Παρασκευή, 17 Απριλίου 2020

Οίμοι Φως του κόσμου

Κραυγάζει ο Επιτάφιος θρήνος της ημέρας, που ακούγεται απέξω -
[Ο Ωραίος κάλλει παρά πάντας βροτούς
Ως ανίδεος νεκρός καταφαίνεται ο την φύσιν ωραϊσας του παντός
Άδης πως υποίση παρουσίαν την Σην και μη θάττον συντριβείη σκοτούμενος
Αστραπής φωτός σου αίγλης τυφλωθείς? ]
Λέει κάπου υποδηλώνοντας τη θεανθρώπινη αυτοπεποίθηση της κατανίκησης του σκοταδιού απ’ το φως. Του φόβου απ’ την ελπίδα. Κι αυτό το λέει διαχρονικά από προηγούμενους επιτάφιους θρήνους άσχετα  με το ποιος κατανοεί τι.

Και πόλεμος πατήρ πάντων έλεγε ο δικός μας Ηράκλειτος  ή  τη στιγμή που παρατηρείς τη διαμάχη των αντιθέτων μέσα σου, οι φόβοι σου πεθαίνουν, όπως πεθαίνει κι ο σπόρος για να δώσει νέα ζωή (Ellio DAnna - η τεχνολογία του Dreamer). Και ένεκα της κατανίκησης του φόβου θ’ άξιζε να γράψουμε για τη νέα προσέγγιση της Φυσικής στην ιχνηλάτηση της μάζας των πρωτονίων, που λέει πως το 99% αυτής δεν είναι παρά μια (φαινομενική ως είδωλο) αλληλοαναιρούμενη ανταλλαγή ενέργειας ως κύμα των κουάρκ (διαδικασία αναστροφής chirality στο κενό) σύμφωνα με το ( http://kamararc.blogspot.com/2012/12/blog-post_8763.html)

Όμως μας πρόλαβε η πανδημία, ο αποκλεισμός και άρα ο χρόνος να μονολογήσουμε για τα επίκαιρα. Για τα απρόοπτα που ούτε προφήτες, ούτε τα άστρα και τα ζώδια πρόβλεψαν.    
Και μας είπαν πως έχει πόλεμο έξω, αλλά εδώ στο νότο βλέπεις μόνο λιακάδα. Είπαν πως ο εχθρός είναι αόρατος, αλλά στην ουσία είναι ο εικονικός και ψηφιακός στον οποίο καταφεύγεις. Γιατί δεν είναι ο κόσμος σου ο φυσικός, αλλά η άρνησή του. Είπαν πως πρέπει να κλειστούμε στα σπίτια μας και μεις το δεχτήκαμε παράξενα, σιωπηλά και αναντίρρητα για καιρό, παρότι θεμελιώδες. Όπως δεχόμαστε ακόμη πως γεννιόμαστε ένοχοι κάποιου προπατορικού αμαρτήματος και πρέπει να αρνηθούμε τη φύση και τη λογική για να σωθούμε. Όμως το μόνο απ΄ το οποίο πρέπει να σωθούμε είναι η έρημος του δογματισμού, που ερημοποιεί αργά και σταθερά την Ψυχή μας. Το τελευταίο καταφύγιο της ελευθερίας του σκέπτεσθαι και συνειδέναι μας.
Ο μόνος κακός δαίμονας που υπάρχει είναι η αμάθεια - έλεγε ο Χέγκελ - και θα προκαλεί συνεχώς τραγωδίες στην ιστορία. Όμως μέσα απ’ αυτές ο άνθρωπος πρέπει να συνεχίσει το ταξίδι της Οδύσσειάς του προς την Ιθάκη.   

Μέρες πανδημίας. Μέρες που οι Θεοί όλων των θρησκειών σιωπούν κι η ανθρωπότητα κρύβεται και κραυγάζει φοβισμένη. Ο αρχέγονος φόβος στο άγνωστο είναι πάλι εδώ. Αυτός ο φόβος που έπλασε θεούς αλλότριους, τώρα τους αποσυνθέτει και τους αναδομεί στο όνομα της Γνώσης και της επιστήμης. Κι αυτή στάθηκε άφοβα ολόρθη μπρος στην επερχόμενη λαίλαπα, με κριτική σκέψη, λογική επεξεργασία, κοινή παρέμβαση και σιγουριά πως θα νικήσει. Θα νικήσει στο όνομα της ανθρωπότητας. Στο όνομα της κοινής συνισταμένης του σκέπτεσθαι και του συνειδέναι που ορίζουν τον άνθρωπο, ανεξάρτητα από επίπλαστες αντιλήψεις, δημιουργώντας έτσι την απαρχή, τον πυρήνα μιας νέας ίσως συνειδητότητας για το αύριο της ζωής στον πλανήτη.

Ζούμε ιστορικές στιγμές και πιθανόν την απαρχή της μετάβασης σε έναν νέο ιστορικό κύκλο, που προκαλεί η συλλογική πανανθρώπινη εμπειρία της πανδημίας. Της απομόνωσης και της κοινωνικής αποστασιοποίησης, η οποία αντικαταστάθηκε σε μεγάλο βαθμό από την εικονική και ψηφιακή, για λόγους ασφαλείας. Κι αυτή η αίσθηση και η ανάγκη της ασφάλειας είναι το γεγονός που θέλει πάρα πολύ προσοχή, ώστε να μην ιδεολογικοποιήσει και άρα νομιμοποιήσει αύριο έναν ελεγχόμενο ψηφιακό εξουσιασμό σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Η ασφάλεια οφείλει να παρέχεται ως δημόσιο αγαθό είτε σε εθνικό και κρατικό επίπεδο, είτε βεβαίως και σε παγκόσμιο, πέρα και πάνω από τις όποιες αναπροσαρμογές δομών και γεωπολιτικών σχηματισμών συνεργασίας ή αντιπαλότητας θα προκύψουν στα πλαίσια της υποχώρησης σε εθνικά ή κρατικά όρια ελέγχου, παράλληλα όμως με την ιστορική ανάγκη μιας νέας παγκοσμιοποίησης πέρα και πάνω από την οικονομίστικη σημερινή. Κι εδώ ακριβώς υπεισέρχεται το πρόταγμα της γνώσης και της επιστήμης, που οφείλει να ηγηθεί αυτής της πανανθρώπινης ανάγκης, στη βάση του ηθικού τρίπτυχου που ορίζουν ο ανθρωποκεντρισμός, ο φυσιοκεντρισμός και ο ορθολογισμός.

Ένα νέο ιδεολογικό μανιφέστο οφείλει να καθοδηγήσει με ασφάλεια την ανθρωπότητα στην πρόοδο, μέσα από την των ονομάτων επίσκεψη, τον επαναπροσδιορισμό των αξιών, την αναβάπτιση και τον πλουραλισμό των πολιτισμών, έτσι ώστε να οδηγηθεί στην πρόοδο και την ευδαιμονία, ατενίζοντας έξω και πέρα απ την νηπιακή και μίζερη και εντέλει αυτοκαταστροφική αντιπαλότητα του μικρού και έως τούδε μοναχικού μας πλανήτη.

Για να συμβεί αυτό, πρέπει καταρχήν να ελεγχθούν από την ανθρωπότητα και όχι από μεγάλα εταιρικά συμφέροντα δυο εξουσίες. Η εξουσία των media και η αναφαινόμενη εξουσία της ψηφιακής και όχι μόνον τεχνολογίας, που σχετίζεται αρκετά μαζί της.
Δυο ιστορικά καινοτόμες, εικονικές μεν αλλά ουσιαστικές εξουσίες που δεν ορίστηκαν από την ανθρωπότητα, απειλώντας να αποδομήσουν το ανθρώπινο τρίπτυχο εξουσιών που ορίζουν τη δημοκρατία και την ελευθερία.
Οφείλουν λοιπόν να οριστούν και να περιοριστούν στο ρόλο που τους αρμόζει, ώστε να κατοχυρώσουμε πως η πρόοδος δεν θα έχει τα καταστροφικά αποτελέσματα που επιδιώκει η Νέα Τάξη, αλλά θα προάγει ομαλά τον πρώτο πλανητικό πολιτισμό των εθνών και των πολιτισμών τους σε περιβάλλον δημοκρατίας, ελευθερίας, ευδαιμονίας και συνεργασίας, που θα ορίζει πλέον το παγκόσμιο σκέπτεσθαι και συνειδέναι ως γνωσιακή, φιλοσοφική και επιστημονική ατραπό στο αύριο.

Ανάμεσα στο ψεύτικο δίλημμα της εθνοτικής υπαναχώρησης και αδυναμίας και της ολοκληρωτικής, ψηφιακής και μιλιταριστικής παγκοσμιοποίησης, παρεμβάλλεται το μέτρο που προσδίδει πάντα ρυθμό και αρμονία, σε αυτό που αποτελεί αδήριτη ανάγκη και φυσιολογική εξέλιξη, τον πρώτο πλανητικό πολιτισμό μας, το ευγενέστερο και επαναστατικότερο όραμα της σημερινής διανόησης. 
Ας το καταφέρουμε με τον σωστό τρόπο, πριν την επόμενη απειλή του είδους μας. Το ώκιμον της ιδέας, η ελευθερία, είτε δι-ευθετεί, είτε θερίζει. Ο καιρός του θέρους της ιστορικής μας εποχής θα είναι πάντα επίκαιρος. Ο άγνωστος Ελευθερωτής και ίσως ως Θεριστής θα είναι εκεί έξω. Των ανθρώπων ή των ώριμων ιδεών εξαρτάται από μας.  
Οίμοι Φως του κόσμου αν παραιτηθείς…    

Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2020

2020 αδημονίες

Έχω τον Κρόνο μου και τον Ουρανό στον Αιγόκερο φέτος, οπότε όλα καλά κι είπα να βρω το Χρόνο μου να ξαναγράψω κάπου εδώ στις γιορτές. Αυτές που κάποτε είχαν ένα χρώμα ιδιαίτερα ελληνικό και σήμερα αυτό το πολύχρωμο που μας ζαλίζει.
Κι αφού σας ευχηθώ όπως έλεγαν παλιά 'Αίσιον, Ευτυχές και Πλήρες κάθε Αγαθού το Νέον Έτος' να προσθέσω πως θα ευχόμουν το ίδιο και για ένα Νέο Έπος του ελληνισμού κυρίως ως Ιδέα, καθότι η αιώνια πάλη ανάμεσα στην Ύλη και την Ιδέα συνεχίζεται… 


Αλλά φορές είναι τόσα τα καίρια και τα σπουδαία που μας ξεπερνούν, ώστε πολλοί από μας τους βαρεμένους του blogging να σιωπούμε. Ειδικά τώρα που έχει ένα αεράκι ικανό να μας ρίξει σε άλλα ...βράχια.
Όμως ας γυρίσουμε στη χαλαρότητα του εορταστικού κλίματος και στον αναπόφευκτο απολογισμό ενός ακόμη ετήσιου κύκλου, που ακόμη δεν 'του βάλαμε φωτιά για να φωτίσει τα βήματά μας στο αύριο'... Πως άλλωστε όταν το 80% του πληθυσμού ψηφίζει εκείνα τα κόμματα που την τελευταία δεκαετία τον οδήγησαν στο γκρεμό, για να τον ...σώσουν!

Έτσι, το πιο σημαντικό γεγονός της χρονιάς που πέρασε για κάποιους ήταν η διεθνής περιβαλλοντική κινητοποίηση, μετά τις φωτιές στον Αμαζόνιο. Για άλλους ήταν το 'άδειασμα' των Κούρδων απ’ την Αμερική ενός 'φαινομένου' Τραμπ και για άλλους η φωτογράφηση μιας μαύρης τρύπας κάπου μακριά στο Σύμπαν. Μαύρες τρύπες δηλαδή, καθότι γεγονός της χρονιάς ήταν ...το νέο κεντροδεξιό μεταναστευτικό και η καπνοαπαγόρευση στην Ελλάδα μετά από δέκα χρόνια κρίσης με πανεθνικούς νταλκάδες κι αυτά με κρατική μέριμνα. Από μια ακόμη δημοκρατική κυβέρνηση που κάνει ότι θέλει. Αλλά το 'Να Πείθεις' ήταν το κίνητρο της αρχαίας δημοκρατίας για την οποία ήταν τόσο υπερήφανοι Αθηναίοι και Λάκωνες, α­φήνοντας τον εξαναγκασμό 'του Κράτους και της Βίας' στους τυράννους. Λεπτομέρειες...



Στο ερώτημα πλέον - 'Τι μένει να γίνει για να ανατάξουμε ως χώρα ή 'Τι έμεινε για να περικόψουμε', ωχριά η πραγματικότητα και η ίδια η αφαίρεση μας εγκαταλείπει ως πράξη. Γι αυτό ένα χρόνο μετά η χειμερινή εικόνα έχει τζάκι και τάβλι με καλικάντζαρους ήτοι κουβέντα με τους δαίμονές μας για να δούμε πιο πεισματικά κι αισιόδοξα το αύριο.
Στα του απολογισμού επί των παλιών που έφυγαν σαν τον Τσίπρα και των παλιών που επέστρεψαν σαν τον Μητσοτάκη, λένε απλά πως ο απολογισμός με 'επιστροφές – καταστροφές' είναι βαρύς, γιατί ξεφόρτωσε σωρευτικά στο προσκήνιο λάθη και παραλείψεις δεκαετιών που οδηγούν πλέον ορατά στην εθνική συρρίκνωση εκεί στην άκρη του περίφημου πολιτικού τούνελ. Άρα παρά τα τηλεοπτικά ρεβεγιόν και τις πίστες και τα ισλαμογλέντια στο Σύνταγμα, μάλλον πήραμε την κατιούσα σαν τον Βόρειο μαγνητικό πόλο της Γης που κατηφορίζει ανεξέλεγκτα προς Σιβηρία. Πριν έρθουν τα πάνω κάτω πλανητικώς και δούμε φοίνικες στην Αρκτική , εδώ στα ημέτερα ‘τα σκυλιά αλυχτάνε στη γειτονιά μας’ όπως είπε κι ο στρατηγός κι εμείς οφείλουμε έστω και την ύστατη στιγμή να αντιδράσουμε. Να ξεπεράσουμε την trendy mediaκή μας αποβλάκωση, μπας και ξεπεράσουμε το σοκ της οικονομικής κρίσης, της πολιτισμικής κρίσης, της πολιτικής μετριότητας, της κοινωνικής διαίρεσης, της έλλειψης εθνικού στόχου και οράματος. Κι όλα αυτά είναι πολλά και θέλουν μυαλό, θέληση και χρόνο. Και πάνω απ’ όλα αισιοδοξία την οποία οφείλουμε να έχουμε. Μπας και δούμε κατάματα τους δαίμονές μας και πρώτα τον άμεσο εχθρό που απειλεί πλέον ανοιχτά 200 χρόνια μετά να μας ξανακάνει οθωμανική επαρχία.

Συνοπτικά, η διαπίστωση είναι πως όποιος δεν 'τρελαίνεται' με όσα συμβαίνουν τοπικά, αλλά και παγκόσμια πιθανόν να είναι... παλαβός! Με την έννοια όχι του τρελού, αλλά του εντελώς αποδιοργανωμένου σαν άτομο. Κι αυτή η κατάσταση σημαίνει έλλειψη αυτογνωσίας. Το αποτέλεσμα ίσως μιας πολύχρονης εκπαιδευτικής ολιγωρίας ή εθνικής αυτοχειρίας. Κι είναι τόσο χαοτική αυτή η νοητική παράλυση που στη συνολική μας εικόνα, δείχνει να αφανίζει την εθνική μας ταυτότητα. Την όποια κοινή. Την ιερή. Αυτή που θα μας παρακινούσε να την υπερασπιστούμε και να αντιδράσουμε. Αυτή που θα συνάρπαζε και θα ξεσήκωνε τη διαχρονική 'ιερή τρέλα' της φυλής μας που κάνει θαύματα δημιουργώντας ιστορικά παράδοξα. Αλλά τίποτα. Είναι σα να μην υπάρχει. Με τόση διαίρεση μέσα σε τόσους –ισμούς που υποστηρίζει ο καθένας σήμερα από την υψηλή θέση της πάρτης του. Εκείνης που οχυρώνεται πίσω από ξεπερασμένα και επιζήμια για τον τόπο κόμματα. Πίσω από ξεπερασμένες και επιζήμιες για τον τόπο κουλτούρες που θολώνουν κάθε ξεχωριστή κι ουδέτερη φωνή αγωνίας κι ελπίδας.

Γι αυτό φέτος η χειμερινή εικόνα πρέπει να ‘χει τάβλι με καλικάντζαρους. Σταράτες και ξηγημένες κουβέντες με τους κακούς δαίμονές μας. Για κείνη την ξεχωριστή εικόνα τη δική μας. Για κείνη τη μαγκιά την ελληνική που κάποιοι αργά και σταθερά μας την κλέβουν. Για κείνο το φιλότιμο που δε ρωτάει πόσοι αλλά που είναι οι απέναντι, ντόπιοι και ξένοι. Για να τους δούμε επιτέλους κατάματα με τη ματιά της κληρονομικής μας μέδουσας που πρέπει να ξαναβρούμε. Για κείνη την Ευδαιμονία που παίδεψε διαχρονικά το στοχασμό μας. Για όλες εκείνες τις Αξίες με τις οποίες ο ελληνισμός καθόρισε τον ανθρωπισμό μέχρι σήμερα.
Ακούγεται σαν παραμύθι, σαν μύθος ίσως. Ίσως να 'ναι πάλι καιρός για τον τελευταίο και τότε Χρόνος θα υπάρχει...

Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2019

2019 Καλές Χρονιές

Καθετί παλιό που φεύγει αφήνει πίσω του τα στοιχεία ενός απολογισμού. Και κάθε χρόνο παρότι ο απολογισμός μοιάζει κουραστικός και εξαντλημένος από κάθε άλλη φορά, παραμένει απαραίτητος. Απαραίτητος για τη ζωή καθενός, για την κοινωνία, για τη χώρα, για την ανθρωπότητα.

Για την Ελλάδα, αυτό που κυρίως μένει πίσω ως φλογισμένη μνήμη είναι η εκατόμβη των αδικοχαμένων του Ματιού. Με την αγανακτισμένη προτροπή του 'ποτέ ξανά'. Τα υπόλοιπα, όπως η τυπική έξοδος από τα μνημόνια και όχι από τους εθνοκαταστροφικούς νόμους που τα απαρτίζουν, η κακή πρόταση λύσης για τα Σκόπια , το αδιέξοδο του προσφυγικού – μεταναστευτικού, η ένταση με την Τουρκία και η πολιτική μας πενία παραμένουν.
Η αλήθεια λέει πως η πολύφερτη ανάπτυξη δεν έρχεται όσο ισχύουν γι αυτήν οι απαγορευτικοί και αυτονόητοι κανόνες. Λέει επίσης πως η οικονομία υστερεί κατά 100 δις ευρώ που έχουν κάνει φτερά από τις τράπεζές μας και απαιτούν χρόνο και ωριμότητα να επανέλθουν, μαζί με την λειτουργία ενός χρηματιστηρίου που πνέει τα λοίσθια.
Και δίπλα τους η μεγάλη απώλεια της μετανάστευσης των νέων επιστημόνων, διωγμένων από μια προδομένη πατρίδα...

Όμως οι νέοι που έμειναν εδώ είναι ο γρίφος του αύριο. Είναι όλος ο φόβος και η ελπίδα μας. Ο φόβος της δυναμικής ανατροπής πραγμάτων και η ελπίδα μιας νέας παλιγγενεσίας ουσιαστικής. Είναι μια ώριμη γενιά, χαλυβδωμένη στην πιο δύσκολη δεκαετία της μεταπολίτευσης. Και παράλληλα είναι η πιο μορφωμένη γενιά της σύγχρονης ιστορίας μας, τόσο ώστε να είναι γεμάτη αυτοπεποίθηση για τα εφόδια και τις ικανότητές της. Μια απολιτίκ για τα παραδοσιακά πρότυπα γενιά, αντι-ελίτ, συγκρατημένα αισιόδοξη, που πιστεύει στην Ελλάδα και επιζητά δικαιοσύνη, παραγωγικότητα, δημοκρατία κι ευδαιμονία.
Τα δικά τους όνειρα είναι αυτά που κοιτάζουν στο αύριο και όχι ο στείρος εθνικός διχασμός που συντηρείται απ’ την καταστροφική μετριότητα των πολιτικών μας, χωρίς καμιά έγνοια και κανένα όραμα για το αύριο του λαού και του έθνους, έτσι όπως θα του άρμοζε.
Κι αυτή η νέα γενιά, όπως κι η ζωή έχει τη δική της δυναμική που ανοίγει δρόμους στο άγνωστο αύριο. Κλείνοντας πίσω τα στενάχωρα κι ανοίγοντας δρόμους στην προοπτική και την ελπίδα, εδώ στη χαραυγή του νέου έτους.
Και θα ‘ναι ο δικός τους στοχασμός που θα ‘χει κάτι ονειρικό, κάτι ελληνικό, κάτι επίκαιρο αλλά και διαχρονικό. Έτσι όπως αρμόζει σε πραγματικούς Έλληνες . Που πα να πει τους θαρρετούς και τους μυαλωμένους. Κι όχι τους μίζερους μοιρολάτρες, ούτε τους άνοους και τους προληπτικούς...
Μένει σε μας να ξαναδούμε και να εμβαθύνουμε τη δημοκρατία μας. Ως λαϊκή κυριαρχία σε αντίθεση με την κυριαρχία των αιρετών κομματικών ελίτ της σημερινής δήθεν αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Μια δημοκρατία που δεν θα είναι 'κυρίαρχος' ο λαός ερήμην του όπως σήμερα.

Προς το παρόν ο λαός σιωπά. Αυτή η κρίσιμη νέα γενιά σιωπά. Όμως αυτός που σιωπά σκέφτεται... Έστω και μέσα από τη γλυκιά μελαγχολία της σιωπής, για να μη γίνει καταστροφική και τυφλή οργή οπισθοδρόμησης στα άκρα. Στα όρια και στα σύνορα του μυαλού και του έθνους, στην περιχαράκωση, στην αντιπαλότητα, στη σύγκρουση με καθετί που θα φαντάζει ξένο κι εχθρικό. Ευχή είναι να κάνει κυρίως αυτή η νέα γενιά τον απολογισμό της. Κι εκεί στις άπειρες αποχρώσεις του στοχασμού να συναντιέται με καθετί διαχρονικό και πραγματικά ελληνικό, ώστε να αναγεννήσει τον εαυτό μας τον εθνικό παράλληλα με τους κύκλους της φύσης και της ιστορίας μας. Γιατί οι χρόνοι περνούν δήθεν γραμμικά, αλλά στην πραγματικότητα κάνουν κύκλους. Κύκλους αναγέννησης , ζωντάνιας, υπερηφάνειας, ομορφιάς κι αθανασίας...
 
Έτσι είναι απαραίτητος ο απολογισμός. Σαν αλήθεια γυμνή σε αριθμούς που μας επαναφέρει στην πραγματικότητα και μας παρακινεί για δράση. Όταν στα 7.5 δις πληθυσμού του πλανήτη το 11% λιμοκτονεί ενάντια στο πνεύμα και τα ευχολόγια των θρησκειών. Όταν οι πόλεμοι, οι φυσικές καταστροφές, οι ανισότητες και η αδικία πανηγυρίζουν κάτω από όλους τους δήθεν θεούς των ανθρώπων που ακόμη στενάζουν υπό τον ζυγό της σκοταδισμένης και υποτελούς συνείδησής τους, ώστε να παραμένουν πειθήνια αναλώσιμα όντα κάθε εξουσίας που βασίζεται σε τερατώδη ψέματα. Και τη χρονιά που πέρασε η ανθρωπότητα παραμένει σκλάβα των πεποιθήσεών της. Μακριά ακόμη από κείνη την ημέρα ενός και ενιαίου πανανθρώπινου και προηγμένου πολιτισμού.
Γιατί γενικά οι χώρες προοδεύουν όταν έχουν ικανούς ηγέτες που ενδιαφέρονται για την πρόοδο των λαών τους και της ανθρωπότητας. Ηγέτες κι όχι σκιές διαχειριστικής των πραγμάτων μετριότητας. Και σίγουρα στην Ελλάδα και ίσως εκεί στην αθόρυβη νέα γενιά υπάρχουν πολλοί με τέτοιες ικανότητες. Ο χρόνος θα δείξει. Γι αυτό κάθε νέος χρόνος διατηρεί και συντηρεί μια προοπτική ελπίδας. Για όλα και για όλους μας.
Γι  αυτό δεν αρκεί αυτή τη χρονιά να θέλουμε απλά να τα πάμε καλύτερα. Θα πρέπει να πιστεύουμε πως θα το καταφέρουμε και θα το καταφέρουμε.
Να θέλουμε σαν άτομα και σαν σύνολα να πρωταγωνιστήσουμε τη χρονιά που έρχεται. Μια χρονιά εκλογών που θα πρέπει να είναι και χρονιά αλλαγών.
Γιατί αυτή η κοινωνία έχει στερηθεί πάρα πολλά και δεν αντέχει άλλη κοροϊδία και μετριότητα.
Γιατί αυτός ο τόπος κρύβει μέσα του πολύ περισσότερες δυνάμεις.
Γιατί σε αυτή τη χώρα αξίζει μια καλύτερη τύχη.
Όμως δεν ξεχνάμε ότι η μεγαλύτερη δύναμη αλλαγής είναι αυτή που κρύβουμε μέσα μας.
Είναι το μεγάλο όχι σε ό,τι μας προσβάλλει και μας ταπεινώνει.
Είναι το χέρι που δίνουμε στη διπλανή και το διπλανό μας, γιατί άμα σταθούν αυτή και αυτός όρθιοι, θα σταθούμε κι εμείς όρθιοι.
Είναι θυμός που γίνεται αγώνας και σκληρή δουλειά για κάτι καλύτερο.
Είναι η αξιοπρέπεια που θέλει να γίνει δημιουργία και αλλαγή.
Είναι η χαμένη μας μαγκιά και ελπίδα που πρέπει να τις ξαναβρούμε.
Καλή χρονιά με υγεία, ευτυχία, δημιουργικότητα σε όλες και όλους!
Γιατί στο τέλος κερδίζει πάντα η ελπίδα...

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Διγενής Ακρίτας

[Ολημερίς πολέμαγαν σε μαρμαρένιο αλώνι 
Με τ’ ασημένια τα σπαθιά π’ άνθρωπος δε σηκώνει
Τριγύρω χάθηκε η γης βουβή και φοβισμένη
Ο ήλιος μόνο κι ο ουρανός στέκανε σαστισμένοι
Βαρεί ζερβά ο Διγενής το μάρμαρο ματώνει
Βαρεί δεξιά ο σκοτεινός κι εκιά η γη αυλακώνει
Σαν έφτανε το σούρουπο κι ο πόλεμος κρατούσε
Φωνάζει σκούζει το θεριό εκεί που πολεμούσε
Ποιος ειν’ αυτός που δε μπορεί ο Χάρος να τελέψει
Άνθρωπος είναι για θεοί τον έχουν σημαδέψει;

Απιλογιέται ο Διγενής ολόρθος ματωμένος
Κι ο χάρος να ‘σαι σκοτεινέ θα φύγεις νικημένος
Δώδεκα χρόνους πολεμώ στις χώρες που διαβαίνω
Οχτρούς πολλούς και διαλεχτούς και πάντα τους κερδαίνω
Ολοχρονίς σε πολεμώ νυχτιές που δεν κοιμάμαι
Θάνατο δε λογάριασα και Χάρο δε φοβάμαι
Αν είσαι ο Χάρος δείξε το με τ’ αργυρό σπαθί σου
Γι αν σε νικήσω αιώνια θα πάρω την ψυχή σου
Κι ως το σπαθί του ο Διγενής σήκωσε με πιο μίσος
Χάθηκε σαν αερικό ο σκοτεινός ο Ρήσος
Ο ήλιος εβασίλεψε και τα άστρι τραγουδούσε
Το νίκος και την αρετή του Ήρωα που νικούσε

Τρεις χρόνοι επεράσανε στου κύκλου το καμίνι
Που ο Διγενής στη χώρα του άρχοντας είχε γίνει
Σαν πήρε την πριγκίπισσα, ευλογημένη μέρα
Λιογέννητη τη λέγανε του ήλιου τη θυγατέρα
Εγίνηκε άρχοντας τρανός, δίκιος κι αγαπημένος
Απ’ το λαό που πρότερα ήταν κατατρεγμένος
Μα ο Χάρος δε σταμάτησε να ψάχνει στο σκοτάδι
Πως την ψυχή του Ήρωα θα έσερνε στον Άδη
Κι απέ μια νύχτα σκοτεινή που ήτανε στο σεργιάνι
Βρήκε μια μάγισσα κακιά που όλο φαρμάκια φτιάνει
Κι αυτή 'τονε δασκάλεψε να βάλει σ ένα βέλος
Το πιο πικρό για να χαρεί του Διγενή το τέλος

Και μιαν ημέρα που ‘πεψε ο Βασιλιός μαντάτο
Να παν στη χώρα του Δγενή μ’ ένα καλό φουσάτο
Να δουν τάχα τον τόπο του, τα έργα και τα γραμμένα
Που ειν’ απ’ όλο το λαό πολλά αγαπημένα
Κι εκεί ν’ ανοίξουν πόλεμο τη χώρα να κουρσέψουν
Και φόρους για το βασιλιά πιότερους να γυρέψουν
Εχώθηκε κι ο σκοτεινός σα στρατηγός να μοιάζει
Σκληρό τον λέγαν και σκληρός στην όψη παρομοιάζει
Και όταν έφτασε στη γη που ο Διγενής ορίζει
Πόλεμο δεν αποκιοτά όσο κι αν τον μανίζει
Σαν τέλειωσε η επίσκεψη κι έγειρε το φουσάτο
Να συνοδέψει ο Διγενής ως έπρεπε πιο κάτω
Κι ως φεύγουν κι αποχαιρετούν έξω από τη χώρα
Τότε εσκέφτηκε ο Σκληρός πως έφτασε η ώρα
Το βέλος το φαρμακερό στο τόξο του σηκώνει
Κι ως τον βιγλίζει από μακριά στην πλάτη του το σώνει

Γονάτισε ο Διγενής στ' αλώνι τ’ αντρειωμένου
Νιώθοντας πως ο χάροντας ήτανε π’ ανιμένου
Βογκάει και τρέμουν τα βουνά κι η θάλασσα μανίζει
Κι από τα κει που στέκεται τον Άδη φοβερίζει
Άτιμα χάρε πολεμάς έτοια ψυχή να κιόσεις
Αν μπω στον Άδη με σπαθί κι εκιά δε θα γλιτώσεις

Γυρίζει στους ακόλουθους που 'στεκαν σα χαμένοι
Βλέποντας την ελληνική Ψυχή να 'ναι γονατισμένη
Άντρες καλοί μου διαταγή την ύστερη σας βάνω
Και κάντε γρήγορα γιατί γράφτηκε να πεθάνω
Να ‘ρθουν οι φίλοι οι διαλεχτοί, της γης οι αντρειωμένοι
Όσο κρατώ το χάροντα να ‘χει να περιμένει
Να ‘ρθουν να φάνε και να πιουν να ‘ρθουνε να γλεντήσουν
Με τη φιλιά και την αντρειά να μ’ αποχαιρετήσουν

Νάρθει ο Μαντάς κι ο Κωσταντής, να ‘ρθει κι ο γιος του δράκου
Και το μικρό Ελληνόπουλο να πάρει την ευκή μου
Κι αν ειν’ σε δρόγγο, σε βουνό και πόλεμο κι αν έχουν
Να σκίσουνε βουνά και γης επά να με κατέχουν
Μόνο μην πείτε ο Διγενής πως είναι πληγωμένος
Από το χάρο με χωσιά στη γης γονατισμένος
Για αν ειν’ τα φρένα τους θολά και τα σπαθιά στο γαίμα
Στον Άδη θε να μπουν ευθύς να γδικηθούν για μένα

Στη Δύση στην Ανατολή διαδόθηκε στους τόπους
Που κατοικιώνται από θεριά κι αλλού απ’ τους ανθρώπους 
Ο άρχοντας ο Διγενής τους αντρειωμένους κραίνει
Για γλέντι θα ‘ναι ολοχρονίς, για πόλεμος που μαίνει
Σπεύδει ο Μαντάς κι ο Κωσταντής κι ο γιός του δράκου φτάνει
Μα το μικρό Ελληνόπουλο ποτέ δεν ξαποστάνει
Ήταν σε πόλεμο κακό με χίλιους απελάτες
Μόνος του να τους πολεμά και να τους παίρνει πλάτες
Στο έμπα του τους έκοβε σα λύκος το κοπάδι
Οπού κουρσεύει τις ψυχές για να διαβούν τον Άδη
Έχει μπροστά του εκατό, ζερβά δεξιά οπλισμένοι
Κι εκεί που μπήκε ειν’ στη γη πολλοί οι σκοτωμένοι
Κι ένα πουλάκι έσωσε απάνω του ζυγώνει
Δεν κελαηδούσε σαν πουλί ούτε σα χελιδόνι
Μόνο μ’ ανθρώπινη λαλιά το μήνυμα του φέρνει
Ο Διγενής ότι καλεί, οπού ‘ναι οι αντρειωμένοι

Αντικρατεί τον μαύρο του και στους εχθρούς του κραίνει
Σήμερα ας είστε ζωντανοί γιατί ο Δγενής περμένει
Κι αντιπατώντας τα κορμιά που ήτανε στο γαίμα
Είναι το βλέμμα του θολό και σκοτεινά τα φρένα
Κι όπου πατεί ο μαύρος του στις χώρες που περνάει
Βάνει φωνή που ‘ναι τρανή και σ’ όλους διαλαλάει
''Αν είστε ομπρός μου φύγετε κι οπίσω φυλαχτείτε
Τι είναι το βλέμμα μου θολό το θάνατο μη βρείτε''

Ήρθε ο Μαντάς κι ο Κωσταντής ήρθε κι ο γιός του δράκου
Στη χώρα την αρχοντική στην Αρκαδιά αποκάτου
Στρωμένη τάβλα βρήκανε κι ο Διγενής περμένει
Πιάνει φιλεί τους φίλους του και θέλει να τους κραίνει

Και σα Βοριάς που ροβολά και ξάφνου ανεμίζει
Απά σε τόπους θαλερούς και τους αναγυρίζει 
Φτάνει και το Ελληνόπουλο κι επά του ξεπεζεύει
Πιάνει φιλεί το χέρι του και τη μιλιά γυρεύει
Κι όπως τον ώμο του θωρεί του Διγενή όπως στέκει
Βλέπει το αίμα το θολό χαμαί στη γης να τρέχει

Ωιμέ μου μέγα Διγενή κι ο πόλεμος με σώνει
Για ‘ναι το βλέμμα μου θολό, για ο νους μου με κομπώνει
Το αίμα τούτο που θωρώ που βγαίνει απ’ το κορμί σου
Είν’ μαύρο και φαρμακερό κι είναι κακιά η πληγή σου
Κι άνθρωπος να ‘ναι δε μπορεί στον κόσμο το νιωμένο
Για να πληγώσει τον Αητό της γης τον αντρειωμένο
Σύρε να βάλεις γιατρικά, σύρε κι ανάμενέ μας
Και που ‘ναι οι άξιοι οι οχτροί μη το αργείς και πε μας
Κι ώσπου να βάλεις το κρασί και η πληγή να κλείσει
Θα ‘χουμε σκίσει όλη τη γης και θα ‘χουμε γυρίσει
Κι αν είναι τόσο δυνατοί και άξιοι οι οχτροί μας
Στον Άδη θα τους πέψουμε μαζί με την ψυχή μας

Απιλογιέται ο Διγενής και στους συντρόφους κραίνει
Φίλοι άξιοι, φίλοι δυνατοί, στον κόσμο παινεμένοι
Δεν ειν’ οχτρός απά στη γης να μας κατανικήσει
Να παινευτεί ότι μπορεί ατούς μας να λυγίσει
Μα είναι ένας που δειλός και με χωσιές βιγλίζει
Ψυχές ηρώων δυνατές με ζήλια τις θερίζει
Και με φαρμάκι μάγισσας την πλάτη μας γυρεύει
Για δεν μπορεί ολομέτωπα όσο κι αν επαιδεύει
Ένας κακός ξυπόλητος και μαυροφορεμένος
Π’ αστράφτει όλος στα πλουμιά κι είναι σημαδεμένος
Ατός του ειν’ ο Χάροντας κι έχουν περάσει χρόνοι
Οπού τον επολέμησα σε μαρμαρένιο αλώνι
Ολημερίς τον πάλευα όσου να ‘ρθει η Δύση
Και όσο κι αν εμάνιζε δε μπόργιε να νικήσει
Κι απά στο γέρμα του ηλιού πριν έρθει το σκοτάδι
Γίνηκε μαύρη καταχνιά και γύρισε στον Άδη

Μα ήρθε μ’ άλλη φορεσιά κι από μακριά με βρήκε
Με βέλος που ‘ν φαρμακερό που στο κορμί μου μπήκε
Μάρτυς μου να ’ναι ο ουρανός και οι καλοί συντρόφοι
Πως θα τον λιώσω όπου τον βρω τον βρωμερό τον Όφη
Κι αν ειν’ στον Άδη να τον βρω που έχει το βασίλειο
Αιώνια θα τον πολεμώ ώσπου να δω τον ήλιο

Στέκουν οι φίλοι λυπηροί στέκουν φαρμακωμένοι
Λογιάζοντας ο πρώτος τους είναι για να πεθαίνει
Σέρνουν φωνή μανίζοντας τα όρη αντιλαλούνε
Που είσαι χάρε να σε βρουν για να εκδικηθούνε
Τρέμει η γης και απορεί ποιος πόλεμος εγένει
Και πάσχουνε οι δυνατοί, του κόσμου οι αντρειωμένοι

Τρέχουν τα αγρίμια σα ζαβά κι οι αετοί κυκλώσαν
Από ψηλά στο θρήνο τους απάνω χαμηλώσαν
Κρύφτηκε ο ήλιος στο νεφί και σείστηκαν οι τόποι
Με δέος για τον ήρωα που χάνουν οι ανθρώποι
Πήγε το σκίσμα το βαθύ στα δώματα του Άδη
Κι ανατριχιάζει το κακό και τρέμνει το σκοτάδι
Τούτην ψυχή την φοβερή φοβάται να σκεπάσει
Γιατί ναι γήλιος μοναχός όπου βρυχά και ράσει

Φίλοι άξιοι, φίλοι δυνατοί, αδέρφια αντρειωμένοι
Τούτο στερνό θε να σας πω κι ο Άδης περιμένει
Το άδικο και το κακό απά στη γη οπού βρείτε
Σταθείτε και τελέψτε το για να μ’ εκδικηθείτε
Και μη λυπάστε πια για με και μην πονεί η ψυχή σας
Μον’ γλέντι στήστε και χορό μ’ όλη τη δύναμή σας
Για με τραγούδι ριζικό στον Άδη θε να φτάσω
Να τον ξοδέψω ολάκερο κι απέ του να περάσω
Έτοια τραγούδια πρέπουνε να λεν οι αντρειωμένοι
Ο κόσμος τούτος πάντα ζει, ποτέ του δεν πεθαίνει

Κι ως έρθει η πριγκίπησσα κι ως έρθει η ακριβή μου
Μην πείτε πως απόθανα και έφυγε η ψυχή μου
Να μη χαθεί η ομορφιά κι η γης μη σκοτεινιάσει
Και τον υγιό μας στην κοιλιά που έχει μην τον χάσει
Πείτε της πως σε πόλεμο με τους θεούς αντάμα
Έφυγα για να πα να μπω πέρα απ της γης το σκάμα
Σε δέκα χρόνους πείτε της σε είκοσι θα γυρίσω
Που ο υγιός μας θ αντρειωθεί για να τονε γνωρίσω
Κι αφού τον δασκαλέψετε την τέχνη των αρμάτω
Να του το πείτε σα αντρειωθεί το μαύρο το μαντάτο
Πως είναι απ της ομορφιάς και της αντρειάς το γαίμα   
Και πρέπει του ναν στρατηγός και πρέπει του το στέμμα

Κι απέκει του ολημερίς κι απέκει του στο δείλι
Θα είμαι να τον χαίρομαι όπως κι εσείς οι φίλοι
Και μη δακρυώσει, μη θλιβεί, τη γης να μη μανίσει
Και την χαλάσει ολάκερη και τηνε αφανίσει…

……………………………………………….

Αγάπη μου λιογιέννητη είναι της μοίρας λάθος
Που τις αγάπες τις τρανές τις θρέφει με το πάθος
Κι απά στον πόνο τον τρανό εκεί σιμά στο δείλι
Να καίει να λογοβολεί τ’ ανθρώπινα τα χείλη
Πως αν ο χάρος δω στη γης μας έχει χωρισμένους
Στον Άδη θ ανταμώσουμε με τους αποθαμένους
 
Αγρίκησε η Λιογέννητη των αντρειωμένων πάθος
Και τον ηλιό παρακαλεί για να μην κάνει λάθος
Ήλιε πατέρα ήλιε τρανέ σε πόλεμο κι αν μπήκε
Με το φουσάτο που ‘πεψε κι από τη χώρα βγήκε
Προστάτεψε τον κύρη μου τη χώρα ευλογημένη
Και τον υγιό μας στην κοιλιά που ‘ναι και περιμένει
Ο ήλιος δεν απάντησε και το φεγγάρι εκρύβη
Κι η σκοτεινιά την πλάκωσε τα φυλλοκάρδια πνίγει
Βαρούν τα χρυσοβλέφαρα στο δάκρυ που κυλάει
Κι η ομορφιά της ξόδεμα σ’ ότι παρακαλάει
Δεν ημπορεί ο Διγενής να φύγει να πεθάνει
Προτού χαρεί το γόνο μας και βασιλιά τον κάνει
Γιατί ‘ναι γόνος δυνατών, χίλιες ψυχές αντάμα
Έλεγε και ξανάλεγε σ’ αυτό το μύριο κλάμα
Σαν τι να σ’ ηύρε Διγενή και θέλεις να πεθάνεις
Εκατανίκησες και πας τον Άδη να ξεκάνεις?

Και στο παλάτι κάλεσε όλους τους αντρειωμένους
Να τους ρωτήσει και να ιδεί γιατί ‘ναι μαζεμένους
Κι αυτοί της είπανε σε δυο, τρεις μέρες θε να πάνε
Γιατί είχαν απ’ τον κύρη της διάτα για να φυλάνε
Τον τόπο καθώς θα ‘φευγε να πα να πολεμήσει
Στον πιο μεγάλο πόλεμο που ‘χαν θεοί ζητήσει
Την τρίτη μέρα πήγανε κι ήτανε πονεμένοι
Σε κατευόδιο ριζικό πόση ψυχή απομένει
Ο Κωσταντής την χαιρετά κι οι άλλοι ακλουθούνε
Την οδηγιά του Διγενή που έχουν να της πούνε 

'Αρχόντισσα Λιογέννητη του κόσμου μας καμάρι
Του κύρη σου και πρώτου μας άξιο μαργαριτάρι
Οι ταραχές και οι φωνές π’ ακούστηκαν στη χώρα
Και το τραγούδι το τρανό το έπρεπε η ώρα
Σα διάτα δώσαν οι θεοί στο Διγενή να πάει
Στον πιο μεγάλο πόλεμο για να τους βοηθάει
Κι η βιάση τους ήταν πολλή και του καιρού το θάμα
Να φύγουνε για να διαβούν πέρα απ της γης το σκάμμα
Κι έδωσε διάτα αυτός σε μας τη χώρα να φυλάμε
Για δέκα χρόνους, είκοσι που θα τον καρτεράμε
Να ξέρει πως το ταίρι του κι ο υγιός που περιμένει
Να ‘ναι καλά να αντρειωθεί και να τον ανιμένει
Στα άρματα και στην αντρειά να ‘μαστε δάσκαλοί του
Στο λόγο και στην αρετή να ‘σαι εσύ η καλή του
Κι ως έρθει απ’ τον πόλεμο κι ως έρθει απ’ τα ξένα
Να ιδεί το γιό του στρατηγό να τονε ιδεί με στέμμα …']

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Παράλληλα Σύμπαντα

Και τελικά υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα λένε οι επιστήμονες, που αλληλεπιδρούν μάλιστα με τον κόσμο μας. Γι αυτό τσιμουδιά. Δίπλα σας μπορεί να βόσκουν δεινόσαυροι...
 
Η πλέον ριζοσπαστική θεωρία της κβαντομηχανικής υποστηρίζει πως υπάρχουν (άπειρα) παράλληλα σύμπαντα και μάλιστα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, κάτι που σύντομα θα τεκμηριωθεί με επιστημονικά πειράματα. Πρόσφατα, ο αυστραλός καθηγητής φυσικής Wiseman και η ομάδα του δημοσίευσαν έρευνα στο Physical Review, σύμφωνα με την οποία τα σύμπαντα είναι πολλαπλά και βρίσκονται σε άμεση σχέση μεταξύ τους. Κάθε σύμπαν ως 'μήτρα' για νέα σύμπαντα υποδιαιρείται σε μια 'δέσμη συμπάντων' κάθε φορά που γίνεται μια μέτρηση μιας διάστασης ( χώρου ή χρόνου ). Έτσι σε αυτό το πολυσύμπαν ( multiverse που δημιουργείται ανά τομή / μονάδα μέτρησης ) υλοποιούνται όλα τα πιθανά σενάρια σε κάποιους από αυτούς τους νέους κόσμους.

Συνοπτικά η νέα θεωρία αναφέρει πως :
α) ενώ ζούμε πολλαπλά, αντιλαμβανόμαστε πως ζούμε σε έναν μόνο από τους άπειρους κόσμους που υπάρχουν, κάποιοι από τους οποίους είναι πανομοιότυποι με τον δικό μας. Οι περισσότεροι είναι εντελώς διαφορετικοί.
β) όλοι οι αναφερόμενοι κόσμοι είναι εξίσου πραγματικοί που υπάρχουν συνεχώς μέσα στο χρόνο, αλλά ο καθένας έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες.
γ) από την απώθηση μεταξύ κοντινών και πανομοιότυπων κόσμων προκαλούνται κβαντικά φαινόμενα που εν τέλει κάνουν τους αρχικά όμοιους κόσμους να διαφοροποιούνται. Όλα τα κβαντικά φαινόμενα προκύπτουν αποκλειστικά και μόνο από την αλληλεπίδραση μεταξύ των κόσμων...

Το σημαντικό της νέας έρευνας είναι πως περιλαμβάνει υποθέσεις για πειραματική ανίχνευση και άρα τεκμηρίωση της ύπαρξης άλλων συμπάντων. Κάποιες από αυτές θα υλοποιηθούν στο CERN που ήδη έχει εντοπίσει το μποζόνιο του Χίγκς γνωστό και σαν 'σωματίδιο του Θεού' (υπερσυμμετρικό και αόρατο σωματίδιο) και πρόσφατα τα βαρυτικά κύματα.
Πράγματι ένας μόνο κόσμος θα αφορούσε μόνο τη νευτώνεια μηχανική, ενώ η κβαντική μηχανική έχει νόημα μόνο με την ύπαρξη ενός τεράστιου ή άπειρου αριθμού κόσμων. Κάτι ενδιάμεσο θα αφορούσε κάτι πεπερασμένο και άρα μια ενδιάμεση μηχανική θεωρία.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, πέρα από την αξία της για τη θεωρητική φυσική, η νέα θεωρία αν και όταν επιβεβαιωθεί, θα μπορούσε να εξηγήσει καλύτερα φαινόμενα που έχουν να κάνουν με χημικές αντιδράσεις, άρα και με τη δράση διαφόρων φαρμάκων, όπως και με την περαιτέρω αξιοποίηση των κβαντικών φαινομένων στη ζωή μας. Όλα τα παραπάνω συνεπάγονται και ένα νέο μαθηματικό πεδίο ανακαλύψεων που θα τα υποστηρίζει.
Στα παραπάνω συμφωνεί και ο καθηγητής φυσικής του CERN κος Νανόπουλος, στη βάση των θεωριών της υπερσυμμετρίας ( SUSY) και των υπερχορδών, βάση των οποίων πέρα από τις τέσσερις αντιληπτές διαστάσεις (χώρου = μήκος, πλάτος, ύψος και χρόνου) υπάρχουν συμπερασματικά ακόμη έξι ή επτά που τις συνοδεύουν χωρίς ακόμη να γίνονται αντιληπτές. Ζούμε σε 10 διαστάσεις και δεν το αντιλαμβανόμαστε ακόμη. Σε ένα πολυσύμπαν, το καθένα θα έχει δικούς του νόμους, είτε διαφορετικούς, είτε παρόμοιους με το δικό μας, με κοινό παρανομαστή τη βαρύτητα.
Αυτό το 'αείγνητο' των συμπάντων, με κόσμους άπειρους ή φρακταλοειδείς φυσαλίδες της πραγματικότητας, καταργεί την έννοια της αρχής και του τέλους του χρόνου
http://kamararc.blogspot.com/2012/12/blog-post_8763.html 
- Μηδέ Εν Άπειρο
http://kamararc.blogspot.gr/2011/10/blog-post_25.html 
- Χρόνος και Πραγματικότητα
Το εξωφρενικό είναι πως Aν ο μηχανισμός γίνει κατανοητός, τότε θεωρητικά - και μόνον - ένα σύμπαν θα μπορεί να δημιουργηθεί 'τεχνικά'...
Στη διάσταση του χρόνου που αφορά τη θεωρία, δεν αποκλείεται το σύμπαν που ζούμε τώρα, να δημιουργηθεί ξανά ακριβώς το ίδιο στο μέλλον, ενώ το τωρινό σύμπαν μας θα μπορούσε να είναι το νιοστό από το παρελθόν, να έχει δηλαδή ήδη προϋπάρξει πολλές φορές…
  
Σαφώς είναι νωρίς για να επιβεβαιωθούν πλήρως τέτοιες υποθέσεις, όμως αποτελούν λογικές συνέπειες της ευρύτερης θεωρίας του πολυσύμπαντος που προϋπάρχει και που θα έπρεπε η Επιστήμη να ακολουθήσει και να διερευνήσει.
Ήδη στο δικό μας σύμπαν οι αριθμοί είναι ασύλληπτοι. Είναι ανοικτό ως  διαστελλόμενο και άρα 'αθάνατο' - χωρίς να αποκλείεται μια μετάβασή του σε ένα άλλο σύμπαν.
Όλα τα παραπάνω παραπέμπουν σε έναν Νέο Διαφωτισμό που ανοίγει νέους δρόμους για την Ανθρωπότητα, η οποία πέρα από τα φυσικά όρια δυνατοτήτων, μπορεί πλέον να υποστηρίζεται και από την τεχνητή νοημοσύνη σε επίπεδο Γνώσης και επεξεργασίας της, έτσι ώστε να φτάσει νωρίτερα σε ένα προηγμένο επίπεδο πλανητικού πολιτισμού, που πλέον θα ατενίζει φιλόδοξα τον αστρικό ορίζοντα εκεί έξω…http://kamararc.blogspot.gr/2012/12/2012.html 
- η Επόμενη Ημέρα

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

Άθως - Άγιον Όρος

Άθως. Η ανατολική επιμήκης χερσόνησος της μεγάλης χερσονήσου της Χαλκιδικής. Διατηρεί το όνομα του επικεφαλής των μυθικών Τιτάνων Άθω που κατά την εκεί Γιγαντομαχία / Τιτανομαχία με τους Ολύμπιους θεούς, πέταξε κατά του Ποσειδώνα το επίμηκες όρος (υψ.2033 μ.). Παρομοίως οι θεοί καταπλάκωσαν δυτικά τον Εγκέλαδο στην Κασσάνδρα, ενώ στο μέσο η Σιθωνία διατηρεί το όνομα ενός γιου του θεού των θαλασσών Ποσειδώνα. Μύθος που συναντάται και στην Παρρασία της Αρκαδίας (Λύκαιο) και προφανώς αναφέρεται στην κοσμογονία μιας κατακλυσμιαίας εποχής. Στη μεγάλη χερσόνησο της Χαλκιδικής ανήκει και το επισκέψιμο σπήλαιο Πετραλώνων, όπου ο Πουλιανός εντόπισε το περίφημο κρανίο του 'Αρχανθρώπου' με ίχνη κατοίκησης 700 χιλιάδων ετών, γεγονός που ακόμη προκαλεί την συμβατικότητα της παγκόσμιας ιστορίας μας. 

Σήμερα η χερσόνησος του Άθω είναι γνωστή σαν Άγιο Όρος και αποτελεί 'αυτόνομη μοναστική πολιτεία' της ελλαδικής επικράτειας. Κατοικήθηκε από μοναχούς κατά τη διάρκεια των Εικονομαχιών (8ος-9ος μΧ αι.) και απέκτησε την ασκητική αυτονομία του με 'χρυσόβουλο' του βυζαντινού Αυτοκράτορα Βασιλείου Α’ και έκτοτε την διατήρησε μέχρι σήμερα παρά τις ιστορικές ανακατατάξεις της ευρύτερης περιοχής. 
Η θρησκευτική παράδοση χάριν της δικής της μυθοπλαστικής ευχέρειας, την θέλει ως 'περιβόλι της Παναγίας', η οποία κατευθυνόμενη για Κύπρο βρέθηκε στη χερσόνησο και εντυπωσιάστηκε από το φυσικό κάλλος και προφανώς την ήδη υπάρχουσα πνευματικότητα του τόπου. 

Μια πνευματικότητα δεδηλωμένη από αρχαίους ναούς και αγάλματα που κοσμούσαν την γύρωθεν περιοχή οκτώ αρχαίων πόλεων, όπως μας αναφέρουν πλείστες πηγές ιστορικών, έρμαια στη λειψανδρία του ρωμαϊκού πλέον τόπου και τον αφανισμό στη συνέχεια κάθε παγανιστικού 'μιάσματος' που επέβαλλε η νέα εξ' ανατολών δογματική αντίληψη κατά το: ''Ες έδαφος φέρειν παν τι το ελληνικόν'' αυτοκρατορικό διάταγμα.

Ενός τόπου όπου από την πανάρχαια εποχή των Πελασγών είχε αφιερώσει το άλσος στην παρθένα θεά – Φύση Άρτεμη και τις ιέρειές της, όντας άβατο για τον αντρικό τότε πληθυσμό, σε αντίθεση με τον γυναικείο που είναι σήμερα. Κι αυτή η αντίθεση είναι η ελάχιστη που θα μπορούσε να καταγραφεί, όταν η ιεροποιημένη ιδέα και έννοια του κάλλους και της φυσικής ομορφιάς αντικαθίσταται από τη μελαγχολία του ερασιθάνατου πλην 'θεόπνευστου' δογματισμού. 

Ο όρμος της Δάφνης που υπάρχει μέχρι σήμερα με τον ομώνυμο οικισμό του Άθω / Αγίου Όρους, είναι ενδεικτικός της άχρονης δωρικής παρακαταθήκης του τόπου, όπου σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία η Δάφνη κόρη του Αρκάδα (και γιου του Λυκάονα) κατέφυγε εκεί υπό τον έρωτα του Απόλλωνα, κατεξοχήν δωρικού θεού και αδερφού της θεάς φύσης Άρτεμης. Στην ύστερη αρχαιότητα ο εποικισμός από Χαλκιδαίους έδωσε το όνομα στην ευρύτερη περιοχή που προφανώς παρέμεινε ιερή και απρόσιτη. Ο χαρακτήρας της ως τέτοιος συνάδει και με την επικράτηση των Ολυμπίων κατά τη Γιγαντομαχία και επομένως της απαρχής της Δίαιας ιστορικής εποχής έναντι της Κρόνιας άγνοιας και άρα ενδεικτικά χωρούσε στο υψηλότερο και επιβλητικότερο σημείο του ομώνυμου όρους Άθω, την περίοπτη μορφή με ναό και άγαλμα του 'Διός Αθώου', ώστε όλη η περιοχή να είναι Άβατο για τους βέβηλους της ιστορικής και πολιτισμικής ανθρώπινης Μνήμης.

Α-θώος = ο αζήμιος, ο επικρατήσας (θωή = ζημιά, κατά το Index in Eustathii commentarios in Homeri Hliadem et Odysscam) και ομόριζα αυτού ο Άθλος και το Άθλον ως αγώνας και επινίκιο δώρο, αλλά και ομοίως  Άθλιος ο δυστυχής, ο στερούμενος της πανανθρώπινης ιερουργίας του Άθλου… Λεπτομέρειες, που δεν χωρούν μάλλον στη σημερινή πολιτισμική μας ευαισθησία, πόσο δε μάλλον στην παιδιόθεν και 'επικρατούσα' θρησκευτική μας αντίληψη.
Μακεδνός επίσης είναι ο δωριέας πρόγονος της ευρύτερης περιοχής (Μακεδονίας), που στη ρίζα μακε = μηκε (δωρικά άλφα αντί ήτα) συνηγορούσε αδιαμφισβήτητα στη δωρικότητα της χερσονήσου του Άθω που τότε ονόμαζε Ακτή και άλσος του Διός Αθώου, πέραν από τις πλείστες περγαμηνές για καταγωγή από τον Περσέα και τον Ηρακλή.
Αυτό σημαίνει πως ο υπόψη ιερός τόπος αποτελεί και πανάρχαιο ιστορικό τεκμήριο της ελληνικότητάς του, στοιχείο αρκούντως επίκαιρο. Παρομοίως και το αρχαίο θρακικό φύλο του Πομάκου ( Παίονας – Μάκος – Δωριέας )…

Φέρελπις κανείς αρχικά επί του θέματος θα μπορούσε να καταγράψει πολλά, αλλά αυτά από μόνα τους οδηγούν στην αθυμία καταγραφής. Τα της διαχρονικής μοναστικής πολιτείας αφορούν τους αρμόδιους κατά πρόσωπα, θεσμούς, καιρούς και πολιτισμούς και δεν θα αναφερθώ σε αυτά. Στο παρόν σημασία έχει να καταγραφεί η προγενέστερη ελληνικότητα και ιερότητα του τόπου, όχι απλά με τη θρησκευτική της προσέγγιση, αλλά με την 'ορθοδοκούσα' κοσμοαντίληψη των απλών σκεπτόμενων Ελλήνων διαχρονικά.

Τόσο ώστε να προκαλεί ρίγος και η σκέψη μόνο πως και ο Παρθενώνας σήμερα θα μπορούσε ατυχώς να είναι 'προσκύνημα' νεοελλήνων και όχι της Ανθρωπότητας και της αδογμάτιστης σκέψης. Αυτής που εν καιρώ πανανθρώπινου και φύσει ελληνότροπου πολιτισμού θα αποκαταστήσει τον Αθώο ως 'έπ-αθλο' και Σήμα κατανίκησης της δικής μας κρόνιας εποχής...