Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ



Στην  Μικρασιατική  εκστρατεία  έλαβαν  μέρος : ο  Κων/νος  Μπούρας ( Λοχίας ), ο  Ηλίας Ηλιόπουλος, ο  Κων/νος  Κανέλλος, ο  Νικήτας Παπαγγελής , ο  Γεώργιος  Ζερίτης (Πράγκας),  ο Νικόλαος Ζερίτης, ο Νικήτας  Ζερίτης, ο  Περ. Κερκεμέζος ( Περεκλάκης )  και ο  Ιωαν. Δρακόπουλος.
Από  αυτούς  σκοτώθηκαν  οι  Νικόλαος  Αθ. Ζερίτης  και  Ιωάννης  Δρακόπουλος  στην  μάχη  του  Σαγγάριου  ποταμού  το  1921.
 
Χαρακτηριστικές  ήταν  οι  αφηγήσεις  των  υπολοίπων  που  επέζησαν  του  πολέμου  και  επέστρεψαν, ιδίως  οι  αφηγήσεις  του  ΄΄γερο - Πράγκα΄΄  για  το  Εσκί Σεχήρ και το Αφιόν Καραχισάρ ή για  τον  Μαύρο  Καβαλάρη ( Πλαστήρα ), για  τον  οποίο  μιλούσαν  με  δέος.
Θυμάμαι  τον  γέροντα  στην  παλιά  γειτονιά  τα  ''Ζερτέικα'' καθισμένο  στην  μεγάλη  μουριά  της  αυλής , δίπλα  στην  κληματαριά , όλη  τη  μέρα  να  κάνει  ξυλόγλυπτα  αντικείμενα  και  να  αφηγείται  ιστορίες.
 
-Έλα  να  σου  πω  πως  τους  κάναμε  τους  τουρκαλάδες  στο  Εσκί  Σεχίρ- , μου  έλεγε  και  εγώ  μικρός  άκουγα  με θαυμασμό  χωρίς  βέβαια  να  πολυκαταλαβαίνω  τότε τα  γεγονότα  που  μου  εξιστορούσε.
Μου  έδειχνε  με  καμάρι  και  μια  ''μπιστόλα   με  κοκόρια''  που  είχε  προφανώς  οικογενειακό  κειμήλιο  από  την  εποχή  του  Όθωνα, την  οποία  και  συντηρούσε  για  να  ρίχνει  καμιά  πιστολιά  στις  γιορτές  όπως  συνηθιζόταν.
Η  εξοικείωση  με  τον  πόλεμο  και  η  έλλειψη  της  αίσθησης  του  κινδύνου  που  χαρακτήριζαν  αυτό  το  στράτευμα,  φαίνεται  από  την  ιστορία  του  ''Περεκλάκη''  ο  οποίος  στην  μεγάλη  φυγή  της  Σμύρνης  όπου  όλοι  προσπαθούσαν  να  σωθούν  αυτός  μετέφερε  ένα  κόκκινο  κυνηγετικό  σκυλί,  που  σε  κάποια  στιγμή  του  ξέφυγε  απ΄ την  βάρκα  και  έπεσε  στη  θάλασσα. Αυτός  όμως  αντί  να  φυλάξει  τη  θέση  του  στη  βάρκα  έπεσε  στη  θάλασσα  και  άρπαξε  το  σκυλί, θεωρώντας  το  βέβαια  το  πολυτιμότερο  λάφυρο  του  πολέμου  και  εκείνης  της  στιγμής !
Να  σημειωθεί  ότι  ήταν  ο  πιο  μανιώδης  και  έμπειρος  κυνηγός  λαγού  στην  Καμάρα.
 
Το  καλύτερο  εγχειρίδιο  για  την  Μικρασιατική  εκστρατεία  και  την  συνακόλουθη  μικρασιατική  καταστροφή  είναι  αυτό  του  Γ.Ε.Σ.  όπου  κανείς  διαπιστώνει  το  περίφημο ''κόμπλεξ  του  Κεμάλ'' , το  ότι  δηλαδή  ποτέ  δεν  μπόρεσε  να  νικήσει  ελληνικό  σώμα  που  είχε  αντιπαρατεθεί  για  μάχη , παρά  μόνον  τους  χτυπούσε  ενώ  υποχωρούσαν, επίσης  το  δέος  του  για  το  ''σαιτάν  ασκέρ''  όπως  έλεγε  το  σώμα  των  φουστανελάδων.
Ακόμη  και  στη  χερσόνησο  της  Σμύρνης  που  σταμάτησε  την  υποχώρηση  ο  ελληνικός  στρατός  δεν  τόλμησε  να  κτυπήσει..
 
Ήταν  ένας  ακόμη  πόλεμος  που  όσο  κι  αν  ακούγεται  απίθανο  σήμερα  κρίθηκε  σε  λίγα  λεπτά !!! 
30 Αυγούστου 1921 ύψωμα Ζαφέρ Τεπέ (φωτό με το μνημείο σήμερα). Το  βράδυ  που  έσπασε  το  μέτωπο  και  ενώ  η  μάχη  εξακολουθούσε  αμφίρροπη με 2000 νεκρούς εκατέρωθεν, ο  Ισμέτ  Ινονού  ήταν  έτοιμος  να  σημάνει  υποχώρηση  και  ενώ  ζητάει  την  έγκριση  του  Κεμάλ, ξαφνικά  βλέπουν  τους  Έλληνες  να  υποχωρούν  πρώτοι.. Αυτό  ήταν. Η  καταδίωξη  με  ιππικό  πλέον  τους  έδινε  στρατηγικό  πλεονέκτημα..
Το κωμικοτραγικό της ιστορίας είναι πως η έλλειψη επικοινωνίας των σωμάτων στρατού τότε, οδήγησε δυο σώματα στρατού να υποχωρούν νωρίτερα για παραθερισμό στα βορειότερα παράλια της Τουρκίας, χωρίς να γνωρίζουν πως το κεντρικό ελληνικό σώμα καταδιωκόταν έως τη Σμύρνη!!!
 
Ακόμη  και όταν  οι  Έλληνες  εγκατέλειψαν  την  Σμύρνη, ελληνικό  σώμα  με  30.000  στρατό  ήταν  ένα  χιλιόμετρο  έξω  από  την  Κων/λη  και  εμποδίστηκε  από  τους  Άγγλους  να  την  καταλάβει. Αν  καταλάμβανε  την  Πόλη  και  κινούμενο  νότια  έκλεινε  τον  Κεμάλ  ανάμεσα  σε  δυο  πυρά, εύκολα  θα  τον  εξουδετέρωνε. 

Η  αλήθεια  είναι  ότι  η  Αγγλία  δεν  ήθελε  τη  δημιουργία  μιας  μεγάλης  Ελλάδας  γιατί  σύντομα  θα  γινόταν  ανταγωνιστής  της.
Εκείνη  την  εποχή  μάλιστα  που η  Ελλάδα  αποδειγμένα  είχε  έναν  από  τους  καλύτερους  στρατούς  της  Ευρώπης  με  120.000  εμπειροπόλεμους  άντρες.
 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου