμητρα τη μητέρα Γη, συναντώντας ανατολικότερα την εκδοχή της Αστάρτης…

Έτσι Κύπρις γίνεται η ηλιότροπος θεά του γονιμοποιού Έρωτα των πάντων που κατά την αρχαία παράξενη εικασία ξεκινούσε όχι από τον δικό μας Ήλιο, αλλά από τον μακρινότερο και μεγαλύτερο Ήλιο του αστερισμού του Σείριου που τον αποκαλούσαν Υπερίωνα…
Κύπρις λοιπόν η Αφροδίτη, αλλά και Ξένη Αφροδίτη η ωραία Ελένη που ταυτίστηκε με την Αφροδίτη και θεοποιήθηκε στην Κύπρο, στη Μέμφιδα της Αιγύπτου, στα Κύθηρα και στη Σπάρτη, δείχνοντας τη διαδρομή μιας αρχέγονης δωρικής γενιάς αποίκων σε ένα νησί απαρχής ελληνικό, η πολυποίκιλη ομορφιά του οποίου προσέλκυσε πλήθη επιδρομέων και κατακτητών μέχρι τις μέρες μας.
Σε αυτήν ακριβώς την πτυχή της δωρικής γενιάς της Κύπρου οφείλεται η αναγνώριση και ο σεβασμός της από τους Ρωμαίους που θεωρούν φυλετική γενέτειρά τους τη θεά Αφροδίτη, μέσω των πρώτων δωρικών αποικισμών σε κάτω Ιταλία , Δάρδανα (Ίλιον) και Κύπρο και μετέπειτα της ιστορικής συνέχειας των Τρώων του Αινεία… Κάτι που προφανώς και οι σημερινοί Έλληνες και οι σημερινοί Ιταλοί αγνοούν, αφήνοντας χώρο σε τουρανομογγολικά έθη εκτουρκισμένων Μκρασιατών να διεκδικούν μερίδιο στην εντελώς ξένη προς αυτούς νήσο της Αλασίας Κυπρίδος θεάς…

Πριν ακόμη από τον Κινύρα που επικαλείται η γνωστή ιστορία ως ιδρυτή της Πάφου και ραψωδό που είχε την εύνοια του Απόλλωνα, αναφέρεται από τον Ησύχιο ως προγενέστερος ο Αερίας από τον οποίο προφανώς ο Κινύρας προσφωνούσε τον Απόλλωνα ως Κύνα και Λύκειο επαληθεύοντας τα παραπάνω. Και ο Κινύρας ήταν γιος του Κύκνου που ακολούθησε τον Φαέθωνα στο χαμό του (με το άρμα του Ήλιου έκαψε τη Λιβύη – Σαχάρα ) 6η-5η πΧ χιλιετία… Πολλά τα ''παράξενα'' για να περιοριστούν χρονικά στον 12ο πΧ αι. δεδομένου ότι και το Παλλάδιον που είπαμε νωρίτερα κατόπιν συμπλοκής της νεαρής τότε Αθηνάς με τη φίλη της Παλλάδα έπεσε με εκτυφλωτική λάμψη …και παλλόμενο… από τον Όλυμπο (Ουρανό) στο Ίλιον – Τροία και σε όσους στη συνέχεια μετά τα τρωικά το αποσπούσαν απρόσεκτα τους τύφλωνε …, μέχρι και την εξαφάνισή του έως σήμερα κατά την παραδοχή πλειάδας καταγεγραμμένων ελληνικών μύθων, άγνωστων στο ευρύ κοινό.
Το παλλάδιον (βρέτα) είναι ένα τεράστιο θέμα που χρήζει ξεχωριστής αναφοράς. Θα σημειώσουμε μόνο πως αυτό είναι το ελληνικό και πραγματικό ''Γκράαλ'' των ερευνητών που συνδυάζεται με το μυστήριο της άρτιας προομηρικής ελληνικής γλώσσας ως μαθηματικά δομημένης με αλφάβητο που αποτελεί προσευχή ηλιοκεντρικού βασιλιά στον ζωοδότη Ήλιο…[ Αλ Φα Βη τα Γα…- ήλιε φώτισε δώσε ζωή στη Γη…]
http://kamararc.blogspot.gr/2011/10/blog-post_1324.html

Κύπρος λοιπόν το νησί του ήλιου, της ομορφιάς και του Έρωτα όχι φυσικά
με τη σημερινή απλουστευμένη έννοια,  αλλά με την αρχέγονη ελληνική της ζωοποιούς δύναμης που πάνω κι απ΄το Δία συμπλεκόταν σε δίνη με την Ανάγκη δα(η)μιουργώντας το Παν…

Κύπρος εν τέλει είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα ακόμη ελληνικό, πελασγικό νησί που αγωνίζεται για την υπόσταση, την απελευθέρωση, την επανένωση και την ανεξαρτησία του. Είναι ένας ιερός τόπος για την Ελλάδα, για την Ιταλία, για την Ευρώπη ως φάρος βαρυσήμαντης ιστορίας και πολιτισμού στις ανατολικές εσχατιές της. Χρέος όλων να παραμείνει φωτεινός, όπως ο αυγερινός της θεότητάς του ακόμη κι αν χρειαστεί να την αναδύσει και πάλι απ’ αφρισμένα κύματα της Μεσογείου...